Nadat Melissa een valse bekentennis had afgelegd en Sirius had verteld waarom, werd het leven weer een stuk dragelijker. Melissa had een nieuwe hobby ontdekt en ging elke pauze met Sirius oefenen voor Zwerkbal. Melissa was heel goed geworden. Ze kon nu niet alleen rondjes vliegen en salto's maken, maar ook de ingewikkelde spatski-schijnbeweging perfect volbrengen.
Het werd tijd dat ze met ballen ging oefenen. Eerst gebruikten ze pingpongballetjes. Sirius gooide ze aan en Melissa ving ze, maar dat begon te vervelen. En Melissa was nu nog al afhankelijk van het feit of Sirius tijd had, dus dook ze, hoe verassend, de bieb in. Ze had al snel een spreuk gevonden waarmee ze de balletjes wild in het rond kon laten zoeven. Het werd nu een stuk interessanter.
Toen Sirius ervan overtuigd was dat ze hem zou vangen, liet Sirius de snaai los. Ze had hem binnen 10 minuten. "Wow" met grote ogen staarde Sirius naar de hand waarin de snaai zat. "Jij bent hier voor gemaakt!" Maar Melissa was niet tevreden, ze had de recordtijd op gezocht en dat was 15 seconden, daar wou ze wel wat dichterbij zitten.
Dus oefende ze elk moment dat ze geen lessen volgde of huiswerk maakte. Ze at haast niet meer en sliep ook niet veel, alles draaide om het kleine gouden balletje. Totdat ze dicht genoeg bij het record zat. Ze haalde het binnen 16 seconden en was daar tevreden mee. Nu wou ze oefenen met de echte omstandigheden.
Sirius zelf vervulde de drijvers rol en bestookte Melissa met beukers, wat zijn echte onderdeel in het spel ook was. Ginny was Jager, waar ze behoorlijke aanleg voor had en Simon was wachter, hij kon immers ook wel wat extra training gebruiken.
Melissa leerde snel en was een betere zoeker dan er in jaren was geweest, de laatste was toevallig ene Harry Potter. Het team van Griffioendor keek met vertrouwen uit naar het volgende schooljaar wanneer ze een geweldige Zoeker zouden hebben. Er kwamen geen vervelende opmerkingen in Mellisa's richting en daar was ze blij om. Dat gedoe met Celesta en Savanna was met een sisser afgelopen en het verhaal over haar problemen met Celesta was maar 2 weken de ronde gegaan.
Harry volgde dit allemaal van een afstandje. Hij was blij dat ze nu gewoon geaccepteerd werd. Het gesprek in de klas hoefde niet meer en hij was er blij om. Dit bespaarde hem een grote beproeving. Hij vond het nog al moeilijk om te besluiten of nou hij wel of niet aan Melissa's kant stond. Hij herinnerde zich nog als de dag van gisteren dat hij het bericht van de geboorte van Melissa kreeg.
"Malfidus heeft een dochter gekregen" Anderling, die Perkamentus taak had overgenomen na zijn dood, keek ernstig. "Ze heet Melissa en haar moeder is.." ze aarzelde even. "Loena leeflang" Harry sprong op. "Wat! Maar zij staat aan onze kant!" Anderling bekeek Harry's woedende uitdrukking. "Ja ik heb ook geen idee hoe die elkaar hebben leren kennen." Vanuit Hermeliens hoek van de tafel kwam een piepje, Ron sloeg een arm om haar heen.
"Ik weet het wel" Hermelien was heel bleek geworden. Iedereen keek naar haar. Harry kon zich niet inhouden. "VERTEL OP!" woedend keek hij naar Hermelien, die hem zoals altijd voorzichtig aankeek. "Nou herinner je ons zesde jaar?" Ze keek zo mogelijk nog banger. Opeens schaamde Harry zich een beetje. "Ja?" Hij zei het zo rustig mogelijk. "Nou je wou geen les meer geven, weet je wel, we stopten met de svp en nou ja, Loena was nog al eenzaam, zij hoopte steeds dat we weer bij elkaar zouden komen. Ze hoopte dat haar munt het gewoon niet deed, dus ze ging steeds naar de kamer van Hoge Nood. Ze ging daar naar binnen en wachtte daar. Best zielig. Toen kwam Malfidus daar binnen en hij, hij werkte daar aan die verdwijnkast. Hij was nog al paniekerig en bang, je kent Loena, die kan nog al, eh, eerlijk zijn. En die twee raakten aan de praat. En de rest weten we al." Onthutst had Harry haar aangestaard. Het was eigenlijk zijn schuld!
Hij had altijd het gevoel gehad dat Loena hen had verraden en wel door zijn schuld. Hij had het gevoel gehad dat hij op een rare manier verantwoordelijk was voor Mellissa. Dat ze door hem geboren was. En nu was ze hier en was ze bang, had ze hulp nodig. Hulp die hij moest bieden. Omdat haar vader niet voor haar zorgde moest hij wel voor haar zorgen, vond hij. Maar tegenover zijn verantwoordelijkheids gevoel stond zijn haat voor Malfidus. En hij wist niet wat sterker was.
Opeens stond ze voor hem en maakte de beslissing voor hem. "Meneer? Ik wil u iets laten zien." Harry was geraakt door Melissa's vertrouwen in hem. "Het is vanochtend gearriveerd over de uilenpost. Het is gestuurd door het ministerie. Het stond in zijn testament, dat ze het moesten sturen op mijn moeders geboortedatum. Kijk." Ze liet hem een dagboek zien. "Maar ik heb geen idee wat het is, of wat het doet. Het is leeg." Harry had echter wel een idee van wat het kon zijn.
In het midden van de kamer lag Ginny, ik rende naar haar toe. "Ginny!" hij rende naar haar lichaam. "Nee, ga niet dood!" "Je begrijpt het niet, ze is al bijna dood!" zei een lijzige stem achter me. Ik draaide me om en zag de Marten Vilijn, de jongen van het dagboek. Ik vond naast Ginny het boekje. Het was leeg net als de eerste keer dat ik het zag. "Je begrijpt het niet! Er moet hulp komen, ze gaat bijna dood!" Marten knikte. "Ja ze is al bijna dood, maar snap je het dan niet? Zij heeft de kamer geopend!"
Nu lag er net zo'n boekje voor hem. Dertien jaar oud was dit boek, er stond op van: Draco Malfidus, in een krullerig handschrift. Had Malfidus een gruzielement gemaakt? Maar dan was hij niet dood…
