Hoofdstuk 7 Sjors

POV Skye

Sjors zat in een stoel aan een tafel in de leerlingenkamer. Zo te zien hield hij een stoel voor haar vrij. "Sorry." mompelde Skye. "Liefdes probleem." Sjors keek haar met opgetrokken wenkbrauw aan. "Niet die van mij maar die van Emma." vervolgde ze. Sjors glimlachte. "Hoe is het eigenlijk met je, Sjors?" vroeg Skye. "O heel goed." zei hij glimlachend. "En hoe is het met jou?" "Wel oké. Ik heb je al vier jaar niet gezien. Hoe kan dat?" "Ik was dus drie kwart van het jaar op school en in de vakanties gingen we... Op vakantie en familie bezoeken. Heb jij een aardige familie Skye?" vroeg hij. Skye begon een beetje zenuwachtig te wriemelen. "Nee, niet echt nee." zei ze. Ze keek om zich heen en zag dat Fred met George stond te praten. Hij keek Skye even aan en glimlachte. Ze werd rood, maar ze wist niet of dat door Fred of Sjors kwam, want Sjors pakte net haar hand. Hij tilde haar hand op en drukte er een kus op. Zijn lippen waren zacht en warm en zijn blik was liefdevol.

Fred zag het en keek snel weg. Skye keek naar haar knieën. "Wat is er, Skye?" vroeg Sjors bezorgt. "O, niets." zei ze en ze probeerde nonchalant ober te komen. "Skye?" zei hij doordringend. Waarom kende hij haar zo goed? Kwam dat omdat ze vroeger zo vaak met elkaar speelde? En waarom wist hij meteen dat er iets mis was? "Het is Emma." verzon Skye. Het was niet echt een smoes want ze maakte zich werkelijk zorgen om haar vriendin, al kwam het meeste bij haar op zijn pootjes terecht. "Ze is zo... verdrietig." Sjors keek haar meelevend aan en er ging een warme gloed door haar heen. "Wat is er dan gebeurd?" Skye aarzelde. Hij gaf een kneepje in haar hand. Het gaf Skye de moed om het te zeggen. "Het is door een klein foutje uitgegaan met haar vriendje." "Zit ze daar nu erg mee?" Skye zuchtte geërgerd. "Natuurlijk, het is zowat net gebeurd. En anders zou ik mij daar toch geen zorgen overmaken?" "Sorry." zei Sjors. Skye liet haar ogen door de leerlingenkamer gaan. Ze zag dat Fred snel wegkeek.

Sjors merkte dat Skye nerveus werd. "Zullen we ergens anders heen gaan?" vroeg hij. Skye keek eerst naar Fred, die met een niet-blije George praatte en keek toen naar Sjors. Ze knikte en hij stond op. Toen Skye ook opstond, bood hij haar zijn hand aan. Ze aarzelde en keek voor de zoveelste keer naar Fred, maar pakte hem toch maar aan. Terwijl ze met Sjors wegliep, keek Fred haar na.

Sjors begeleidde haar naar een gang met een paar bankjes. De gang werd verlicht door fakkels.

Hij en Skye gingen zitten. Ze zaten een beetje ongemakkelijk naast elkaar. Skye keek naar haar knieën en wriemelde aan haar ketting.

"Wat is er eigenlijk met je haar gebeurd? Het was toch eerst zwart?" vroeg Sjors na een tijdje. Skye knikte en zei: "Ja het was zwart. Heb je al les gekregen van Smalhart?" Hij knikte. "Moest je ook tegen aardmannetjes toveren?" Hij schudde zijn hoofd. "Die stomme dingen hebben potjes blauwe en groene inkt over mijn hoofd gegooid. En nu krijg ik het er niet meer uit." zei Skye triest. Ze liet de ketting los en glee met haar vingers langs haar haar. "Het staat je best goed hoor." zei Sjors. Skye glimlachte en werd rood. "Ik heb je wel gemist." zei hij zacht. "Vroeger spraken we elke dag af. We deden ook veel samen. Jack volgde je ook altijd en overal." zei hij glimlachend. "Gelukkig heeft hij een nieuwe prooi." zei Skye. "O, ja? Wie dan?" vroeg Sjors nieuwsgierig. "Harry Potter." zei Skye. Sjors lachte. Zijn gelach was aanstekelijk en al snel begon Skye ook te lachen. Ze hoorden opeens een geluid dat klonk als voetstappen. Ze stopten direct met lachen. Skye keek op haar horloge. "Ik denk dat ik maar eens ga." zei ze. "Nu al?" vroeg hij verbaast. "Je bent er pas net." "Weet ik." zei Skye. "Maar Emma heeft me nodig." zei ze. "Dag!" riep ze en ze liep naar boven.

Op de trap kwam ze Fred, George en Leo Jordaan tegen. "Hoi jongens!" zei ze. "Zo Skye, jij bent vrolijk." merkte Leo op. "Dank je, denk ik." zei Skye glimlachend. "Ik ga naar Emma." zei ze. George keek meteen een stuk minder blij en Fred keek haar waarschuwend aan. "Bye!" riep ze en ze liep verder.

In de leerlingenkamer was het druk en Harry had Kasper, Jack en Jessica achter zich aan. "Waar is Emma?" vroeg ze aan Hermelien. "In de slaapzaal. Ze wil niet gestoord worden." zei Hermelien. "Wat is er eigenlijk gebeurd? Ze probeerde me het te vertellen, maar barste steeds in tranen uit." vroeg ze. "Het is uit." zei Skye. "Dat is haar eigen schuld." zei Ron. "Had ze maar niet met Malfidus moeten flirten, terwijl ze met mijn broer is." zei hij kwaad. Skye worp hem een boze blik toe. "Volgens mij, zat jij ze te bespioneren." zei Skye. "Geen ruzie maken." zei Hermelien. Ron en Skye wisselde nog een paar boze blikken uit totdat Hermelien zei dat ze maar eens bij Emma moesten kijken.

Emma was alleen in de slaapzaal en zat met opgetrokken knieën in bed. Haar hoofd lag tegen haar knieën aan, zodat je haar gezicht niet zag.

Ze gingen bij haar op bed zitten en keken haar aan. Toen ze niet deed, omhelsde Hermelien haar en Skye volgde haar voorbeeld.

"Het komt wel goed, Emms, Het komt wel goed." zei Skye en ze liet Emma los. Hermelien liet ook Emma los en ze keek Emma aan. Emma keek naar Skye en daarna naar Hermelien. "Het was niet mijn fout. Draco... Ron..." "Stil maar Emms." onderbrak Skye haar. "Vertel het straks maar als je iets minder verdrietig ben. Dan zal ik morgen Draco overhoren en Hermelien Ron. We gaan ervoor zorgen dat jullie weer een stelletje zijn. Geloof me het komt goed." zei Skye. Emma knikte en haalde diep adem. "Ik ging naar de bieb om boeken te lenen, die ik kan gebruiken voor tijdens de lessen. Ik liep met mijn boeken in mijn armen de bieb uit en na een paar minuten merkte ik dat Draco, Korzel en Kwast achter me liepen." Skye en Hermelien knikte en Emma haalde weer adem. "Ik liep gewoon door totdat Draco 'Collins' riep. Ik draaide me om. Draco maakte een opmerking over mijn boeken. Hij zei iets van: 'Hee Collins maak je je vriendjes huiswerk of heeft ie je ingehuurd. O, nee dat kan niet want hij heeft geen geld' Ik merkte dat ik kwaad werd en ik liep weg, maar het drietal bleef me volgen. Op een gegeven moment kwam ik langs de Grote Zaal en dacht ik dat ze wel zouden afhaken. Korzel en Kwast gingen weg, maar Draco volgde me. Ik lette niet op, viel en liet mijn boeken vallen. Ik en Draco raapte ze op en ik raakte Draco's hand aan. Hij werd rood, en blijkbaar ik ook. Toen zag ik Ron ineens staan. Hij staarde en daarna liep hij snel de Grote Zaal in. Ik worp Draco een paar boze blikken toe maar hij had niets gemerkt. Ik volgde Ron de Grote Zaal in rn zag dat George en Ron ruzieden. En toen stond jij voor mijn snuit." Skye glimlachte. "Daarna George en hij nam me mee naar de plek waar hij me voor het eerst kuste, het park. We gingen op precies hetzelfde bankje zitten. Ik voelde me erg ongemakkelijk. En toen begon hij over Draco." Skye zag dat Emma op het punt stond om weer in huilen uit te barsten, maar ze ging toch door. "Hij was boos en dacht dat ik hem aan de kant zette voor Draco. Ik schudde met mijn hoofd en toen dacht ie dat ik het gewoon voor de lol uitmaakte. Hij schreeuwde dat het uit was. Hij riep: 'Het is uit Emma Collins! Ik wil je nooit meer zien!' Hij liep weg en ik riep hem terug maar hij hoorde het niet meer." beëindigde ze haar verhaal. "Je bent pas twaalf, bijna dertien en je hebt nu al een liefdesdrama." zuchtte Skye.

Ze zeiden een tijdje niets meer. "Ik ga nu naar George en leg alles uit." zei Skye. Emma keek haar geschrokken aan. "Nee. Dan word het alleen maar erger." zei Emma. "Oké dan niet. Dan vertel ik het wel aan Fred." zei ze simpelweg. "Skye, hou nu voor één keer eens iets geheim." zei Emma. "Nou sorry hoor!" zei Skye boos. "Ik kan het niet helpen." "Nu geen ruzie maken. Dat is vandaag al te vaak gebeurd." zei Hermelien. "Sorry." mompelde Skye en Emma in koor. Skye greep naar haar ketting, maar voelde niets. "Waar is mijn medaillon!" riep Skye paniekerig. "Had je hem om dan?" vroeg Hermelien. Skye knikte. "Ik doe hem elke dag om en bij Sjors had ik hem nog." "Gelukkig had je hem niet om toen met die aardmannetjes." "Nee gelukkig niet, maar ik heb hem nu helemaal niet." "Kijk in de leerlingenkamer, en als hij daar niet is, dan ga je de plek na waar je daarna bent geweest." zei Hermelien wijs. Skye knikte. "Dank je, Hermelien." zei ze en Hermelien knikte.

Skye liep ongerust de kamer uit. "Fred, heb je mijn medaillon gezien?" vroeg ze. "Dat zilveren hartje, waarvoor we vorig jaar allerlei foto's hebben gemaakt?" "Ja, die ja." "Ja vanmorgen om je hals." zei hij en hij keek naar haar nek. "Waar ken je Sjors van?" vroeg hij. "Van vroeger. Hij woonde bij mij in de straat en vroeger spraken we veel af. We deden toen veel met elkaar." zei Skye. "Nou, bedankt. Doei!" zei Skye en ze liet Fred achter.

"Skye! Skye! Skye wacht nou!" riep Sjors. Skye draaide zich om. Sjors kwam naar haar toegelopen met haar zilveren medaillon in zijn hand. "Volgens mij is deze van jou." zei hij. "Ja, dank je." zei ze en ze wilde hem pakken, maar Sjors hield hem achter zijn rug. "Nou, doe niet zo gemeen en geef hem terug." "Eerst een kus." zei hij. "Nee." zei Skye en hij draaide zich om. Ze keek langs zijn brede schouders heen en zag dat hij de foto's bekeek. "Geef terug!" Riep Skye en ze probeerde hem aftenpakken. Hij hield het medaillon hoger, zodat ze er niet meer bij kon. Ze werd boos. "Nou doe toch niet zo flauw!" riep ze en ze sprong omhoog. Hij stopte met bladeren en keek geschrokken. Hij keek van het medaillon naar haar. Toen bladerde hij weer verder. Skye begon weer te springen. "Geef gewoon terug!" riep ze kwaad. Hij schudde zijn hoofd. Skye keek om zich heen en zag Fred en George. Zij waren ongeveer even lang als Sjors. Ze liep naar de jongens toe en vroeg: "Kunnen jullie me helpen? Sjors wil mijn medaillon niet terug geven. Ik kan er niet bij want hij houd hem hoog." zei ze en ze werd een beetje rood van schaamte. "Ahhhhh kan kleine Skye niet bij haar ketting. Wat schattig." zei Fred. Skye werd nog roder en gaf hem een stomp. "Goed we doen het omdat je het zo lief vroeg." zei George en hij kneep in haar wang. Ze liepen naar Sjors toe. Hij keek op en zag het drietal staan. "Skye heb je je vriendje erbij gehaald?" vroeg Sjors met een blik op de tweeling. "En zijn gedumpte tweelingbroer. Ben je gedumpd voor een Zwadderaar?" Skye snapte er niets van. Net deed Sjors super aardig en nu doet hij zo.

George keek hem boos aan en Skye zag tussen zijn blik door verdriet. "Dat neem je terug." siste Fred. "En je geeft ook dat medaillon terug." voegde hij er aan toe. "Nee. En wist je dat jij er ook in staat? Een stuk of twintig keer denk ik." Zei Sjors. "Jeetje Sjors. Doe even normaal. Je kan zelf wel bij Zwadderich." "Nou, misschien dump je hem dan wel en ga je met mij, net als je stomme vriendin van je." zei Sjors. "Hier, heb je dat rot ding van je terug." Hij gooide het medaillon op de grond en wilde er op stampen. "Nee!" riep Skye en ze bukte zich snel en wilde het net vast grijpen toen hij zijn voet liet vallen. Hij stampte keihard op haar hand. Skye gilde van de pijn. Sjors keek haar geschrokken aan. Fred en George bukte zich naar haar toe. Sjors liep snel weg en Skye de tranen liepen over haar wangen.

Hermelien kwam de trap afgehold. "Wat is er gebeurd?" vroeg ze toen ze het drietal gebukt bij de grond zag zitten. Skye zag dat zowat de hele leerlingenkamer naar hun staarde. "Die Sjors stampte op haar hand." zei George terwijl hij haar hand bekeek. "Dan moet ze naar de ziekenzaal!" Riep Hermelien. Emma kwam net de trap af. "Wat is er gebeurd?" vroeg ze. Ze zag George bij Skye zitten en sloeg snel haar ogen neer. George liet haar hand los en Skye stond op. "Kom." zei Fred, die ook was opgestaan. "Ik breng je wel." zei hij. Skye knikte. Fred fluisterde nog wat in George oor en liep toen samen met Skye weg.