Hoofdstuk 7
De twee dagen daarna zijn ongeveer hetzelfde, Zane negeert mij bij de training, ik breng de meeste tijd door met de mini's terwijl ik dingen leer die mogelijk mijn leven kunnen redden en ik krijg alleen 's avonds aandacht van Zane. Aan de andere kant, ik zit straks 24 uur per dag in een dodelijke Arena met hem, genoeg tijd om het dan gezellig te hebben.
Na twee en een halve dag is het dan zover, laten zien wat je kan. Ik ben zenuwachtig. Vandaag mochten we op onze eigen verdieping lunchen zodat we ook nog even met onze mentor kon spreken. Finnick neemt me apart.
"Weet je al wat je gaat doen?" vraagt hij.
"Nee, nee ik weet het niet. Want ik kan niks!" ik raak in paniek. "Ik kan dit niet Finnick! Ik kan dit niet! Ik ben zo goed als dood!"
Ik heb het ineens heel erg benauwd en de ruimte lijkt kleiner te worden. Sinds wanneer ben ik claustrofobisch? Ik sta op en begin door de kamer heen en weer te rennen. Iets in mijn hoofd zegt: "STOP! DOE NORMAAL!" Maar ik kan niet stoppen. Ik besef me ineens dat ik over twee dagen de Arena inga, en ik kan er niks aan doen! Ik kan het niet stoppen! Het is onvermijdelijk. Ineens staat Finnick voor me, hij pakt me vast en geeft mij een klap in mijn gezicht.
"Auw!" schreeuw ik.
"Ben je er weer?" vraagt Finnick, hij kijkt me bezorgd aan.
"Waar was dat voor?" vraag ik met een zielig stemmetje. Hij sloeg echt heel hard.
"Je rende rond als een kip zonder kip terwijl je woorden fluisterde als dood, einde." Hij kijkt me doordringend aan.
"Oh," zeg ik. Ik besefte me nieteens dat ik aan het praten was.
"Rubie luister, dit is niet het moment om gek te worden," zegt Finnick serieus, "jij moet zo laten zien aan de spelmakers wat je kunt. En ik weet dat je het kan."
"Ja maar wat dan?" vraag ik. Ik wil heel hard gaan huilen, want ik zou echt niet weten wat ik ze zou moeten laten zien.
"Je zei toch dat je goed met messen kan gooien?" vraagt Finnick.
Ik knik.
"Nou wat jij gaat doen, je trekt straks dit verschrikkelijke sweatshirt uit, je gooit je haren los en jij gaat die messen zo sexy mogelijk gooien als je kan!"
Ik kijk hem raar aan, zei hij nou echt dat ik op een sexy manier messen moet gaan gooien?
"Begrepen?" vraagt Finnick.
"En waarom moet ik daar in mijn sport bh gaan staan?" vraag ik.
"Omdat mensen van het Capitool houden van wat bloot, geloof me, ik weet er alles van," zegt Finnick samen met zijn beroemde knipoog.
Ik kijk naar mezelf in de spiegel, dit sweatshirt doet inderdaad geen wonderen voor mijn figuur.
"Oké," zeg ik.
Finnick geeft een goedkeurende knik en brengt me naar de lift. Zane staat al te wachten, duidelijk met hetzelfde advies want zijn sweatshirt is nergens te bekennen. Finnick zwaait met een glimlach als de liftdeuren dichtgaan en we zijn onderweg naar het trainingscentrum.
"Volgens mij ben je je shirt vergeten," zeg ik verleidelijk tegen Zane.
"Hah, ja, ik dacht gewoon, aangezien iedereen ook zo wild werd tijdens de openingsceremonie enzo, dus naja.." hij voelt zich erg ongemakkelijk.
"Het geeft niet, mijn shirt gaat ook zo uit hoor," zeg ik met een knipoog, ik voel me net Finnick.
"Wat?"
"Is dat een probleem?" vraag ik.
"Uh, ja dat is een probleem," zegt Zane boos.
"Dat vind ik hypocriet van je, ik doe het niet als jij NU je shirt ophaalt boven," bijt ik hem toe.
Zo bezitterig, bah.
"Doe wat je niet laten kan," zegt Zane.
De deuren gaan open en Zane wilt uit de lift stappen. Ik gebruik al mijn kracht om hem tegen te houden, zo komt hij er niet vanaf.
"Nou moet jij eens goed luisteren, ik hou heel veel van je, maar deze stoere mannen act van je komt me behoorlijk de keel uit. Nee! Hou je mond! Je lijkt net een zwangere vrouw met je mood-swings. Overdag ben je een eikel en 's avonds de liefste jongen uit heel Panem. Ik ben er klaar mee, ik wil Zane uit district vijf terug. Want deze tribuut versie is snel geirriteerd en bezitterig en dat vind ik niet oké!"
Zane kijkt me verbaasd aan. Ten eerste, omdat ik in staat was hem naar achteren te duwen, wat mij ook verbaasde, ten tweede, ik ben nog nooit boos op hem geworden.
"Sorry," zegt hij ten slotte. "Ik wist niet dat ik zo overkwam."
"Dan weet je het nu," zeg ik, "dus ben je er klaar mee?"
Hij knikt.
"Mooi, dan gaan we nu allebei minimaal negen punten scoren," zeg ik met een vastberaden blik. Ik trek mijn sweatshirt uit en gooit het op de grond. Dan pak ik Zane's hand vast, besluit naar hem te lachen (ik wil niet dat we allebei chagrijnig deze laatste test voor de Arena ingaan) en we lopen samen naar alle andere tributen toe.
"Dus," zegt het meisje uit district 2, ik geloof dat ze Poppie heet (achterlijk naam), terwijl ze naar Zane en mij kijkt, "jullie zijn.. samen?" Ze lacht geforceerd naar me.
"Ja, leuk he?" zeg ik poeslief en ik geef Zane een kus.
"Gezellig," zegt Poppie.
Wij worden geen vriendinnen, wat een nep wijf.
"Ben je er klaar voor, Zane?" vraagt de jongen uit district 1 met de nadruk op Zane's naam. Wat zijn dit voor nare mensen uit district 1 en 2.
"Ja, jij dan, Theodone?" zegt Zane in dezelfde toon.
Nog een achterlijke naam. Klinkt alsof het uit hogere kringen komt.
De jongen knikt en word vervolgens naar binnen geroepen.
"Waar zijn jullie shirts?" vraagt het meisje uit district 1.
"Vergeten," antwoord Zane casual.
Sommige tributen kijken ons minachtend aan. Ja, wij zijn bereid om dit te doen voor meer punten. Dus?
De jongen uit district 2 staart naar me. Like what you see, denk ik. Ik staar terug. Na een paar seconden krijg ik een glimlach van hem en hij begint een gesprek met Poppie. Ik bestudeer de groep, de verschillen tussen district 12 en 2 zijn belachelijk. Ze zouden beroeps moeten verbieden... Volgens mij is het ook verboden. Niet dat ze er veel aan doen, ze zorgen in ieder geval voor een spectaculaire show.
Het meisje uit district 10 beangstig me echt. Ze staat in een hoekje raar te lachen naar iedereen, het ziet er bloeddorstig uit. Ik tik Zane aan.
"Zane?"
"Ja?"
"Weet jij wie dat meisje uit district tien is?" vraag ik.
"Wie?"
"Oh laat maar," zeg ik telleurgesteld. Misschien beeld ik het me alleen maar in, dat ze er zo psycho uitziet.
Selwyn en Rosie staan samen met district 8, ik ken ze niet. De jongen uit district 7 ziet er nog altijd even gevaarlijk uit. Ik moet lang nadenken voordat ik weer weet wat district 7 is. Hout. Fijn, hij weet dus hoe hij met een axe moet werken, daar blijf ik ver van uit de buurt. Het meisje naast hem is jong en erg klein. Ze doet me letterlijk aan een takje denken, die breekt zo doormidden. Ik denk niet dat ze het bloedbad overleeft.
Twaalf heeft weer armoedige tributen gestuurd, twee magere lange kinderen. De jongen zit overduidelijk net in zijn tiener fase want zijn hoofd doet me denken aan de map van een gebergte, met sneeuwtoppen en al. Niet dat ik ooit echt bergen heb gezien, of sneeuw. Maar ik heb het op foto's gezien. Het meisje heeft lang rood haar en ziet eruit alsof ze elk moment inelkaar zakt. Ze krijgen hier toch gewoon te eten?
Ik bestudeer iedereen nauwkeurig van top tot teen. Ik ben zo geconcentreerd bezig dat ik geen geluid hoor. Meisje district 1, lang, gespierd, blond. Ze doet me denken aan een Amazone, maar dan minder eng. District 2, Poppie en de jongen heet volgens mij Lyndon. District 3, ik gok allebei rond de 16. Het meisje ziet eruit alsof ze nog niet eens instaat is om een vlieg te pletten, maar ik kan het mis hebben. District 3.. volgens mij komen daar de slimme tributen vandaan, hopelijk zijn ze slim genoeg om het bloedbad te ontwijken. District 5 zijn de mini's.
"Rubie!" Zane port me.
"Wat?"
"Ik moet naar binnen, jij bent hierna," zegt Zane.
"Oké, succes!" Ik geef hem een lange uitgebreide zoen, wat jammer dat Poppie hier niet is om dat te zien.
"Waar had ik dat aan verdiend?" vraagt Zane.
"Omdat ik van je hou, nu snel naar binnen jij!"
Zane draait zich om en loopt door de grote ijzeren deuren het trainingscentrum binnen. Hij draait zich nog even om en zwaait naar me, terwijl de deuren dicht vallen.
Het lijkt wel uren te duren voor ik eindelijk naar binnen mag. Terwijl ik langzaam het trainingscentrum inloop vraag ik me af hoe Zane het heeft gedaan. In de hoek zie ik allemaal beschadigde poppen, maar wie zegt of Zane daar gedeeltelijk verantwoordelijk voor was. Oké Rubie, geen tijd voor paniek! Dit is het moment, nu moet je het doen. Game face on!
"Rubie Sauron, district 4," zeg ik met een charmante glimlach tegen de spelmakers.
Ik krijg een gebaar dat ik verder mag. Ik zet wat poppen klaar, grijp een paar messen en ga op een redelijk afstand staan. Oh mijn haar, ik haal mijn haar uit mijn gebruikelijke knot en schud het los. Ik hoor wat oeh's en aah's van de spelmakers.
Focus Rubie! Kom op! Ik denk aan wat Finnick zei. Sexy messen gooien. Geen idee, maar ik doe alsof ik weet hoe het moet. Dat is het halve werk. Ik gooi de messen één voor één richting de poppen en ik richt op het voorhoofd, tussen de ogen. Ik mis slechts één pop en daarna maak ik een diepe buiging voor de applaudiserende spelmakers. Ik weet niet zo goed of ik moet gaan of verder mag.
"Wilt u nog iets anders zien?" vraag ik beleefd.
De hoofdspelmaker knikt. Kut, denk ik. Wat kan ik nog meer.. vuur.. ik kan vuur maken. Is dat indrukwekkend? Vast niet. Waarom kan ik niet zwemmen hier, dat kan alleen tributen uit vier.
"Ik heb denk ik even uw hulp nodig," zeg ik verleidelijk.
"Mijn hulp?" vraagt de hoofdspelmaker. Volgens mij heet hij Seneca Crane.
"Ja, ik had namelijk iets voorbereid in het water. Maar ik zie geen water. Kunt u dat op de één of andere manier tevoorschijn toveren? Ik bedoel, u bent tenslotte dé hoofdspelmaker."
Hij krijgt een blosje op zijn wangen. Ze zijn ook allemaal hetzelfde die mannen.
"Uh, ja zeker. Dat kan ik. Even wachten." Hij staat op en verlaat even het trainingscentrum. In de tussentijd sta ik heel onschuldig met mijn haar te spelen, iets wat de meeste mannelijke spelmakers fascineert.
Plots klinkt er een hoop lawaai en begint de grond onder me te bewegen. Instinctief ren ik hard weg. Het voelt als een aardbeving, en een aardbeving in district 4 betekend vloedgolven. Als ik me weer omdraai zie ik dat in de grond een bak met water tevoorschijn is gekomen. Ik loop terug en bestudeer het.
De hoofdspelmaker kijkt me vragend aan. Ik lach terug, als teken dat dit precies is wat ik bedoelde. Nou, sexy zwemmen, hier gaan we. Ik trek mijn broek uit en duik sierlijk het water in. Deja heeft me ooit geleerd hoe je "sexy" omhoog komt uit het water. Je probeert zo hoog mogelijk te komen en gooit je haren naar achteren. Ik doe een poging tot, volgens mij lukt hij redelijk goed. Want als ik heen en weer zwem zie ik vanuit mijn ooghoek dat iedereen naar me kijkt. Na een paar baantjes besluit ik dat ze wel genoeg hebben gezien en klim het zwembed uit.
"Heel erg bedankt voor uw tijd en aandacht," zeg ik met een grote lach. Zal ik knipogen? Kan ik dat maken? Nee toch? Oké ik doe het. Ik geef ze een knipoog, raap mijn broek op van de grond en verlaat het trainingscentrum. Dit moet toch wel een negen waard zijn?