Hoofdstuk 7

Met een barstende koppijn opende ik mijn ogen. Die harde stoel in de kille loods had plaatsgemaakt voor een warm en knus bed. Ik moest even oriënteren waar ik was. Ik lag in het ziekenhuis met Will aan mijn zijde.
'Faith, godzijdank!' Will boog zich naar me toe en overlaadde mijn gezicht met kusjes. Zachtjes, want mijn hele gezicht voelde beurs, om nog maar te zwijgen over mijn schedel.
Waar is Flynn? Ik probeerde echt te praten, maar mijn mond was zo droog dat er alleen maar wat gekreun uit kwam. Dan maar op deze manier.
'Flynn is veilig, alles komt goed.' Will pakte mijn hand en bracht deze naar mijn lippen. Ook hier drukte hij zachte kussen op. Ik zuchtte opgelucht.
'Ik was zo bang Faith, ik was bang je voor eeuwig te verliezen.' Even leek het alsof zijn tranen vochtig werden. Ik glimlachte, dat zou er zo grappig uit zien. Een breedgeschouderde stoere man die hier naast mijn bed zat te huilen. Will keek me beledigend aan met een speelse glimlach.
'Je weet dat je alle frequenties nu open hebt staan hé?' Zei hij lachend.
Oeps sorry. Ik probeerde een glimlach, volgens mij lukte het me half. Will pakte een glas water en bracht een rietje naar mijn lippen. 'Hier, voorzichtig.'
'Is ze toe aan bezoek?' Saul stond in de deuropening en keek vertederd toe naar ons tafereel. Voor het eerst zal ik hem in een ontspannen houding.
Will keek naar mij, maar ik knikte goedkeurend. Ik schaamde me echter wel, ik had Wills familie vast kopzorgen bezorgd.
'Ik ben blij dat je er zo goed bent afgekomen Faith. Ik hoorde van Will dat je zijn leven hebt gered.' Hij ging aan mijn bedeind staan en gaf een zacht klopje op mijn voet.
Verbaasd keek ik naar Will. 'I-ik?' Kon ik uitbrengen, het klonk eerder als zacht gepiep.
Will knikte trots. 'Ik dacht even dat Butch me af zou maken, maar toen ging hij opeens op zijn knieën en voelde ik jou wegvallen. Hoe heb je dat geflikt?'
Ik glimlachte tevreden. Ik nam nog een slokje water en voelde me sterk genoeg om te praten.
'Voor het eerst in mijn leven was ik sterker dan Butch.' Ik zei het met een traan rollend over mijn wang. Will veegde hem weg. Het was een lief gebaar en gaf me kracht om door te praten.
'Het was zwaar, maar ik dwong hem zich over te geven. Het kostte me al mijn kracht.' Will en Saul knikten. Ze vertelden me daarna alles wat er was gebeurd nadat ik was weggeslopen.
Will was in alle staten geweest en wilde me meteen achterna. Een korte ruzie met Saul volgde –ik schaamde me om dat te moeten horen- en zodra Crystal mij telepathisch had gevonden stond Will in de startblokken. Zijn familie kon hem niet meer houden, wat natuurlijk vreselijk voor hun moest zijn geweest. Uiteindelijk besloten ze dat Yves en Phee Flynn gingen zoeken en de rest van de familie achter mij aan ging. Ze hadden Trace gebeld die zijn contacten in Nederland inschakelde ter versterking. Maar door onze band als zielsverwant had Will mij als eerste gevonden, kort nadat Butch zich had overgegeven en ik bewusteloos raakte kwam de rest net op tijd aan. Butch en James werden ingerekend en ik werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig leek het erger dan het was. Ik had een hersenschudding. Zodra ik wakker zou worden –check- en liet zien dat ik eten kon binnenhouden mocht ik naar huis. Volgens Will was het al zondagavond, ik had dus de hele dag geslapen. Will had geen moment van mijn zijde geweken. Na dit verhaal voelde ik tranen opkomen.
'En wie is er nu bij Flynn? Liggen we wel in hetzelfde ziekenhuis?' Will pakte mijn handen en kneep er zachtjes in. 'Mijn moeder is bij Flynn.' Hij gaf me een knipoog. 'Ze hebben hem slapend in een hotelkamer gevonden. Blijkbaar hadden ze hem een soort slaapmiddel gegeven. Hij weet helemaal niks van wat er is gebeurd, alleen dat Butch en James hem meenamen. Hij vind het eigenlijk wel stoer.' Dankbaar sloot ik mijn ogen, de vermoeidheid nam toe. Will kuste mijn handen en liet me slapen.

De volgende ochtend mocht ik naar huis. Het ontbijt was me goed gevallen en behalve van een flinke hoofdpijn hield ik er verder niks aan over. Will en ik besloten meteen langs te gaan bij Flynn. Daar stond ons een welkome verrassing te wachten. Iedereen was er. Ze waren aan het praten en stonden grapjes te maken. Flynn was het stralende middelpunt.
Ook stond er een nieuwkomer. Duidelijk een broer en aan de mooie knappe vrouw aan zijn zijde te zien was dit Trace. Will had me natuurlijk niet verteld dat er nog een broer zou komen, maar aan zijn gezicht te zien was hij net zo verbaasd als ik.
'Trace, Diamond!' Hij omhelsde Diamond en gaf Trace en stevige handdruk. Verlegen kwam ik de kamer in lopen. Ik werd voorgesteld aan Trace en Diamond en ging daarna naar Flynn om hem stevig te omhelzen en niet meer los te laten. Na een tijdje klopte Flynn twijfelend op mijn rug. 'Eh Faith, je mag me nu wel loslaten hoor.' Maar ik kon het niet, ik huilde tranen met tuiten en het duurde even voordat ik me mentaal kon losmaken van Flynn.
Ik dacht dat we nu allemaal gezellig naar mijn huis zouden gaan, maar zoals gewoonlijk hadden de Benedicts wat anders in petto. Trace was dit keer degene die het woord nam.
'Faith, Flynn. We willen jullie graag een voorstel doen.'
Ik ging op Flynns bedrand zitten en pakte zijn hand stevig vast. 'Wat het ook is, zonder Flynn doe ik niks.' Daar moest iedereen hartelijk om lachen.
Trace hief lachend zijn handen. 'Geen zorgen, we zullen jullie niet scheiden.'
'Gelukkig maar. ' Zei ik stug. 'Want Flynn..en Will zijn het meest belangrijk voor mij.' Ik knipoogde naar Will die mij een stralende glimlach gaf.
'Ik heb met Will overlegd dat als jullie dit ook willen.' En met jullie bedoelde hij mij vermoedde ik. 'Dat we voor jullie een woonplaats in Denver willen zoeken.'
Ik keek naar Flynn die heftig knikte, hij zag het wel zitten met de familie Benedict. Will was het er ook mee eens, dat stond vast. Dus alles hing nu van mij af. Maar ik had duizend vragen.
'Kan Flynn wel vliegen? Hebben we wel een paspoort? Ik weet niet eens waar onze geboorteakte is! Zonder dat kunnen we nooit een Amerikaan worden.'
Will ging naast me staan en pakte me in zijn armen. 'Dat hebben we toch alleen uitgedacht liefje.' Ik glimlachte, zo had hij me nog niet eerder genoemd.
'We hebben dit besproken met de behandelend arts en omdat Flynn een stabiele indruk maakt kan hij mee aan boord. Ook zal er een arts mee gaan die alles in de gaten houdt.'
Ik zuchtte. 'Maar dit kan ik nooit betalen.' Will kuste mijn voorhoofd. 'Dat komt allemaal goed Faith. Wanneer vertrouw je mij nou eens?' Ik lachte.
'Dat doe ik. Vertrouw jij me ook?'
'Dat heb ik altijd al gedaan.'

Nawoord

En zo gedaan zo gezegd. Alles was zo snel gegaan. Dankzij Trace konden we met spoed een paspoort krijgen en werd onze geboorteakte opgedoken.
'Marie Janssen, is dat je moeder?' Samen met Trace had ik alle documenten bekeken. Ik knikte, dat was inderdaad mijn moeder. Flynn en ik hadden allebei een geboorteakte, de datums klopten ook precies.
Trace glimlachte toen hij mijn geboortedatum zag. 'Je bent op precies dezelfde dag jarig als Will. 12 december.'
Ik knikte. 'Is dat erg?'
Trace lachte. 'Nee totaal niet, zielsverwanten worden juist rond dezelfde tijd geboren. Nu is er echt geen twijfel meer aan.'
Ik glimlachte. 'Dat deed ik sowieso al niet meer.'
Trace wees ook op iets anders. Naast onze moeder stond er ook een vader op papier. Alleen een naam, verder niets. Even was ik bang dat het Butch was, maar dat kon natuurlijk niet. Maar toch bekroop die angst me, de angst om ook via bloed nog deel te moeten uitmaken van die griezel. Maar Trace haalde me uit die gedachte.
'Het is een Amerikaan. Hij heet Michael Johnson.'
'Michael Johnson.' Herhaalde ik. Alsof hij tot leven zou komen. Wat een geweldige ontdekking! Alleen jammer dat hij spoorloos was.
'Crystal kan hem opsporen als je wil.' Trace was al een stap verder dan ik. Ik knikte langzaam, het voorstel kwam langzaam binnen. 'Ja dat wil ik.' Fluisterde ik.
Binnen een week waren we in Denver aangekomen. Will stelde me voor aan de rest van de familie die uit Italië was gekomen en we maakten er een gezellige dag van. Flynn kreeg een arts toegewezen in het ziekenhuis van Denver, die concludeerde dat de kanker kleiner was geworden. Flynn kreeg chemotherapie en binnen een jaar was hij schoon.
Samen met Will zocht ik een baan op zijn universiteit en ik gaf les in kunstgeschiedenis. Zo waren we nooit ver van elkaar verwijderd. Ik had nooit anders gewild.

Einde.