Hoofdstuk 7:Wat nu?
Rhand Schrok met een schok wakker en keek rond. Kyala sprong recht en liep naar haar oude meester.
"Rustig, ze hebben je zwaar aangepast", zei de vrouw en kwam naast Rhand zitten.
"Ben je het echt mijn kind", zei de man en keek haar goed aan.
"ja, meester, ik ben het", zei Kyala. De man kwam recht zitten en omhelsde haar.
"Maar wat hebben jullie gedaan, hij had zich voorbereid op jullie komst, hoe", vroeg de man.
"Weten we, we hebben één van zijn bedienden te pakken gekregen. Hij vertelde alles en zo bedachten we een plan. We hadden twee van die Dorono's kunnen velen zonder dat ze de kans kregen om de andere te waarschuwen en hun kledij aangedaan. Dean heeft dan de andere afgeleid terwijl ik jouw hielp en zo hebben we je weggekregen", verklaarde de vrouw.
"Dean, betekendt dat de aarlingen ons helpen", vroeg de man.
"Ja, ze zijn hier, ze zijn bereid om ons te helpen", zei Kyala.
"Ik zie ze niets meer, ik denk dat ze ergens anders gaan zoeken zijn ofzo", zei Dean die in de grot kwam.
"hm, jij bent Dean, ik dank je voor je hulp", zei de man en stond recht om hem een hand te geven.
"Graag gedaan meneer", begon Dean en staarde dan even naar zijn ogen. Hij had zo'n ogen nogal gezien. Ze waren helder groen.
"Is er iets", vroeg Kyala opeens.
"Euh, nee hoor, niets", zei Dean.
"Zo, zijn de andere buiten, ik wil wel met iedereen is kennis maken", zei de man.
"Euh, we hebben een klein probleempje gehad toen we naar hier kwamen", zei Kyala.
De twee vertelde hoe ze elkaar ontmoet hadden in Nibelheim en Cosmo Canyon. Hoe ze met de Scraper naar Andoria gekomen zijn en wat er gebeurde. En als laatste hoe ze van Rhand zijn toestand hoorde.
"Je, hebt al wat meegemaakt meisje maar ik ben blij dat al je training looft", zei de man en lachte. Redria grauwde even en kwam naast Kyala staan.
"En op jouw ben ik ook trots", zei de man met een lach en streelde de tijger.
"Maar wat gaan we nu doen", zei Kyala.
"Allereerst mijn vrienden nu zoeken, zij kennen deze plek niet", zei Dean.
"Maar beginnen we."
"Zouden jullie eerst iets voor een oude man doen", vroeg Rhand opeens. De twee keken naar de man.
"Ik heb ergens een afgelegen huisje waar ik me soms terugtrek, ik zou daar henen willen heengaan", zei de man.
"Maar zouden ze daar ons niet verwachten", zei Kyala.
"Misschien maar daar ligt iets dat ik moet hebben en misschien ook jullie kan helpen", zei Rhand waarbij Kyala en Dean hem vragend aankijken.
"Ik zal het wel laten zien als we daar zijn."
"Oké, maar blijf dicht bij ons, je bent niet meer zou jong als vroeger", zei de vrouw.
"Wat, als er zo'n dorono maar in de buurt komt zal ik hem is een lesje leren", zei Rhand en lachte luid. Dean keek raar naar de oude man en glimlachte daarna. Hij leek veel op Cid. Hij wou ook altijd dingen doen waarvoor hij te oud was. Soms konden ze het uit zijn hoofd krijgen maar andere keren liep het niet altijd goed af.
"We zullen nog even wachten en dan vertrekken we oké", zei Kyala en de twee knikten.
"Dan ga ik nog even rusten", zei Rhand en ging met gekruiste benen op de grond zitten. Dean bestuurde de man toch even, er was meer aan hem dat hij liet tonen.
De zon was al een paar uur op toen het drietal vertrok uit de eenzame grot dat verborgen lag onder een grote struik. Ze keken nog goed uit of er geen van de Dorono's in de beurt waren of andere mogelijke gevaren. Ze hadden ze wel niet gezien sinds gisteren maar dat betekende niet dat ze nog aan het zoeken waren. Ze liepen snel over de vlakte want veel schuilplaatsen waren er niet dan soms de hoge struikgewassen. Het huisje zou ergens op de vlakte bevinden. Kyala kende het wel maar wist zelf niet waar het was. Rhand had haar er nooit henen gebracht, hij was er altijd geheimzinnig over. Ze waren nu al een tijdje aan het lopen maar zagen niets.
"Zeg, je bent toch zeker dat er hier ergens wel iets is", vroeg Dean wantrouwend.
"Ja, jongeman. Niet zo ongeduldig zijn", zei de man en keek streng naar Dean. Dean wou iets terug zeggen maar ze zagen toen opeens mannen kwam die grote hagedisachtige wezens bereden. Redria begon luidop te grommen naar de mannen.
"Rovers", zei Kyala fluisterend.
"Wat zijn die wezens waar ze opzitten", vroeg Dean. Het waren grote groene hagedissen die geen staart hadden en een lange smalle kop.
"Dat zijn komodo's, ze worden soms gebruikt als rijdieren", verklaarde Kyala.
Één van de rovers stapte af en kwam langzaam naar hen toe. Hij twee dolken aan zijn zij hangen en een boog op zijn rug. Zijn kledij was los en volledig zwart en het leek erop dat hij zich eens mocht wassen ook. De andere hadden dezelfde uitrusting als de hem.
"Wel, wel, wel, wat hebben we hier. Zo alleen in de vlakte", zei de man op een kinderachtige toon. De andere mannen begonnen te grinniken en keken bloedorstig naar de drie.
"Wat doet een bejaarde, een snotaap, een tijger en een meisje hier zo alleen", vroeg de man en kwam dichter bij hen staan.
"Ik ben geen meisje", zei Kyala en keek woedend naar de man.
"Hahahahaha, we hebben een wilde hier", riep de man.
"Baas, kunnen we haar meenemen als plezier en de twee andere doden", riep een breedgebouwde man van op zijn komodo.
"Hm, waarom niet, ze kan misschien de eenzame nachten opvullen", zei de man en lachtte luid.
"Je laat haar met rust", riep Dean kwaad en ging voor Kyala staan met zijn lans in de aanslag.
"Oe, de snotaap wordt kwaad. En wat denk jij tegen mij en mijn mannen te doen. We zijn in de meerderheid", zei de rover met een grijns.
"Wil je het soms testen, ik tegen al je mannen", zei Dean.
"Hahahahahahaha, je hebt lef joch, maar doe geen domme dingen"
"Bang"
"Jij wilt een snelle dood zeker, oké mannen leer hem een lesje", riep de leider van de groep en ging dan opzij zitten. De rest van de mannen stegen af van hun komodo en trokken hun dolken. Sommige waren echte spierbundels.
"Dean", zei Kyala bezorgd.
"Blijf daar Kyala, dit is iets wat ik moet afhandelen.
Kyala wou nog iets zeggen maar Rhand legde zijn hand op haar schouders en knikte nee.
"Daarbij, ik heb al erger meegemaakt dan dit zooitje ongeregeld", zei de piloot en liet zijn Venus Gospel is draaien in zijn hand.
De rovers keken met een grijns naar de jongeman en liepen dan op hem af. Dean sprong met behulp van zijn Venus Gospel over de groep rovers en liet dan snel zijn lans laag over de grond zwaaien waarvan een paar op de grond vlogen. De andere rovers liepen op hem af en haalde uit met hun dolken. Dean ontweek de aanvallen met gemak. Een paar rovers waren nu opzij gegaan en hadden hun bogen gepakt om Dean met pijlen te bekogelen. Dean probeerde ze te ontwijken maar hij moest ook de andere rovers die met dolken uithaalde ontwijken. Hij werd langs 2 kanten bekogeld. Toen Dean juist een pijl ontweek haalde een ander juist uit met zijn dolk en raakte zijn doel. Dean had een diepe snee in zijn zij. Dean viel op de grond van de pijn.
"Wel, mopje dat betekent dat jij ons wta plezier gaat brengen hé", zei de baas van de rovers die op de kant alles toekeek. Dean hoorde de woorden en voelde woede opborrelen. Hij ging die rotzak niet laten winnen.
"Je zou toch is beter moeten kijken", zei de vrouw tegen de roversbaas en wees naar Dean. Dean werd langzaam omringd door een vuurachtige gloed. Het begon harder en harder te stralen. De rovers deden een stap terug terwijl ze er henen keken.
"Wat in hemelsnaam is dat", riep de roversbaas.
"Jouw ondergang", zei Kyala en grijnsde.
Dean stond terug op en liep zijn Venus Gospel weer in zijn hand draaien. Hij begon dan rond te lopen, steeds sneller en creëerde zo een grote stofwolk die alles verborg. De stofwolk slok alle rovers op en begonnen luid te schreeuwen. Ze hoorde steeds slagen van in de wolk maar niemand zag iets. Uiteindelijk vervaagde de stofwolk. Ze konden een gedaante zien die nog rechtsstond. Kyala begon te glimlachen toen de stofwolk volledig weg was. Dean stond recht terwijl rond hem de lichaam van de rovers op de grond lagen, bewegingsloos.
"Wat, hoe", stotterde de roversbaas.
"We laten je met rust als je nu weggaat", zei Dean streng.
"Jij, snotaap, jij krijgt me niet klein", riep de man.
"Sorry, maar nu is het mijn beurt", riep Kyala en nam een groene materia bol. Toen Rhand de bol zag gingen zijn ogen open. Kyala concentreerde er zich op waarna die groen begon te stralen. Bliksemschichten vlogen uit de bol en begonnen dan rond de rover te dansen tot slot vloog alle schichten tegelijk op de rover waardoor er een grote bal van elektriciteit ontstond. Toen de bal weg was bleef er alleen nog een laars over van de rover. Kyala liep naar Dean en gebruiket direct de genees materia op de wond.
De wond genas niet volledig het bloed werd er alleen wat bij tegengehouden.
"Die wond zal moeten behandelt worden, ze is te ernstig voor de genees materia", zei Rhand. De twee keken verbaasd naar de oude man.
"Jij kent deze deze materia", vroeg Kyala.
Rhand zweeg en ging langzaam door.
"Volg me we zijn er bijna", zei de man toen hij doorging. Kyala scheurde een stuk van haar shirt waardoor ze nu met een blote buik rondloop en bond die om de wond.
Het groepje liet door de vlakte zonder een woord te zeggen. Opeens bleef Rhand staan bij een veld van zeer hoog gras. Het was hoger dan henzelf.
"De grasvelden? Was het niet op de vlakte", vroeg Kyala.
"Wel juist buiten de vlakte dit is de grens en waar we moeten zijn licht juist achter deze hoge muur van gras", zei de man en baande zich en weg door het gras. De twee jongeren keken elkaar vreemd aan en volgde Rhand dan. Het duurde nog even maar uiteindelijk kwam er een klein hutje tevoorschijn. Geen wonder dat niemand het gevonden had. Het was niet zo groot en leek ook niet meer zo stabiel.
"Breng hem naar binnen dan zullen we is naar die wond kijken", zei Rhand.
Kyala knikten en ging met Dean naar binnen. Ze keek rond en zag de de kamer zeer normaal leek. Een open haard, salontafeltje, zetel en wat versiering. Verder waren er nog twee deuren waarvan één openwas en de andere dicht. Door de open deur kon ze duidelijk een slaapkamer zien.
"Breng hem daar ik zal direct zijn wonde verzorgen", zei Rhand.
Kyala knikte en leide Dean naar een stoel. Rhand ging naar wat kastjes en haalde wat spulletjes eruit. Verband, draad, naald en een kom met kruiden. Hij ging naar Dean en verzorgde zijn wond.
De avond viel snel. Nadat Rhand de wonde van Dean had verzorgd vond hij dat het beter was dat iedereen eerst een goed nachtrust zou hebben. Niemand wist tcoh niet van deze plek. Kyala was in het bed gaan slapen met Redria naast haar om de wacht te jouden. Dean was in de zetel blijven liggen terwijl Rand op een dik matras was gaan liggen die hij nog extra liggen had. Dean werd schrok opeens wakker. Hij droomde dat Jenova en Messias terug waren en Rocket Town volledig platlegde. Gellukkig was het maar een droom dacht hij. Hij keek rond en zag door de deuropening Kyala rustig slapen met Redria ernaast. Hij keek dan naar de matras waar Rhand op sliep en keek verbaasd. De oude man lag er niet. Hij keek rond en zag dan de tweede deur ,die dicht was toen ze hier kwamen, wijdopen staan. Hij stond langzaam op en ging langzaam naar de deuropening. Hij zag een trap die naar benden leidde. Er kwam iets bekend voor. Hij ging langzaam naar benenden. De trap was lang en ging steeds maar dieper in de duisternis. Uiteindelijk kwam hij aan de boden en lag voor een hem een grot. Nu was er hij er zeker van in Shayol Gull had hij dit ook gezien, een geheim vertrek van Lee zijn vader. Hij wandelde langzaam door de gang en zag in de verte een vaag licht. Toen hij dichtebbij kwam, kwam hij in een ruimte die verlich werd met enkele kaarsen. De ruimte was niet zo groot als in Shayol Gull en de muren waren niet bekleed met boekenkasten. Ze waren redelijk kaal met hier en daar een kast. Er was één kast dei zijn aandacht trok. Het was redelijk groot en had een glazen deur. Door het glas zag hij een helder witte boog die perfect was afgewerkt. In het midden van de kamer zag hij Rhand zitten op een kussen. Hij leek tegen iemand te praten maar er kwamen geen woorden uit zijn mond. Dean kwam de kamer binnen en stampje perongeluk tegen een steentje op de grond. Rhand keek achter hem en zag de jongeman staan?
"Wat doe jij hier", riep de man.
"Euh, ik werd wakker en zag dat je weg was, ik dacht dat er misschien iets aan de gaande was", stotterde Dean.
"hm, jaja. Die jeugd van tegenwoordig", zei Rhand en stond recht.
"Euh, met wie sprak je daarjuist", vroeg Dean. Rhand keek verbaasd op.
"Waarom denk je dat ik met iemand sprak?"
"Wel, je was aan het spreken met iemand, je lippen bewogen maar er kwam geen geluid uit."
"Misschien praat ik graag tegen mezelf", zei Rhand.
"Ik denk het niet, ik heb het al langer gezin maar ik durfde niets te zeggen. Jij bent niet van deze planeet", zei Dean standvaster.
"Wat belachelijk vanwaar zou ik dan komen"
"Van aarde, jij bent een Ancient"
Rhand keek verbaasd de piloot aan. Hij had die term al lang niet meer gehoordt.
"Hoe komt het dat jij weet van de Ancient, zij waren toch uitgestorven", vroeg de man rustig.
"Niet helemaal, er twee Ancients hebben het overleefd waarvan één 8 jaar geleden gestorven is en de andere mee naar deze planeet gekomen is", zei Dean.
"Dus het was hem die ik voelde", zei de man.
"Wat?"
"Sorry dat ik het niet eerder had gezegd maar ik wist niet dat jullie aardlingen over de Ancients wisten. Ancient kunnen elkaar aanvoelen. Het was voor mij zo lang geleden dat ik niet wist wat ik voelde."
Dean keek verward naar de man.
"Misschien is het beter dat ik je het hele verhaal vertel. Zo'n 10.000 jaar geleden hebben wij de Ancients de oranje materia kunnen vervaardigen, één van de wondere uit onze tijd. Iedereen was zeer opgewonden met het idee om ruimtereizen te maken en nieuwe culturen te ontdekken. Ik en drie andere waren uitgekozen om de materia te testen. We moesten voorzichtig zijn met de materia dat we niet op een planeet zonder zuurstof terecht kwamen. Daarom dat als we altijd de materia activeren dat we op een bepaalde elementen focusten dat op de planeet aanwezig moest zijn zoals zuurstof bevoorbeeld. We hadden veel planeten afgereisd en ze allemaal bijgehouden op een stenen tablet. Maar elke planeet die we tegenkwamen waren allemaal onbewoond. De éné was een jungle planeet met alleen wilde dieren terwijl de andere dan weer een ijsplaneet was en zo ging het door. We begonnen te denken dat wij de enigste intelligente levensvorm waren in deze universum totdat we eindelijk op Andoria terecht kwamen. We waren zeer blij met de ontdekking ook al waren ze aan de primitieve kant. We hebben ze een paar weken bestudeerd zonder ons te vertonen. Ons doel is eerst genoeg informatie vinden en met de andere op aarde overleggen voordat we met het volk in contact komen. We gingen terug naar aarde maar toen we terug waren was alles vernield. De Ancients waren uitgeroeid en de harmonixers ook. Wij dachten dat alles verloren was, dat we niets meer hadden op deze planeet en zijn dan voorgoed naar hier gekomen.", zei Rhand.
"Maar hoe komt dat je er nog zo …", begon Dean
"Hoe dat het komt dat ik er nog zo goed uitzie voor mijn leeftijd", lachtte Rhand.
"door dit hier"
Rhand wees naar een cabine dat groot genoeg was voor een mens in te steken.
"Een cadeau van de harmonixer, het brengt mij even in staat van Kelmar. Het verlengt mijn leven"
"wie waren eigenlijk die drie andere dat meekwamen en waar zijn ze", vroeg Dean.
"op één na zijn ze dood, Corino heeft ze te pakken gekregen. Kanto en Riven twee mede Ancients. Het was verschrikkelijk om ze te zien sterven voor mijn ogen. Toen Corino kwam hadden we ons al tussen het volk gemengd en waren we bevriend met ze geraakt. Na de komst van Corino waren het Kanto en Riven die de waren intentie's van Corino hadden ontdekt. Ze probeerde tegen hem op te komen maar ze faalden en werden openbaar onthoofd. Ik was nog alleen over, ik wachtte mijn tijd tot dat ik een zwakke plek vond. Ondertussen leerde ik Kyala haar familie kennen. We werden bevriend en waagde mijn kans om ze te vertellen over Corino. Ze geloofden het niet eerst maar tot slot ontdekte ze het zelf. De ouders van Kyala vormde een opstand tegen hem maar ze werden verraden door één van de leden in de groep en dan opgejaagd. Heel de opstand werd uitgemoord samen met de ouders van Kyala. Als ik niet op tijd kwam was zij ook dood."
"En wie was de derde reiigers want ej hebt het maar over twee gehad", vroeg Dean.
"De derde was geen Ancient, hij was een harmonixer genaamd, Radius. Hij is na de dood van Kanto en Riven weggegaan zonder mij iets te vertellen, ik heb sindsdien niets meer dan geruchten van hem gehoord"
"Dus je weet niet waar die Radius gast zit?"
"Niet met zekerheid, er wordt gezegd dat hij ergens in ruines verborgen houdt maar niemand heeft hem daar ooit gezien."
"Wel, ik denk dat Dion toch graag met je wilt spreken, maar dan moet ik hem eerst vinden samen met de rest van mijn groep"
"Wel, misschien kan ik je daar bij helpen", zei de oude man en ging naar één van de kasten en haalde er iets uit. Wanneer hij terug bij Dean was overhandigde hij een bruin leren zakje. Dean deed het open en keek naar de inhoud, het waren drie oranje materia bollen. Er was wel iets anders dan ze, ze waren veel kleiner dan de materia die ze geruikte om naar hier te komen.
"Dat zijn éénmalige materia's. Hun effect is het zelfde als de grotere versie alleen dan minder krachtig. Je kunt het alleen gebruiken om naar bepaalde punten op deze planeet te transporteren. Je moet wel de exacte locatie kennen naar waar je wilt anders verspil je de energie aan niets", zei Rhand.
"Ik wil niet ondankbaar klinken maar dan heb ik er niets an want ik ken deze planeet niet", zei Dean.
"hm, jij niet maar Kyala wel, ik heb haar veel laten reizen dus zij kan je helpen", zei Rhand.
"Bedankt"
"Nee, jullie bedankt dat je deze wereld wilt helpen. Kom we zullen nu onze nachtrust verder zetten", zei Rhand en liep met Dean terug.
Eens ze in de woonkamer waren zagen ze Kyala nog steeds rustig slapen.
Rhand stond net op het punt naar bed te gaan toen hij opeens bleef stilstaan en naar de voordeur keek.
"Wat is er", vroeg Dean bezorgd.
"We hebben gezelschap, ga Kyala wakker maken en neem haar mee naar beneden.", beval Rhand.
"Wat, maar wie is het, ik dacht dat niemand deze plek kende", zei Dean.
"Dat dacht ik ook, doe het nu"
Dean knikte en liep naar de slaapkamer, Redria stak haar kop en sprong dan van het bed. Ze kwam naast Rhand staan en begon luid te grommen. Dean maakte maakte Kyala wakker en liet haar direct meekomen voordat ze maar iets kon vragen.
Ze stond in de salon waar ze Rhand en Redria gespannen naar de voordeur zag kijken.
"Wat is er aan de hand", vroeg ze.
"We hebben bezoek", zei Rhand.
"Ga met Dean naar beneden, ik volg wel", zei Rhand.
Dean en Kyala knikte en gingen door de deur de trap af. Ze waren snel in de kamer met de witte boog. Rhand kwam volgde direct samen met Redria.
"Ik heb de deur naar deze plek gebarricadeerd maar dat is uitstel van executie we moeten hier meteen weg." zei Rhand
"Maar hoe, we zitten in de val", zei Kyala.
"Niet helemaal", zei Rhand en keek naar Dean. Dean begreep wat hij bedoelde en nam één van de oranje materia's.
"Kyala het enigste wat je moet doen is aan een stad deken hier ver vandaan", zei Dean.
Kyala keek even naar de kleine bol en knikte dan. Ze pakte de kleine bol en wou beginnen totdat Rhand haar tegenhield. Hij ging naar de kast met de boog en haalde die eruit.
"Kind, je bent mijn beste leerlinge en daarom geef ik je deze, de soul hunter."
"Ik kan dit toch niet aannemen, het is te waardevol",begon Kyala.
"Meisje, ik wordt te oud en jij bent de enigste die deze boog verdient. Neem hem nu maar zodat we kunnen vertrekken."
"Bedanky meestes", zei Kyala en hangde de boog op de plaats van haar oude boog.
Opeens hoorde ze een luide knal van een deur die openbarste.
"Snel, ze hebben de deur opengebroken", riep Rhand.
Kyala nam de materia vast en begon erop te concerteren terwijl ze een plek visualiseerde. De bol begon op te lichten en een oranje straal begon asl snel vanuit de bol rond de reizigers te dansen.
"Niet deze keer", riep een mannelijke stem en een pikzwarte pijl vloog snel op Kyala.
Voordat Kyala het doorhad wat er gebeurde sprong Rhand voor Kyala waardoor hij doorboord werd door de pijl. Kyala wou naar hem toelopen maar alles werd opeens wit voor haar . Dean, Kyal en Redrie werden ormingd door een fel licht en verdwenen dan in het niets.
"Stik, ze zijn me weer ontkomen, maar deze keer heb ik toch één te pakken gekregen", zei de man.
"Veel….succes….Kyala", zei Rhand met zijn laatste woorden en viel dan op de grond.
