Eerst even een kort AN waarom het zo lang heeft geduurd voordat dit hoofdstuk klaar was. Ik meende in de vakantie een heel stuk vooruit te kunnen schrijven maar helaas, dat werd hem niet. Ik heb nogal wat onverwachte dingen gehad tijdens mijn vakantie waardoor ik weinig tijd had om te schrijven. Ondanks alles hoop ik dat jullie dit hoofdstuk bevalt. Hij is niet een van de langste, maar hopelijk vinden jullie de tributen toch leuk.

District 6

Met zijn lange vingers pakt hij het potlood steviger beet terwijl hij tussen de gordijnen door gluurt om zijn buurmeisje te zien. Het schetsblok wat op zijn schoot ligt wordt langzaam met lijnen gevuld terwijl hij met glinsterende ogen blijft toekijken hoe zijn buurmeisje in het zwembad buiten duiktAls ze boven water komt zwemt ze nog een paar baantjes totdat ze er genoeg van heeft en eruit komt. Haar lange bruine haren blijven aan haar rug plakken en ze pakt haar handdoek om die om haar dunne lijfheen te doen. Glimlachend draait ze zich om naar het raam en zwaait alsof ze weet dat hij haar zit te begluren.

District 6, James Hedera (16)

Mijn grijns wordt alleen maar groter als ik haar zie glimlachen en vlug draai ik de bladzijde om van het schetsblok. Met grote letters schrijf ik 'Heb je tijd?' op het papier en hou het voor het raam. Ze wenkt met haar hand dat ik naar haar toe kan komen. Het duurt niet lang voordat ik alles bij elkaar heb gepakt en de deur uitloop.

"Waar ga je heen?" Geschrokken kijk ik op als mijn moeder uit haar schoonheidskamer komt lopen terwijl ze de deur achter zich dichttrekt.

"Naar Sophie." Mompel ik, mijn moeder trekt haar wenkbrauwen op, maar daar trek ik me niks van aan en loop gauw de trap af.

"Doe geen rare dingen James. We willen niet weer in een incident belanden." Haar irritatie is duidelijk te horen in haar stem en ik draai me om, om haar aan te kijken. Normaal is ze een knappe vrouw van in de veertig met een lieve glimlach op haar gezicht, maar nu staat haar gezicht op onweer.

"Nee moeder, ik heb toen mijn lesje wel geleerd." Fluister ik terwijl ik terug denk aan de keer dat Vale bij ons thuis aanklopte.

Het is laat in de avond en er wordt op de deur geklopt. Mijn moeder loopt richting de deur en als ze hem opent geeft ze een lichte gil. Voor onze deur staat Vale met een behoorlijk dikke buik en mijn wenkbrauwen gaan van verbazing omhoog.

"James, ik ben zwanger." Mijn ouders kijken me allebei met dodelijke blik aan en terwijl mijn moeder Vale meeneemt naar de keuken, komt mijn vader naast me zitten.

"Jij zit in diepe problemen." Zijn zware stem klinkt nu behoorlijk woedend.

"Wie zegt dat het ook echt van mij is? Ze doet het met wel meer jongens!" Mijn stem slaat over terwijl ik een uitweg probeer te bedenken. Mijn vader ziet me piekeren en besluit dan om me te helpen.

"We betalen haar wel zwijggeld, maar voor jou wordt het een ander verhaal. In het vervolg bepaal ik wie er model is." Ik kan niks anders dan akkoord gaan.

Snel schud ik die gedachte van me af en verlaat onze villa om naar Sophie te gaan. Binnen een paar minuten sta ik voor haar poort en ik zie dat hij al op een kiertje staat. Gauw glip ik naar binnen en ik zie dat ze al op het terras achter zit met iets te drinken.

"Ik vroeg me al af waar je bleef." Haar zoete stem klinkt verleidelijk terwijl ze op één van de banken van drijfhout zit. Haar handdoek heeft ze verplaatst en hij zit nu om haar heupen heen gewikkeld.

"Ga zitten." Met haar hand wijst ze de bank tegenover haar aan. Ik ga op een van de stoelen zitten met mijn schetsblok op mijn schoot.

"Wil je ook iets te drinken?" Ik schud met mijn hoofd.

"Zal ik beginnen met tekenen?" Haar glimlach komt weer tevoorschijn terwijl ze de handdoek van haar heupen afhaalt. Ze legt hem op de bank neer en gaat er zelf op liggen.

"Perfect." Langzaam begin ik te tekenen, eerste de grove lijnen en daarna het meer verfijnde werk. De curve in haar lichaam is perfect en op het papier komt het al net zo mooi uit. Haar linkerknie is net iets omhoog getrokken waardoor haar pose sensueler wordt. Het potlood gaat bijna vanzelf over het papier heen terwijl haar prachtige lippen en grote ogen tevoorschijn komen. Haar lange donkerbruine haren sieren haar gezicht en vallen op haar schouders neer.

Eén uur later staat ze er volledig op en begin ik aan de omgeving. Van de bank waar ze op ligt tot aan de openslaande deuren achter haar en zo de witte, doorzichtige gordijnen licht naar buiten laten golven.

Al die tijd spreken we niet, maar dan zie ik dat haar ogen bijna dichtvallen van vermoeidheid. Begrijpelijk, het is ook heerlijk warm in de zon.

"Wil je de tekening zien?" Vragend houd ik mijn schetsblok voor haar en zie haar ogen oplichten.

"Het is wonderbaarlijk." Haar ogen schieten van het schetsblok naar mij en weer terug.

"Hoeveel krijg je van me?" Mijn vraag blijft in de lucht hangen terwijl ze op haar lip bijt en ze me aankijkt met een kleine tinteling in haar ogen.

"Wie zegt dat ik geld wil." Haar stem klinkt verleidelijk en ik weet al precies waar ze op doelt. Mijn gezicht komt heel dichtbij die van haar en ik fluister in haar oor.

"Kom maar op dan." Op het moment dat ik het zeg gaan haar handen richting mijn bruine haren en haar vingers glijden erdoorheen terwijl haar mond heel dichtbij de mijne komt.

"Deze keer ga je verliezen." Ze plaatst een kleine kus op mijn mond en rent daarna weg naar het zwembad. Ik hoor alleen een grote plons en besef dat ze me weer voor de gek heeft gehouden.

Licht geïrriteerd trek ik mijn schoenen uit en mijn T-shirt als ik achter haar aanga en ook het zwembad inspring. De wedstrijd kan beginnen.

District 6

Een kleine voet schuift naar voren terwijl een witte hand heel langzaam naar voren reikt. De wind streelt haar wit gepoederde gezicht en laat haar lange zwarte haren naar achteren golven. Met haar ogen half gesloten doet ze nog een stap naar voren en blijft op de bol van haar voet staan. De waaier in haar hand vouwt ze voorzichtig uit en houdt hem voor haar gezicht waardoor alleen haar zwart omrande ogen nog zichtbaar zijn. Haar andere hand draait ze om alsof ze de persoon tegenover haar uitnodigt. Haar donkerbruine ogen blijven rusten op de man die daar op het bankje zit.

District 6, Elisandra Lee (16)

Mijn opa begint te klappen zodra de muziek stopt en laat me zijn tandeloze glimlach zien. Automatisch komt er ook een glimlach op mijn gezicht terwijl mijn ogen oplichten.

"Je was geweldig mijn kleine vlinder." Hij klopt me op mijn hoofd en staat voorzichtig op. Zijn knieën beginnen te beven en ik grijpt hem meteen bij zijn arm om hem te ondersteunen. Glimlachend kijkt hij mij aan.

"Je bent al net zo zorgzaam als je moeder kleine vlinder." Zijn stem klinkt erg vermoeid.

"Doe maar rustig opa. We hebben alle tijd." Vertel ik hem en we lopen rustig stapje voor stapje over het grindpad wat door onze tuin heen loopt. Aan de zijkanten van het grindpadstonden altijd prachtige bloemen, maar nu is alles verdort. Het enige wat nog intact is aan de tuin is de bloesem, die op dit moment in bloei staat.

Van het grindpad gaan we over naar de brug die over het uitgedroogde vijvertje loopt en dan komen we aan bij het traditionele Japanse huis. Mijn moeder schuift samen met een van de andere vrouwen de deur al open en ze helpen me met mijn opa naar binnen brengen.

Mijn moeder zet hem in zijn schommelstoel terwijl ik één van de zitkussens pak en naast hem ga zitten. Even lijkt het erop dat hij inslaap gaat vallen, maar dan begint hij met praten.

"Je lijkt zoveel op je oma. Ik heb het altijd jammer gevonden dat je moeder de training niet wilde doen." De verdriet in zijn stem is goed hoorbaar terwijl ik naar de foto van mijn oma staar die aan de witte muur hangt.

"Vroeger danste je oma altijd de meest prachtige dansen en droeg fantastische kimono's. Ze was vaak te gast bij belangrijke feestjes en op één van die feestjes leerde ik haar kennen." Hij zucht. Waarschijnlijk denkt hij terugaan de tijd voor de Donker Dagen.

"Opa vertel eens over oma's waaierdans. Die kon ze toch het beste?" Mijn opa knikt terwijl er een treurige glimlach op zijn gezicht verschijnt.

"Ik vertel je er graag over mijn kleine vlinder, maar dat wordt een andere keer. Ik ben erg moe." En ik zie zijn ogen al bijna dichtvallen. Stilletjes verlaat ik de kamer om in de tuin nog meer te oefenen. Alleen wordt ik halverwege al tegengehouden door mijn zusje.

"Lee onee-sama!" Ik draai me om en zie daar mijn jongere zusje van twaalf staan. Dit is haar eerste jaar voor de Spelen en ze is doodsbang dat haar naam wordt getrokken.

"Wat is er Chiro?" Ze rent tegen me aan terwijl ze aan het huilen is. Zonder nog uit haar woorden te komen blijft ze daar maar tegen me aanstaan huilen. Ik sluit mijn armen om haar heen en omhels haar stevig terwijl ik haar naar het bankje leidt waar opa daarstraks nog opzat.

Zachtjes begin ik haar heen en weer te wiegen en fluister zachtjes rustgevende woorden in haar oor. Langzaam houdt ze op met huilen en kijkt me met haar grote zwarte ogen aan.

"Ik ben zo bang." Haar stem klinkt zo zachtjes dat ik moeite moet doen om haar te verstaan.

"Waarom dan Chiro? Er is niks waar je bang voor hoeft te zijn." Ik weet waar ze bang voor is, maar ik zou het nooit toelaten als het al gebeurde.

"Ik wil niet naar de Spelen." Grote tranen komen uit haar ooghoeken rollen en ze krult zich volledig tegen mij aan. Ik blijf haar over haar haren strelen totdat ze weer is gekalmeerd.

"Kom op, we moeten ons klaarmaken voor de Boete." Samen lopen we terug richting ons huis. Kennelijk vond de burgemeester het een goed idee om alle Aziaten bij elkaar te proppen in dit oude Japanse huis waardoor we nu met zijn allen hier moeten leven.

We wonen met vijf gezinnen samen, ieder gezin heeft twee slaapkamers en één woonkamer met keuken terwijl we de twee badkamers juist weer moeten delen. Ik deel mijn slaapkamer samen met mijn zusje en het is niet veel meer als een klein kamertje waar we net mijn zijn tweeën kunnen slapen.

Door onze opvoeding tot Geisha slapen we allebei op een mat op de grond en een klein, laag houten bankje met een klein kussentje erop. Er liggen ook vrij weinig persoonlijke dingen in onze kamer omdat we die gewoon niet hebben. Hooguit een mooie haarspeld of een persoonlijke kimono maar daar houdt het ook wel bij op.

Ik zet mijn zusje voor de kaptafel die op de kamer staat en begin met haar haren op te steken. Omdat mijn zusje nog niet oud genoeg is om een Geisha te zijn wordt het simpel in vlechten opgestoken en met een half uur zit het kapsel goed in elkaar. Voor mijn kapsel moet mijn moeder helpen want mijn zusje kan het nog niet. Mijn moeder verdeelt mij haren in verschillende vlakken en gaat dan vlug aan de slag door alle vlakken één voor één samen te voegen. Uiteindelijk zit het in een gelaagde staart en ze maakt er nog een kleine knot van achter op mijn hoofd.

Mijn kleine zusje probeert nog wel te helpen door mijn make-up bij te werken en ik maak haar heel licht op.

Beiden krijgen we onze kimono's aan en dan is het tijd om naar de Boete te gaan. Met een glimlach pak ik haar hand vast terwijl we samen naar het plein lopen.

District 6, James Hedera (16)

"Je weet dat het bijna tijd is voor de boete toch?" Sophie kijkt me met haar hazelnoot bruine ogen aan en het enige wat ik kan is knikken. Voor mij is ze prachtig, maar zo denkt ze niet over mij. Mijn vader heeft haar niet voor niks uitgezocht. Sophie valt namelijk alleen op andere vrouwen.

Met een diepe zucht sta ik op en doe mijn shirt weer aan. De broek is nog steeds nat, maar die droogt snel genoeg met deze hitte. Als ik mijn horloge omdoe zie ik tot mijn schrik dat het al vijf voor tien is. Verdomme, nu moet ik nog opschieten ook.

Met een kleine sprint ga ik richting het plein en laat me snel inschrijven door één van de vredesbewakers. Ik vraag me nog steeds af waarom ook de kinderen van de Burgemeester zich in moeten schrijven terwijl wij juist de belangrijkste mensen zijn van het District.

"Naam." Mompelt de bewaker. Hij klinkt wel erg verveeld. Zou hij er genoeg van hebben om dit baantje elk jaar weer te moeten doen?

"James Hedera."

"Ons burgemeesters kindje, loop snel door knulletje." Met een grijns schrijft de bewaker mijn naam en leeftijd op ook al heb ik hem nooit verteld hoe oud ik ben.

Als laatste laat ik nog één iemand in mijn vinger prikken voor een beetje bloed en loop dan door naar het vak voor de zestien jarigen. Een beetje verveeld blijf ik om me heen kijken terwijl de andere jongens wat meer in groepen staan te wachten op Kriston, de Districtsbegeleider.

Precies om klokslag tien uur komt Kriston naar buiten lopen op hoge hakken. Kennelijk is dat de nieuwste mode van het Capitool maar het ziet er zo belachelijk uit dat ik met moeite mijn lachen in kan houden. Zijn diepblauwe pak ziet er daarentegen weer heel normaal uit. Het is iets wat mijn moeder mij ook zou laten dragen als we weer eens een belangrijk diner hebben.

"Welkom bij de vijfenvijftigste Honger Spelen en mogen de kansen immer in je voordeel zijn. Laten we beginnen bij de meisjes." Kriston trippelt snel naar de grote bol van de meisjes en draait er met zijn hand meerdere malen in rond. Na een paar lange minuten haalt hij er eindelijk een briefje uit en loopt weer terug naar de microfoon.

"De eer om dit jaar naar de Honger Spelen te mogen is voor." Ongelofelijk langzaam vouwt hij het briefje open en je kunt de spanning voelen stijgen. Meerdere meisjes houden elkaars handen vast in de hoop dat het niet één van hen is.

"Elisandra Lee!" Kriston begint hard te klappen en een meisje uit het vak van de zestien jarigen komt naar voren lopen. Als ik haar zie lopen doet ze me denken aan een van de tekeningen uit de oude boeken die mijn vader voor me had meegebracht uit het Capitool. Ze heeft veel weg van de Geisha's uit het vroegere Japan. Ik heb nooit geweten dat wij die hier ook hadden.

De hele weg blijft ze heel elegant lopen met haar handen gevouwen voor haar en haar gezicht iets naar beneden gericht. Zelfs bij de trap lijkt het alsof ze haar jurk nauwelijks optilt.

Rustig gaat ze naast Kriston staan, haar gezicht emotieloos. Het geeft zo'n raar contrast tussen de levendige Kriston op zijn hoge hakken en het mysterieuze meisje

"Nu we onze vrouwelijke Tribuut hebben gaan we door naar de mannen." Met een enorme glimlach op zijn gezicht loopt Kriston naar de bol met onze namen erin, maar vlak voordat hij erbij staat gaat hij door zijn enkel. In de val botst hij tegen de bol aan en alle papiertjes vliegen de lucht in. Sommigen belanden weer op het podium, maar een groot deel wordt door de wind meegevoerd.

Enigszins verbaasd kruipt Kriston weer overeind en probeert vervolgens zoveel mogelijk papiertjes weer terug te doen in de bol. De vredesbewakers doen hun best om de briefjes, die over het plein verspreid liggen, weer te pakken te krijgen.

Uiteindelijk krijgen ze maar een klein gedeelte van alle papiertjes terug en de bol is nu maar voor kwart gevuld. Met een beetje geluk zit ik er nu niet meer bij en kan ik straks weer lekker terug het grote zwembad in. Nergens om me zorgen om te maken.

District 6, Elisandra Lee (16)

Zodra Kriston mijn naam omroept stopt mijn hart er even mee. Ik had zo gehoopt dat deze dag nooit zou komen en nu gebeurd het. Van binnen voelt het alsof ik breek maar ik weet dat, als ik nu toegeef aan alle gevoelens, ik alleen maar zwak overkom. In plaats daarvan hou ik mijn waardigheid en loop recht op het podium af zonder ook maar een kik te geven.

Heel licht til ik mijn kimono op terwijl ik voorzichtig de korte trap oploop en rustig tot stilstand kom naast Kriston. Ik hoor hem nog praten over de jongens Tribuut maar mijn gedachtes zijn al ver weg. Het lijkt steeds beter tot mij door te dringen dat ik waarschijnlijk niet meer terug kom. Mijn dood is bijna onvermijdelijk.

Naast mij hoor ik ineens een knal en gauw kijk ik opzij. Een vloedgolf aan papiertjes lijkt langs me heen te vliegen terwijl ik probeer te volgen wat er is gebeurd. Kriston ligt op de grond samen met de bol waar alle namen van de jongens inzitten en de papiertjes liggen verspreid over het plein. Ik zie de vredesbewakers er achteraan rennen en uiteindelijk hebben ze maar een kwart terug van wat er oorspronkelijk inzat.

Opnieuw loopt Kriston naar de bol en graait er in rond om één van de weinige papiertjes te pakken. Binnen een paar seconden heeft hij er één en loopt hij terug naar de microfoon. Deze keer past hij beter op waar hij zijn voeten plaatst.

"De jongens Tribuut voor deze Spelen wordt." Hij vouwt het papiertje open en zijn gezicht word een stuk witter dan die was.

"James Hedera." Zijn stem slaat een beetje over als hij de naam leest.

Een jongen komt langzaam naar voren terwijl hij al net zo wit ziet als Kriston. Had het burgermeesters zoontje niet verwacht dat hij ook net zo goed uit die bol kon komen? Natuurlijk waren de kansen kleiner voor hem, maar toch is het niet onoverkoombaar.

"Nee, niet mijn zoon. Dit is vals spel zeg ik je! Vals spel!" De burgermeester gaat helemaal door het lint en de vredesbewakers moeten hem tegenhouden zodat hij niemand verwond.

Met een paar ettelijke lange secondes staat James eindelijk op het podium en hij lijkt ondertussen wel zo slap als een vaatdoek. Als dit mijn Districtspartner wordt dan denk ik niet dat het wat gaat worden. Ik zal dus een overeenkomst moeten sluiten met één van de andere Tributen om op zijn minst niet bij het bloedbad dood te gaan.

"District zes geef een warm applaus voor onze twee Tributen!" Kriston probeert boven het geschreeuw van de burgemeester uit te komen en het lukt hem met veel moeite. Ik loop richting James om hem een hand te geven maar hij kijkt me met een paar waterige ogen aan en pakt mijn hand niet vast.

De vredesbewakers leiden ons naar binnen en zetten ons allebei in een aparte kamer. Voor een moment ben ik volledig alleen en langzaam begint er zich in mijn hoofd een idee te vormen.

District 6, James Hedera (16)

Stilletjes ga ik op een van de donkerblauwe stoelen zitten terwijl ik me bedenk waar het mis is gegaan. Waarom ik? Waarom moet ik perse naar de Spelen? Ik ben de zoon van de burgemeester, dan kunnen ze dit niet zomaar maken!

Mijn ooghoeken beginnen vochtig te worden en al gauw vallen de tranen op mijn schoot. Ze maken allemaal vlekken op mijn broek maar voor nu maakt me dat niets meer uit. Het enige wat ik wil is maken dat ik wegkom uit deze hel en weer veilig thuis kunnen zijn bij mijn ouders en mijn kleine zusje.

De deur gaat langzaam open en in de opening staan mijn moeder en mijn zusje, maar mijn vader is nergens te bekennen. Ze komen al net zo stil als mij binnenlopen en gaan naast mij zitten. Mijn moeder streelt me zachtjes door mijn haren terwijl mijn zusje voor mijn voeten gaat zitten en haar hoofd op mijn schoot ligt.

We zeggen de volledige vijf minuten niks en proberen zo een laatste geluksmomentje te creëren. Mijn tranen stoppen niet in die tijd en ook mijn zusje ligt te huilen. Mijn moeder kan zich groot houden, maar ik zie dat ze er moeite mee heeft.

Na nog eens vijf minuten komt een bewaker binnenlopen om aan te kondigen dat het bijna tijd is om te gaan. Ze staan beiden op terwijl ik nog steeds even slap in mijn stoel blijf zitten. Zonder dat ik het merk hurkt mijn moeder voor me neer en pakt me bij mijn schouders beet.

"Wees sterk en denk goed na over wat je doet." Haar stem breekt een beetje op het einde en een traan ontsnapt uit haar ooghoek. Ze slaat haar dunne armen om mij heen en geeft me een laatste knuffel.

"Het spijt me dat ik vanochtend zo streng was tegen je." Fluistert ze zachtjes in mijn oor. Dan moet ze toch echt gaan en blijf ik weer alleen achter. Nu komt er niemand meer om nog afscheid van me te nemen en ik krul me helemaal op in de stoel.

Ik gun mezelf even een moment om me volledig te laten gaan en grijp mijn haren vast met beiden handen. Ik trek bijna mijn haar eruit en schreeuw zo hard als ik kan. De tranen blijven stromen en ik blijf schreeuwen tot ik geen adem meer heb. Ik probeer me nog kleiner te maken dan ik al ben en blijf zo zitten snikken totdat de bewakers me komen halen voor de reis naar het Capitool.

District 6, Elisandra Lee (16)

Mijn brein blijft maar bezig met malen over hoe ik de situatie het beste kan aanpakken en er schieten verschillende ideeën door mijn hoofd heen. Voordat ik er ook maar eentje grondig kan uitwerken komt mijn familie binnen lopen en Chiro vliegt me meteen om de hals terwijl ze hard huilt.

"Ik wil niet dat je gaat. Je mag niet dood gaan." Haar zachte stemmetje klinkt voor het eerst hysterisch en mijn vader moet haar van me aftrekken om me wat lucht te geven. Ze blijft tegen mijn vader aan huilen terwijl hij haar probeert te kalmeren.

"Elisandra, mijn dochter, weet dat wij altijd van je houden. Ook hierna." Mijn moeder kijkt me met een ongelofelijk lieve blik in mijn ogen aan en geeft me dan een kus op het voorhoofd. Bijna komen de tranen omhoog, maar ik hou me voor om die te bewaren voor de trein. Ik wil niet dat mijn ouders me zien huilen bij ons laatste keer samen zijn.

Mijn ouders gaan na een tien minuten weer weg en mijn vader moet mijn zusje zelfs over zijn schouder tillen omdat ze niet wil dat ik wegga. De brok komt nu toch echt terug in mijn keel en heel even ben ik blij dat ze weggaan zodat ik tijd heb voor mezelf.

Ik besef me opeens dat ik de kamer nog helemaal niet heb bekeken doordat ik zo druk bezig was met mijn gedachtes. Rustig bekijk ik alles om me heen en zie een paar enorme boekenkasten die de hele muur bedekken. De andere muren zijn crème kleurig en de vloer is van lichtbruin hout gemaakt. De grote bank waar ik op zit is donkerblauw en zit vele malen zachter dan de stoelen die wij thuis hebben.

Zachtjes gaat de deur nog een keer open en ik zie mijn opa binnen stappen. Op mijn gezicht komt een grote glimlach want ik weet hoe moeilijk lopen voor hem is en nu is hij speciaal voor mij helemaal hierheen gekomen. Ik wou dat er een andere reden was dan de Honger Spelen maar helaas is het niet anders.

"Ik wil dat je dit onthoud, mijn kleine vlinder. Gebruik dat wat je kent en wees niet bang om het te gebruiken." Hij omhelst me en geeft me één van oma's haarpinnen vanuit haar Geisha tijd. Met grote ogen kijk ik naar mijn opa terwijl hij me één van zijn warme glimlachen geeft.

We blijven naast elkaar zitten tot het tijd is om te gaan en mijn opa opstaat om naar de deur te lopen. Hij draait zich nog een keer om en geeft me een laatste raad.

"Blijf je zelf vlinder."

En wat vonden jullie ervan? Laat dat natuurlijk altijd even weten in een review. Zo weet ik wat je ervan vind en krijg jij er punten bij!

Ook dit hoofdstuk weer een grote dank aan mijn Bèta Jade Lammourgy voor het helpen bij het stuk van James. Zij heeft samen met MyWeirdWorld een goed uitgangpunt verzonnen voor hem toen ik er vast zat. Ook wil ik haar graag bedanken voor al haar hulp bij alle hoofdstukken tot nu toe, zonder haar was die nooit zo goed geworden als dat die nu is geworden!

Het rijtje met punten die je kunt halen voor de Sponsoring.

5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft.
2 punten voor een review.

De punten zijn als volgt:

LeviAntonius: 27 punten
Jade Lammourgy: 27 punten
Cicillia: 24 punten
Indontknow: 19 punten
Tiger Outsider: 15 punten
lyannen: 15 punten
LauraTwilightHungergamesHPfan: 15 punten
MyWeirdWorld: 15 punten
Skye. Emma: 11 punten
Skye. wizard: 11 punten
meowmalfoy: 9 punten
Kirsten S: 9 punten
Homiestuck: 9 punten
Azmidiske: 9 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten

Jullie krijgen in het Capitool te horen wat je allemaal naar tributen kunt sturen en hoeveel alles kost!

Tot de volgende Boete