Triple Update: Entry #2

6. Πως να προκαλείτε αναστάτωση.


Τι έχει μέσα αυτό το φάρμακο;


Η Αυτής Μεγαλειότητα της θα ήταν υπερβολικά αθώα αν παραγνώριζε για φόβο τα κίνητρα της Λαίδης. Φυσικά η Σύμβουλος είχε δίκιο –το να αποχωρεί κάποιος οικιοθελώς απ' το Συμβούλιο είναι προτιμότερο απ' το να δολοφονείται, αφού επισκιάζει λιγότερο τη φήμη της βασίλισσας. Ωστόσο, τη συγκεκριμένη στιγμή, η αποχώρηση μιας γυναίκας που έχει ξεγελάσει το θάνατο πάνω από μια φορά έμοιαζε περισσότερο σαν άτακτη φυγή παρά σαν ευγενή υποχώρηση. Επίσης, ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα έλεγε πως αν η Λαίδη φοβόνταν όντως για την ασφάλεια της, αυτό θα σήμαινε πως και η ίδια είχε χάσει την εμπιστοσύνη της στις ικανότητες και τη προστασία της βασίλισσας –κάτι που η Ναζουάντα θέλησε να μη πιστέψει. Για κάθε ενδεχόμενο, μόλις η Λαίδη Λουκρητία βγήκε απ' το γραφείο, η Ναζουάντα έστειλε δύο έμπιστους και ικανούς υπηρέτες ξωπίσω της, έτσι ώστε να καταγράφουν κάθε της κίνηση.

Όπως ήταν φυσικό, όλο το παλάτι είχε βυθιστεί στο πένθος για το χαμό του μοναδικού συγγενή της Αυτής Μεγαλειότητας, ωστόσο η ίδια δεν επέτρεψε καμία διακοπή στις προετοιμασίες της Επετείου. Μάλιστα, προσπαθώντας να μην αποσυντονιστεί, είχε επιταχύνει κάθε είδους εκκρεμότητες έτσι ώστε αργότερα να έχει το κεφάλι της ήσυχο. Γι' αυτό και μόλις λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της Λαίδης, η βασίλισσα παρακολουθούσε τους υπηρέτες της να μεταφέρουν τον Ανιχνευτή στη Γυάλινη Αίθουσα. Η Φινάλια είχε ζητήσει απ' την Μεγαλειότητα της να μετακινηθεί ο χάρτης σε ένα σημείο όπου η ομάδα των ξωτικών και των υπόλοιπων μάγων θα μπορούν να τον εξετάζουν ανενόχλητοι.

Ο μαγικός χάρτης που έμοιαζε με οποιονδήποτε άλλο, αφού εξακολουθούσε να μην λειτουργεί, απλώθηκε με θόρυβο στο κέντρο της στρογγυλής τραπέζης. Στη θέα του η Ναζουάντα συγκράτησε έναν αναστεναγμό. Γιατί να μην υπήρχε έστω κι ένα πράγμα που να λειτουργούσε σωστά εκείνη τη περίοδο; Με τα μάτια της καρφωμένα στο χάρτη και αργά βήματα πλησίασε το τραπέζι. «Τι πιστεύεις γι' αυτό;» ρώτησε σιγανά τον Βάνιρ, που στέκονταν δίπλα της. «Είναι εφικτό να λειτουργήσει; Ή ήταν εξαρχής λάθος να το επιδιώξουμε;»

Ο Βάνιρ την κοίταξε έντονα. «Με όλο το σεβασμό Μεγαλειοτάτη, αλλά οι δικοί μου δε θα ξόδευαν ποτέ τόσο χρόνο και κόπο σε κάτι που δεν έχει ελπίδες εφαρμογής.» επισήμανε σοβαρά. «Ομολογώ πως ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν ιδιαίτερα περίπλοκο –αν όχι αδύνατο- παλαιότερα, αλλά απ' τη στιγμή που ο Έραγκον έκανε το ξόρκι που συνδέει τους δράκους με κάθε άλλο πλάσμα στην Αλαγαισία, έχουν ανοίξει πολλοί δρόμοι μπροστά μας. Τίποτα δε μας σταματάει να κάνουμε κάτι παρόμοιο με όλους τους μάγους της χώρας…»

«Όμως η απεικόνιση αυτού του… δικτύου ενέργειας είναι κάτι ξεχωριστό, έτσι δεν είναι; Είναι ένα εντελώς διαφορετικό ξόρκι.»

«Σωστά» απάντησε το Ξωτικό. «Αλλά αυτός είναι κι ο λόγος που δεχτήκαμε αυτή τη πρόκληση. Βλέπετε, για εσάς μπορεί ο χάρτης να είναι ένα εργαλείο αλλά για εμάς είναι μια ιδέα που απαιτεί περαιτέρω επιστημονική μελέτη. Μπορεί να νομίζαμε ότι καλύψαμε αυτό το τομέα, αλλά προφανώς παραλείψαμε κάτι. Αυτό είναι που θα μας κρατήσει εδώ μέχρι τέλους και θα δώσει λύση στο μυστήριο. Μη σας ανησυχεί το γεγονός ότι έγινε ένα λάθος.» τη διαβεβαίωσε καθησυχαστικά.

Κάποτε ο Έραγκον είχε πει στη Ναζουάντα ότι ο Βάνιρ δεν έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για τους Ανθρώπους, παρόλο που μετά από αρκετό καιρό αυτό άλλαξε. Και πράγματι, η βασίλισσα έβλεπε καθαρά ότι ο Βάνιρ σε αντίθεση με τα περισσότερα Ξωτικά, έδειχνε ελάχιστη –αν όχι μηδενική- υποτίμηση προς τους Ανθρώπους. Αυτό άλλωστε τον έκανε τόσο ειλικρινή κι υπομονετικό με τις ανθρώπινες απορίες. Μια ιδέα που απαιτεί περαιτέρω επιστημονική μελέτη. Αυτό ήταν λοιπόν ο Ανιχνευτής για τα Ξωτικά. Γι' αυτό συμφώνησαν να με βοηθήσουν. σκέφτηκε η Ναζουάντα. Όσο ο Βάνιρ απομακρύνονταν, συλλογίστηκε λίγο ακόμα τα λόγια του πριν στραφεί προς τη Φάρικα πίσω της. «Πού είναι ο Ενδυμίωνας;»

« Ένας υπηρέτης έχει φύγει ήδη για να τον ενημερώσει, Κυρία.»

Η Ναζουάντα έστρεψε πάλι το βλέμμα της στο χάρτη. Πού είναι οι σωστοί Σύμβουλοι όταν τους χρειάζεσαι; Ο ένας υποβάλει την παραίτηση του, ο άλλος εξαφανίζεται κι ο άλλος… ο άλλος… «Έχουμε νέα απ' τους θεραπευτές του Τζόρμανταρ;» ρώτησε μηχανικά.

«Τίποτα καινούριο, Κυρία» απάντησε η Φάρικα φανερά λυπημένη. «Είναι ακόμα αναίσθητος… δεν υπάρχει σημάδι βελτίωσης ή επιδείνωσης της υγείας του.»

Ένας κόμπος έσφιξε το στήθος της. «Θα τον επισκεφθούμε αμέσως μόλις τελειώσουμε από 'δω. Ποιος είναι τώρα με την Έλβα;»

«Η Τριάννα, Κυρία. Η μικρή είχε ξυπνήσει με πυρετό πριν μια ώρα περίπου.»

Ο κόμπος έγινε ακόμα πιο σφιχτός. Ποιόν να πρωτοδώ; «Θα πάω κοντά της σύντομα.» απάντησε αόριστα. Ακόμα θυμόνταν την έντονη αντίδραση της μικρής στην τελευταία τους συνάντηση.

Θα μπορούσε να στέκεται έτσι για ώρες και να κοιτάζει με άδειο βλέμμα τα Ξωτικά και τους μάγους να δίνουν οδηγίες σχετικά με τη τοποθέτηση του χάρτη μέχρι που ακούστηκε ένα σιγανό χτύπημα στην πόρτα. Η Ναζουάντα νόμιζε πως ήταν ιδέα της μέχρι που είδε τα δύο φύλλα να ανοίγουν μια σπιθαμή και να περνάει αθόρυβα μέσα στην Αίθουσα ένα ξανθό κορίτσι που ήταν περίπου στην ηλικία της. Η κοπέλα πλησίασε την Φάρικα και τη σκούντηξε, προφανώς για να τη ρωτήσει κάτι χωρίς να ενοχλήσει τη βασίλισσα ή τους υπόλοιπους που έκαναν τις δουλειές του. Η Φάρικα της έριξε ένα προβληματισμένο βλέμμα και στη συνέχεια στράφηκε προς τη Ναζουάντα. «Κυρία, με συγχωρείτε που σας ενοχλώ αλλά συνέβη κάτι που απαιτεί την προσοχή σας.» Κοιτάζοντας αβέβαια τη νεοφερμένη για άλλη μια φορά, μίλησε ακόμα πιο σιγά, σχεδόν εμπιστευτικά. «Αυτή η νεαρή υπηρέτρια με ρώτησε πού είναι η Τριάννα. Φυσικά δε της είπα τίποτα για την κατάσταση της Έλβας, αλλά αυτή εδώ επιμένει πως πρέπει να βρει την μάγισσα.»

«Υπάρχουν τόσοι μάγοι στο παλάτι.» επισήμανε η Ναζουάντα.

«Ναι, αλλά κάποιοι παρέμειναν με την Φρουρά έξω απ' το κάστρο για να δουν πως μπορούν να βοηθήσουν στην έρευνα… σχετικά με την ληστεία έξω απ' τα τείχη. Οι υπόλοιποι είναι εδώ για το χάρτη και οι πιο έμπειροι είναι κοντά στο Τζόρμανταρ. Μόνο η Τριάννα θα μπορούσε να είναι διαθέσιμη.»

«Μα γιατί τόση ανάγκη; Τι τη θέλει;»

«Τη ζήτησε ένας θεραπευτής. Η αφέντρα της κοπέλας είναι βαριά άρρωστη. Λέει ότι κάποιος τη δηλητηρίασε.»

Η Ναζουάντα ξαφνιάστηκε αλλά δεν έπεσε κι απ' τα σύννεφα. Τέτοιου είδους εικασίες για δολοπλοκίες και ανύπαρκτες συνωμοσίες ήταν συνηθισμένες ανάμεσα στις κυρίες της Αυλής. Μη έχοντας κάτι άλλο για να ψυχαγωγηθούν, σκαρφίζονταν πάσης φύσεως και ιδέας σενάρια που θα τους έφερναν στο κέντρο της προσοχής. «Και ποια είναι η κατά φαντασίαν ασθενής;»

Η Φάρικα κατσούφιασε. «Φοβάμαι πως η συγκεκριμένη περίσταση δεν είναι τόσο απλή. Πρόκειται για τη Λαίδη Λουκρητία.»

Τότε την πλημύρισε στ' αλήθεια η κατάπληξη. Για μια στιγμή φοβήθηκε πως η έκπληξη θα ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της αλλά με μια γρήγορη ματιά τριγύρω είδε ότι όλοι ήταν απασχολημένοι και κανείς δεν την πρόσεχε. «Είσαι σίγουρη; Μιλούσα με τη Λαίδη πριν λίγες ώρες, ήταν μια χαρά…» ίσα που πρόλαβε να μου πει για την απόφαση της, τα νέα δεν μπορεί να μαθεύτηκαν ακόμα, κι αν μαθεύτηκαν δε θα έπρεπε να διατρέχει κίνδυνο…

Η Φάρικα ένευσε καταφατικά. «Έτσι λέει η Σάρα» δείχνοντας διακριτικά τη ξανθούλα.

«Μα η Λαίδη είχε άλλη υπηρέτρια» παρατήρησε η βασίλισσα, αρνούμενη να πιστέψει στ' αυτιά της.

«Προφανώς κάτι συνέβη και άλλαξαν πόστα. Η κοπέλα δεν έχει λόγο να ψεύδεται… τι θα κάνουμε τώρα;»

«Πες στη Σάρα να περιμένει εδώ. Πήγαινε στην Έλβα για να την προσέχεις και στείλε μου εδώ την Τριάννα. Θα πάμε μαζί στη Λαίδη.»

Ο.Ο.Ο.Ο

Ο θεραπευτής χρειάζονταν όντως βοήθεια. Περιέγραφε για αρκετή ώρα τη σοβαρότητα της κατάστασης στη βασίλισσα, όσο η Τριάννα προσπαθούσε να συνθέσει το σωστό φίλτρο σε συνδυασμό με το κατάλληλο ξόρκι. Η Λαίδη ήταν κρεβατωμένη κι είχε αποχωριστεί το μαύρο βελουδένιο κάλυμμα μόνο για να πιεί ένα γιατρικό που της είδε δώσει ο θεραπευτής, για να αντέξει τις αναγούλες. Σ' αυτό το σύντομο διάστημα, η Ναζουάντα κατάφερε να διακρίνει μόνο τη στραβή ανάμνηση ενός στόματος που είχε απομείνει μετά απ' τη μοιραία πυρκαγιά. Τα μάτια της δεν άντεξαν άλλο το θέαμα και στράφηκε αλλού συγκρατώντας όσο το δυνατόν λιγότερες λεπτομέρειες απ' το τμήμα του πληγωμένου προσώπου που είχε αντικρίσει.

Πέρα απ' αυτό το φάρμακο, δε δόθηκε τίποτα άλλο στην ηλικιωμένη. Ήταν αναγκασμένη να υπομείνει τους εμετούς, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να απαλλαγεί απ' το δηλητήριο πιο άμεσα... Το ενδεχόμενο να ήταν μια απλή τροφική δηλητηρίαση είχε απορριφθεί λίγη ώρα πριν, όταν οι εμετοί έγιναν συχνότεροι, ο πυρετός ανέβηκε και τα χέρια της ασθενούς έτρεμαν εμφανίζοντας μελανιές. Ο θεραπευτής υποστήριζε ότι η Λαίδη ήταν τυχερή που είχε αρχίσει να ξερνάει από νωρίς, διότι αν ο οργανισμός της αργούσε να αντιδράσει στο δηλητήριο, ίσως να μη καταλάβαινε ότι κάτι πάει στραβά και να κινδύνευε θανάσιμα.

Παρόλο που η βασίλισσα ήταν αποφασισμένη να συμπαρασταθεί στη γηραιά αρχόντισσα, δεν άντεξε πάνω από μια ώρα στο πλευρό της. Το θέαμα ήταν εξίσου λυπητερό όσο και αηδιαστικό. Επιπλέον το δωμάτιο είχε το ίδιο αποκρουστικό άρωμα που φορούσε κι η ίδια η Σύμβουλος. Η Ναζουάντα το ένιωθε να γίνεται εντονότερο και προκειμένου να μη καταρρεύσει απ' τη ζαλάδα βγήκε για λίγα λεπτά έξω απ' το δωμάτιο. Εκεί συνάντησε έναν απ' τους κατασκόπους που είχε στείλει στο κατόπι της Λαίδης. Ο άντρας της επιβεβαίωσε τη σειρά των γεγονότων – η Λαίδη είχε επιστρέψει στο δωμάτιο της οπού την περίμενε η Σάρα και άλλο ένα μέλος του υπηρετικού προσωπικού, όλα ήταν ήσυχα μέχρι που ακούστηκε αναστάτωση απ' το εσωτερικό του δωματίου και η νεαρή υπηρέτρια είχε ζητήσει πανικόβλητη έναν θεραπευτή. Η Λαίδη δεν είχε φάει ή πιεί κάτι σ' αυτή τη χρονική περίοδο πράγμα που σήμαινε πως ότι κι αν την πείραξε είχε καταναλωθεί πολύ πιο πριν.

Σ' όλη αυτή την δυσχερή ατμόσφαιρα ήρθε να προστεθεί το ποδοβολητό που ακούγονταν απ' την άλλη άκρη του διαδρόμου. Η Ναζουάντα αναγνώρισε αμέσως τον ήχο του συντονισμένου βηματισμού των φρουρών, αφού ήταν ο ίδιος ήχος που ακολουθούσε τα βήματα της όπου κι αν πήγαινε. Είδε έκπληκτη να την πλησιάζει μια ομάδα πέντε στρατιωτών που έσερναν έναν ταλαιπωρημένο άντρα με ταξιδιωτική κάπα. Με μάτια διάπλατα, παρατηρούσε τους άντρες της να παρατάνε μπροστά της σαν τσουβάλι τον άτυχο άνθρωπο και να στέκονται προσοχή.

«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε αγανακτισμένη.

Ένας απ' τους φρουρούς άρπαξε τον άντρα απ' τον ώμο για να τον σηκώσει όρθιο και τον ταρακούνησε βίαια. «Μίλα» του είπε.

Η βασίλισσα περίμενε με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος χωρίς να μπορεί να προβλέψει ή να φανταστεί τι θα μάθαινε αργότερα. Τι άλλο μου μένει ν' ακούσω; Ο άντρας μπροστά της ήταν λεπτοκαμωμένος και έδειχνε να φοβάται ακόμα και τη σκιά του. Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, σα να 'χε αντικρίσει φάντασμα, και τα μάγουλα του είχαν αναψοκοκκινίσει, προφανώς απ' την προσπάθεια του να ξεφύγει. Άρθρωσε την πρώτη του λέξη μετά από αρκετά δευτερόλεπτα. «Κυρία, εγώ… εγώ είμαι ένας απλός αγγελιαφόρος. Δεν διέπραξα κανένα έγκλημα! Έκανα απλά τη δουλειά μου!»

«Ποιο είναι το όνομα σου και τι σε φέρνει σε αυτή τη θέση;» ρώτησε αυστηρά η βασίλισσα με απόμακρο βλέμμα.

Ο άντρας παραπάτησε και κοίταξε τους φρουρούς γύρω του ξεροκαταπίνοντας. «Ονομάζομαι Φάλκο, Κυρία. Κατάγομαι απ' τη Σούρντα και είμαι υπήκοος σας από την ημέρα της Νίκης. Σήμερα το πρωί με επισκέφθηκε κάποιος άγνωστος, εντελώς συνηθισμένος… είπε ότι δούλευε στο παλάτι και είχε ένα δέμα για τον Ενδυμίωνα… το σύμβουλο σας. Φυσικά δεν ήμουν αδιάκριτος –ποτέ δεν είμαι- γιατί αυτή είναι η δουλειά μου, δε ρώτησα και δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τι έχει μέσα το δέμα! Το πήγα απλά στο δωμάτιο του. Περίμενα ότι θα τον βρω εκεί αλλά τελικά δεν ήταν πουθενά… Ανησύχησα γιατί ο αποστολέας μου είχε πει πως θα με πλήρωνε ο βοηθός σας! Δεν ήξερα τι να κάνω και περίμενα για αρκετή ώρα έξω απ' τα διαμερίσματα του, αλλά δεν εμφανίζονταν… Πέρασε ακόμα κι ένας υπηρέτης που στείλατε εσείς για να τον βρει αλλά δεν τα κατάφερε! Και όλοι αυτοί οι στρατιώτες που τώρα με σέρνουν σα να μην έχω ψυχή, φρουρούσαν τον διάδρομο και μπορούν να επιβεβαιώσουν όσα λέω! Ε, μετά εγώ…» έκανε μια μικρή παύση και η ντροπή ήταν ολοκάθαρη στα μάτια του. «Κυρία σας διαβεβαιώνω ότι δεν είμαι αδιάκριτος, ούτε κλέφτης! Απλά… περίμενα για ώρα, είχα ανάγκη το μισθό μου και… σας ορκίζομαι, δεν είχα σκοπό να κλέψω ή να…»

«Το αν είχες ή όχι είναι το μικρότερο μας πρόβλημα τώρα!» τον επέπληξε η Ναζουάντα. «Συνέχισε.»

Ο Φάλκο έσκυψε το κεφάλι αποφεύγοντας το βλέμμα της. «Πήρα το θάρρος και άνοιξα το δέμα… όχι τελείως! Μόνο μια μικρή σχισμή για να δω τι έχει, από απλή περιέργεια, δε φαντάστηκα ότι θα 'ταν κάτι τόσο πολύτιμο! Κάποιος απ' τους φρουρούς όμως το πρόσεξε και μετά όλοι έπεσαν επάνω μου σαν να είμαι εγκληματίας!»

«Αυτό το σημείωμα βρέθηκε πάνω στο δέμα, Κυρία» είπε ένας στρατιώτης, τείνοντας προς το μέρος της ένα κομμάτι κιτρινιασμένο χαρτί. Εκείνη το άρπαξε και το διάβασε, αγνοώντας τα παρακλητικά μουρμουρητά του Φάλκο.

Όπως συμφωνήσαμε. Θα σου φέρω τα υπόλοιπα μετά την Επέτειο.

«Τα ''υπόλοιπα''; Τι πάει να πει αυτό;» ρώτησε η Ναζουάντα. Ο υπηρέτης έριχνε κλεφτές ματιές τριγύρω ψάχνοντας για υπεράσπιση ή έστω για βοήθεια αλλά αντί αυτού, ο ίδιος στρατιώτης που είχε παραδώσει το σημείωμα έβγαλε απ' τις πτυχές του μανδύα του ένα μικρό δέμα με σκουρόχρωμο κάλυμμα. Η Ναζουάντα χωρίς να χρονοτριβεί, το πήρε κι άρχισε να σκίζει άτσαλα το περιτύλιγμα μέχρι που συνειδητοποίησε τι κρατούσε και τα χέρια της κοκάλωσαν.

Όλοι οι παρευρισκόμενοι παρακολουθούσαν άναυδοι τη λάμψη μιας τιάρας από λευκόχρυσο όσο το γκριζωπό φως που έμπαινε απ' το μακρινό παράθυρο του διαδρόμου έκανε το ένα και μοναδικό κομμάτι αμέθυστου να λάμπει καλαίσθητα στη κορυφή της. Μικροσκοπικά, σχεδόν διάφανα διαμάντια ήταν τοποθετημένα συμμετρικά γύρω του σχηματίζοντας μοτίβα και διακοσμήσεις που μόνο μια φυλή συνήθιζε να χρησιμοποιεί στην κατασκευή κοσμημάτων. Οποιοσδήποτε θα ήταν χαζός για να μη καταλάβει από πού προέρχονταν το μεγαλοπρεπές δώρο ή για το ποια προορίζονταν.


«Θα την αφήσουμε να πιστεύει πως κέρδισε.»