Tphoaa h7

Hey guys, ik ben er weer… het heeft weer even geduurt maar ik ben met het volgende hoofdstuk klaar. Vorige week had ik hem al klaar, maar toen ging onze router thuis kapot, en hadden we geen internet maar hij doet het nu weer! En dus verder met het verhaal…

EPOV

Ken je dat gevoel van dat je zo verbijsterd bent dat je alleen maar recht vooruit kan staren, en dat je gewoon vast staat, hoe erg je je ook wilt bewegen? Zo'n gevoel heb ik nu ook, alleen lijkt het erger dan toen ik nog mens was. Ergens vaag ver weg hab ik nog wel door wat er gebeurt om me heen, maar het lijkt wel alsof mijn hersenen weigeren om alles op te nemen. Alless waar mijn gedachten om draait is de vraag; is het waar? Is het waar wat ze zegt? Is het waar dat ze een engel is? Is het waar dat de hemel dan bestaat? Het zijn zulke belangrijke vragen en ik heb er geen antwoord op.

Ergens vaag merk ik nog wel dat alle bomen langs me heen vliegen, en dat ik weer thuis ben, maar ik kan me nog steeds niet bewegen.

Ik heb geen idee van de tijd, of hoe lang ik hier al stil sta, het enige wat ik weet is dat het laat is, want het is donker buiten.

Vaag hoor ik wat geluiden uit de keuken komen, maar het dringt niet tot me door, tot Bella de kamer in komt lopen. Al mijn focus ligt nu op haar, maar hoeveel ik ook naar haar toe wil lopen, het kan gewoon niet.

Bella komt op mij afgelopen. Wat wil ze gaan doen? Flitst er door mijn hoofd als ze voorzichtig haar hand over mijn kaaklijn laat glijden. Het volgende moment lijkt het wel alsof ik uit mijn shock kom, ik haal diep adem – ik had nieteens doos dat ik geen adem haalde – en mijn blik focust zich op de wereld om mij heen. Ik sta in de woonkamer van ons huis, het is 02.00 uur blijkt uit de klok die bij de tv staat. Ook hoor ik weer alle gedachtes van iedereen in ons huis, allemaal bezig met hun eigen dingen.

In die tijd dat ik nodig had om me te focussen op alles, heeft Bella een paar stappen achteruit gedaan. Ik kijk haar lang aan, alsof haar ogen mij de ongesproken vragen kunnen beantwoorden. Dan trekken de vleugels mijn aandacht. Ze zijn spierwit, heel breed, als ik zou moeten schatten zo'n 2 meter elk, beide hebben een onnatuurlijke knak in het midden. De plaatsen waar de vleugels gebroken zijn.

'Dus het is waar wat je zei.' Is het enige wat ik kan uitbrengen voordat Pixie AKA Alice de kamer in komt rennen, om vervolgens doodstil te blijven staan in shock. Er raced maar 1 gedachte door haar hoofd: OMG! Vanwege Alices plotselinge sprint naar de woonkamer zorgt ervoor dat de rest van de familie ook naar beneden komt. Ze vragen zich allemaal af wat er aan de hand is.

Als ze de kamer in rennen, blijven ze net zoals Alice stoktijf staan.

Alice is de eerste die haar hoofd heen en weer schud, om vervolgens te zeggen: 'We moeten praten…'

-XXX-

Als we eindelijk aan de eettafel zitten – Rosalie en Alice moesten zich nog omkleden en make-up opdoen – kunnen we beginnen. Ze kijken mij vragend aan, alsof ik al hun vragen in een keer kan beantwoorden. Kijk ik kan best veel, maar de hoeveelheid vragen die ze op mij nu afvuren in hun hoofd, kan ik niet bijhouden.

Er komt een soort hoofdpijn opzetten, iets dat ik sinds het begin van het vampier zijn niet meer heb meegemaakt. Ik wrijf met mijn handen over mijn voorhoofd, hopend dat het helpt, maar wetend dat het toch niet werkt om de hoofdpijn te laten verdwijnen.

Bella ziet de vergeefse bewegingen van mij, en kijkt mij even met medelijden aan, alsof ze weet wat er met me aan de hand is. Dan haalt ze met haar handen mijn handen van mijn gezicht, en brengt ze naar beneden. Ik kijk haar verbaasd aan: wat gaat ze doen?

Ze glimlacht naar mij en strijkt vervolgens met haar hand door mijn haren, en bijna onmiddellijk voel ik de hoofdpijn wegvoeien. Ze blijft met haar handen door mijn haren strijken, en ik moet de neiging onderdrukken om te gaan spinnen.

'Edward…' klinkt Esmee onzeker. Ik kijk naar haar, en Bella's hand gaat terug naar haar schoot. Ik mis de aanraking, maar moet het nu nog zonder doen. 'Wat is er gebeurt?'

Ik zucht diep, en begin met vertellen: 'ik was op weg naar mijn speciale plek om alleen te zijn, en toen ik er bijna was, hoorde ik het verplaatsen van grote hoeveelheden lucht. Ik kijk op de open plek en zie Bella op de grond. Ze valt in slaap bij een boom, en ik loop naar haar toe, om vervolgens gebelt te worden. Als ik haar daarna wil oppakken, schrikt ze wakker en we raken aan de praat en ze verteld me iets en ik raak in shock. Het volgende wat ik weet is dat ik hier ben.'

Ik geef een beknopt samenvatting, en laat nogal wat belangrijke dingen achter, gezien het feit dat ik niet weet of Bella het goed vind dat ik dit soort dingen aan mijn familie vertel.

Het ontgaat niemand dat ik heel veel weg laat, en ze kijken vervolgens naar Bella.

Ze zucht en begint eenvoudigweg met het vertellen van wat ze nou eigenlijk is namelijk een engel.

'Zoals jullie waarschijnlijk inmiddels wel weten ben ik niet zoals jullie, maar ik ben een engel. Ik ben geboren en opgegroeid in de hemel. Er is een verschil tussen de engelen, maar dat zal ik later vertellen. Ik ben erg klunzig, en ben van mijn wolk afgevallen. Ik probeerde om mijn val te breken, door te vliegen, maar mijn vleugels broken, en kwam op de aarde terecht. Ik probeerde te slapen om weer kracht te krijgen o.a. om contact te leggen met Gabriël, mijn broer. Of om te herstellen van mijn verwondingen. Toen kwam ik Edward tegen die mij nogal liet schrikken…' ze keek even beschuldigend naar mij. 'en we spraken met elkaar over van alles en nogwat, en toen vertelde ik hem dat ik een engel was, en toen raakte hij in shock. En jullie weten de rest.' Ze zweeg na dat.

'Dus als ik het goed heb bestaat de hemel, zoals ik altijd al dacht?' vroeg Carlisle geintrigeert.

'Ja, de hemel bestaat, net als de hel. Maar ik weet zeker dat als jullie dood gaa, als jullie al dood gaan, jullie gelijk naar de hemel gaan…' antwoord Bella zonder aarzelen. 'Maar als jullie het niet erg vinden, dan sla ik mijn vleugels even uit, want ze zitten niet graag opgevouwen.'

En vervolgens slaat ze haar vleugels voorzichtig uit. Ook als heb ik haar vleugels al 2 keer eerder gezien, ze benemen me nog steeds de adem, zelfs als ze gebroken zijn.

Ook Carlisle ziet dat de vleugels niet normaal staan, en vraagt: 'zal ik naar je vleugelskijken? Het ziet er pijnlijk uit.'

'als dat zou kunnen, maar ik wil niet lastig zijn.'

'ach schat, waarom denk je dat Carlisle hier docter is én hier alerlei spullen heeft hier in huis heeft?' zegt Alice nu, voor het eerst in het gehele gesprek.

'kom maar mee, dan gaan we naar mijn studeerkamer.' Carlesle staat op en gebaart dat Bella en ik mee moeten gaan.

In de studeerkamer gebaart Carlisle dat Bella gaat zitten, en hij tovert zijn doctertas tevoorschijn, om vervolgens aan de slag te gaan met de vleugels.

'Dank je Carlisle. Het betekend echt heel veel voor me dat je dit zomaar doet, maar ik moet echt gaan slapen…'

'Het komt allemaal wel goed.'

Ik hoorde haar naar haar kamer gaan, en na een paar minuten, werd haar ademhaling dieper en sliep ze.

Ik liep naar mijn eigen kamer om iets te gaan doen, nog geen idee wat, als ik Bella zachtjes hoor zeggen: 'Edward.' Dat brengt mij op andere ideeën, en nu sluip ik Bella's kamer binnen, om te kijken wat er aan de hand is.

-OOOOO-

Sorry guys voor het lange wachten alweer op een update, ik hoop dat ik volgende week weer kan updaten, voor ik op vakantie ga…