Hoofdstuk 7 :

Het was zover, het resultaat dat anderen een 2 weken geleden al waren bekomen had zij nu ook, een felgele kleur waar je ogen van zeer deden. Ze grijnsde en toonde hem haar drank. Hij liet het vuur doven en zei: "je weet na de vakantie je behaalde cijfer, net zoals alle andere." Ze knikte en borg haar spullen op. Op de één of andere manier zou ze het missen, het was nog nooit zo stil geweest bij het maken van haar toverdrank, maar ze had het gevoel dat ze er het er goed van af had gebracht.
Ze verliet het lokaal met toch een soort van opluchting en zag dat ze de training niet zou missen. Ze had nog voldoende tijd, dus besloot ze nog wat te slapen. Als je samen met Lumina omging kon dat soms heel afmattend zijn.
Ze zwaaide naar Mandy en deed een teken dat ze eerst wat ging slapen, Mandy knikte lachend terug en luisterde verder naar het meisje met het zwarte haar die naast haar zat.
Samantha geeuwde en wierp haar tas onder het bed, schopte haar schoenen uit, plofte toen eindelijk op haar bed neer en sloot haar ogen.

Samantha keek nerveus om zich heen en zou het lokaal verlaten, toen Sneep's stem ineens door het labo weerklonk. "Blijft u nog even wachten Jufvrouw Middi," zei hij op kalme toon en Sam bleef nerveus wiebelend van de ene voet op de andere staan. "Wat is er professor?" vroeg ze terwijl ze nog steeds naar haar voeten keek, maar toen er geen antwoord kwam keek ze langzaam op
Professor Sneep bleek dichterbij te staan dan Sam had verwacht en geschrokken zou ze een stap naar achteren doen, maar de toverdrankendocent had al een hand op haar schouder gelegd. "Ik vind dat u het zeer goed ervan af heeft gebracht jufvrouw Middi," zei hij op zachtte toon, een toon die Sam nog nooit eerder bij de strenge leraar had gehoord.
"Dank u, professor," stamelde ze verlegen en zou opnieuw haar schoenen gaan bewonderen. Deze keer legde Sneep echter zacht een hand onder haar kin en tilde deze op, zodat ze haar blik niet weer af kon wenden. "U heeft het heel goed gedaan," weerklonk de stem van Severus Sneep zachtjes terwijl Samantha zijn gezicht steeds dichterbij zag komen.
Sam's ogen vergroten zich geschokt op het moment dat de leraar zijn lippen zacht over die van haar gleden, maar het volgende moment verdiepte Professor Sneep de kus en sloot Samantha langzaam haar ogen terwijl haar armen bijna als vanzelf om zijn hals gleden.
Ze voelde de professor glimlachen tegen haar lippen, maar het volgende moment verbrak hij echter de kus en keek haar zwijgend aan.

Toen werd ze wakker en merkte op dat niets van dat gene was gebeurd. Ze voelde zich leeg en onaangenaam, ook al wist ze dat dat gene een droom was geweest. Ze had gedacht, dat na al die lessen haar verliefdheid zou over geweest zijn, maar blijkbaar was dat niet zo. Ze beet op haar lip. Wat moest ze nu aanvangen. Ze kon toch niet verliefd op hem blijven, hij was Sneep, iedereen haatte hem. Behalve ik.
Ze wreef de slaap uit haar ogen en keek op de klok. De training zou over tien minuten beginnen en zij zat nog hier!
Ze sprong op en begon hysterisch haar spullen bijéén te zoeken. "Waar is nu mijn verdomde! Ow wacht, hier ligt hij," ze nam haar schoen op en begon toen aan de zoektocht naar haar kleren, die ze vond onder een hoopje gewaden van Mandy en haar en met een zwaai van haar toverstok, vloog haar bezem in haar armen. Ze gooide haar boeken op de grond en propte er haar kleren in. Waarom moest alles altijd op dit tempo gebeuren, als dit zo door ging, zou ze nooit haar jaar overleven.
Ze sprong over de rommel heen die zij en Mandy hadden veroorzaakt en liep op een vliegensvlug tempo naar buiten… tegen Tom aan. Ze dacht even dat ze zich had vergist en dat haar klok achter stond maar blijkbaar niet.
"Ha daar ben!" zei Tom vrolijk, "ik dacht, laat ik maar wachten op Sam." Sinds wanneer noemde hij haar Sam. Ze begon dit heel erg eng te vinden maar besloot het te negeren en alleen maar onschuldig te lachen. "Heb je alles mee?" vroeg hij. Ze knikte, haar blik volgde zijn hand die zoals de vorige keer op haar schouder belande. Ze begon dit heel erg eng te vinden. Maar Tom trok haar zo mee, de hal in en samen wandelden ze sloom richting het Zwerkbal veld.
Ze wilde verlost worden van die hand, het ergerde haar maar toen ging er een klein lichtje branden. Ze wist nu al te goed waarmee Tom bezig was.
"Sam!" Lumina viel stil, ze zag er geschoqueerd uit, " WAT IS HIER AAN DE HAND!? Eerst Bibi en Malfidus,en nu jij en… hem! De wereld vergaat!" Bij die laatste woorden liep Lumina dramatisch de hoek om. Ze zag Tom's verbaasde blik en glimlachte schaapachtig.
"De training begint zo," zei ze ter herinnering, dat leek Tom wakker te schudden. Hij zette een looppas in waardoor het voor Samantha bijna onmogelijk werd om hem bij te houden. Dus was ze maar al te blij toen ze eenmaal in de kleedkamers aankwamen. Samantha ging meteen naast Mandy zitten, die floot.
"Sinds wanneer komen Tom en jij zo goed overeen," zei ze plagerig, Samantha bloosde en trok haar zwerkbalgewaad over haar kleren. "Blijkbaar sinds vandaag," mompelde ze onverstaanbaar en pakte haar bezem. Niet veel later, na een saaie intro, stonden ze buiten op het veld en snoof Samantha de avondgeur op. Het was misschien een koude winterdag, maar ze had er zin in.
Ze zag hoe Tom de beukers losliet, daarna de snaai en toen hij de slurk opgooide, stegen ze allemaal tegelijk op. Mandy ving de slurk op en gooide hem naar Samantha door die op haar beurt gooide naar Tom. Hij gooide hem hoog de lucht in en Mandy die hem opving, gooide hem niet veel later door één van de hoepels. De training liep fantastisch.
"Goed zo jongens," Mandy keek Tom met een opgetrokken wenkbrauw aan, "en meisjes, kleedkamers. Training is over, pas overmorgen opnieuw want blijkbaar vervangt Ravenklauw twee spelers en die moeten blijkbaar nu nog meer trainen." Iedereen keek verbaasd maar die sloef vlug om in nieuwsgierige blikken.
"En wie zijn die nieuwe spelers dan wel?" zei Zack. Tom haalden een klein papiertje tevoorschijn uit zijn broekzak. "Ik ken ze niet maar hun namen zijn Lumina Montagné en Bibi Clear… Wacht eens even."
"WAT," gilde Sam uit en liep als een gek naar de kleedkamers waar ze haar spullen nam en hysterisch naar het kasteel rende. Waarom hadden ze niets gezegd?

Ze vond ze uiteindelijk in de Grote zaal, aan hun afdelingstafel op de plaats waar ze altijd zaten, Samantha aarzelde geen seconde en liep stampvoetend op hun af. Sommige mensen deden haastig een stap achteruit, Samantha stond er ook niet om bekend als iemand die vlug kwaad werd, maar ze had hetzelfde kleur als haar haar.
"Waarom zeiden jullie helemaal niets!" gilde ze terwijl ze wilde gebaren maakte met haar armen en haar vriendinnen een kwade blik toewierp. Bibi, noch Lumina leken het te begrijpen en keken haar verbaasd aan.
"Over wat heb jij het?" vroeg Bibi op een kalme toon maar Samantha keek nog altijd even woedend en Lumina echter keek heel neutraal. "Over wat," siste Samantha, "jullie zijn de nieuwe drijvers van het Ravenklauw team daarover heb ik het!." Ze nam eindelijk adem: "Over twee weken staan we dus over elkaar en ik wist van niets en jullie zijn DE DRIJVERS. Hoe moet ik dat ooit overleven. Jullie slaan alles neer dat in je buurt komt!" Lumina besefte wat er was gezegt en sprong gillend op en knuffelde de persoon naast haar die er totaal niets meer van begreep, toen deed ze met haar armen in de lucht een soort vreugdedans maar stopte toen ze Sam's gezicht zag.
Bibi glimlachte en schudde toen haar hoofd: "Daar wisten wij zelfs nog minder van. Wanneer hebben we ons eigenlijk ingeschreven Lum?" Lumina dacht even na en ratelde toen iets uit dat klonk op 'zes jaar, drie weken en acht dagen geleden.' Sam knipperde verbaasd met haar ogen maar Lumina glimlachte alleen maar en begon aan haar lijflied. Toen liet Sam zich moedeloos op de bank zakken en ze schaamde zich over het feit dat ze alles zo had opgeblazen. Eigenlijk moest ze blij geweest zijn voor haar vriendinnen.
"Het spijt me," zei ze daarom ook maar Bibi trok een wenkbrauw op: "Hoezo? Het is niet dat je ons de grond hebt ingeslagen."
"Nee," zei Lum, "dat gaan we juist bij Malfidus, Blaise, Potter en Sneep doen!" Op dat moment kon Sam zweren dat ze iemand meisjesachtig had horen gillen en toen ze de naar de Opper tafel keek, zag dat Sneep een paar tinten bleker zag dan normaal. Perkamentus klopte zacht op zijn rug terwijl hij met twinkelende ogen de zaal rondkeek. Professor Sneep zijn ogen gingen terug neutraal en volgde de blik van Perkamentus, waardoor zijn ogen op Samantha vielen.
"Wat vind je van dit Bibi," zei Lumina en begon aan een soort mismaakte rijm, "Kom op we rammen die beuker tegen Sneep zijn kop." Lumina was ook de enige die luid lachte en Samantha besloot zichzelf voor het ergste voor te bereiden.

Lumina's euforie ging maar niet weg en geruchten deden zich al snel de ronde, mensen sloten weddenschappen over het feit, wie er eerst gewond zou vallen. De meerderheid hoopte op Sneep maar vreesden ook dat Potter er onder zou lijden. Draco besloot zich achterwege te houden, en het leek wel of hij en Bibi elkaar meer en meer gingen zien. Lumina die dat verdacht vond, ging alleen op onderzoek uit omdat Samantha werd lastiggevallen door een jongen, genaamd Tom.
Hoe meer Sam hem probeerde hem te ontwijken, hoe meer ze hem tegenkwam. Het ergerde haar maar op een stille avond, toen Mandy besloot vroeg te slapen, al leek ze helemaal niet moe en Sam had haar zien knipogen, alleen niet naar wie. Maar toen Tom haar benaderde, wist ze meteen wie het was geweest. Ze wou dat ze nu een knuppel had gehad om haar te verdedigen. Het feit dat dat misschien ervoor zorgde dat ze al haar frustratie kwijt zou geraken leek geweldig.
"Hoi," zei hij en ging vlak naast haar zitten, automatisch schoof Samantha weg van hem maar Tom schoof weer dichter en legde een arm om haar schouder. Samantha haar ogen stonden groot en ze verstijfde een beetje. "Krijg ik geen hoi terug?" Neen, blijkbaar niet , dacht ze geërgerd maar schonk hem haar liefste glimlach.
"Sorry, ik was gewoon een beetje verdiept in mijzelf," zei ze als flauw excuus en voegde er toen haastig een 'hoi' eraan toen. Tom leek het niet te merken dat Samantha zich ongemakkelijk voelde en zich zelfs ergerde aan zijn overdreven plakkerige gedrag. Hij glimlachte gewoon en streek de lok haar weg die Sam voor haar oog had, ze dacht even dat ze niet goed ging worden.
"Tom," zei ze en duwde hem een beetje van haar vandaan, "wat wil je van mij." Hij leek niet lang te moeten nadenken, alleen leek het een probleem om het ook te zeggen.
"Sam," zei hij en krabde nerveus aan zijn neus, "ikmoetjeietsvertellen." Ze trok een wenkbrauw op en Tom herhaalde, "ik moet je iets vertellen." Samantha knikte en keek ongeduldig naar hem. Om de één of andere reden had ze zo'n al een gedacht maar wou ze het eigenlijk niet weten.
"Ik… ik denk dat ik van je hou." Goed, hier was ze al bang voor geweest. Ze slikte en wist niet hoe ze moest reageren. Ze voelde namelijk ook geen verliefdheid voor hem en toch wou ze hem dan ook weer niet kwetsen. Tom keek haar afwachtend aan en mompelde toen haastig, "ik snap dat je niet meteen een antwoord heeft." Ze voelde zich een stuk verplicht om dit te doen, waarom niet. Veel had ze niet te verliezen en het was niet dat Professor Sneep ooit haar zou opmerken. Ze knikte.
"Je wilt erover nadenken?" zei hij haastig, " ik snap het, ik kan wachten." Stommeling, doe het niet, zei een stem in haar hoofd. Ze beet op haar lip en twijfelde. Ze wist niet wat ze moest doen maar toen voelde ze en warme hand om de hare en zag ze Tom die glimlachte.
"Ik," hakkelde ze. Doe het niet. , "denk net hetzelfde." Tom zijn ogen werden groter. "Je bedoelt dus?" vroeg hij onzeker en Samantha knikte. Stommeling.
Tom omhelsde haar stevig en Samantha was even bang dat ze zou breken maar toen verzwakte zijn greep en zag ze zijn stralende gezicht. "Ik ben zo blij dat je hetzelfde voelt." Hij ging met zij hand afwezig door haar haar. Samantha bloosde en had een gevoel dat ze hier misschien nog spijt ging van krijgen. Hij glimlachte alleen,maar plots boog hij voorover en drukte zijn lippen op de hare. Hier ging ze heel veel spijt van krijgen. Maar het gene wat ze niet wist, er zouden heel wat mensen nog minder blij zijn.
Het feit dat ze plots Professor Sneep hoorde schreeuwen maakte het er niet veel beter op. Blijkbaar was hij op zoek gegaan naar Bibi, maar die was onvindbaar en Lumina wou het hem niet
zeggen, dus was hij op zoek gegaan naar Samantha, die hij al gauw gevonden had.
"Meneer Tirion, haal je tong uit haar mond," schreeuwde hij. Samantha beefde en dit keer bloosde ze niet, ze werd lijkbleek. Wat doet hij hier nu ook? "Jufrouw Midi ," zei hij kortaf, "ik moet jou spreken over je vriendin jufrouw Clear." Sneep keek Tom dan ook dodelijk aan en Tom liep haastig de trap op. Samantha wist nog steeds niet wat er aan de hand was.
"Is er iets gebeurd!" zei ze haastig en stond op. Sneep schudde zijn hoofd: "Ik moet haar namelijk praten maar ze is onvindbaar, weet jij misschien soms waar ze is?" Nou de laatste tijd waren er ook maar twee mogelijkheden. Of bij Lumina en zijzelf aan tafel, of bij Draco, wie weet waar.
"De laatste tijd zit ze vaak bij Malfidus," zei Samantha, "maar echt weten waar ze is weet ik niet." Sneep snoof en keek Samantha met gespleten oogleden aan: "goed." Hij liep richting het portret maar voor hij naar buiten ging, draaide hij zich om met een onaangename glimlach. "Meneer Tirion en jij hebben strafwerk," hij grijnsde nog breder en aan zijn gezicht te zien, had hij al een vaag idee, " verder instructies volgen nog." Samantha slikte maar voelde hoe langzamerhand haar brein weer ging werken.
"Oh mijn god," mompelde ze, haar knieën beefden. Bibi was niet bij Lumina? De avondklok ging binnen een paar minuten in. Neen, Bibi was hoofdmonitor die mocht zo laat opblijven, ze moest de gangen inspecteren. Maar was Draco dan bij haar. Wat was er eigenlijk aan de hand tussen hun beide? Waarom deden ze zo geheimzinnig. Ze nam het besluit om net als Lumina het te gaan uitzoeken, alleen dan zonder de eindeloze pogingen tot stalken.