Κεφάλαιο 6 : Ένα παράξενο όνειρο

Παρόλο που χιλίαδες σκέψεις ταλάνιζαν το μυαλό μου εκείνο το βράδυ, ήμουν τόσο κουρασμένη, που δεν άργησα να αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα που μου χάρισε έναν βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα...

" Έλα κοντά μου..."

Η απροσδιόριστα γνώριμη αντρική φωνή που ήχησε στα αυτιά μου με έκανε να ανοίξω απότομα τα μάτια. Με την βοήθεια των πυρσών που σιγόκαιγαν στους τοίχους, είδα προς μεγάλη μου έκπληξη πως δεν βρισκόμουν πλέον στην κρεββατοκάμαρά μου. Ήμουν σε ένα άγνωστο δωμάτιο χωρίς παράθυρα, όπου κυριαρχούσε το μαύρο.Μαύροι πέτρινοι τοίχοι, μαύρο μαρμάρινο πάτωμα... Ακόμη και το πελώριο κρεββάτι που βρισκόταν στο κέντρο του δωματίου ήταν φτιαγμένο από ξύλο έβενου, στρωμένο με μεταξωτά μαύρα σεντόνια και δυο μεγάλα μαξιλάρια ντυμένα με το ίδιο ύφασμα.

Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να καταλάβω σε ποιόν ανήκε ο χώρος, γεγονός που με όργισε απίστευτα. Ο αχρείος! Πως τόλμησε να μπει κρυφά στο δωμάτιό μου, να με απαγάγει και να με φέρει στο σκοτεινό του βασίλειο; Εμένα; Την δεύτερη σε ιεραρχία θεά του Ολύμπου; Βράζοντας απο θυμό, έστρεψα το κεφάλι μου προς το μέρος που είχε ακουστεί η φωνή, αποφασισμένη να τον κάνω να μετανιώσει πικρά για την πράξη του. Μα μόλις τον αντίκρισα, να μου απλώνει το χέρι προσκαλώντας με να πλησιάσω, η διάθεση μου να τον τιμωρήσω, εξανεμίστηκε.

Να πάρει! Πως κατάφερνε να αφοπλίζει τις σκέψεις μου, μόνο και μόνο στην θέα του; Με αυτήν την άγρια ομορφιά του που με έκανε να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην οργή και τον πόθο όπως ακριβώς η πεταλούδα που τριγυρίζει πάνω από την φωτιά; Τι έπρεπε να διαλέξω; Να φύγω για μια ακόμη φορά μακριά όπως με πρόσταξε το μυαλό μου, του απαιτώντας να με αφήσει ήσυχη ακόμη και με την βία και να σωθώ ή να πιάσω το χέρι του και να τον αφήσω να με οδηγήσει στα άγνωστα μονομάτια του έρωτα που με εκλιπαρούσαν το σώμα και η καρδιά μου να ακολουθήσω;

"Τελικά, έκανα λάθος νωρίτερα στο ποτάμι. Δεν φοβήθηκες εμένα, αλλά τον εαυτό σου. Αυτός ο φόβος σε έκανε να διστάσεις να πλαγιάσεις μαζί μου , ακριβώς όπως διστάζεις και τώρα, έτσι δεν είναι;" Δεν ήταν ερώτηση, ήταν διαπίστωση.

Επέλεξα να μην απαντήσω. Το θεώρησα περιττό.

Με κοίταξε ερευνητικά χαιδεύοντας με τον δείκτη και τον αντίχειρά του αριστερού χεριού του το πιγούνι του.

"Για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε γι΄αυτό", είπε και πριν προλάβω καν να αναρωτηθώ τι εννοούσε, το δεξί του χέρι δημιούργησε μια μπάλα φωτιάς στο μέγεθος πορτακαλιού την οποία έριξε προς το μέρος μου, με απίστευτη ταχύτητα, δίχως να προλάβω να αντιδράσω.

Η πύρινη μπάλα με χτύπησε κατάστηθα, κάνοντας με να βγάλω μια κραυγή και να πισωπατήσω, αντίδραση που την προκάλεσε η έκπληξη και όχι ο πόνος. Και η έκπληξή μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν κατά το πισωπάτημα, συνέβη το αδιανόητο.

Η συνείδησή μου, εγκατέλειψε το σώμα μου σχηματίζοντας μια άυλη μορφή μένοντας να κοιτάει κατάπληκτη την υλική μου υπόσταση να προχωράει προς το μέρος του Άδη και να πιάνει το απλωμένο χέρι του.

ΌΧΙ!, ούρλιαξα, όμως κανείς ήχος δεν βγήκε απ΄το άυλο στόμα μου. Και ήταν φυσικό. Η φωνή της συνείδησης μου αποκομμένη από το σώμα μου, είχε χάσει πια την δύναμή της.

Ο Άδης, με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο χαμογελώντας αυτάρεσκα και ύστερα, έστρεψε όλη την προσοχή του στο υλικό σώμα μου. Οι αντίχειρές του χάιδεψαν για μια στιγμή τα μάγουλά μου και ύστερα έσκυψε και με φίλησε.

Ανήμπορη να αντιδράσω, παρακολουθούσα με δέος τον εαυτό μου να τυλίγει τα χέρια του γύρω από τον λαιμό του Άρχοντα των Νεκρών και να ανταποκρίνεται πρόθυμα στις κινήσεις των χειλιών του. Κινήσεις αργές, τρυφερές στην αρχή μα καθώς κυλούσαν τα δευτερόλεπτα γινόταν όλο και πιο έντονες. Τα χέρια του έσφιγγαν πότε τη μέση και πότε την πλάτη του εαυτού μου, ενώ τα δάχτυλά μου χώνονταν με δύναμη στα μαλλιά του, αποζητώντας με απελπισία την πλήρη επαφή των κορμιών μας.

Κάποια στιγμή, τα χείλη του ξεστράτησαν στον λαιμό μου και έγειρα το κεφάλι μου προς τα πίσω για να τον διευκολύνω, αφήνοντας ένα σιγανό βογκητό. Τότε εκείνος, δίχως να σταματήσει να φιλάει την επιδερμίδα μου, έσυρε τα χέρια του μέχρι τους μου και μια επιδέξεια κίνηση, ξεκούμπωσε τις πόρπες που συγκρατούσαν τον λευκό χιτώνα μου. Ύστερα, με απομάκρυνε ελαφρά από κοντά του τόσο όσο το ρούχο μου, να πέσει γύρω από τα πόδια μου με ένα ελαφρύ θρόισμα, αφήνοντάς με εντελώς γυμνή, εκτεθειμένη στο αδηφάγο βλέμμα του που είχε καρφωθεί πάνω μου.

Η συνείδησή μου, ήθελε να βάλει τα κλάμματα από την ανείπωτη ντροπή της, μα ούτε αυτό μπορούσε. Το μόνο που έκανε ήταν να κοιτάει τον προδοτικό εαυτό μου να λύνει τον μαύρο χιτώνα του Άδη, αποκαλύπτοντας το γυμνό πάνω μέρος του κορμιού του, που η θέα του με έκανε να σαστίσω.

Αμφιβάλω αν ακόμη και ο ίδιος ο Ήφαιστος, θα μπορούσε να αποτυπώσει πάνω σε μάρμαρο την τελειότητα που αντίκριζα! Μυώδη άκρα, κορμός με φαρδύ γραμμωμένο στέρνο και έντονους κοιλιακούς, οι οποίοι κατέληγαν σε μια στενή μέση στην οποία έδενε το κορδόνι της μαύρης δερμάτινης περισκελίδας του. Και για πρώτη φορά, ευχήθηκα να μπορούσα να αγγίξω αυτό το κορμί, να νιώσω την αίσθησή του κάτω από τα δάχτυλά μου.

Φαίνεται πως την ίδια περιέργεια είχε και το υλικό εγώ μου, αφού τα δάχτυλά του διέτρεξαν το αντρικό κορμί εξερευτικά, καταλήγοντας στο κορδόνι της περισκελίδας το οποίο και έλυσε.

Ο Άδης, χαμογέλασε ικανοποιημένος από την εξέλιξη. Σήκωσε το σώμα μου στα δυο γεροδεμένα χέρια του και το οδήγησε στο κρεββάτι, αφήνοντάς το απαλά πάνω στο στρώμα και έγυρε πάνω του.

Καθώς το ακόλαστο κορμί μου τυλίχτηκε γύρω του, τα χείλη του συνέτριψαν τα δικά μου σε ένα παθιασμένο φιλί και ύστερα ξεστράτησαν, γλιστρώντας αργά μέχρι τα στήθη μου. Το κορμί μου, τεντώθηκε σαν χορδή τόξου, βογκόντας ελαφρά ξανά και ξανά κάνοντας την συνείδησή μου να κατακλυστεί από ένα αίσθημα, όχι οργής αυτή τη φορά, μα ζήλειας.

Ναι. Ζήλεψα. Ζήλεψα τρομερά τον ίδιο μου τον εαυτό που τον έβλεπα να βιώνει όλο αυτό με ευχαρίστηση και εγώ ήμουν ανίκανη να νιώσω το οτιδήποτε. Γεμάτη απελπισία και φθόνο, αιωρήθηκα πάνω από το ζευγάρι.

Θέλω να μπω στο σώμα μου! Θέλω να νιώσω ότι κι αυτή, τ΄ακούς; ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΝΙΏΣΩ!, ούρλιαξα παρόλο που ήξερα πως ήταν μάταιο. Προς έκπληξή μου όμως, ένιωσα ένα δυνατό κύμα αέρα να παρασέρνει την άυλη μορφή μου προς το υλικό σώμα μου μέχρι που ενώθηκαν μέσα σε μια έκρηξη φωτός.

Τώρα μπορούσα να νιώσω τα πάντα. Την καυτή του ανάσα στο πρόσωπό μου, την πίεση του κορμιού του πάνω στο δικό μου, ακόμη και την φωτιά που είχε ξεσπάσει στα σωθικά μου, όπως την μέρα που τον πρωτοσυνάντησα, αλλά απείρως μεγαλύτερη.

"Αυτό που νιώθεις τώρα, δεν είναι τίποτε μπροστά σε αυτό που θα νιώσεις καθώς θα σε κάνω δική μου. Αρκεί μόνο μια σου λέξη ή έστω ένα σου νεύμα. Δέξου τον έρωτά μου, Αθηνά. Πλάγιασε μαζί μου...", σχεδόν με ικέτεψε και τα χείλη του άρχισαν να σκορπούν αισθησιακά φιλά στον λαιμό μου.

Ορκίζομαι στην Στύγα πως δεν χρειαζόταν να μου πει τίποτε απ΄όλα αυτά για να με πείσει. Είχα αποφασίσει να το αφήσω να συμβεί, να το ζήσω,αδιαφορόντας για τις συνέπειες. Τις συνέπειες...

Στην σκέψη τους και μόνο η συνείδησή μου άρχισε να ουρλιάζει ξανά μέσα στο κεφάλι μου και προσπαθώντας να με συνεφέρει, μου θύμισε τις συνέπειες που είχε στην μητέρα μου , μια θεά πανέξυπνη και παμπόνηρη, το πάθος της για έναν άντρα. Προδοσία και θάνατος. Εγώ άραγε, τι τίμημα θα καλούμουν να πληρώσω;

"Όχι , δεν θα κατέληγα σαν εκείνη, έρμαιο του εαυτού μου και των άλλων. Δεν θα κουβαλούσα τις αμαρτίες της σαν κατάρα για όλη την αθάνατη ζωή μου. Εγώ, είμαι πιο δυνατή", σκέφτηκα και με μια αποφασιστική κίνηση, τον έσπρωξα από πάνω μου.

"Ποτέ δεν θα γίνω δική σου!", του φώναξα κοιτάζοντάς τον σταθερά στα μάτια.

Εκείνος, χαμογέλασε αινιγματικά.

" Οι Μοίρες οδηγούν εκείνον που τις ακολουθεί και σέρνουν εκείνον που αντιστέκεται.", είπε με αλλοιωμένη φωνή και την επόμενη στιγμή το σώμα του πήρε μια άυλη μορφή η οποία άρχισε να διαλύεται μπροστά στα μάτια μου, όπως ο καπνός στο φύσημα του ανέμου. Όταν χάθηκε και το τελευταίο του ίχνος, συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν στο δωμάτιό μου και ότι όλα αυτά που έζησα ήταν ένα εφιαλτικό όνειρο. Ή μήπως όχι;

Όπως και να΄ταν, ήμουν αποφασισμένη να ζητήσω από τον Άδη ή μάλλον να απαιτήσω, εξηγήσεις για το αποψινό. Και μάλιστα το συντομότερο!


To Cerva Alba: Χαίρομαι που σου άρεσε το προηγούμενο κεφάλαιο. Ναι, ο Άδης είναι πραγματικά αδίστακτος. Μην σε ξεγελά που δεν χρησιμοποίησε βία, δεν το έκανε απο αλτρουισμό, αλλά επειδή αποτελεί μέρος του σχεδίου του, το οποίο θα το δούμε στα παρακάτω κεφάλαια.Ελπίζω να σου αρέσει και αυτό και περιμένω με αγωνία την κριτική σου.

Τorenoui : Φυσικά και υπάρχει η Περσεφόνη στην ιστορία. Θα την δεις στα επόμενα κεφάλαια σε έναν ρόλο λίγο διαφορετικό απ΄ότι την έχουμε συνηθίσει. Αυτό το κεφάλαιο πως σου φάνηκε;

Θα ήθελα πολύ να μάθω τις θεωρίες σας σχετικά με την συνέχεια. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δω πως την φαντάζεστε να εξελίσεται. Και κάτι ακόμη. Δεν εχω ξεχάσει το ερωτηματικό που εχω δημιουργήσει σχετικά με την απουσία της Δήμητρας στο πολεμικό συμβούλιο. Θα το απαντήσω μόλις μου δωθεί η κατάλληλη ευκαιρία.

Φιλιά!