"Robin!" riep ze.

Hoe kon ze zo stom geweest zijn om het in de woonkamer te laten liggen? Wat als Robin erin gekeken had? Regina probeerde deze gedachte weer van zich af te schudden en zette haar tas op de tafel in de woonkamer. Het was alweer 8 uur en ze had totaal geen zin gehad om te koken. Daarom had ze lasagne besteld bij Granny's en deze meegenomen. De lasagne was niets vergeleken bij haar zelfgemaakte lasagne, maar Robin proefde toch niet het verschil.

Toen ze die middag had willen schrijven in haar boekje, lag het niet meer op de plek waar ze dacht dat ze het voor het laatst had gelaten. Ze had overal gezocht; in de keuken, in de woonkamer, in haar kantoor, zelfs in de slaapkamer. Ze had het gevoel alsof ze gek aan het worden was.

"Ja, wat is er?" hoorde ze een stem roepen vanuit de kelder.

"Wat doe je daar?" vroeg ze, toen ze eenmaal boven de keldertrap stond.

"Dat heb ik je toch verteld? Ik ga twee dagen met de jongens naar Manchester. Ik had belooft voor de drank te zorgen." vertelde hij, terwijl hij een krat bier onderaan de trap neerzette.

Oh ja, dat was ook zo. Ze wist dat Robin eens in de zoveel tijd een weekend op stap ging met zijn collega's.

"Ik heb lasagne voor je gehaald. Ik hoop niet dat je het een probleem vindt dat ik vanavond besloten heb om niet te koken." Niet dat je er nu nog wat over te zeggen hebt, dacht de brunette. Ze hield van koken, maar het lukte haar op dit moment niet om zich daartoe te zetten.

"Geen probleem. Lasagne van Granny's gaat er altijd wel in." antwoordde Robin luchtig. "Was dat het? Ik moet mijn koffer namelijk nog pakken en-"

"Lieverd, I-ik.." onderbrak ze hem. Ze schraapte haar keel. Nee, Regina. Als Robin ook maar iets af zou weten van de inhoud, had je het allang gemerkt, sprak ze zichzelf toe.

De man stopte waarmee hij bezig was en ging onderaan de keldertrap staan, zodat hij oogcontact met haar kon maken. "Wat is er?" Hij voelde aan dat er iets niet klopte.

"Mijn therapieboekje," begon ze. Ze trok een grimas. Ze vond het echt een belachelijke naam, 'therapieboekje', maar daarmee had ze proberen aan te geven dat het privé was en niet voor zijn ogen bestemd. "Ik ben het volgens mij kwijt." Ze voelde zich ongemakkelijk en kwetsbaar tegelijk.

"Waar heb je het voor het laatst gelaten?"

"Ik heb het gisteravond in de woonkamer laten liggen."

"Je weet dat ik daar nooit zomaar bij zou zitten hè?" sprak hij haar geruststellend toe.

"Nee, dat weet ik." Ze wist dat hij niet zo in elkaar stak. Toch had ze er geen fijn gevoel bij. "Heb je het toevallig ergens zien liggen?"

"Hoe zag het eruit?"

"Zo'n standaard rood notitieboekje." legde ze uit.

"Oh, maar dat kan ik je wel vertellen!"

Regina zuchtte van opluchting.

"Zo'n boekje zag ik vanochtend liggen op de tafel in de woonkamer en die heb ik vervolgens in je tas gestopt. Ik was bang dat je die anders zou vergeten. Ik wist niet dat het je therapieboekje was."

Ze had het dus toch in de woonkamer laten liggen!

Regina beet zo hard op haar lip dat ze bloed proefde. Het was alsof haar lichaam op ontploffen stond. Verdomme! Rustig blijven, beveelde ze zichzelf. Het had dus al die tijd in haar tas gezeten. Ze liep vluchtig terug naar de woonkamer waar ze haar tas onderstoven hield. Haar sleutels, haar telefoon, handcrème, haar portemonnee, een zwart notitieboekje, een blauw notitieboekje, een—

Wacht eens even!

Een aantal herinneringen kwam weer naar boven. Ze voelde haar hart met de seconde sneller kloppen in haar keel. Ze graaide nogmaals door haar spullen, om te bevestigen wat ze allang wist. Ze wist waar het boekje was. Niet in haar tas, niet in haar woonkamer, niet in haar huis, nee. Ze had het de blondine die middag meegegeven, zonder er ook maar een moment bij stil te hebben gestaan.

Het idee dat de blondine nu de mogelijkheid had om haar grootste geheimen te lezen, dreef haar tot waanzin. Ze voelde zich met de seconde misselijker worden en legde een hand op haar maag. Wat zou een student doen met dit soort informatie? Wat zou de blondine doen met dit soort informatie? Straks vertelde ze het aan haar vrienden en haar vrienden vertelden het weer aan hun vrienden.. en straks wist de hele school het! Wat dan?Ze bedacht zich geen moment. Ze greep haar jas van de kapstok en vloog de deur uit.

Eenmaal in haar auto belde ze Sidney Glass, één van haar werknemers. "Sidney. Ik wil dat je onmiddellijk een adres voor me opzoekt."

"Ook een goede avond. Wie is de gelukkige?"

Ze keek in de achteruitkijkspiegel van haar auto en zocht naar een teken van krankzinnigheid in de ogen die naar haar terug staarden. Gebeurde dit nu echt?

"Emma. Emma Swan."

NEXT UP:

Ze hoorde geklepper, wat leek op het klepje van haar brievenbus die open en dicht ging. "Mevrouw Swan! Ik hoorde net nog muziek, dus ik weet dat u thuis bent! Doe NU de deur open!"