Hoofdstuk 6

'Come and sit with me, and cry on my shoulder. I'm a friend.'

(Cry - James Blunt)

Lily liep de volgende maandag alleen naar de kerkers voor Toverdranken. Lizzy had haar boek op de slaapzaal vergeten en liep er snel even om. Lily was niet gehaast; ze had nog vijf minuten voor ze bij de volgende les moest zijn. Ze had geen zin in drukke gangen en glipte achter een wandtapijt door, in één van de verborgen gangen. Ze volgde de smalle, verlaten gang de hoek om en bleef staan. De weg werd even verderop geblokkeerd door een kussend koppeltje. Ze draaide met haar ogen. Moesten ze dat nu echt hier doen?

Ze wilde zich omdraaien en terug lopen, want ze wilde niet trachten zich tussen het koppeltje en de muur te persen om door te kunnen. Dan maar de drukke gangen. Maar plots herkende ze de jongen. Het was James! James kuste een meisje vlak voor haar ogen. Even kon ze niet bewegen. Haar geest was leeg. Dan kwam ze weer tot zichzelf en haastte zich terug de hoek om voor hij wist dat ze hem betrapt had. Haar hart bonkte in haar keel. Het leek alsof ze kiezelsteentjes had gegeten als ontbijt.

Ze hoorde het meisje plots vragen: "Hoorde jij ook iets?"

Ze wachtte niet tot ze om de hoek zouden kijken, rukte ruw het wandtapijt uit de weg en stormde de gang uit. Ze voelde haar ogen nat worden. Dit was belachelijk! Ze huilde omdat ze die stomme James met die stomme slet had zien kussen. Wat kon haar dat nu schelen?

Ze was er zich maar half van bewust dat de mensen haar aanstaarden toen ze met tranen in de ogen door de mensenmassa stapte. 'Godverdomme Lily, verman je! Waar ben je nu zo jaloers op? Het is een eikel. Hij heeft nooit gezegd dat hij je leuk vond. Maar jij moest zo nodig je fantasie weer laten werken. Het is je eigen schuld!'

"Liefje, wat is er?" Ze schrok op uit haar gedachten en zag de Dikke Dame bezorgd naar haar kijken. Ze was onbewust terug naar de leerlingenkamer gelopen.

"Tartaarsaus" zei ze met gesmoorde stem. Ze kon het niet helpen. De tranen stroomden over haar gezicht ondanks haar mentale uitbrander aan zichzelf. Het portret zwaaide open en ze klom naar binnen. De leerlingenkamer was verlaten. 'Natuurlijk,' dacht ze bij zichzelf, 'iedereen is naar de les. Ik zou óók in de les moeten zijn.' Maar ze wist dat ze niet in deze staat naar de les kon gaan. Ze plofte neer in een zetel voor het vuur en staarde naar de vlammen. Had ze het zich echt allemaal ingebeeld? Al die keren dat hij naar haar zitten kijken had? Die blik op de trein? Ze kon het bijna niet geloven.

Opeens hoorde ze het portret open gaan en ze keek verschrikt om, terwijl ze haastig de tranen van haar gezicht veegde. Het laatste wat ze wou was aan iemand uitleggen waarom ze hier voor het vuur zat te huilen in plaats van in de les te zijn.

"Lily? Waarom ben je niet in de les?" hoorde ze Nick verbaasd vragen. Toen merkte hij blijkbaar haar tranen want hij vroeg snel: "Lily? Alles in orde? Wat is er?"

Hij liep naar haar toe en keek haar bezorgd aan. "Heb je je pijn gedaan?"

Lily schudde haar hoofd. Ze had het gevoel dat als ze nu iets zou proberen te zeggen, haar stem dienst zou weigeren. Hij ging naast haar zitten en legde zijn hand op haar schouder. De aanraking deed haar goed.

"Nou, wat is er dan?" vroeg hij zachtjes. Ze hoorde de oprechte bezorgdheid in zijn stem en dacht dat ze het hem wel zou kunnen vertellen.

"Het is zo stom," snikte ze.

"Ach, vertel het toch maar. Zelfs stomme dingen moeten af en toe gezegd worden," glimlachte hij geruststellend. Ze glimlachte terug. Ze was blij dat ze zo'n goede vriend had.

"Er was die jongen die ik... die ik wel leuk vond." Ze voelde zich rood worden.

"En hij vond mij leuk." Ze zweeg even. Nick zei niets en liet Lily haar verhaal afmaken.

"Dat dacht ik tenminste. Maar hij... nouja, ik betrapte hem net toen hij een ander meisje kuste."

Ze voelde de tranen weer uit haar ooghoeken ontsnappen. Nick sloeg zijn armen om haar heen en liet haar rustig uithuilen op zijn schouder.

"Ach Lily," zei hij zachtjes sussend terwijl ze snikkend haar hoofd op zijn schouder liet rusten. "Als hij niet besefte dat jij honderd keer meer waard bent dan dat meisje, is hij jou niet waard." Ze glimlachte bij die lieve woordjes.

Ze liet hem los en keek naar zijn knappe gezicht. Een tsunami aan vlinders leek zich te nestelen in haar maag. Al wat ze wilde was dicht bij hem zijn. Langzaam bogen ze naar elkaar toe. Ze sloot haar ogen en voelde hoe zijn lippen zachtjes die van haar bereikten.

Hoelang die kus had geduurd wist ze niet – volgens haar minstens 50 jaar – maar het volgende moment hoorde ze een bekende stem achter zich.

"Ahum."

Betrapt kneep ze haar ogen dicht. "Oh-oh" Ze draaide zich langzaam om, met een fake-onschuldig gezicht. Ze lachte even schuldbewust.

"Dag Lizzy."

"Ik laat je éventjes alleen om mijn boek te halen, ik kom terug en je ligt te rollebollen met mijn broer!" zei ze, alsof ze sprak tegen een klein kindje dat net betrapt was met een gestolen koekje. Maar Lily kon zien dat ze een lach moest onderdrukken.

"Ik lag niet te 'rollebollen'!" antwoordde ze verontwaardigd. "Ik was gewoon,... euh." Ze voelde zich rood worden.

"Je stak gewoon je tong in zijn keel?" vervolledigde Lizzy haar zin behulpzaam. Lily kon haar lach niet onderdrukken en Lizzy keek haar streng aan.

"We moesten al lang in Toverdranken zijn. Ik dacht dat jij naar daar op weg was?"

"Ja, dat was ik," zei Lily snel, "maar halverwege,... euh." Ze zweeg. Ze wou dit nu niet opnieuw aanhalen. Ze zou het later wel met Lizzy bespreken.

"Nouja, dat vertel ik je later wel," zei ze snel.

Lizzy keek haar verbaasd aan, maar drong niet verder aan.

"En jij, Casanova? Waarom ben jij hier nog?" vroeg ze even streng aan Nick. Die stond echter waardig op en zei, neerkijkend op zijn zusje: "Ik? Ik moest toevallig naar de ziekenzaal, als je het echt moet weten. Een klein ongevalletje met een paar vingerbijtende lieverdjes uit kas drie. Kon iedereen overkomen. Niets dat Mevrouw Pierce niet in een secondje kon oplossen. Maar het leverde mij wel een goed excuus om de rest van de les weg te blijven. En toen ik hier toch was, besloot ik maar om je dag goed te maken en dit leuke prentje in je geheugen te griffen."

En prompt trok hij Lily recht en gaf haar een lange, tedere kus. Ze had er zich niet aan verwacht en verschoot even, maar ontspande al snel en beantwoordde zijn kus, terwijl ze op de achtergrond Lizzy kotsende geluiden hoorde nabootsen.