Hoofdstuk 6
Dave was de enige die niet in paniek was. Hij rende rustig, zodat Herobrine dichterbij kon komen. Hij had dit al verwacht, daarom had hij een plan bedacht. Hij rende naar de draaimolen. Hij keek nog even snel naar Josh, Jack en Will. Die keken verbaasd zijn kant op. Dave kwam steeds dichterbij zijn doel. Als hij het miste, was hij dood. Daar was het. Een stevige, dikke liaan hing aan de draaimolen. Hij had die gezien toen Danny de shard had gevonden. Dave nam nu wel veel risico, want als de liaan brak, was hij ook dood. Hij kwam er steeds dichterbij, en Herobrine kwam steeds dichterbij hém. Toen hij net onder de liaan rende, pakte hij hem vast, en klom omhoog. Hij zag de zwarte rookpluim nog onder zich. Die zou hem niet snel volgen. Dave klom op het dak van de draaimolen, en liep naar de andere kant. Hij zag Jack, Josh en Will staan. Zij zagen hem ook en hij stak zijn duim omhoog. Maar ineens kwam het slechte deel van zijn plan in hem op. Hij had zich nu wel kunnen redden, maar hij zag de rookpluim naar Josh, Jack en Will gaan. Die hadden hem nog niet gezien. 'Jack, Josh, Will! Rennen!' schreeuwde hij. Die wisten gelijk waar het over ging en renden allemaal een andere kant op. Dave hoopte dat ze Herobrine konden kwijtraken. Hij ging even zitten. Hij kon nu niets doen. Dat zou alleen maar gevaarlijk zijn. Toen bedacht hij ineens dat hij George al een tijdje niet had gesproken. Hij pakte zijn walkietalkie en riep George op. 'George hoor je mij?' zei hij een paar keer. George zei niets terug. Hij zal toch niet dood zijn?, dacht Dave geschrokken. Dat kon gewoon niet. George kon heel goed voor zichzelf zorgen. Hij zal het straks nog een keer proberen. Hij bleef daar zitten op het dak van de draaimolen. Hij staarde voor zich uit, liep wel drie rondjes op het dak, en probeerde toen of hij Jack, Josh of Will zag. Hij zag niemand. Hij ging zuchtend weer zitten. Toen hoorde hij ineens iets. Hij stond op. Daar zag hij Jack en Josh aan komen rennen. Hij rende naar de achterkant van het dak, en klom via de liaan weer naar beneden. Hij rende naar Josh en Jack toe. 'Waar is Will?' vroeg hij. 'Geen idee,' antwoordde Jack. 'Ik rende weg voor Herobrine en ontdekte toen dat hij niet achter mij aanzat. Later kwam ik Josh tegen. Herobrine zit dus blijkbaar achter Will aan.' 'Ik hoop dat hij het overleeft', zei Josh. 'We blijven hier nog tien minuten staan. Als Will er dan nog niet is, gaan we er vanuit dat hij het niet overleefd heeft', zei Dave. Zo bleven ze daar staan, tien minuten lang. Toen de tien minuten voorbij waren zuchtte Dave even. Will was niet gekomen. Verdrietig gingen ze met z'n drieën verder. Dave pakte zijn walkietalkie en probeerde George nog een keer op te roepen. 'George, hoor je mij?' vroeg hij. 'Ja, ik hoor je Dave', klonk aan de andere kant. Jack, Josh en Dave keken elkaar even blij aan. 'We dachten dat je dood was, omdat je een kwartier geleden niet opnam', zei Dave. 'Dan heb ik je waarschijnlijk niet gehoord,' zei George, 'hoe staat het ervoor?' 'Slecht,' antwoordde Dave. 'We zijn nu nog maar met z'n drieën; Josh, Jack en ik. Danny is dood gegaan toen hij de tweede shard had. Gelukkig kon ik die pakken en naar de tafel brengen. Will is daarna bijna dood gegaan, om Herobrine af te leiden, maar Luke sprong voor hem en heeft zo zijn leven opgeofferd voor dat van Will. Eigenlijk was het voor niets geweest, want Will is nu toch dood. Herobrine heeft hem te pakken gehad.' 'Dus het gaat niet zo heel goed', zei George. 'Ja', zei Dave zacht. 'Ik zal jullie dan niet langer ophouden om de laatste shard te pakken', zei George, en hing op. 'Kom, we gaan verder', zei Dave en liep verder het pretpark in. 'Moeten we niet proberen het lijk van Will te vinden?' vroeg Josh. Dave dacht even na. 'Jullie zoeken de laatste shard en ik ga op zoek naar het lijk van Will', zei hij toen. Hij gaf Josh een walkietalkie. 'Daarmee kunnen we elkaar op de hoogte houden', legde hij uit. Josh nam de walkietalkie aan en liep met Jack de andere kant op. Dave ging van het pad af, en liep langs de achtbaan waar het bordje met de waarschuwing van Herobrine had gestaan. Dave wist niet waar hij moest beginnen met zoeken, en liep maar gewoon ergens heen. Hij kwam bij een klein huisje, met een poort, in plaats van een deur. Hij liep naar binnen. Het was een spiegelhuis. Dat haatte hij. Hij wilde zich omdraaien om daar weg te gaan, toen hij ineens voetstappen hoorde. Hij bleef doodstil staan. Het kwam vanuit de gangen met spiegels. Hij wilde weten wie dat was, want Herobrine maakt geen voetstap geluiden. Het zou dus een levend iemand moeten zijn. Misschien zat George hier wel gevangen. En met die gedachten liep hij de gangen met spiegels in.
Ik moet wel even mededelen dat ik dit verhaal een jaar geleden heb geschreven (ik vond het ineens tussen al mijn documenten). Tegenwoordig kan ik al wel wat beter schrijven :). Voel je vrij om reacties te plaatsen en mij te vertellen hoe ik mijn verhalen kan verbeteren.
Writer's Note: Dit verhaal is gebaseerd op de minigame van The Hive MC: The Herobrine. Ik heb alleen de personen zelf verzonnen (behalve Herobrine zelf). The Fairground is een map in het spel, dus die is ook eigendom van The Hive.
Zoals je misschien wel gemerkt heb, hou ik van korte hoofdstukken en Engelse namen. Ik vind het namelijk niet fijn om een hoofdstuk van 22 pagina's te lezen of te schrijven.
Bedankt voor het lezen!
