Heey jongens, hier alweer het volgende hoofdstuk. Gaat wel redelijk snel zo, toch?

Voor de zoveelste keer kijk je op je telefoon. Geen bericht. Je begint wanhopig te worden. Zal ik hem dan maar bellen? Maar.. Hij heeft gezegt dat hij tijd nodig heeft. Zucht. Je gaat achter de computer zitten. Eigenlijk moet je werken aan je werkstuk, maar daar heb je geen zin in. Je opent een map met foto's. Vakantiefoto's, foto's met vrienden, een hele map met foto's van jou en Hiroto..

Wil je meegaan naar de rivier? Ik wil nog een beetje trainen x Shuuya

Natuurlijk wil je mee. Alles beter dan in je kamer gek zitten worden. Snel ga je douchen en trek je een trainingbroek aan. Een kwartiertje later sta je bij de rivier. Gouenji en Kidou zijn bezig de bal van elkaar af te pakken. Je rent naar ze toe en in een enkele beweging neem je de bal mee. De jongens kijken je verbaast na en zien hoe je de bal het doel intrapt.

"Shanaya. Ik wist niet dat je kon voetballen", zegt Gouenji. "Ik speelde in het team van mijn vorige school. Mijn positie is aanvaller", antwoord je droogjes, maar met een lach. Kidou staat je nogsteeds aan te staren. "Kidou, dit is Shanaya. Mijn vriendin", zegt Gouenji tegen Kidou. Je schud Kidou's hand.

Al snel zijn jullie zo diep in jullie spel, dat je de tijd vergeet. Als je telefoon gaat schrik je dan ook. Ryan? Wat moet mijn broertje nou weer? "Jongens, even pauze. Broertje aan de telefoon", zeg je terwijl je het veld afloopt.

Wanneer je uitgrsproken bent, blijf je stil op het bankje zitten. Je lichaam trilt. Je broertje had niet zo goed nieuws. "Shanaya, toen ik vanmiddag langs de begraafplaats kwam zag ik Hiroto. Gaat alles wel goed?" Je krijgt die woorden niet uit je hoofd. Je pakt een bal en begint te spelen. Je richt op het doel en.. Opeens is er een fel licht. De bal verandert in een bal van vuur en raced op het doel af.

Met open mond staan jullie te kijken. Na zoveel jaar. Na zoveel jaar is het gelukt? Maar jullie zijn niet de enigen die het gezien hebben. Aan de andere kant van het veld staat een jongen. Je draait je om en rent recht op hem af. Je bent zo blij dat je bent vergeten dat je dit eigenlijk beter niet kan doen. "Kiyama. Het is gelukt. Het is me gelukt", zeg je. Hij knuffelt je.

"Ik.. Ik ben blij voor je", zegt Hiroto. Dan pas merk je dat je hem nogsteeds vasthoud. Snel laat je hem los. Je weet dat je terug moet, je weet dat Gouenji en Kidou kijken. Maar je wilt niet
"Kiyama.." Voor je iets kan vragen zegt hij; "Ik was naar Maruschka vandaag", en met deze woorden loopt hij weg.

Je hebt meteen geen zin meer om te spelen. Langzaam loop je terug. Gouenji geeft je een kus op je wang. "Gaat het?" Je glimlacht naar hem. Ik ben al jaren aan het oefenen op dat schot, en nu is hij eindelijk af. Ik zou blij moeten zijn.

Zwijgend loop je met Gouenji door de stad. Je weet niet wat je moet zeggen. Maar Gouenji is ook niet erg spraakzaam. Ik moet haar vertellen van het smsje. Het moet. Gouenji zucht voor de zoveelste keer. Hij weet ook niet meer wat hij moet doen. Dan begint hij te praten. "Op de avond van het schoolfeest had ik een smsje gekregen. Ik weet niet vab wie hij komt." Hij laat je het smsje lezen.

Nee. Dit kan niet. Kiyama? "Gouenji.. Denk je.. Denk je dat het van Hiroto komt?" "Wat denk jij? Het is niet zijn nummer." Gouenji zucht weer. Ik heb hier een slecht gevoel over.

"Kiyama.. Er is maar een manier om erachter te komen of het Hirot was. We gaan naar zijn huis", zeg je vastbesloten. Je wilt niet dat Hirot iets hiermee te maken heeft. Maar als jullie bij zijn huis aankomen, is hij er niet. Gouenji en jij kijken elkaar aan. "Veldje?" Snel rennen jullie naar het voetbalveld.

De hele middag hebben jullie gezocht naar Hiroto, maar hij was nergens te vinden. Uit wanhoop heb je hem wel dertig keer gebeld, maar elke keer kreeg je zijn voicemail. Uiteindelijk zijn jullie maar naar huis gegaan. Jij naar jou huis, Gouenji naar het zijne. Maar je hebt geen rust.

Er is een plek. Een plek waar we niet hebben gezocht. Snel doe je je jas aan en begint te lopen. Bij de begraafplaats aangekomen zie je Hiroto meteen. Stilletjes ga je naast hem staan. [/i] Maruschka.. 5 jaar geleden was je hier nog.[/i]

"Kiyama. Laten we gaan. Je moet hier niet zo vaak komen", zeg je. Je wilt hier niet zijn. Je weet waarom Hiroto hier is. Maruschka was jullie beste vriendin. 5 Jaar geleden is ze overleden aan de snijwonden in haar pols. Hiroto heeft het zichzelf nooit vergeven dat hij haar niet kon redden.

Hiroto reageert niet. Zijn ogen zijn rood van het huilen. "Kiyama. Ik weet waarom je hier bent. Er is niks wat je nu kan doen. Laten we gaan", probeer je weer. Maar Hiroto begint te huilen. Daar schrik je van. Wat moet je nu doen?

"Ik had haar kunnen redden", zegt hij tussen zijn snikken door. Dan staat hij op, veegt de tranen weg en kijkt je aan. "Het is beter als ik ga. Als ik ga en niet terugkom." En met deze woorden rent hij weg.

Ooeff arme Hiroto, waarom schrijf ik ook zo'n verhaal..
Review please, laat me weten wat er beter/anders kon!
Alle tips zijn welkom.
X