Hoofdstuk 7

---------------------------------
Sirius
---------------------------------
De woorden van Sake klonken als een zweepslag in mijn oren. Ze beschuldigde mij ervan meer van haar te willen dan vriendschap, ze dacht dat ik het onmogelijk vond dat een jongen haar leuk kon vinden. Ik keek haar strak aan, met een boos gezicht en negeerde de schrik die van haar gezicht af was te lezen.
"Is dat echt wat je denkt, Sake?", siste ik boos. "Denk je werkelijk dat ik het onmogelijk vind dat jongens jou leuk kunnen vinden?" Nog voordat ze kans had daar antwoord op te geven, ging ik al verder. Ik wilde haar de kans niet geven te antwoordde, ik wilde haar antwoord niet horen, bang voor wat het zou kunnen zijn.
"Het is niet onmogelijk, Sake.", zei ik. "In tegenstelling; er lijken steeds meer jongens te zijn die te laat inzien dat jij ook een goede partij voor hen zou kunnen zijn. Maar geen enkele jongen durft het je te laten weten. En wil je weten waarom?" Sake zweeg, maar ik dacht te zien dat ze haast onopmerkelijk knikte. Ik ging keek haar strak aan en deed een stapje dichterbij, de ruimte tussen ons verkleinend. Ze bevond zich nu vlak voor me, ik voelde de warmte van haar lichaam afstralen en ik hoorde haar ademhaling stokken. Het was alsof ze bang voor me was. Die gedachte deed me pijn. Heel veel pijn.
"Omdat ik ze daarvan heb weerhouden.", vervolgde ik. "Ik heb ze ervan weerhouden, Sake, je hoort het goed. Ik wilde niet dat zij de kans kregen dichter bij jou te komen dan ik, ik wilde het niet toelaten. Sake, ik was jaloers op de jongens die dreigden dichterbij te komen, die dreigden mij in te halen. Ze mochten het niet." Sake begreep er niets van, ik kon het in haar ogen zien. Haar gezicht leek geen kleur meer te bevatten en ze leek niet te weten wat ze moest zeggen. Voorzichtig legde ik mijn hand op haar schouder, twijfelend gaf ik er een klein kneepje in.
"Waarom?", was het enige wat Sake uit wist te brengen. Ik keek haar kort en schuldbewust aan, waarna ik mijn hand over haar schouder naar haar arm liet glijden en op de hare liet rusten. Ik wendde mijn blik af en keek naar de deur. De uitgang. Ik hoefde geen antwoord te geven, ik kon door die deur de Uilenvleugel verlaten en het antwoord ontwijken. Maar ik kon het niet, ik wilde het niet. Sake moest weten waarom ik dat had gedaan, waarom ik alle jongens die interesse in haar hadden weg had gestuurd.
"Omdat ik niet wilde dat iemand anders me voor zou zijn.", antwoordde ik na een stilte die een eeuwigheid leek te duren. Ik durfde Sake niet aan te kijken en staarde nog altijd naar de deur. "Ik wilde niet dat iemand anders met jou als zijn vriendinnetje kon pronken. Dat wilde ik doen. En nu Secretus heeft laten merken dat hij een oogje op jou heeft en nu jij sindsdien zo afwezig bent –" Mijn stem stierf weg en ik waagde het om Sake aan te kijken. Ze leek nog altijd niet van de schok bekomen en op dit moment kon ik wel door de grond zakken van schaamte. Waarom vertelde ik haar dit allemaal? Ze hoefde het niet te weten, ze mocht het niet weten. Ik wilde niet het risico lopen dat ze me af zou wijzen, maar nu ik had ontdekt dat Secretus een oogje had op Sake en nu ik had gezien dat Sake zo ver in gedachten leek verzonken toen ook zij te horen kreeg dat Secretus een oogje op haar had – Vlug propte ik de gedachten weg, om er voorlopig niet meer aan te hoeven denken. Sake staarde me alleen maar wezenloos aan en leek nog steeds niet te weten wat ze moest zeggen. In een impuls drukte ik mijn lippen op de haren en kuste ik haar. Even snel als het gebeurde, stopte ik er mee. Ik mompelde iets, zonder zelf te beseffen wat het precies was, en haastte me de Uilenvleugel uit.

---------------------------------
Sake
---------------------------------
Ik was met stomheid geslagen. Ik had werkelijk geen idee van wat me overkwam. Hoeveel dingen ik Sirius ook wilde zeggen, ik leek de juiste woorden er niet voor te kunnen vinden. Het enige wat ik deed, was hem wezenloos aanstaren terwijl hij probeerde uit te leggen wat hij voor mij voelde, dat hij meer van mij wilde dan vriendschap en dat hij wilde dat ik een relatie met hem zou beginnen. Hij had alle andere jongens bij mij uit de buurt gejaagd. Waarom had ik dat niet in de gaten, waarom had ik dat niet gezien? Het was vreemd om ineens in deze positie te staan en te horen dat je beste vriend meer wilde dan alleen vriendschap, dat je beste vriend een oogje op je had en ervoor had gezorgd dat anderen hem niet voor konden zijn.
Ik schudde mijn hoofd en draaide me om, zodat ik door het raam naar buiten kon kijken. Ik was diep in gedachten verzonken en had geen idee van hoe het nu allemaal verder moest, hoe ik hier op moest reageren. En adviezen inwinnen bij Mindy en Sharon zat er niet in, die twee waren één pot nat, samen met James. Ze hadden het te druk met het uitlachen van Severus en met het belachelijk maken van hem.
Met een ruk draaide ik me om en verliet ik de Uilenvleugel, waarna ik naar beneden liep, langzaam en doelloos. Ik had geen zin om naar buiten te gaan, maar wilde ook niet naar de Griffoendortoren. Zwervend door de gangen, negeerde ik de groepjes leerlingen die zwegen toen ze mij in het vizier kregen. Alsof ze daarmee konden verbergen dat ze het over mij hadden. Ik was niet gek.
"Sake.", de naam werd twijfelend uitgesproken en ik bleef staan. Langzaam draaide ik me om en keek ik recht in de ogen van Severus. Ik zweeg, hield mijn kaken stijf op elkaar geklemd. Ik wachtte enkel tot Severus verder zou gaan met hetgeen waarvoor hij mij weerhield verder door de gangen te zwerven. Lang hoefde ik niet te wachten; Severus kwam al snel naar me toegelopen toen hij zag dat ik niet weg liep en bleef vlak voor mij staan. Hij keek me even twijfelend aan, waarna hij zijn blik afwendde. Alsof hij er niet tegen kon dat ik hem zo aanstaarde.
"Ik… Je moet weten dat ik nooit had gewild dat je er op deze manier achter zou komen, Sake.", begon hij uiteindelijk. Het viel me op dat hij het voorval geen naam wilde geven, dat hij het niet bij de naam wilde noemen. Net zoals ik. Ik zweeg nog altijd en keek hem afwachtend aan, wachtend tot hij zijn woorden zou vervolgen.

---------------------------------
Severus
---------------------------------
In gedachten leek het allemaal zo gemakkelijk te verlopen, in mijn gedachten zei ik Sake precies wat ik haar wilde zeggen en in mijn gedachten had ze minder serieus en aangeslagen geleken. Maar nu ik tegenover haar stond en haar probeerde te zeggen wat ik voelde, leek het me niet te lukken. Toch kon ik nu niet meer terugkrabbelen, ik wilde het niet. Ik moest doorzetten en afmaken waar ik aan begonnen was.
"Ik had helemaal niet gewild dat je er achter zou komen.", vervolgde ik daarom. "Het idee dat jij iets zou zien in mij leek onmogelijk. En toch had ik erop gehoopt dat het mogelijk was en dat het kon, maar ik wilde niet teleurgesteld worden en ik wilde niet dat jij de kans had mij af te wijzen." Ik zweeg en keek Sake aan. Het was moeilijk in te schatten wat ze nu dacht en wat ze nu voelde, hoe goed ik mijn best daar ook voor deed. Een zucht rolde over mijn lippen en ik zweeg even.
"Maar alles is anders gelopen dan ik had gewild en dankzij James en jou andere vriendjes weet je het nu wel.", ging ik verder. Ik zag dat Sake even haar wenkbrauw optrok en iets wilde zeggen, en zweeg onmiddellijk. Een beetje bang voor wát ze precies wilde zeggen, keek ik haar aan.
"James en andere vriendjes?", herhaalde ze. Sake stootte een klein lachje uit en schudde haar hoofd. "Als jij werkelijk denkt dat James en zijn trouwe volgelingen mijn vrienden zijn, heb je het mis. Tenslotte hebben zij ervoor gezorgd dat dit alles is gebeurd en ik trek zo nu en dan wel met ze op, vrienden zijn het niet. Vrienden doen elkaar dit niet aan." Dat deed me eraan denken dat ik nieuwsgierig was naar hoe Sake keek naar Mindy en Sharon. Zou zij hen wel als haar vrienden zien? De twee meisjes die mij maar wat graag voor schut wilden zetten en die mij maar wat graag wilden gebruiken. Ze moedigden, net als een heleboel anderen, de daden van James en Sirius aan. Sake had dat ook gedaan. Maar gaandeweg niet meer. Het viel me nu pas op.
"Ik nam aan dat het jou vrienden waren.", antwoordde ik schuldbewust. "Blijkbaar zat ik verkeerd." Blijkbaar was zij net zo vriendloos als ik was. Daar leek het tenminste wel op. Hoewel zij met Mindy en Sharon optrok en omging met James en zijn volgelingen, leek het er niet op dat zij echte vrienden had. Want daar doelde ze zo-even op. Sake glimlachte, tot mijn verbazing en ik kon niet anders dan haar glimlach beantwoorden met een glimlach.
"Ze zijn niet verkeerd.", zei Sake. "Maar ze zijn geen echte vrienden. Sharon en Mindy kunnen makkelijk zonder mij, en dat laten ze ook graag zien. James en Sirius, die zijn net als Sharon en Mindy. Peter is een verhaal apart. Remus is een aardige jongen, maar echte vriendschap is anders dan de meeste mensen denken." Ik knikte, ik wist wat ze bedoelde. De mensen waar zij mee omging, waren mensen waar ze goed mee overweg kon. Maar de vriendschap waar zij op doelde was gebaseerd op meer dingen dan alleen het goed met elkaar overweg kunnen.

---------------------------------
Sake
---------------------------------
Waarom ik hem dit vertelde wist ik niet en ik hield dan ook snel mijn mond. Ik wendde mijn blik af naar de grond en hoorde dat het geroezemoes om ons heen toenam. Blijkbaar vonden ze het interessant om mij met Severus te zien praten. Of ze hoopten erop dat ik weer eens naar hem uit zou halen en hem een klap in zijn gezicht zou geven. Misschien hoopten ze zelfs wel dat ik hem vervloekte. Maar zo was ik niet. En daar moesten ze maar aan wennen. Als ze wilden dat dat gebeurde, moesten ze meer rond James en Sirius hangen. Sirius, de gedachte aan hem bracht me direct naar de Uilenvleugel, waar hij me vertelde dat hij mij leuk vond. Hoewel hij het niet met zoveel woorden zei, was het wel duidelijk.
En nu stond ik hier, samen met Severus, die mij vertelde dat hij mij leuk vond en niet wilde dat ik dat te weten was gekomen. Dat hij het voor mij had willen verzwijgen omdat hij bang was dat ik hem af zou wijzen en hem teleur zou stellen.
Even waagde ik het mijn blik op hem te richten, het geroezemoes en de medestudenten die om ons heen leken te drommen negerend.
"Het zou makkelijker zijn te doen alsof ik van niets wist als ik ook daadwerkelijk van niets wist.", zuchtte ik. Severus glimlachte schuldbewust, tot mijn verbazing.
"Niet alleen voor jou.", antwoordde hij. Blijkbaar dacht hij er hetzelfde over als ik en wilde hij net zo graag als ik dat dit allemaal niet was gebeurd, dat we elkaar gewoon weer de huid vol konden schelden en elkaar konden beledigen als we elkaar tegen kwamen. Zoals we vroeger deden. Maar alles was anders, niets was meer hetzelfde. Severus had een oogje op mij, Sirius had een oogje op mij en Mindy en Sharon hadden zich tegen mij gekeerd. Ik stond er alleen voor. Helemaal alleen. Een zucht rolde over mijn lippen en ik wendde mijn blik weer af.
"Ik zie je wel weer.", de meest stomme woorden die iemand in een situatie als deze kon zeggen, zei ik, maar het kon met niets schelen. Ik moest mijn gedachten op een rijtje zien te krijgen. Onmogelijk, maar het moest me uiteindelijk toch lukken.