Kamperen...

Ik word wakker van het zonlicht dat onze tent binnenvalt en voel Edwards gespierde lichaam tegen mij aan liggen. "Goede morgen, schoonheid",fluistert hij in mijn oor. Er gaat een huivering door me heen als hij zijn lippen onder mijn oor drukt.

Ik draai me naar hem om en antwoord: "Goedemorgen.",terwijl ik me uitrek en op mijn horloge kijk. "Pff! Worden jullie hier altijd zo vroeg wakker? Half 9!",klaag ik met een zuur gezicht. Edward lacht. "Ja, Bella, eigenlijk wel. Behalve Emmett dan… Als het van hem afhangt snurkt die tot 1 uur 's middags.",grinnikt hij. We blijven liggen en wachten tot de rest van de familie wakker wordt,terwijl mijn gedachten afdwalen naar gisteren...

Na een helse tocht,met Emmett aan het stuur van de jeep, en een dodelijke wandeltocht (voor mij dan toch) kwamen we aan op een reusachtig groot en open grasveld, met bomen aan de ene kant en bergen aan de andere kant.

'Prachtig',mompelde Edward terwijl hij toekeek hoe zijn 2 broers de tent opzetten en hij snoof de verse berglucht op. Ondanks het feit dat ik het er mee eens was glimlachte ik toen ik zijn kant op liep, in een poging enthousiast over te komen.

Ik was blij toen Rose en Alice bij ons kwamen staan, want hun oprecht enthousiasme werkte aanstekelijk en stelde me gerust. Mijn 2 beste vriendinnen begonnen Emmett en Jazzy te plagen. Ze waren opeens verrassend snel klaar met de tent en we liepen gierend van het lachen rondjes op het veld. Met als gevolg dat ik ander halfuur later doodop in slaap viel naast mijn 'magneet-maatje',zoals mijn moeder ons eens genoemd had.

'Edward? Bella?' Alice' hoge stem haalt me uit mijn gedachten en ik rits vlug de tent open. 'Hey, Alice!' glimlach ik. 'Kom erin.' Zeg ik terwijl ik haar hand neem en haar naast mij op de slaapzak plant. 'Goeiemorgen, Alice.' Zegt Edward beleefd. Wacht... beleefd? Ik werp een schuine blik op hem. Waarom doet zij nu zo statig tegen zijn zus? Maar Edward lijkt met zijn gedachten ergens anders te zijn, dus ik richt mijn aandacht weer op Alice. Vanaf het moment dat mijn ogen weer op die van haar belanden begint ze te kwebbelen.

'Rose en Jasper zijn de broodjes aan het smeren. Ik heb gezegd dat jullie er elk 2 willen. Is dat goed?' vraagt ze. 'Euhm, ja, perfect.' Antwoordt ik. En ik meen het: ik neem er altijd 2: 1 met kaas en 1 met hesp. 'Oké,' zegt Edward, 'en daarna gaan Bella en ik een korte wandeling maken.' Zegt hij met een warme glimlach voor mij. Ik ben vergeten hoe ik moet ademen en ik voel dat ik bloos. Opeens verlegen draai ik mijn hoofd weer weg, naar Alice toe, die mijn hachje weet te redden. 'Edward? Emmett is nog niet wakker. Wil jij eens proberen?' vraagt ze op een zeer overredende manier die alleen een Cullen kan toepassen. 'Tuurlijk!' Edward springt soepel recht na nog een kus op mijn voorhoofd te planten en laat ons achter in de tent.

Uiteindelijk was Edward er toch in geslaagd om Emmett uit zijn bed te krijgen en nu zaten we allemaal aan een van de picknicktafels aan de rand van het grasveld. Iedereen behalve Emmett had gedaan met eten en we waren allemaal diep in gesprek verwikkeld.

Stiekem hoopte ik dat Edward onze geplande wandeling vergeten was...

'Bella? Als je gedaan hebt met eten dan we kunnen we gaan.' zegt hij met een lichte glimlach. God, waarom doet u mij dit aan! 'Waar naartoe?' Ik probeer wat tijd te winnen maar tevergeefs... 'Onze wandeling –remember?' 'Oh' is het enige wat ik zeg en ik slik. 'Tot straks, allemaal! Edward en ik gaan een korte (ik zeg het nadrukkelijk) wandeling maken dus... als jullie straks iemand missen moeten jullie me allemaal komen zoeken oké?' 'Ik laat je nergens alleen achter, Bella.' belooft Edward me. 'Oké. Kom, dan gaan we.'