Sorry dat er altijd zoveel tijd tussen het posten van hoofdstukken zit. Heb het enorm druk op school waardoor verder schrijven niet altijd gemakkelijk is. :)
-----------------------------------------------------------------------
Hoofdstuk 6:
Samantha keek uit over het witte landschap voor haar. Ze werd vergezelt door Bibi en Lumina, ieder van hun aan één kant van haar zijde. De oneindige witheid had ze altijd een prachtig zicht gevonden, maar nu gaf het haar een leeg en verlaten gevoel. Er hing een behoorlijk mistroostige sfeer rondom haar en mensen begonnen het op te merken.
"Ik snap helemaal niet waarom je zo melancholisch bent Samantha," zei Lumina zuchtend, terwijl ze de sneeuw op de vensterbank samen duwde tot een bal. "Mijn baas heeft mij van de zaak gehaald! Al die maanden speurwerk voor niets!" Alle drie lieten terzelfder tijd een zucht horen.
Het was zo druk geweest de afgelopen maanden en nu plots met de vakantie hadden ze geen idee wat te doen. Vroeger hadden ze de boel op stelten gezet, maar als leraar hadden ze bepaalde verantwoordelijkheden en moesten ze de leerlingen een goed voorbeeld geven. Bibi en Samantha hadden zelfs al een grote dosis van hun verbeterwerk klaar, toch verveelden ze zich.
Draco Malfidus was tijdelijk het land uit voor een belangrijke zaak, waardoor Bibi had besloten om op school te blijven tot zijn terugkomst. Lumina was van de zaak gehaald. Iets waar ze zoveel tijd en moeite had ingestoken. Severus Sneep was verdwenen. Samantha kon het niets anders uitleggen. De man was plots verdwenen zonder iets van hem te laten horen.
"Hoe komt het dat je van die zaak bent gehaald?" vroeg Bibi nieuwsgierig, ook Samantha keek geïnteresseerd op.
Ze had nog steeds geen antwoord gehad waarom Lumina zo plots verdwenen was na haar verwondingen. Het had erop geleken dat niets of niemand haar had kunnen stoppen. Het was dus vreemd dat ze van die zaak was gehaald, sinds het duidelijk was hoe hard ze er aan had gewerkt.
"Albus Perkamentus," bracht ze kil uit en smeet de sneeuwbal naar een onzichtbare Perkamentus in haar verbeelding. "De man kwam mijn baas een tijd geleden opzoeken. Ze hadden een hevige discussie die ik afgeluisterd heb natuurlijk."
Zowel Bibi als Samantha fronsten hun wenkbrauwen. Albus Perkamentus? Hoe wist hij in de eerste plaats van wat er zich had voorgedaan?
"Hij zei dat het té gevaarlijk was. Dat hij wilde weten waarom er niet iemand méér ervaren was op gezet. Wie degene was die het onderzoek had gestart." Samantha gaf Perkamentus alleszins gelijk dat het té gevaarlijk was. Die mannen van vorige keer hadden er niet goedaardig uitgezien.
"Wat moet ik nu beginnen," zei Lumina schril. "Ik krijg de meest saaie zaken momenteel!"
Samantha had een idee wat haar vriendin zou kunnen doen. Ze zou Lumina Sneep doen schaduwen zodat ze zijn adres vond. Zijzelf was daarin niet geslaagd. Uilen kwamen terug met ongeopende enveloppen, Minerva weigerde het adres te geven, ze had niets gevonden in de documenten van de school,... Severus Sneep leek onvindbaar. Hij had zich veilig verstopt voor haar en het was duidelijk dat hij niet wilde gevonden worden. Samantha liet zich echter niet zo makkelijk afschepen. Ze wilde een antwoord op haar vragen.
"Je kunt mijn een plezier doen," zei Samantha langzaam en onzeker. Ze had geen idee hoe Lumina zou reageren. De roosharige jongedame had een hekel aan Sneep, maar ze had ook een hekel aan Malfidus en hij leefde nog steeds.
Wanneer Samantha haar ogen richtte op Lumina, was het duidelijk dat haar vriendin haar absoluut wilde helpen. Enthousiast keek ze Samantha aan. Bibi trok verrast een wenkbrauw op.
"Ik wil dat je Severus Sneep zijn adres vind."
Lumina knipperde verbaasd met haar ogen en haar glimlach smolt weg. In de plaats daarvan wierp ze Samantha een verwarde blik toe.
"Waarom?" vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen. Samantha bloosde. Haar stoute manieren van tevoren waren verdwenen. Ze hoorde Bibi lachen.
"Lumina," zei Bibi grijzend . "Ik denk dat je zojuist jou antwoord hebt gekregen." Lumina's ogen werden dubbel zo groot, ze verbleekte een paar tinten en haar mond viel open. Ze bleef Samantha een lange tijd verwonderd aankijken.
"Het was de hele tijd hem," bracht ze uiteindelijk stilletjes uit. "Zelfs wanneer je die 'relatie' had met Tirion."
Samantha bloosde nog meer. Ze schaamde zich dat ze een relatie met Tirion was begonnen in de eerste plaats. Alles had ze gedaan om te negeren dat ze verliefd was geworden op haar leraar. Toch had ze verlangt naar zijn aandacht. Alles zodat hij haar toch zou opmerken.
"Dit is ontzettend veel informatie die ik momenteel moet verwerken." Zei Samantha met gefronste wenkbrauwen. Ze keek van Samantha naar Bibi. "Jij wist dit al?!"
"Ik had mijn vermoedens die deze vakantie werden bevestigd," zei Bibi glimlachend. "Ga je het doen?"
"Wat?" vroeg Lumina niet begrijpend. Ze masseerde de zijkanten van haar hoofd. Blijkbaar had ze inderdaad moeilijkheden om dit nieuws te verwerken. Samantha kon het haar niet kwalijk nemen.
"Ga je Sneep zijn woonplaats zoeken?" zei Bibi en voegde er geërgerd aan toe. "Draco wilt mij namelijk niets zeggen." Samantha keek verbaasd naar Bibi. Ze had geen idee dat zelfs Bibi er trachtte achter te komen.
"Natuurlijk ga ik het doen," zei Lumina. "Hoe moeilijk kan het zijn? Trouwens... dit zal hem enorm op stang jagen." Het groepje lachten luid en kletsen verder over de laatste geruchten die de ronde deden. Samantha kon niet wachten tot het moment waar ze Severus zou confronteren.
Severus had een goede week achter de rug. Het was de juiste beslissing geweest om naar Weverseind terug te keren voor de kerstperiode. Ver weg van de roodharige jongedame die hem te week maakte. Albus kon zeggen wat hij wilde, maar de jongedame verdiende iemand beter dan hem. Iemand die niet een waanzinnige man zoals Voldemort heeft gediend.
Hij draaide de pagina van zijn krant om en las verveeld al de onzin die er in verspreid stond. Hij kon niet klagen. Tot nu toe was het heel rustig geweest. Ontspannen leunde hij achterover in de zitstoel. Toen er echter werd aangeklopt, verstarde hij. Hij mompelde een paar vloeken onder zijn adem. Toch niet weer zo'n koor dat liederen kwam zingen voor gel. Hij besloot het te negeren. Ze zouden wel weggaan. Het was té koud om te lang te blijven staan voor een gesloten deur.
Spijtig genoeg gingen ze niet weg. Er werd opnieuw aangeklopt. Knarsetandend liep hij naar de deur.
"Ik heb geen interesse in jullie..." zei hij kwaad, maar viel stil wanneer hij zag wie er voor hem stond. Hij keek Samantha Middi verbaasd aan met ogen zo groot als schoteltjes. Ze glimlachte en er was een lichte blos op haar wangen van de koude.
"Dat werd tijd!" zei ze en stapte langs hem heen. "Behandel jij al jou gasten op zo'n koele manier?" Severus smeet de deur dicht. Bruusk draaide hij zich om en met een grote stap stond hij palm voor haar.
"Hoe kom je aan dit adres?" siste hij. Hoe had ze hem gevonden? Hij had Minerva uitdrukkelijk gezegd dat ze dit adres aan niemand mocht geven! Hij was razend.
"Lumina," antwoordde ze. Onbeschaamd volgde ze de hal tot in de zitkamer. "Ik was namelijk bezorgd." Ze wiep een beschuldigende blik over haar schouder. Hij draaide spottend met zijn ogen.
"Bezorgd?" Hij trok een wenkbrauw op en lachte spottend. "Ik ben een volwassen man en kan best voor mijzelf zorgen." Hij ging stijfjes zitten in de zitstoel en hield haar nauwlettend in de gaten.
"Ik betwijfel niet dat je voor jezelf kunt zorgen, maar je antwoordde op geen enkele van mijn brieven." Haar ogen hadden iedere hoek van zijn kamer afgespeurd en kwamen uiteindelijk bij hem terecht. "Ik wil ook een antwoord op mijn vraag." Hij wist dat ze vroeg of laat die vraag zou stellen. Hij had dit liever uitgesteld. Ze waren terug op het onderwerp waarover hij het niet wilde hebben.
"Samantha," zei hij geïrriteerd. Hij zuchtte vermoeid en wreef met zijn lange vingers in de hoeken van zijn ogen. Hij hoorde haar voetstappen de kamer doorwandelen.
"Is dit jou moeder?" vroeg ze plots. Hij opende zijn ogen en zag Samantha met een fotokader zwaaien. In de foto waren zowel zijn vader als zijn moeder te zien. Beide hadden een bescheiden glimlach die op hun lippen speelde. Hij knikte naar Samantha die voorzichtig de kader terug op de plank zette.
"Het is onbeleefd om aan spullen te zitten van een ander," zei hij flauwtjes. Samantha glimlachte en vouwde haar handen op haar rug. Op veilige afstand bestudeerde ze alle zaken die op de planken stonden.
"Er is zo weinig dat jij van mij weet," bracht hij uit. Hij hoorde haar luid snuiven, maar haar blik bleef op de kast gericht.
"Ik kan moeilijk informatie uit jou sleuren. Dat zou niet netjes zijn," zei ze en draaide zich om. Langzaam stapte ze naar hem toe. "Ik wil gewoon weten waarom je jou afzondert. Het is alsof je bang geworden bent van mij." Ze stond nu heel dichtbij en hij had geen enkel idee hoe hij zich uit deze situatie kon redden.
"Ik moet jou iets tonen," zei hij en slikte de brok in zijn keel door. Het werd tijd dat hij haar over Lily zou vertellen, sinds zij een groot deel van zijn leven had ingenomen.
Samantha volgde hem de smalle trap op. Severus liep voorbij de grauwe badkamer en zijn ouders kamer. Voor zijn eigen kamerdeur bleef hij staan. Hij draaide zich naar haar toe. "Je moet mij een paar dingen beloven," zei hij langzaam. Samantha keek hem nieuwsgierig aan met opgetrokken wenkbrauw. "Je mag mij niet onderbreken terwijl ik vertel, noch mag je dit aan iemand door vertellen. Zeker niet aan die twee vriendinnen van jou." Ze knikte en dat was goed genoeg voor hem.
Hij wist dat zijn kamer geen aangenaam zicht was. De muren waren grijs en versleten. De kamer rook muf en er was een vochtplek op één van de muren te zien. Met twee passen had hij zijn bed al bereikt en knielde neer. Hij haalde een oude, houten koffer vanonder het bed. Twijfelend keek hij naar het ding in zijn handen. Daarna keek hij naar Samantha die nog altijd in de deuropening stond. Hij wees naar de grond en gebaarde dat ze daar moest gaan zitten. Samantha kwam onzeker de kamer binnen. Ze nam plaats naast hem en keek ook naar de koffer.
"Dit zijn kinder- en jeugdherinneringen, maar het zijn vooral herinneringen aan Lily," begon hij te vertellen. Hij zag haar fronsen, maar ze zei geen woord en keek hem zelfs afwachtend aan. Hij haalde diep adem en ging verder met zijn verhaal. De woorden stroomden uit zijn mond. Het leek zo gemakkelijk om er tegen haar over te vertellen. Ze bleef de hele tijd stil en aandachtig luisteren. Hij toonde haar foto's die hij eeuwen verborgen had gehouden. Een glimlach verscheen op haar gezicht. Hij had geen idee waarom.
"Is er iets grappig aan?" vroeg hij gespannen. Nerveus kneedde hij zijn knieën die pijn deden van een lange tijd op de koude vloer te zitten. Ze schudde haar hoofd.
"Neen. Je lijkt gelukkig op deze foto, ook al kijk je zuur. Je ziet in jou ogen dat je wel gelukkig was op dat moment." Legde ze uit en gaf de foto's terug. "Je houdt van haar." Verbaasd keek hij naar Samantha. Dit was niet de reactie die hij had verwacht. Ze bleef volkomen rustig bij de situatie. "Weet Potter dit eigenlijk? Dat je zijn moeder hebt gekend?" Hij klemde zijn handen rond de stapel foto's.
"Ik ga het hem niet vertellen," zei ze haastig bij het zien van zijn reactie. Ze legde haar hand op zijn arm en gaf hem een zachte kneep. Voorzichtig en met veel zorg borg hij weer alles op.
"Het is laat," deelde hij mee nadat hij een blik uit het raam had geworpen. Het was pikkedonker. Hij kon haar nu niet naar huis sturen. Deze buurt was veel te gevaarlijk rond dit tijdstip.
"Ik neem aan dat ik beter ga," zei Samantha. Ze strekte haar benen en stond daarna op.
"Het is te gevaarlijk buitenshuis eenmaal het hier avond is," zei hij en volgde haar voorbeeld. Ze lachte alsof hij net een grap had gemaakt. ze begreep duidelijk niet welk soort buurt dit is. "Ik ben doodserieus. Als je net zoals mij jou hele leven hier gewoond zou hebben, dan zou je het begrijpen. Jij blijft vannacht hier." Hij schakelde de lichtschakelaar uit en duwde haar voor zich uit naar buiten op de smalle gang. "Lumos." Een lichtstraal verscheen uit de top van zijn toverstok. Beiden bewogen zich moeizaam door de dunne gang de trap naar beneden.
"Ik verwachtte geen bezoek, dus zul je het moeten stellen met enkel soep en wat brood," zei hij en verdween de keuken in. Hij had tijd nodig om alleen te zijn na alles wat hij haar had verteld. Samantha leek dat te begrijpen. Ze liet hem alleen werken terwijl zij in de woonkamer bleef.
Het was bijzonder opmerkelijk dat voor iemand die normaal veel praat, Samantha die avond enorm stil was. Ze stelde geen vragen, vertelde niet wat er allemaal op Zweinstein is gebeurd. Nee, ze hield wijselijk haar mond en at in stilte. Na het korte maal besloot hij om Samantha op zijn kamer te laten slapen en hij op de zitbank in de woonkamer. Hij wilde absoluut niet dat er iemand op de kamer van zijn ouders sliep, en ook hijzelf was niet graag aanwezig in die kamer. Wanneer hij zich nestelde in het bed dat eerst een zitbank was, besloot hij dat het niet zo erg was dat Samantha hem was komen opzoeken.
Samantha werd wakker door een luid gevloek en een aantal boeken dat op de grond vielen. Loom opende ze haar oogleden en werd begroet door zonlicht. Ze had die nacht de slapen moeilijk weten te vatten. Een lange tijd had ze liggen nadenken over alle verhalen die Severus haar had verteld over Lily. Ook dat de slaapkamer ijskoud was, had de situatie er niet op verbeterd. Opnieuw hoorde ze hem vloeken. Ze draaide zich om in de richting vanwaar het geluid vandaan kwam.
Severus was verwoed aan het zoeken in de klaarkast die in de kamer stond. Samantha was verwonderd dat hij het niet koud had. Hij droeg enkel een zwarte broek en zijn haar was zelfs nat. Het was duidelijk dat hij geen idee had dat hij Samantha had wakker gemaakt door zijn zoektocht, noch dat ze hem nauwlettend in de gaten hield.
"Wat zoek je?" vroeg ze vermoeid en geeuwde. Bij het horen van haar stem bleef hij stokstijf staan. Ze zag hem haastig een trui nemen die hij voor zijn borstkas hield. Langzaam draaide hij zich naar haar toe. Hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak.
"Een bepaald hemd," bracht hij langzaam uit. Ze fronste haar wenkbrauwen en ging rechtop zitten. "Maar ik snap nu waarom ik het niet vond." Samantha was verward. Ze keek vragend zijn richting uit terwijl ze haar haren uit haar ogen streek en negeerde hoe koud ze het werkelijk had.
"Jij draagt het namelijk," zei hij. Samantha staarde naar het hemd dat ze droeg. Hij had nochtans gezegd dat ze zelf mocht kiezen wat ze droeg, dus had ze geen minuut stil gestaan bij het feit dat hij dit hemd vandaag zou willen dragen. Ze wilde zich excuseren, maar Severus had zijn rug al naar haar toe gedraaid. Haastig greep hij een ander hemd uit de kast en schuifelde de deur uit zonder nog iets te zeggen.
Samantha dook terug onder de lakens en wikkelde die strak rondom haar. Ze snoof de geur op van de lakens, maar er was geen spoor naar hem te vinden. Blijkbaar had hij de lakens gisteren nog veranderd. Samantha geeuwde en sloot haar ogen. Ze merkte niet op hoeveel tijd er voorbij streek totdat ze de deur van de kamer hoorde openen.
"Als je wilt kun je de badkamer gebruiken," deelde Severus haar mee. "Handdoeken en zeep liggen al klaar." Samantha kroop vanonder de lakens en staarde de man aan. Dit maal was hij wel helemaal aangekleed en zijn haar was droog. "Ik ben beneden te vinden als je klaar bent." Hij sloot de deur van de kamer, maar je kon duidelijk zijn voetstappen horen weerklinken in de hal.
Samantha was niet meer overtuigd van haar plan. Ze had gedacht dat naar hier komen meer antwoorden zou opleveren. Integendeel. In plaats van antwoorden had ze nu nog meer vragen. Bibi had haar in het begin van het jaar gezegd dat ze geduld moest hebben. Hoelang zou ze nog moeten wachten? Ze wist niet eens of de man interesse had in haar.
Met veel tegenzin stond ze op en wandelde haastig naar de deur van de kamer. Ze vervloekte zichzelf dat ze er niet had aan gedacht om haar kousen aan te doen wants de vloer voelde ijskoud aan. Eenmaal ze de badkamer bereikte, was ze opgelucht dat het daar warmer was dan in de rest van het huis. Ze zag meteen de opgevouwen handdoeken en zeep op het krukje naast het bad. Wat haar verbaasde was dat haar kleren netjes waren opgevouwen. Ze bloosde om de gedachte dat ze gisteren haar kleren in een hoopje op de kruk had laten liggen. Severus had vaker commentaar gegeven op haar slordigheid in Zweinstein. Ze voelde zich nu een stuk schuldig dat ze nu al rommel had gemaakt in zijn huis.
Samantha draaide zich om naar de spiegel. Zelfs haar korte haar lag er slordig bij. Zij was absoluut geen knappe Lily Evers wiens haar lang en krullend was geweest of het meisje dat op iedere foto glimlachte en vrolijk was. Daarbij was Lily Evers ook nog eens enorm slim geweest. Dat had Severus haar in ieder geval verteld en hij is niet het soort man die over zulke zaken overdrijft. Severus houdt van haar. Samantha beet op haar lip en verbood zichzelf om er verder over na te denken. Ze draaide de kraan van het bad open. Ze zou een bad nemen, zich aankleden, normaal gedragen en vooral niet meer aan haar denken.
Een half uur later bevond Samantha zich aan de keukentafel die bezaait was met eetwaren. Severus zat recht tegenover haar en las de krant terwijl hij rustig zijn thee dronk. Samantha kreeg geen hap door haar keel. Grotendeels van de tijd prikte ze willekeurig in het voedsel op haar bord. Ze hoorde hem aan de andere kant van de tafel geïrriteerd zuchten.
"Het is de bedoeling dat je het eet. Ik nam aan dat je nog wist hoe je dat moest doen." zei Severus spottend. Samantha keek op van haar bord en zag dat zijn blik op haar gericht was. Zijn linkerwenkbrauw had hij opgetrokken. Ze legde haar mes en vork neer.
"Ik heb niet zo'n honger," zei ze en wilde haar bord opzij schuiven, maar Severus hield haar tegen.
"Jij gaat nergens naartoe tot dat je jou bord hebt leeggegeten." Zei hij knarsetandend. Samantha was absoluut niet onder de indruk en duwde het bord van haar af. Severus zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes.
"Ik kan jou evengoed uit huis gooien. Ik zal er ook voor zorgen dat het op een manier gebeurd waardoor je met jou hoofd eerst naar beneden valt. Misschien zal je dan beseffen dat ik een inspanning heb gedaan voor dit ontbijt. Er is natuurlijk ook een grote mogelijkheid dat je schedel openbarst en je sterft op mijn stoep. Het is een risico wat ik wil nemen."
"Er is het risico dat Lumina ontdekt dat ik, doordat jij mij uit jouw huis gooide, stierf op jouw stoep." Zei Samantha terug en glimlachte zoet.
"Het is inderdaad een moeilijke beslissing." zei Severus. "Een beslissing die jij binnen de vijf minuten moeten nemen want over een half uur gaat de supermarkt open en het is een wandeling van vijftien minuten. Ik heb namelijk een gast die tijdelijk bij mij inwoont waarvoor ik voedsel moet kopen, maar als ze zichzelf uithongert wordt dat niet zo'n groot probleem."
"Ik heb niet een gezegd dat ik zou blijven!" zei Samantha verbaasd. Severus hield zijn hoofd schuin en staarde haar een lange tijd bedenkelijk aan.
"Ik had al een voorgevoel dat je langer zou blijven vanaf het moment jij op mijn deurstoep verscheen." Zei hij verveeld. Ze was zo voorspelbaar, dacht Samantha kwaad. "Dat werd nog eens bevestigd toen gisteren bij het opvouwen van je kleren die miniatuur rugzak uit je broekzak viel. Wanneer ik hem uitvergrote en doorzocht vond ik meer kleren en zelfs een cadeau."
"Het is onbeleefd om aan spullen te zitten van een ander," zei Samantha in een treiterige stem. Severus draaide zijn ogen, maar Samantha zag dat zijn mondhoeken omgekruld waren in een glimlach.
"Oh hou je mond en eet jou bord leeg zodat we eindelijk naar de supermarkt kunnen." Zei hij terwijl hij zijn krant aan de kant legde, zijn eigen bord van tafel nam en in de wasbak deponeerde.
Samantha Middi en Severus Sneep stonden voor de deur van een supermarkt die in Samantha haar ogen zijn houdbaarheidsdatum al lang overschreden had. Het was geen rijke buurt, maar dit gebouw zag er uit alsof het ieder moment onder zijn eigen gewicht kon bezwijken. Samantha draaide haar gezicht naar Severus toe en trok een wenkbrauw op. Was dit wel veilig? Veel tijd om er dieper op in te gaan kreeg ze niet. Links van haar sleurde een vrouw haar krijsend kind mee de winkel in. Dit was één van de redenen waarom Samantha supermarkten haatte. Dat en het feit dat het enorm druk was op deze vroege zaterdagochtend.
"Nu ik bezoek heb van een nieuwsgierig roodharige professor moet ik wel inkopen doen," zei hij, zijn mondhoeken krulden zich om in een glimlach. Ze kon een glimp zien van zijn geelachtige tanden. Iets wat niet bepaald een mooi zicht was. Toen merkte ze echter die glinstering in zijn ogen op. Ze had nog nooit dit soort blik in zijn ogen gezien. Het deed haar terug denken aan de foto's die hij haar gisteren getoond had. Ze moest zich vergissen, dacht ze bij zichzelf en wende haar ogen van zijn gezicht af.
Haar blik gleed opnieuw naar de inkom van de winkel waar twee jonge mannen stonden. Ze deelden folders uit. Severus negeerde ze volkomen toen hij voorbij liep, Samantha had minder geluk. Één van de jongemannen sprong vlak voor haar en sneed zo haar pad af naar de ingang.
"Hallo," zei hij op een slijmerige manier. Vrijpostig liet hij zijn blik over haar lichaam glijden en duwde een folder in haar handen, terwijl hij op een vuile manier naar haar grijnsde. Samantha's ogen vielen op de folder die reclame maakte voor één of ander hip ouderjaar evenement.
"Ik hoop jou daar te zien." Zei de jongen met een grijns en knipoogde.
"Geen interesse," zei ze. Ze maakte een boog om de jongen heen en gooide de folder weg in de vuilbak die naast de ingang stond vooraleer ze naar binnen ging. Ze probeerde zich kalm te houden, maar die jongen had haar slecht humeur alleen maar erger gemaakt. Wat een vulgair rotjong! Stampvoetend liep ze naar Severus toe die haar op stond te wachten in de hal. Een aankopenmandje in zijn hand geklemd. Hij keek over Samantha heen naar de jongen die haar zojuist die folder had gegeven en dan naar haar.
"Wat gaf hij aan jou?" vroeg Severus aan haar. Zijn gezicht was expressieloos, maar ze zag in zijn ogen dat hij kwaad was.
"Een folder voor een oudejaar evenement. Iets waar ik geen interesse in heb." Zei ze verveeld en trok hem mee de winkel in. Haar antwoord leek hem tevreden te stellen. Samantha zag vanuit haar ooghoeken hoe er een kleine glimlach op zijn gezicht verscheen. Ze zou meer van het moment genoten hebben zonder al dat gekrijs van ontevreden, hysterische kinderen.
"Ik neem aan dat je tot kerst blijft, sinds je een rugzak vol kleren mee hebt." zei Severus tegen haar terwijl hij fruit uitkoos. Samantha draaide zich verbijsterd naar de man toe. Het was een verrassing geweest wanneer de man haar gisteren had laten blijven en nu suggereerde hij dat ze bleef tot kerst?
"Natuurlijk!" zei ze opgetogen en glimlachte. Ze kon niet wachten tot het moment dat ze Bibi kon contacteren om haar het nieuws mee te delen. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest om Kerst te vieren. Het was een feestdag waaraan ze een grote hekel had aan gekregen over de jaren. Dit kwam voornamelijk door haar moeders melancholisch humeur rond die tijd. Sinds de dood van haar vader zijn feestdagen gewoon nooit meer hetzelfde geweest. Pas op Zweinstein had ze Kerst opnieuw herontdekt, ook al was ze niet echt enthousiast zoals de andere jongeren.
Dit jaar was het vooral spannend. Severus Sneep leek helemaal niet het soort persoon dat van dit soort dingen kon genieten. Ze herinnerde zich dat zijn humeur juist erger was tijdens deze periode.
Haar ogen gleden naar de man die enkele meters voor haar uit liep. Wat was er veranderd waardoor hij minder humeurig was?
Severus Sneep veegde het zweet van zijn voorhoofd af en bekeek de maaltijd die hij bereid had. Het was lang geleden dat hij zoveel moeite had gedaan om iets te koken. Hij keurde de borden en het bestek op tafel vooraleer hij de keuken verliet om Samantha te halen. Maar eenmaal hij de deur van de woonkamer bereikte, hoorde hij verschillende stemmen. De ene stem was duidelijk Samantha. Toen sprak er een diepere mannelijke stem aan wiens toon je kon horen dat hij met haar spotte. Het gesprek verliep zodanig vluchtig dat hij geen idee had over wat het ging.
Severus wist dat het onbeleefd was om mee te luisteren, maar zijn nieuwsgierigheid was momenteel te groot. Hij deed een stap dichterbij en legde zijn oor tegen de deur aan.
"Dus hij laat jou gewoon bij hem blijven?" vroeg de andere stem verbaasd. Pas nu herkende Severus de stem. Malfidus? Waarom voerde ze een gesprek met Malfidus? Hij wist dat het fout was, maar dit had hem alleen nog meer nieuwsgierig gemaakt.
"Ik heb je toch al verschillende keren gezegd dat hij er geen probleem mee heeft!" zei Samantha geïrriteerd. "Soms twijfel ik aan jou intelligentie Malfidus."
"Oh hou jou mond Middi!" sneerde Draco. "Ik vind jouw verhaal ongeloofwaardig omdat ik Severus al langer ken dan jou en ik het verbazingwekkend vind dat hij vrijwillig tijd zou willen doorbrengen jou."
"WAT!" zei Samantha razend, maar werd onderbroken vooraleer ze ten aanval kon gaan.
"Kunnen jullie twee stoppen met kibbelen en een gesprek voeren zoals beschaafde volwassenen of moet ik jullie uit elkaar halen zoals ik bij mijn studenten doe?" zei een derde stem. Clear! Waarschijnlijk had Samantha Clear willen spreken, maar was het Draco die had geantwoord.
Voor een tijd bleef het stil. Hij vroeg zich af of hij naar binnen moest gaan of niet. Zijn hand trilde, maar het lukte niet om de deur open te duwen en te doen alsof hij niets van haar gesprek had gehoord.
"We zijn gewoon verbaasd Samantha. Om eerlijk te zijn hadden we niet verwacht dat hij jou zou laten blijven. Ik heb geen idee hoe je het zelfs voor elkaar hebt gekregen om jou gisterennacht te doen blijven." Zei Clear plosteling tegen Samantha.
"Waarom niet? Ik ben bevriend met hem."zei Samantha aarzelend. "Dat denk ik toch." Hij hoorde Clear zuchten, terwijl Draco spottend lachte.
"Rot op Malfidus," zei Samantha kwaad.
"Als je bevriend met hem bent, waarom kijk je dan zo neerslachtig?" vroeg Clear. "Ik ben gewoon bezorgd en om eerlijk te zijn..."
"Wat?" vroeg Samantha. Hij kon de ergernis in haar stem horen.
"De avond waarop Sneep verdween, was hij razend voor de één of andere reden. Hij heeft honderden punten afgetrokken bij iedereen, zelfs bij zijn Zwadderaars. Wanneer hij meedeelde dat hij niet op Zweinstein zou blijven tijdens de kerstperiode, zat ik in Minerva haar kantoor en de man was hysterisch en overstuur. Wanneer je aan Lumina vroeg om zijn adres te vinden was ik niet verbaasd en werden mijn vermoedens bevestigd dat jij de reden bent waarom Sneep overstuur was. Ik hield jou echter niet tegen gisteren. Ik verwachtte dat de man jou niets eens zou binnen laten, laat staan dat hij akkoord zou gaan met jou te doen blijven. Daarom ben ik bezorgd. Jullie dansen al een hele tijd om elkaar heen zonder dat de één duidelijk weet wat de ander van hem denkt, terwijl het duidelijk is dat hij jou daarbij ook constant van hem weg probeert te duwen. En dat leid dan weer tot ruzies. Dus wanneer ik zie dat jij twijfelt of hij wel 'bevriend' met jou is, maak ik mij inderdaad zorgen om jou Samantha."
"Er zijn gewoon een aantal zaken duidelijk geworden," antwoordde Samantha.
"Wat voor zaken?" vroegen zowel Draco als Clear tegelijk. Samantha antwoordde niet op hun vraag.
"Ik moet gaan,"zei ze. "Tot na Kerst!" Dan verbrak ze de verbinding en bleef het stil.
Met open mond stond Severus voor de deur. Er zijn gewoon een aantal zaken duidelijk , zei Severus in zichzelf. Dat denk ik ook.