[authors note; ik wilde een hoofdstuk doen uit Ben's point of view. het gaat hier vooral om zijn gedachten en gevoelens]
HOOFDSTUK 7
Hij stond op, zijn hand even langs die van Alyssa strelend. Ze zag er mooi uit vandaag. Heel neutraal. Heel wat anders dan hoe Selma eruit zag, al had hij niet anders van Selma verwacht. Hij ging weer op zijn eigen handdoek zitten, en keek naar zijn broertje die flirterig in Selma's oor fluisterde. Arme Selma. Thomas loog alles aan elkaar vast, maar dat moest ze zelf maar uitvinden. Waarschijnlijk zou Selma hem niet eens geloven als hij vertelde hoe zijn broertje in elkaar zat. Hij zette zijn zonnebril weer op en ging op zijn zij liggen, zijn hoofd ondersteunend door zijn arm. Hij keek naar Alyssa, hoe ze geconcentreerd haar boek las. Ze sloeg een bladzijde om en hij keek naar haar elegante vingers. Lang en dun, heel vrouwelijk. Alles aan Alyssa was vrouwelijk. Zelfs die kleine voetjes van haar, waarmee ze op dit moment in het zand wroette. Zuchtend ging hij op zijn rug liggen, zijn handen gevouwen achter zijn hoofd. Hij had helemaal geen tijd voor een vrouw in zijn leven op dit moment. Hij stond op het punt om te promoveren, naar Junior Leidinggevende, en dat betekende heel veel voor hem. Hij zou het dan heel druk krijgen, vooral de eerste periode, en dat was niet eerlijk tegen over haar. En hij wist zeker dat Alyssa hem leuk vond. Ze wilde het misschien niet toegeven, maar vanaf de eerste keer dat hij haar zag, wist hij het al. Hij vond het leuk om haar te plagen, om haar in verlegenheid te brengen, zodat ze zichzelf - zo goed en zo kwaad als het ging - uit de situatie moest redden. Ze was weg van hem, hij wist het zeker. Ze smolt haast voor hem weg, net zoals veel vrouwen in zijn omgeving. Maar bij geen van hen kon hij er wat om geven, maar bij Alyssa wel. Hij wílde dat ze voor hem weg smolt. Hij wilde dat ze hem leuk vond, net zo leuk als hij haar vond. Maar, hij kon het er op dit moment gewoon niet bij hebben.
Ze hadden besloten om later op de avond terug naar de stad te gaan, om de file te ontwijken. En dus hadden ze snel een hapje gegeten bij de lokale snackbar. Hij was verrast, maar eigenlijk niet verbaasd, dat Selma zich bij een salade hield, terwijl Alyssa zich schaamteloos tegoed deed aan een patatje oorlog en 2 kaassoufflés. Al die wannabee-models had hij allang achter zich gelaten. Hij had er veel in zijn leven gehad. Sommige langer dan de andere, maar nooit werd het echt serieus. Als hij zo een vrouw in huis nam, was het binnen de kortste keren een heel ander huis. Dan hadden ze even 'wat' spulletjes van zichzelf meegenomen. Negen van de tien keer herkende hij zijn eigen huis niet eens meer. Één keer had hij bijna een hartaanval toen één van die meiden bij hem bleef slapen. Ze droeg altijd liters make-up, en toen hij de volgende ochtend wakker werd, zaten overal zwarte vegen. Het meisje had wel een zombie geleken. Dat was het moment dat de wannabee-models bij het verleden hoorden. Hij was op zoek naar een natuurlijke schoonheid. En, wat eigenlijk nog het belangrijkste voor hem was, de wannabee-models hielden niet van honden. Die maakte hun kleren alleen maar vies. Alyssa hield van honden, en Bentley zou van haar gaan houden. Wat hij zo speciaal en adembenemend vond aan Alyssa, was dat ze van ongekende schoonheid was, maar dat ze het zelf niet eens realiseerde. Hij vond haar veel mooier dan Selma, die overal een beetje too much van had. Hoe dan ook, Selma was een goede zakenvrouw. Ze deed haar werk uitmuntend. Het eerste wat hij morgen ochtend ging doen, was een bod uitbrengen op het huis.
Na de korte snack-stop stapten ze weer in de auto's. Het was ondertussen 20.00 uur en waarschijnlijk zouden ze rond een uurtje of 21.30 terug in de stad zijn. Ze reden nog geen tien minuten in de auto toen hij Alyssa zwaar hoorde ademen. Ze had haar zonnebril in haar haren gestoken en ze lag nu met haar ogen dicht, haar hoofd schuin tegen de leuning van de autostoel. Ze sliep, en ze zag er mooi en in vrede uit. Een kleine glimlach lag om haar mond, en hij vroeg zich af of ze droomde. Hij was blij dat hij besloten had om het dak dicht te doen op de terugweg, anders had ze het nu vast koud gehad.
De terugweg ging voorspoedig, sneller dan hij had gewild. Hij parkeerde zijn auto een paar huizen verder op, zodat Alyssa's Beetle voor de deur kon staan. De auto past bij haar, perfect. Terwijl hij zag dat Selma en Thomas uitstapte en elkaar bij de voordeur passioneel begonnen te zoenen, boog hij zich voorover en haalde voorzichtig een bruine golvende lok uit Alyssa's gezicht. Hij streelde langs haar wang, hij hoopte dat zijn vingers niet koud aan zouden voelen op haar mooie gezicht. Zijn gezicht was niet ver bij haar vandaan, en zachtjes probeerde hij haar wakker te maken. Ze opende haar mooie blauwe ogen. De ogen waardoor hij al bij de eerste blik in de ban was geraakt. Met een glimlach op haar gezicht rekte ze zich uit, maar ze deed geen aanstalten om zich uit zijn directe aanwezigheid te verwijderen. Hij vertelde haar dat ze thuis waren, en dat ze de hele weg had geslapen. Ze verontschuldigde zich, maar dat hoefde niet, zei hij. Ze trok zich terug, waardoor hij hetzelfde deed. Ze bekeek zichzelf in de spiegel en zei lachend dat ze eruit zag als een wrak. Hij vond van niet, zei hij. Ze wuifde zijn opmerking weg. Ze bedankte hem voor de fijne dag en pakte haar tas waarna ze de deur opende en uitstapte. Nog voordat ze de deur dichtsloeg zei hij zachtjes. "Alyssa? Ik meende wat ik zei. Je bent mooi."
