A/N: Net terug van vakantie in de Ardennen. Mooi daar! Ik heb in ieder geval weer twee hoofdstukken af. Eerst deze en dan de volgende nog uittikken. Ik heb echt serieus geen idee meer waar dit verhaal eigenlijk heen gaat, ik verzin het gewoon terwijl ik schrijf. Ik weet alleen wel dat er nog redelijk veel hoofdstukken komen. Dit hoofdstuk gaat voor het grootste gedeelte over Savannah en Voldemort.

WAARSCHUWING: Deprimerend hoofdstuk. Lees dit niet als je een verhaal zoekt om je op te vrolijken. Ook is Voldemort misschien een beetje OOC, maar dat moet voor het verhaal. Sorry!

Hoofdstuk 7- Herinneren

The sad truth is that most evil is done by people who never make up their minds to be good or evil- Hannah Arendts

'Lang niet gezien, Savannah' zei een hese stem.

Harry bevroor onmiddellijk. Voldemort kwam uit de schaduw van de grot gestapt. Alleen was dat niet de Voldemort die hij kende. Het was de Voldemort die hij in herinneringen en in de Geheime Kamer had gezien…Marten Vilijn. Dit was niet best. Als Voldemort nu zijn toverstok trok zou Harry binnen no time dood zijn. Maar Voldemort, of Marten, keek niet één keer in zijn richting. In plaats daarvan bleef hij naar Savannah staren, die in de tussentijd aardig bleek was geworden. Ze zette een paar aarzelende stappen achteruit. Het enige woord waarmee te beschrijven viel hoe ze keek was 'geschokt'.

'Nee…' mompelde ze zo zacht dat niemand het horen kon.

Het was ijzingwekkend stil. Niemand sprak en zelfs de vogels waren opgehouden met fluiten. Fred nieste, een paar vogels vlogen verschrikt om en de betovering was verbroken. Savannah draaide zich om en rende weg, zo snel ze kon (wat redelijk snel is, kan ik je wel vertellen) Tranen stroomde over haar wangen en drupte op de grond, maar dat kon haar niet schelen. Ze wist niet waar ze heen ging, maar wat maakte het uit? Zolang ze daar maar weg kon. Ze hoorde voetstappen achter zich, maar hoefde niet om te kijken om te weten wie het was. Uiteindelijk, aan de rand van een open plek, kreeg hij haar hand te pakken. Twee armen pakte haar bij haar schouders en draaide haar om toen twee lippen tegen de hare werden gedrukt. Even was alles weer net zo als vroeger; veilig, warm en vertrouwd, maar toen ze door had wat er gebeurde duwde ze hem ruw weg.

'Jij godverdommese klootzak! Eerst verdwijn je zonder me te vertellen waarom en voordat ik het weet vertellen mijn ouders me dat we naar Ierland moeten verhuizen omdat het hier dankzij jou niet veilig is! Jij en die Doodsdoeners van je hebben godverdomme mijn halve familie uitgemoord! Denk je nou echt dat je terug kunt komen en doen alsof er niks gebeurd is!' schreeuwde ze tegen hem.

'Sav…luister nou, ik-'

Ze sloeg hem recht in zijn gezicht en staarde hem furieus aan.

'Houd godverdomme je kop' siste ze hem toe.

--Flashback--

Fluitend keek ze naar de ring om haar vinger. Een zilveren ring met ingegraveerde bladeren die ingelegd waren met jade. Een glimlach verspreidde zich over haar gezicht, even later plaats makend voor een frons. Ze had al twee weken niks meer van hem gehoord. Op zich niet zo vreemd, maar zo vlak voor de vakantie? Straks zouden ze elkaar zes weken niet meer zien.

'Savannah, kun je even naar beneden komen?' riep haar moeder onder aan de trap.

Ze legde haar pen neer en liep naar de woonkamer. Haar ouders zaten naast elkaar op de bank. Ze moest onwillekeurig fronsen. Ze keken behoorlijk ernstig. Er zou toch niks ergs gebeurd zijn? Ze pakte een stoel en ging tegenover haar ouder zitten. Haar vader schraapte zijn keel, nooit een goed teken.

'Savannah, ik denk dat je maar beter kunt gaan pakken'

'Pakken? We vertrekken toch pas over twee weken?' vroeg ze, duidelijk in de war.

'Liefje, we vertrekken morgen naar Ierland. Ik denk niet dat we hier nog terug zullen komen' zei haar moeder zachtjes.

'Wat! Waarom?'

Haar vader gaf haar de Ochtendprofeet van die morgen. "Slachting op het ministerie van toverkunst" stond er op de voorpagina. En daaronder een wazige foto van……Marten! Vlug las ze de belangrijkste stukken van het artikel. "Slachting… 'Doodsdoeners'…Voldemort…40 doden en 15 gewonden…modderbloedjes…gevaarlijkste tovenaar aller tijden?" Ze trok wit weg. Haar moeder legde een hand op haar schouder en gaf er een zacht kneepje in.

'Sorry schat, maar het is echt te gevaarlijk om hier te blijven'

'Maar…' stamelde ze.

'Savannah, ik betwijfel of die jongen zijn eigen verloofde zou vermoorden, maar we kunnen het risico niet nemen. We willen niet dat jou iets overkomt' zei haar vader met een zwakke glimlach.

'Wil je dat ik je koffer voor je pak, liefje?' vroeg haar moeder voorzichtig.

Savannah knikte en stond als verdoofd op. Eenmaal op haar kamer liet ze zich op haar bed zakken en huilde zichzelf in slaap. De volgende morgen om vijf uur vertrokken ze met een taxi naar het vliegveld.

'Passagiers voor vlucht 947 naar Dublin Airport kunnen nu instappen' deelde een blikkerige vrouwenstem hen mee.

Ze drongen zich tussen de ander passagiers in en gingen aan boord. De lucht duurde niet lang, nog geen half uur, maar voor Savannah leek het een eeuwigheid. Aangekomen op het vliegveld van Dublin liepen ze naar de huurauto die voor hen klaarstond. Nog één keer keek ze achterom naar het vliegveld. Toen schoof ze de ring van haar vinger en gooide hem in de dichtstbijzijnde prullenbak.

--Einde flashback—

Vol afschuw staarde ze naar de jongen die voor haar stond.

'Sav, laat me het nou uitleggen' zei hij rustig.

'Wat uitleggen? Dat je een moordende maniak bent, gevreesd in de hele toverwereld? Vertel eens iets nieuws' snauwde ze.

Ze kon zien dat hij moeite had zijn zelfbeheersing te bewaren.

'Sav, je weet best dat dat niet is wat ik bedoel' gromde hij tussen zijn opeengeklemde kaken door.

'Houd op me Sav te noemen. En bespaar je de moeite. Ik hoef die uitleg van jou niet te horen' snauwde ze weer.

'Weet je wel tegen wie je het hebt?' vroeg hij, nu zichtbaar woedend.

Ze keek hem spottend aan.

'De moordenaar van mijn ooms en tantes, neefjes en nichtjes' zei ze zachtjes.

Marten trok zijn toverstok.

'Verdomme, je gaat hoe dan ook naar me luisteren!'

Hij mompelde een spreuk en touwen schoten als slangen op haar lichaam af. Savannah hief simpelweg haar hand op en de touwen vielen levenloos op de grond. Ze liet haar hand zakken en trok een wenkbrauw op.

'Jij, van alle mensen, zou toch moeten weten dat je me niet kunt verslaan? Het is je nooit gelukt en het zal je ook dit keer niet lukken, Marten' zei ze kalm.

Hij vloekte.

'Maar je zult hoe dan ook te horen krijgen wat ik te zeggen heb. Het is belangrijk, Sav. Als het niet op de makkelijke manier kan, dan maar op de moeilijke manier'

Met die woorden draaide hij zich om en verdween tussen de bomen. Hij was al lang uit zicht verdwenen toen ze mompelde: 'Ik had je toch gezegd me geen Sav meer te noemen.'

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

A/N: Zo, ik hoop dat dit hoofdstuk veel duidelijk maakt. Sorry dat het zo kort is, maar het volgende hoofdstuk is denk ik wat langer. Please review en vertel me wat je ervan vind.