Note: Nieuw hoofdstuk. En ja, vorige humor was erg droog. Ik ga denk ik geen humor meer proberen te gebruiken, zodat jullie niet doodgaan van verveling.
Disclaimer: Jack, Gibbs, Tia, Pearl en dat eiland zijn niet van mij. Gracie wel. En dat vliegend mormel ook. Want ik heb het uitgevonden! lol
#"BuhBye, mijn schatten," zwaaide ze terwijl ze haar ogen sloot. Ze hoorde Gibbs iets zeggen, en dan Jack, en stond toen terug op.
"Ik had jullie echt wel goed liggen! Kleine Blackbeard, mijn gat!" begon ze te lachen. Jack rolde met z'n ogen en liep weg, terwijl Gibbs hetzelfde deed. #
Daniella haalde wat tranen van plezier weg van haar ogen en rekte zich uit. Ze had nog niet gemerkt dat het al laat was en de zon langzaam onderging. Ze hield van zonsondergangen, ze hadden iets kunstigs. Als je wou, kon je de verschillende kleuren naschilderen, en schilderen was 1 van haar hobby's. Voor ze zichzelf betrapte op het staren naar de horizon, herinnerde ze zich dat ze nog een broek moest vragen aan Jack. Jammer genoeg had ze niet gezien welke cabine hij binnenging na haar kleine scène. Ze klopte op de eerste deur.
"What?" hoorde ze een geïrriteerde Gibbs roepen. Ze grinnikte als een halvegare en slenterde naar de andere cabine. Opnieuw klopte ze. Deze keer deed Jack open.
"Hey, Jack, heb je een broek en trui voor me?" vroeg ze hem. Hij rolde met z'n ogen, en liet haar binnen. Ze sloot de deur voorzichtig achter zich en ging op het grote, zachte bed zitten. Jack had wel degelijk de grootste cabine gekozen van de 4. Haar bed was maar half zo groot. Terwijl ze een beetje rondkeek en Jack in een kast zocht tussen stinkende shirts en broeken, zag ze een mooie gouden ring liggen op 1 van de nachttafels. Voor ze zichzelf kon stoppen had ze hem in haar handen en blies het stof eraf. Binnenin stond G & J gegraveerd. Nu wist ze het, het was de trouwring van Jack voor Graciella! Wow, ze kon zich niet voorstellen dat Jack zich zou binden aan iemand. Ze besefte niet eens dat Jack naast haar kwam zitten.
"Wow," mompelde ze binnensmonds.
"Beautiful, innit?" vroeg Jack haar, luider. Gracie sprong bijna een meter in de lucht, maar hield de ring vast.
"Jack, man, ik verschoot!" zuchtte ze met haar hand op haar hart. Jack grijnsde, en smeet de kleren naar haar toe. Ze glimlachte, en legde de ring terug op het tafeltje.
"Bedankt, hé, maatje…Ik ga maar eens gaan slapen," vertelde ze hem terwijl ze door de deur liep. Misschien had Gibbs gelijk, had ze herinneringen terug gebracht die beter weg waren. Nadenkend was ze vergeten dat er in het midden van het schip een mast zat, en bonkte er voor een 2de keer tegen.
"Ezels stoten zich blijkbaar wel twee keer aan dezelfde mast," vertelde ze zichzelf terwijl ze over haar nu rood geworden neus wreef. Ze liep veel voorzichtiger de rest van het stuk naar haar cabine, en trok de kleren aan. Het rook naar Jack, en als ik zeg 'rook naar Jack', bedoel ik stonk naar Jack. Gracie, echter, haalde haar schouders op bij dat detail en viel levenloos op het bed. En zo viel ze ook in slaap. De volgende morgen werd ze weer eens laat wakker, maar gelukkig kwam niemand haar wakker maken. Misschien had Jack geleerd dat hij haar beter zelf liet opstaan. Met haar haren in de war, en ogen die niet helemaal open konden en haar ochtendhumeur, liep ze de keuken binnen. Daar zat Jack, al even slechtgehumeurd en Gibbs, die normaal leek. Er hing wel iets in z'n bakkebaarden, maar dat kon Gracie niet schelen.
"Wat schaft de pot?" vroeg ze aan een rondslingerende pan.
"There's bread, apples, and soup. Make your choise," zei Jack tegen de tafel. Ze nam een stuk brood en een kom soep, en zat neer naast Jack.
"Ik voel me zo mannelijk," rolde ze met haar ogen terwijl ze de soep naar binnen slurpte. Ze liet zelfs een luide, afgrijselijke boer. Tot ze iets voelde lopen in haar broek. Ze trok een grimas en bonkte haar hoofd tegen de tafel.
"Moet ik juist nu m'n regels hebben? Haat het lot mij ofzo?" mompelde ze tegen de tafel. Ze was vergeten dat er twee mannen bij haar zaten.
"Love, please keep such things for yourself," zei Jack terwijl hij haar een lichte tik tegen haar achterhoofd gaf. Gibbs stemde in met een grom.
"Waar is de plee, dan?" vroeg ze hem, haar ogen nu helemaal open en starend naar Jack.
"This is a ship love," zei Jack, "Find your own toilet." Ze zuchtte en stond op, legde het brood terug weg en liep de trap op. Het voelde als een slaappartijtje, opstaan met Gibbs en Jack. Daarna liep ze, veel blijer, terug naar beneden. Ze vond een lap zwarte stof en bond haar lange haren samen, zodat ze echt op een man leek. Het slobberende shirt verborg haar borsten een beetje, en haar voeten waren zo vuil dat ze een paar centimeter gegroeid waren. Nu ze eraan dacht, ze zou zich beter eens wassen. Ze stonk al ongelofelijk. Of waren dat Jack's kleren? Ze haalde haar schouders weer op en ging terug naar beneden. Jack was er niet meer, en Gibbs ruimde op.
"Gibbs, zijn we aan het varen?" vroeg ze hem, terwijl ze een beetje hielp met de keuken op te ruimen.
"No, why you ask?" antwoordde hij, blij met de hulp die hij kreeg.
"Gewoon, ik dacht al, er staat niemand aan het stuurwiel, niemand aan de zeilen, zou gewoon raar zijn als we toch zouden varen. En ik wil me wel eens verfrissen," legde ze uit. De pot met groene slijmmassa smeet ze op een ander hoopje potten.
"Well, you'll have to ask Jack, there is an island nearby," vertelde Gibbs haar. Ze bedankte hem, en ging naar Jack z'n cabine.
"Jack!" riep ze. Jack kwam buiten, met alleen een shirt en broek aan en ook zijn ochtendhumeur was verwisseld met een grijns.
"Jack, ik zou graag even een bad nemen. Ik stink een uur in de wind, en er is een eilandje dichtbij," vertelde ze hem. Hij knikte en liep naar de railing.
"It's over there, we can swim to it," vertelde Jack.
"En de Pearl hier achterlaten?" vroeg ze verbaasd.
"Well, there is Gibbs, and in this area there aren't a lot of pirates," beantwoordde hij haar vraag. En zo gezegd, zo gedaan, Gibbs ging op de Pearl letten en Jack en zij gingen naar dat pietluttig ding dat ze een eiland noemen. Gracie had Jack wel verteld op een veilige afstand te blijven van haar als ze niet veel kleren aanhad, anders zou hij het voelen. Hij had afwezig geknikt, en nadat Gracie weer eens wat properder was liep ze naar Jack, terwijl ze haar haren uitwrong. Jack zat een beetje te staren naar de zee, en naar de Pearl. Ze plofte naast hem neer, en legde een losse vlecht in de massa haar.
"Jack, wie was Graciella precies. Je moet het niet vertellen hoor, maar ik vraag me gewoon af, het is raar dat jij," probeerde ze te formuleren. Sinds het scheen dat zij en Graciella een verband hadden, wou ze van Jack zelf horen wie het nu precies was. Ze had te veel vragen, en ze heeft niet graag dat er iets is waar zij niets van weet. Ze was nu al een paar dagen mee met Jack en Gibbs, en ze begon wel een beetje gehecht te raken aan hen. Alhoewel ze raar opkeken bij haar droge humor, maar wie deed dat niet?
"That I wanted commitment with a woman through marriage?" vervolledigde Jack. Ze knikte.
"I was in love. Until she died, and I lost everything I ever had. I turned pirate, and honestly, it's good to only love the sea," zei hij, en ze kon voelen dat hij aan het liegen was. Maar ze ging er niet verder op in.
"Waarom ben je dan zo'n flirt," mompelde ze, hopend dat hij het niet zou horen.
"Because sometimes I need a woman," antwoordde hij een beetje brutaal.
"Weet je, Jack, als je iemand verliest, dan hoopt de ziel van die persoon dat je verder leeft. En dat je niet met de eerste de beste in bed duikt. Wel, als het een vrouw is tenminste. Zo te horen was Graciella een prachtvrouw, en dan moet jij haar laten verder leven door alles wat je doet," zei Gracie. Waar ze die praat vandaan hield, wist ze langs geen kanten, maar ze wist dat het waar was. Toen de zus van Joy gestorven was, had Joy haar dat vertelt, herinnerde ze. Joy leek roekeloos, maar ze was erg slim, en gevoelig.
"If you're dead, you're dead. Graciella is gone, as is my will to really love someone," vertelde hij, en hij smeet iets op de grond. Het was de ring. Met grote passen liep Jack naar de andere kant van het eiland, maar dan merkte Gracie dat het eiland helemaal niet zo klein was. Een Afrikaanse vrouw liep op haar af. Ze droeg een lang, slobberend kleed, met krabbenklauwen als knopen, en haar dreadlocks waren bedekt met veren en parels. Ze had zwarte stipjes onder haar ogen, net als op haar lippen. Ze kwam naast Gracie zitten, die nukkig had gekeken hoe Jack wegstormde.
"Waarom verpest ik ook altijd alles?" vroeg ze de vrouw.
"You don't," zij ze simpel, met een diep accent. Die twee kleine woorden maakten Gracie wel een beetje beter.
"Ik ben Gracie," vertelde ze de vrouw, zin om een vriendin te leren kennen.
"I knew that, I'm Tia, Tia dalma," vertelde ze, "I assume thes is your'n?" Ze wees naar de ring.
"Eigenlijk," begon Gracie, maar ze raapte de ring toch op.
"Go afta him," vertelde Tia haar. Gracie glimlachte, stond op en begon achter Jack's voetsporen te zoeken. Ze zwaaide nog eens naar Tia, en keek nog eens goed naar de ring voor ze hem in haar broek stak. Na zeker een halfuur zoeken, had ze Jack nog niet gevonden. Ze werd ongerust, om Jack, maar ook om het feit dat ze compleet verloren was gelopen. Ze had een kompas moeten meenemen! Maar nee, ze had Gibbs verteld dat ze wel zonder kon. Ze leunde tegen de stam van een gigantische boom, en begon 'don't worry, be happy' te zingen.
Ain't got no cash, ain't got no style
Ain't got not girl to make you smile
But don't worry be happy
Cause when you worry
Your face will frown
And that will bring everybody down
So don't worry, be happy now...
Ze zong het telkens ze in de problemen zat. Ze wist niet of ze goed kon zingen, het kon haar ook niet schelen, het zette haar gedachten ergens anders. Ze hoorde geruis, heel zachtjes, maar ze probeerde het te volgen. Dat bleek erg moeilijk, maar ze hield vol. Op blote voeten. Ze had vast wat blaren, misschien wat wondjes, maar dat was één van de weinige dingen waar ze nu aan dacht. Wat als ze Jack niet meer vond en hij zo boos dat ze gewoon weg zouden varen? Hopelijk niet. Ze wilde hier niet achterblijven. Plotseling zag ze een vaag silhouet, schoppend tegen een tak of zo. Ze begon te roepen.
"Jack? Ben jij dat? Jack?" zwaaide ze. Haar armen hadden nog nooit zo slordig door mekaar gevlogen.
"Alsjeblieft, Jack, als jij het bent zeg iets!" mompelde ze tegen een mus. Die keek haar verwilderd aan.
"Waar kijk jij naar, vliegend mormel?" vroeg ze hem. Als antwoord vloog hij tjirpend weg. Ze rolde met haar ogen, ze begon nu al te schelden tegen vogels.
Note: Ik heb niets tegen vogels hoor. Tia maakte een kleine intrede, en ging ook even snel terug weg. Don't worry, be happy, lasses! XX