April

We zijn er bijna April. Weet je zeker dat ze ons niet aanvallen als we zomaar aan komen vliegen. Het liefst zou ik niet neergeschoten willen worden." "Je hebt gelijk als je nu een paar meter van de plek land dan lopen we het stuk wel. Dan weten ze tenminste dat we geen gevaar zijn." Hunter gehoorzaamde onmiddellijk. Ze lande een stuk van het camp af. April hielp Katerina van de draak af en ze liepen het stuk naar het camp. Toen ze in de buurt van het camp waren werden ze ineens omsingeld door een groep mensen. Hunter gromde dreigend. Ze werden door de mannen naar de tent van Eragon gebracht. Het was een toeval dat Eragon en Roran net de tent uitkwamen toen zij naar de tent werden gebracht. Roran slaakte een gesmoorde kreet toen hij Katerina naast April zag staan. Katerina zag Roran en ze rende naar hem toe. Hij omhelsde haar en bleef haar maar zoenen. Hij was zo blij dat ze weer bij hem terug was. De mannen keken met een open mond naar het spektakel wat voor hun ogen afspeelde. April kon het niet helpen om te lachen toen ze zag hoe Roran en Katerina op elkaar reageerde. Het herinnerde zich aan haar en Murtagh. Soms hadden ze geen tijd gehad om bij de slaapkamer te komen en hadden ze het gewoon de in gang gedaan of in de open lucht. Ze miste hem, maar dit was de enige reden om het terug te krijgen. Katerina maakte zich los van Roran en omhelsde toen Eragon. Ze was ook blij om hem te zien. Ze kon niet geloven dat hij zo erg was veranderd. Ze hoorde ineens een subtiel kuchje en toen wist ze dat haar nieuwe vriendin nog steeds omsingeld was met speren. "Willen jullie alsjeblieft jullie wapens laten zakken. Ze is degene die me gered heeft en ze is ook nog zwanger dus het is niet verstandig om haar zo lang te laten staan. En tenslotte is ze ook een ruiter." De mannen keken haar waakzaam aan.

Het verhaal van April

Ze wouden de wapens nog niet laten zakken toen ineens Arya aan kwam lopen en April begroette met een hartelijkheid die ze niet van de elf hadden verwacht. "April? Oh mijn god." Dat was het enige wat ze kon uitbrengen toen ze April omhelsde. Eragon zijn mond viel open en Saphira moest hem herinneren dat hij vliegen zou vangen als hij zijn mond niet dicht zou doen. Arya liep April los. "Ik kan niet geloven dat je nog leeft. Ik dacht dat Galbatorix je helle stam had uitgeroeid en dat je dood was." "Nee Arya dat is niet gebeurd. Morzan had mij gezien en hij dacht dat ik wel een leuk speeltje voor hem zou zijn. Toen hij me mee nam naar het kasteel wou Galbatorix mij voor zichzelf hebben. Ik wilde natuurlijk niet meewerken en toen Murtagh oud genoeg was vond hij mij in een kerker. Hij heeft mij bevrijd uit de kerker en heeft daar duur voor moeten boeten. Galbatorix martelde hem niet alleen lichamelijk maar ook fysiek. Toen had hij hem gewoon in zijn troonzaal laten liggen. Ik had toen besloten om voor hem te zorgen. Ik heb zijn wonden verzorgd en begon hem steeds beter te kennen. Hij haatte zijn vader en wat hij had gedaan. Hij wist dat hij nooit veilig zou zijn als de mensen wisten dat hij Morzan zijn zoon was. Ik leerde hem kennen hoe hij was. Samen met zijn leermeester heb ik hem leren vechten en hoe hij mensen moest genezen. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar op een gegeven moment zei hij dat hij van me was gaan houden." Toen April dat had gezegd zag ze dat Arya even naar Eragon keek en ze wist dat Arya met hetzelfde zat. Eragon had tot nu toe nog niets gezegd. Hij greep elke kans aan om meer over zijn broer te leren. "In het begin wist ik niet hoe ik moest reageren. Ik was op hem gesteld dat wist ik zeker. Of ik van hem hield wist ik nog niet. Hij was gekwetst dat ik niet zei dat ik ook van hem hield. Het probleem was dat ik het gewoon niet wist. Hij kwam s' avonds laat terug hij leefde nog maar net en toen kwam ik erachter dat ik ook van hem hield. Het was eerst een schok voor me om erachter te komen, maar later accepteerde ik het. Ik heb het hem niet gelijk verteld, toen het nodig was heb ik het tegen hem gezegd. Ik wou dat hij zou ontsnappen. Dat hij een eigen leven zou moeten leven dat hij weg moest gaan uit de schaduw van zijn vader. De enige reden dat hij dat heeft gedaan is, omdat ik hem dwong. Anders zou hij nooit zijn broertje hebben ontmoet."

De baby

Ze lachte even naar Eragon en hij kon niets anders doen dan terug naar haar lachen. Hij wist niet hoe het kwam maar hij mocht haar. Het was niet alleen de rede dat ze ook een ruiter was en dat ze aan zijn kant stond. Ze had iets wat vrede over hem heen bracht. Toen hij iets wou zeggen greep ze ineen naar haar buik en schreeuwde ze het uit van de pijn. "Het is tijd." Katerina reageerde gelijk ze maakte zich los van Roran en rende naar April toe. "Kook wat water. Jij breng me naar het bed wat het dichtste bij is." De mannen begonnen te rennen om te voldoen aan de eisen die Katerina stelde. Toen iemand haar wou helpen om naar het bed te komen weigerde ze hulp en liep er zelf naar toe. Arya kon het niet helpen om te lachen. Ze kende April al heel lang en ze wist dat ze pas als het echt nodig was hulp zou vragen. Katerina verdween met een paar vrouwen in de tent. Het duurde een aantal uur maar toen hoorde ze ineens een baby huilen. Een paar minuten later kwam Katerina met een baby de tent uit. Ze liep met de baby naar Hunter. Hunter leek net een trotse vader die zelf een kind had gekregen. De draak raakte het kind met zijn neus aan en het kind strekte zijn hand uit om de draak aan te raken. Dat betekende dat de draak haar erkende als een kind van een ruiter en dat zij later ook een ruiter zou zijn. Het kind zou een ei van een draak krijgen. Een uur later kwam April lopend de tent uit of ze net niet een kind had gekregen. Ze nam het kind over van Katerina. "Ik zal mijn kind Esperanza noemen." Arya knikte goedkeurend. "Ik zou nou wel eens willen weten hoe jij zwanger bent geworden." April kon het niet laten om Arya te plagen. "Nou Arya als een man en een vrouw elkaar leuk vinden of van elkaar houden dan willen ze nog wel eens samen in een bed belanden." "Je weet dat ik dat niet bedoelde."

Einde van het verhaal

April kon het niet laten om even te lachen. "Oké ik zal mijn verhaal afmaken. Ik weet niet wat er precies is gebeurd tussen jullie. Ik weet alleen dat hij heel blij was dat hij jou had ontmoet. Hij leerde hoe het leven kon zijn door jouw ogen. Hij werd vrienden met je en hij begon je te respecteren als een persoon. Toen brachten ze hem terug zonder kleding hij was er slecht aan toe, dat weet ik nog. Hij was bewusteloos. Toen hij naar een paar dagen waker werd was het eerste wat hij deed is huilen voor wat hij had verloren. Twee mannen martelde hem de hele tijd dat hij aan het herstelen was. Ze braken zijn verzet. Ik weet niet hoe ik het heb gedaan maar ik heb hem beschermd tegen de mannen. Toen de dag aanbrak dat Galbatorix hem uit zijn kamer sleurde samen met mij. Hij duwde een mes op mijn strot en liet hem in de oude taal zweren dat hij hem trouw zou zijn. Hij was wel slim genoeg om te zweren dat als mij iets zou overkomen de eed verbroken zou zijn en hij zich tegen hem zou keren. Toen gaf Galbatorix hem zijn draak Torn en droeg hem op om met hem te trainen. Toen Galbatorix tevreden was liet hij hem jou aanvallen om zeker te zijn dat hij hem trouw was. Ik weet dat je, je goed verdedigd hebt, want hij was er slecht aan toe toen hij terug kwam van het gevecht. Hij wou het niet laten merken, maar hij was er kapot van dat hij tegen zijn broer had moeten vechten terwijl hij eigenlijk aan jouw zijde had moeten vechten."