6. The World Turns

Draco keek geschrokken terug. 'Ik dacht..'

'Je denkt te snel, Draco…' fluisterde Ginny. Ze wilde Loena achterna gaan en tegelijkertijd voelde ze met Draco mee, die het duidelijk niet verkeerd bedoeld had. Besluiteloos keek ze van Draco naar de plek waar Loena zich nog geen twee seconden geleden bevond. Al half stond Ginny op, klaar om haar vriendin achterna te gaan.

Maar Draco schudde zijn hoofd. 'Je kunt verdwalen, Ginny. Kijk uit, we kunnen je niet missen.'

Ginny knikte. 'Je hebt gelijk. Laten we maar hopen dat ze op tijd terugkeert.'

Draco keek terug met een blik van genegenheid en Ginny legde haar hoofd op zijn schouder.

'Ik bedoelde het niet verkeerd, maar je keek zo moeilijk en ik dacht dat je het zelf niet wilde zeggen.'

Het was twee uur later toen Draco half tegen Ginny aan lag, luid snurkend. Ginny was als laatste nog wakker en keek geschrokken op toen voetstappen de dorre bladeren raakten. Ze sprong op en Draco viel met een plof neer.

'Loena?'

Draco's gesnurk overstemde

'Ginny,' klonk de stem koel. Loena's grote ogen verschenen in de duisternis en weerspiegelden het vuur met een kalmte die Ginny nu niet van haar verwacht had.

'Loena, wat Draco zei was niet waar. Hij dacht…'

'Laat maar, Ginny. Ik heb het verpest,' glimlachte Loena sereen. Ze meed Ginny's blik, liep met een arm tegen haar buik naar Draco en ging naast hem liggen, op haar rug, met de arm nog steeds voor zich gevouwen.

'Wat is er met je arm?'

Loena reageerde niet. Ginny keek hulpeloos naar de sterrenhemel boven hen, gedeeltelijk verstopt achter mantels die nog steeds in de bomen hingen.

'Loena… Draco bedoelde het niet zo, hij wilde je niet kwetsen.'

'Het geeft niet,' zei Loena met heldere stem. De ondertoon in haar stem ontging Ginny niet.

'Ik meen het,' mompelde Ginny.

Stilte.

De zon kwam op. Ginny's blik gleed over de horizon in het oosten, die langzaam een gouden randje begon te vertonen. De bloedrode zon wierp een glanzend licht over de vlakte en deed de mist glinsteren.

Het kampvuur was bijna gedoofd en wierp een laatste warmte over de jonge mensen eromheen. De kou van de nacht maakte plaats voor een normale frisse ochtend die vochtig was van de optrekkende mist.

Ginny sloop om haar vrienden heen en haalde de mantels met een simpele sommeerspreuk naar beneden. Ze gooide ze over haar vrienden heen en zocht naar een alternatieve wekker. Maar voor ze die gevonden had, opende Hermelien haar ogen om zich rot te schrikken van de mantel over haar heen. Haar gegil wekte de rest.

'Sssst!' Carlo keek haar dringend aan en blozend begon Hermelien het kampvuur op te ruimen.

'Loena, wat is er met je arm?' Draco's zachte stem werd overstemd door de rest. Iedereen was aan het opruimen, maar Ginny hoorde hem haarscherp en bleef als enige verstomd staan. Met haar rug naar de twee toe kon ze Loena's priemende blik voelen.

'Gisteren ben ik gevallen over een tak, geloof ik. Na een tijdje verder lopen begon mijn arm te tintelen en ben ik terug gegaan.' Loena's stem klonk kalm en Ginny hoorde haar op zich af lopen.

'Laat maar zitten, Ginny. Laat maar,' fluisterde Loena in Ginny's oor tijdens het voorbijgaan. Ginny keek haar na en wist dat ze zich rot voelde.

'Loena…' Ze draaide zich langzaam om en midden in de drukte stonden ze roerloos tegenover elkaar, zwijgend en wetend waar de ander aan dacht.

Ongemerkt gadegeslagen door Carlo.

'Richting het Oosten maar weer?' Fred keek afwachtend naar Loena, die met grote ogen opkeek van de vloer.

'Ja,' mompelde ze vaag. 'Naar de zon.'

Het groepje volgde haar blik, die op de horizon gericht was. De zon daarboven was inmiddels oranje en de lucht eromheen was in prachtige roodtinten gekleurd. Hoopvol begonnen ze er recht op af te lopen.

Het dunne spoor waar ze recht overheen liepen merkte niemand op. Ze waren veel te druk met alert rondkijken of ze dooddoeners zagen.

Ze hadden niet verwacht dat ze zo dichtbij moesten zoeken. Of dat er nog Onzichtbaarheidmantels waren.

Loena's ogen volgden met belangstelling de paar groene grassprietjes waar ze exact over heen liepen. Het geheimzinnige spoor van licht, geluk en overblijfselen van geluk en harmonie leek nu bevestigd te worden. Ze begon erop te vertrouwen dat ze het zouden redden. De Vallei van het Licht leek met bovennatuurlijke krachten hun de weg te wijzen. Nog nooit had iemand het gevonden, maar het begon erop te lijken dat Amarië door hen gevonden [iwilde[/i worden.

Ginny dacht aan hetzelfde. De documenten van gisteren spraken over een spoor van leven en licht en tussen de regels door werd Amarië genoemd. Wat zou het zijn?

Tot nu toe volgden ze een spoor wat niemand eerder had betreden en waarvan ze niet wisten waartoe het zou leiden.

Ze rilde kort en ging naast Carlo en Hermelien lopen. Ze glimlachte toen Draco haar blik zocht, maar haar ogen stonden vol bange vermoedens en hoop op geluk. Niemand wist toen of het vergeefse hoop was.
Draco lachte slechts terug en trok haar bij Hermelien en Carlo vandaan.
'Draco?'

Hij keek op, met een donkere blik die ze niet kon plaatsen. Ginny aarzelde.

'Nou..'

'Vraag maar, Ginny,' mompelde hij, maar zijn normale vriendelijke stem was nergens te bekennen. Ineens was zijn hele houding minder kalm en berekenend en Ginny slikte de vragen in ie ze hem al zo lang wilde stellen.

'Vraag maar,' herhaalde Draco met een trillende kalmte. Zijn hand omsloot haar bovenarm en hij glimlachte wrang. Hoe kon hij weten wat ze wilde vragen?

'Ik wilde je vragen hoe je bij de Orde bent gekomen,' reageerde Ginny fel en ze rukte haar arm los, verontwaardigd door Draco's opschudding omdat ze alleen maar bezorgd was. Het was niet uit nieuwsgierigheid, maar Draco's gezicht werd donkerder terwijl zijn ogen zich strak in dehare boorden. Ginny voelde zich klein en wenste dat Draco haar beschermde, in plaats van haar zo gevaarlijk aan te kijken. Ze keek strak terug.

'Lang geleden al,' mompelde Draco en ineens was de spanning in de lucht weg en liepen ze weer als goede vrienden naast elkaar. 'Mijn moeder wist van mijn vaders donkere praktijken af en op een dag was haar afkeer van hem zo groot dat ze niet meer wilde dat ik ook maar iets met hem te maken had. Ze bracht me naar een oude vriend van haar, zei ze. Iemand die ze goed had gekend en waar ze met heel haar hart nog steeds van hield.'

Ginny knikte afwezig.

'Maar Sirius was niet blij met me.'

Met een ruk keek Ginny op. [iSirius?[/i Vertrouwde Narcissa haar zoon toe aan Sirius?

'Hij was toen al spion bij Voldemort en had wel wat beters te doen dan voor mij zorgen. Dus bracht hij mij naar het hoofdkwartier van de Orde en daar ben ik opgegroeid.'

Hij zweeg even en richtte zijn blik op Ron, die nu naast Hermelien was gaan lopen.'Net als je broer, trouwens. Jullie waren mijn familie,' zei hij en keek met vernauwde ogen naar de dode bomen waar ze langs liepen. Exact links en rechts van hen stonden ze er, met een hoogte die naar de hemel leek te reiken. De takken ervan bogen zich over ons heen en leken stuk voor stuk precies op elkaar. Het leek een markering en was voor het groepje reizigers het teken dat ze op de goede weg waren. Loena, achter Ginny, mompelde zachtjes de woorden die op het perkament van Ëirama stonden en leek tevreden te zijn.

Ginny besefte dat ze meer van hun reis af leek te weten dan wie dan ook. Waarom hielp ze Fred en Carlo dan niet, die de weg zochten en druk overlegden? Ze wilde al achterom kijken, maar Draco trok haar aandacht. 'Mijn vader heb ik nooit gekend. Hij liet me in de steek toen Narcissa me wegnam bij hem en ik weet zeker dat dat niet zijn aard is. Hij moet van me houden. Ik hou ook van hem, hij is mijn vader.'

Ginny keek hem aan en vermoedde iets van het gevaar in zijn woorden. 'Hou je dan niet van de Ordeleden?'

'Sommigen.' Hij keek haar aan en zocht steun. Ze kneep even in zijn hand, maar nog geen seconde later werd het moment gestoord. Carlo keek achterom en vroeg of alles in orde was.

'Ja hoor,' glimlachte Ginny. Ze keek naar de bruine ogen die haar intens aan keken en kippenvel gleed over haar huid. 'Met jouw?'

Hij grijnsde. 'Natuurlijk. We gaan de wereld redden en we zijn al door bergen, grotten en nu in een soort nieuwbouw-Sahara.' Hij zweeg even. 'Alles komt goed. Uiteindelijk.'

'Ja. Ik begin er ook in te geloven. Hoewel het zevende gruzielement wel het moeilijkst te vinden zal zijn. En we weten niet eens zeker of Amarië wel het gruzielement is.'

'Er is ontzettend veel naar gezocht,' mengde Hermelien zich in het gesprek. 'Dan neem ik aan dat het van groot belang is en Lupos nam dat ook aan. En Lupos- '

'Is Ordeleider. Inderdaad. Het is alleen…' Ginny hield stil. Hermelien keek haar aan met een blik alsof ze geen commentaar wilde horen. En ze had gelijk: Ginny wilde het ook niet weten. Ze slikte de woorden in die ze had willen uitspreken, maar de zinnen bleven door haar hoofd razen.

[iHet ging te goed[/i

De Weerwolven hadden hen niet te pakken gekregen. De dooddoeners hadden het huis niet in kunnen komen. Deze grasvlakte die brandde in de zon was uitgestorven. Waar bleven de gevaren die ze hadden verwacht?

'Vergeet niet dat we onder bescherming staan van het magische getal zeven, Gin,' mompelde Carlo zachtjes en Ginny knikte.

Maar de twijfels bleven knagen.

Steeds meer bomen verschenen, stuk voor stuk verdord en nietig aan de horizon. De takken leken doodse armen die het groepje naar zich toe trokken.

Nog voor ze een plek om de nacht door te brengen hadden gevonden, arriveerden ze al bij de bomen, die hoog en dreigend boven hen uit torenden aan weerszijden van het groepje, alsof ze een vastomlijnd pad volgden wat er al lag toen de bomen nog maar net geplant waren. De eeuwenoude spanning in de lucht deed Ginny rillen en ze wisselde een veelbetekenende blik met Hermelien.

Draco legde een hand op haar arm en liet haar naast zich lopen.

'Luguber hier hè?' fluisterde Ginny, bang om magische wezens te wekken waarvan het er niet naar uitzag dat ze bestonden.

'Ja,' reageerde Draco. 'Ik denk niet dat we hier overnachten.'

'Maar de zon is al bijna onder,' bracht Ginny ertegenin. 'En als we over dit ongelijke landschap willen blijven zoeken naar een onzichtbaar pad, hebben we toch echt licht nodig.'

'De sterren zullen ons het licht schenken dat nodig is. Het wordt een heldere, broeierige nacht.'

'Ik ben benieuwd,' wilde Ginny zeggen. Maar ze was nog niet uitgesproken of haar Loena duwde haar half om ver, strompelend zich naar voren bewegend en met een duidelijk trillende arm nog steeds dicht voor haar borst gebogen.

'Loena?'

Maar nog voor haar vriendin de voorhoede had bereikt, viel ze. Toen pas kreeg Ginny haar arm goed te zien, en zelfs in de schemerdonkerte was de ongewoon witte kleur van Loena's arm heel duidelijk.

'Loena!'

Onmiddellijk bogen ze zich over de roerloze, bewusteloze gestalte die al die tijd achter hen had gelopen, zonder iets te zeggen van haar arm. Ginny voelde hoe haar hart zich vulde met spijt. Waarom had ze niks gezegd? 'Loena..' Ze boog zich over de lippen van haar vriendin, maar er kwam geen zuchtje adem uit.

'Wanneer is dit gebeurd? Wist iemand hier iets van af?' Fred keek hen ongeduldig aan.

Ginny wilde antwoord geven, maar haar woorden bleven onuitgesproken in de lucht hangen. Sprakeloos en geschrokken keek ze naar de grote, gapende wond in Loena's arm toen Carlo die naar de rest toedraaide. 'Dit is van een Occamy'

[i'Jezus[/i' Hermelien leek in staat om in huilen uit te barsten.

'Dat moet gisteren gebeurd zijn. Toen ging ze een rondje lopen terwijl jullie al sliepen,' reageerdeDraco snel in Ginny's plaats. Ze meed zijn blik en keek Carlo dringen aan 'Wat nu?' Carlo keek slechts naar de wond en kon geen woord uitbrengen. Ze liet haar radeloze blik langs de groep glijden, bij gebrek aan eigen kennis over dit slangachtige beest dat iedereen beet die in de buurt van zijn eieren kwam. Was hij zo giftig?

'Wat nu, jongens,' herhaalde ze wanhopig.'WAT NU?'

Haar gil galmde door de avondlucht, die donkere schaduwen over Loena's lichaam deden uitstrekken.

'Wat kunnen we doen…' Ginny dwong zichzelf niet ook te gaan huilen en meed Hermeliens ogen, die haar triest aankeken en waarbij de tranen over haar wangen stroomden.

'We hebben Murtlapextract nodig,' mompelde ze beslist en ze sprong op toen niemand aanstalten maakte de drank te gaan pakken. 'Murtlapextract! Ze moet ontzettend veel pijn hebben. En Taiwanese tegengiffen, of gewoon Bloedverversend Elixer! Of een Bezoar!'

'Ginny, dat hebben we allemaal niet,' fluisterde Ron, zo zacht dat zijn zusje hem nauwelijks hoorde. En hoewel de woorden haar hadden bereikt, liet ze niet merken dat ze ook begreep wat hij had gezegd.

'We zijn overhaast vertrokken. We hebben ons niet voorbereid. We hadden het mee moeten nemen,' bracht Hermelien uit terwijl ze met haar hoofd op Rons schouder leunde. Moedeloos keken ze naar het lichaam van Loena.

'Ik wel, ik heb het bij me.' Ginny rukte de gespen van haar tas los. De kleine flesjes die ze er al tijden in had zitten botsten tegen elkaar en het glasachtige geluid veroorzaakte kippenvel op Ginny bibberende armen. Ze gooide de potjes eruit, tot ze een doorzichtige substantie en een verschrompeld uitziende steen had gevonden. 'Murtlapextract..Een Bezoar.'

Ze rende naar Loena, maar op het moment dat ze haar mond open wilde duwen begon haar hele lijf te schokken en te verkrampen. Hermelien gilde en terwijl de jongens haar lijf stil probeerden te houden, duwde Ginny in een fractie van een seconde de Bezoar in haar mond.

Het leek eeuwen te duren eer het schokken overging in sidderen. Tot ze uiteindelijk slechts trilde en er plots gierend ademhaalde, hoestend door de steen in haar mond en schor omdat het extract deels in het verkeerde keelgat was geschoten.

Een zucht van verlichting ontsnapte uit Ginny's mond.

'Ik ga slapen. Hou jij de wacht?' Draco keek haar doodmoe aan en Ginny kon slechts knikken. De duisternis om hen heen vertoonde enkele vage contouren van de dode bomen. Een flakkerend vuur deed Loena's roerloze lijf af en toe oplichten en Ginny glimlachte opgelucht dat ze daar nog lag, met een zachte ademhaling die nu sneller ging.

'Pappa…'

De lach om Ginny's lippen verdween onmiddellijk bij het horen van de gebroken stem. Loena ijlt, besefte ze. Ze voelde zich koud worden en keek strak naar Loena, die in een geïmproviseerde slaapzak tot nu toe roerloos had gelegen. Haar ademhaling was onmiskenbaar gehaast en schor.

'Pappaaa!' Loena's vredige gezicht werd in een grimas getrokken en ze draaide onrustig heen en weer. Ginny voelde zich plots bang worden. Ze moest in haar eentje de wacht houden bij Loena omdat ze zichzelf verplicht had geacht, en de rest had het zwijgend toegelaten. Ze lieten haar met rust. Ron en Fred waar ook nog wakker en stonden aan de andere kant van hun kamp, om uit te kijken over de vlaktes of er niemand aankwam.
Loena trok opnieuw haar aandacht. 'Mama..'

Ginny greep Loena's hand en voelde hoe Loena zich aan haar vastklampte, haar vingers verkrampt en de nagels snijdend in haar huid. 'Neeeeee!'

Het geluid leek oorverdovend voor Ginny, maar in feite was het een schor gefluisterde wat maar nauwelijks hoorbaar was. Ginny bleef Loena's hand vasthouden terwijl ze in een nachtmerrie de moord op haar ouders leek te herbeleven. Het werd haar koud om het hart toen de tranen over Loena's gezicht gleden. Ze drupten verloren op het dek van dode bladeren onder hen. 'Loena, rustig maar,' mompelde Ginny. 'Rustig maar…' Ze meed de aanblik van Loena's arm, die verbonden was met stroken van haar trui en nu al rood van het bloed was. Maar het bloeden [imoest[i stoppen!
Met trillende vingers streek Ginny over het voorhoofd van haar beste vriendin. In die nacht verweet ze zichzelf meer dan ooit dat ze Draco's woorden niet had kunnen terugnemen. Althans, niet voor Loena.

'Het spijt me zo,' mompelde ze, dwars door de zwakke uitroepen van Loena heen. Ginny kneep zacht in Loena's hand en beet op haar lip tot het bloedde. 'Het spijt me verschrikkelijk,' mompelde ze opnieuw. De woorden bleven herhaald, net zo lang tot Loena eindelijk rustiger werd en ophield met draaien. De vingers verslapten en Ginny's hand gleed los. Een moment bleef ze versteend zitten. Toen sprong ze met een ruk op en rende naar haar twee broers, die het zwijgend huilende meisje tussen hen in namen en de armen om haar heen sloegen.

'Rustig maar, het is niet jouw schuld,' zei Fred geruststellend.

'We hebben gehoord wat er is gebeurd van Draco,' voegde Ron eraan toe. Ginny hoorde het niet, maar bleef onbedaarlijk trillen tot uiteindelijk de tranen opdroogden. De vingers van beide broers gleden onophoudelijk over haar haren en het deed haar meer dan ooit herinneren aan de moord op hun ouders. De pijn leek ineens genadeloos toe te slaan en voelde alsof haar hart aan stukken gescheurd werd. Een eenzaam besef gleed door haar heen en een lichte angst deed haar panikeren. Het besef dat ze wees sneed door haar ziel en haar tranen waren niet meer te stoppen. De jongens naast haar leken hetzelfde te voelen en keken urenlang naar de horizon, tot die vervuld was met een bloedrode kleur.

De zon kwam weer op.