Nou jongens, hier komt een schokkende, vreselijke ontdekking voor jullie! Of eerlijk gezegd, dit hele verhaal zit vol met vreselijke, schokkende ontdekkingen…. Jullie zullen jezelf rot schikken, dat beloof ik jullie! Misschien is dit einde wel heel vreselijk en pervers; maar onthoud; alles gebeurd met een reden! (das een clue) En dat geld dus voor alles; alles gebeurd met een reden! Nou als ik jullie echt heel erg schokkeer wil ik dat weten en ook als dat niet zo is eigenlijk. Dus review!
"I'm quite nice for a serial killer." Stond er op het shirtje. Het was geschreven in fel rode letters die bestonden uit druipend bloed. Het droop ook letterlijk, want degene die het had gemaakt had er een spreuk op los gelaten. Peinzend keek Maarten naar het kledingstuk.
Het was nou al het vijfde shirtje dat hij in evenveel dagen had gekregen. Op het eerste shirtje had gestaan: "It doesn't matter that I'm a serial killer, I look good." Toen had hij nog gedacht dat hij een geheime aanbidder had.
Het tweede shirtje had de tekst: "If you see me, you want to be dead, after you've seen me, you're dead!" Toen was hij gaan twijfelen aan zijn eerste indruk. Die twijfels werden aangewakkerd door het derde shirtje. "Hot Blood." Stond erop.
Dan was er nog het shirtje dat hij gister had gekregen. Met een tekst die was geschreven in botten. "I kill to save my mind…." Het was de andere Zwadderaars ook opgevallen dat hij rare post kreeg. Hij had al vele vragen charmant glimlachend af moeten weren.
Met het laatste shirtje erbij wist hij het zeker, iemand kende zijn plan en wilde dat laten weten. Vooral het shirtje met "I kill to save my mind…" was een rechte aanduiding dat degene die de shirtjes stuurde wist van de gruzielementen.
Het probleem was dat hij niet wist wie de verzender was. Het was een gehaaide tovenaar dat was duidelijk. Er werden steeds verschillende uilen gebruikt. Elke uil had een geheugenslot, overigens. Natuurlijk had hij zijn legelimentie op de uilen losgelaten, niets hielp.
Dus had hij maar een lijst van verdachten samengesteld. Die lijst ging ongeveer zo.
Severus
Iedereen die contact had met Severus
Hijzelf.
Nou wist Maarten natuurlijk zeker dat hij het zelf niet gedaan had, dus hij viel af. Maarten betwijfelde sterk of Severus genoeg lef had om die machtige Maarten uit te dagen. Maar toch bleven er genoeg verdachten over, namelijk de hele school.
Toch kon hij de groep verdachten extreem verkleinen tot de groep die met Severus praatten. Dat waren dus alleen de mensen die geen afschuw van Severus hadden (of dat niet lieten merken). Dan kreeg je dit lijstje:
Maarten
Serpentes.
En Maarten had het niet gedaan. Het was dus Serpentes… maar dat wist hij natuurlijk niet zeker. In ieder geval moest hij meer over dat meisje te weten komen. Hij wist dat ze niet thuis woonde, maar in het zelfde tehuis als hij. Helaas hadden ze niet veel contact met elkaar.
Niet dat Maarten nu hopeloos was, welnee, hij had een plan! En daarvoor had hij Severus nodig. Hij begon meteen met de voorbereidingen.
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
In zichzelf gekeerd liep Severus over de gang. De school was halfleeg, want men zat natuurlijk aan het avondmaal. Dit was het moment om ongemerkt de zaal binnen te glippen.
Severus ogen zochten naar een lege plek, maar helaas was alles bezet. Haastig liep hij achter de tafel langs. "Severus, hier! Kom hier maar zitten!" Verbaasd keek Severus naar de plaats waar dit rare geluid vandaan kwam. Het was Maarten.
Maarten keek hem vriendelijk aan en glimlachte. De groep aanbidders die Maarten overal vergezelden schoven uiteen zodat er plaats voor hem kwam. Severus was nog steeds te geschokt om te reageren. Ongeduldig trok Maarten hem op de plaats naast zich.
"Ik zal je even aan mijn vrienden voorstellen." Maarten glimlachte op zijn charmantste manier. "Dit is Noot en daar heb je Korzel en Kwast. Deze gladjakker hier; dat is Lucius." "Ha, Severus, ik heb al eens het plezier gehad om je te ontmoeten." Lucius glimlachte ook charmant en scheen vergeten te zijn dat hij Severus "niets waard" vond.
De andere jongens mompelde iets van "hallo" en leken haast verlegen te zijn. "Daar heb je ook nog Vleeschouwer en nog wat van mijn vrienden. Jongens, dit is Severus!"
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
Vanaf de overkant van de zaal zag Serpentes de vreemde ontmoeting aan de andere kant. Severus werd opeens de vriendengroep van Maarten binnen gesleurd. Oeps! Dat schopte haar plannen even in de war, maar het zou alleen maar in haar voordeel werken.
Een beetje verdwaasd stond ze op van tafel en ging naar haar kamer. Ze zocht tussen haar spullen naar het basisshirtje dat ze toch écht ergens moest hebben. Zuchtend pakte ze het kledingstuk op. Ze glimlachte terwijl ze haar nieuwe aanwijzing erop zette. "Don't worry, snakes kill too!" De letters waren gemaakt van kronkelende slangen.
Maarten moest het haast wel door hebben, maar dit zou hem de laatste zet in de goede richting geven. Hij moest haar ook kunnen vinden als de schuldige, anders was alles voor niets geweest. Anders zou ze sterven en professor Waffelaar ook. Hij kon immers niet zonder haar.
Serpentes zwiepte haar lange, gistzwarte haar naar achter terwijl ze de deur opende. Toen ze er toch langs kwam keek ze maar even in de spiegel. Ze zag haar lange zwarte haar in haar gewaad overgaan en haar licht gebruinde gezicht een beetje blozen.
Het shirtje vouwde ze enkele malen dubbel zodat de tekst onzichtbaar was. Met een glimlach poeierde ze elke vragende blik af. Met haar charmantste gebaren bracht ze een paar jongens zo van hun stuk dat ze letterlijk vergaten waarom ze ook alweer met haar wouden praten.
Tegen de tijd dat ze op de deur klopte had ze meerdere aanbidders moeten afwijzen. Waarom was iedereen opeens zo geïnteresseerd in haar? Verbaasd schudde ze haar hoofd. Ze was blij toen ze bij haar enige echte minnaar binnen kon stappen.
"Ah, jonge Serpentes." De oude man glimlachte vriendelijk. Net voordat Serpentes kon vragen waarom hij opeens zo afstandelijk deed zag ze de heer naast hem. Met zijn vreemde hoedje en snor keek Bartomoleus Krenck haar aan.
"Wat zoekt u hier?" Professor Waffelaar keek haar indringend aan. "Ik moest me melden van professor Perkamentus, maar dat kan wachten.. dat kan wachten Goedendag Heren. Excuses voor de onderbreking."
Overdonderd trok Serpentes zich terug. Ze sloop een hoekje achter de trap in en wachtte tot Krenck weg was. Hij vertrok pas na middernacht. Toen ging Serpentes weer de trap op om daar de man te ontmoeten van wie ze echt hield.
"Serpentes! Je hebt gewacht! En je bent even mooi als altijd…" Die opmerking deed haar stralen. Onmiddellijk overhandigde Serpentes het shirt aan professor Waffelaar. Hij bekeek het en lachte om haar verborgen boodschap. "Geweldig! Je bent echt een getalenteerde heks!"
Met glimlach liep Serpentes naar de beker met pompoensap die al uren had klaar gestaan. Ze drukte de kleine speld die er naast lag met zo'n groot mogelijke kracht in haar vinger. De druppel bloed die van haar vinger loskwam viel in de beker.
Professor Waffelaar snelde erop af en dronk de drank gretig op. Zo te zien was de pijn alweer begonnen. En tegen die pijn was haar bloed de enige remedie. Zij was immers één van de laatste afstammelingen van Zwadderich. Alleen Maarten zat op deze school en was ook een afstammeling van Zwadderich, maar die zou nooit zijn bloed afstaan aan professor Waffelaar.
Nadat hij gedronken had draaide hij zich om naar Serpentes en de pijn moest zijn verdwenen. "Je bent zoals altijd een reddende engel, lieverd." Fluisterde hij in haar oor. Zachtjes kuste hij haar op haar oor. Serpentes zuchtte en bewoog haar mond naar de zijne.
Die nacht had Serpentes lief….
Super bedankjes en allerliefste knuffeltjes voor:
Annetje, ik heb je hint begrepen hoor! Ik hoop dat je ook vind dat dit niet te kort is!
Amandile, ooohhhh jij bent echt zo lief! Wat een lieve review!
Enelaya, jij weet het al, maar ik ga het ook aan de andere lezers verklappen; je zit warm! Serpentes is absoluut goed én slecht; maar wel op een andere manier dan jij dat denkt. (hmm, nou snappen de andere lezers er nog niets van. Nou ja, ik mag ook niet teveel verklappen!)
En aan alle andere lezers die mijn verhaal lezen! Bedankt dat je het geduld hebt om naar dit verhaal te kijken! Als je nou toch zo geduldig bent kan je ook wel even reviewen, of niet? Ja JIJ daar! JIJ moet je aangesproken voelen! Reviewen!
