Hoofdstuk 7 Spijbelsmulartikelen

POV Emma

Emma liep op de Wegisweg, naar de winkel van George en Fred. Ze was blij dat George eraan gedacht had, en vond het leuk dat hij haar nu uitnodigde.

Ze opende de deur, en liep de drukke winkel in. Ze schrok toen George naast haar te voorschijn kwam, en haar een kus gaf. "Heej Em" zei hij vrolijk. "Hoi" begroette Emma hem blozend. "Kom mee" zei George, en hij trok haar mee naar boven, naar zijn kamer.

In de gang kwamen ze Fred tegen. Emma hield George tegen. "Hoi Fred, heb je nog wat van Skye gehoord?" Fred schudde verdrietig zijn hoofd. "Ze schrijft nooit terug. Ik heb haar vanmorgen nog geschreven. Ik heb gevraagd of ze nog langs komt" Emma zuchtte. Van Skye kreeg ze nooit antwoord. Als ze Draco of Sjors schreef, kreeg ze meteen een brief terug. Sjors. Ze moest George het wel vertellen, over Sjors. "Ik hoop het, dan zie ik haar ook weer eens." Zei Emma.

Ze werd meegetrokken door George, en ze belandden lachend op zijn bed. George lag naast haar, en hield haar hand nog steeds vast. Emma draaide zich op haar zij, en legde haar hoofd op George's borst. Hij tilde haar hoofd op, en kuste haar zacht.

Emma legde haar hoofd weer op zijn borst. "George, ik moet je wat vertellen." George streek met zijn hand over haar haar. "Wat is er?" "Sjors… hij… eh…." "Wat heeft Sjors nu weer gedaan!?" brulde George kwaad. "Huh?" vroeg Emma verbaast. "Hij heeft Skye in zijn weerwolfvorm gekrabd. En zoiets verdwijnt nooit meer." "Dat verklaart het" mompelde Emma. "Wat?" "Vorig jaar lag ik op de Ziekenzaal, en Skye en Sjors keken elkaar niet aan, en ze spraken ook niet met elkaar."

Ze waren even stil. "Maar wat wilde je zeggen?" vroeg George. "Sjors heeft me gezoend, en ik heb terug gezoend" zei Emma schuldig. Ze keek naar George. Hij staarde haar verbaast aan.

"Wa- Wanneer dan?" vroeg hij. "Toen ik terugkwam van de winkel laatst. Toen Skye er ook was." voegde ze er aan toe. George keek haar kwaad aan. "Waarom zoende je terug?" Emma keek hem niet aan.

"Weet ik niet." fluisterde ze. "Maar ik heb hem wel geslagen." voegde ze er stilletjes aan toe. George tilde haar kin op. "Hij is niet in een weerwolf veranderd?" vroeg hij bezorgd. Hij keek diep in haar ogen. Emma schudde haar hoofd. "Nee, hij was te verbaast dat ik hem op z'n wang sloeg."

George grinnikte. "Mooi zo." Emma keek hem verbaast aan. "Ben je niet boos?" George gaf een kus op haar neus. "Nee, omdat jij hem geslagen hebt." Emma glimlachte. "En hij zoent je vast niet zoals ik" zei George, en hij leunde naar voren en zoende haar vurig. Emma genoot, en hij had wel gelijk.

De deur vloog open, en ze stopten gestoord met zoenen. "George, kun je helpen met de winkel?" vroeg Fred. George zuchtte. "Oké." "Ik wil wel meehelpen." zei Emma behulpzaam. George en Fred keken haar blij aan. "Natuurlijk mag dat!" zei George, en hij gaf een kus op haar wang.

Met z'n drietjes liepen ze pratend naar beneden.

POV Skye

"Skye? Waar ga je heen?" vroeg Thomas streng.

"Jeetje Thomas, zoek een ander persoon om te irriteren!" riep Skye geërgerd.

Ze opende de deur van haar kamer en liet Thomas en Draco achter. Ze snelde naar beneden, haalde haar mantel van de kapstok en trok die aan. Nog voordat ze hem had vastgeknoopt, stond Thomas naast haar.

"Ik wil weten waar je heen gaat."

"Gaat je niets aan. Ik ben zo snel als mogelijk terug."

Ze draaide zich om en liep richting de woonkamer, waar de haard stond. Thomas hield haar tegen.

"Vertel gewoon. Draco en ik zijn nu je vrienden."

Skye grimaste. Zij vrienden met Thomas? Echt niet.

"Je bent mijn vriend niet!" siste ze.

Thomas grinnikte.

"Komt nog wel."

Ze liep weg, en Thomas volgde haar.

"THOMAS! Zoek iemand anders om te stalken!" riep Skye weer, nog geërgerder. Thomas grinnikte.

"Ik ga gewoon met je mee."

"Neehee, je gaat niet mee. Dat kan niet."

"En waarom niet?"

Skye gaf geen antwoord en pakte een handje Brandstof.

"Skye, de heer van het Duister kan Legimentie en Occlumentie" zei Thomas waarschuwend.

Skye gooide de brandstof in het haard en er kwamen vlammen tevoorschijn.

"En ik ook!" riep Thomas, toen Skye net: "De Wegisweg" had gezegd.

Ze kwam aan in de bijna verlaten Lekke Ketel. In een hoekje zat een tovenaar gebogen over de Ochtend Profeet. Hij keek op, toen Skye door het café liep. Hij keek een beetje bang.

Skye negeerde de man. Ze sloeg de kap van haar mantel ver over haar hoofd, zodat niemand haar gezicht kon zien en liep door naar de bakstenenmuur, waar ze een patroon met haar stok op tikte.

Ze liep door de donkere, verlaten straten naar de winkel van Fred en George. Toen ze voor de winkel stond, en door de ruit van de etalage keek, zag ze Emma, Fred en George. Ze herinnerde zich, dat Emma wist dat ze een Dooddoener was.

Emma en George hielpen klanten, en zodra een klant weg was, zoenden ze elkaar liefdevol. Skye keek onwillekeurig naar Fred. Hij rolde met zijn ogen, en wendde zijn blik van het verliefde tweetal af.

Ze aarzelde. Ze had even gekeken. Ze had even Fred en Emma kunnen zien, dus nu moest ze weer weg. Maar ik wil helemaal niet weg! Zei een eigenwijs stemmetje in haar hoofd. Ik wil naar ze toe! Maar dat kan niet. Het is me verboden. Zei een andere stem in haar hoofd. Maar ik wil het! Maar het mag niet!

Skye besloot, om even naar binnen te gaan. Gewoon even kijken, misschien wat kopen of zo. Niemand zal haar herkennen, met haar kap over haar hoofd.

Ze opende de deur van de winkel. Niemand merkte haar op. Het was druk en lawaaierig, zodat niemand haar hoorde.

Ze wrong zich zoor de mensen massa, naar de Spijbelsmuldozen. Vlakbij die dozen, stond Emma. Ze zette net een paar nieuwe dozen in het lege vak. Skye liep er aarzelend naar toe en deed alsof ze de dozen bekeek.

"Kan ik je ergens mee helpen?" vroeg Emma vriendelijk aan Skye. Skye keek Emma aan. Ze keek Skye onderzoekend aan, maar ook vriendelijk. Skye schudde haar hoofd. Ze voelde hoe haar kap van haar zwarte golvende haar glipte. Skye deed de kap vliegensvlug weer op, maar Emma had haar al gezien. Ze staarde Skye aan, alsof ze haar ogen niet kon geloven.

"Skye?" fluisterde Emma. Shit! Ze heeft me door!

Skye reageerde door haar hoofd te schudden, maar voorzichtig zodat haar kap dit keer niet af zou vallen.

"Oh" zei Emma lichtelijk in de war. Ze keek Skye nog even aan, en liep toen weg.

POV Emma

Emma liep verward naar het kamertje achter de toonbank, waar de dozen stonden die ze bij de Spijbelsmulartikelen moest neerzetten. Had ze Skye net gezien? Het haar leek wel van haar. Maar als Skye het was, was ze hier tegen de regels... Skye deed gevaarlijk. Emma was verward. Ze wist niet eens zeker of het Skye wel was.

Ze botste tegen iemand op.

"Oh, sorry!" zei Emma zonder op te kijken. Ze hoorde iemand lachen.

Emma keek op. Ze zuchtte opgelucht. Het was George. "Wat zit je met je hoofd in de wolken." zei hij grijnzend. Emma glimlachte. Hij trok haar tegen zich aan, en kuste haar.

"Nu moet je weer aan het werk." zei hij, toen ze uitgezoend waren. Emma knikte vrolijk, en liep naar de dozen toe, proberend niet nog eens tegen iemand aan te lopen. Ze pakte twee van de vier dozen, en liep terug naar de Spijbelsmulartikelen. Degene met de kap stond er nog steeds. Emma bekeek van een afstandje onderzoekend onder de kap, en zo dat die persoon het niet kon zien. Onder de kap was het donker, maar Emma zag langzamerhand het gezicht. Het was wel Skye! Snel liep Emma naar een leeg vak, en zette daar de dozen in. Ze ging rechtop staan en keek Skye aan. "Al wat gevonden?" vroeg ze vriendelijk. Skye schudde weer haar hoofd. Emma staarde haar doordringend aan. "Oké, prettige dag verder!" zei Emma terwijl ze langs Skye liep. "Skye" zei ze zachtjes, maar ze wist zeker dat Skye haar gehoord had. Emma liep snel door, en kwam Fred tegen. Ze wou bijna zeggen dat Skye bij de Spijbelsmulartikelen stond, maar ze wist dat Skye dan in de problemen kwam. Ze glimlachte naar hem, en liep snel door.

POV Skye

Skye zag hoe Emma langs Fred liep. Ze hield haar adem in, en dacht: Zeg alsjeblieft niets, Em...

Ze zuchtte opgelucht toen Emma alleen glimlachte en door liep.

Er werd op haar schouder getikt. Skye draaide zich behoedzaam om. William, het jongere broertje van Thomas, stond voor haar. Skye keek hem geschrokken aan. "Hoi" zei hij. "Ik moest je halen van Thomas." "Waarom kwam hij zelf niet?" zei Skye kwaad. "Eh… Thomas staat buiten. Hij wilde de winkel van de Bloedverraders niet in." Skye keek hem met grote ogen aan. "En Draco?" "Hij staat naast Thomas" Skye zuchtte. Wat was die jongen duidelijk zeg… "Ik zou opschieten als ik jou was, Thomas is nogal kwaad" zei William, en hij draaide zich om.

Een meisje liep tegen zijn harde borst aan. Ze keek op, het was Emma. "Sorry" zei ze. Ze staarde naar zijn gezicht, en keek toen naar Skye. Emma zette snel de dozen in het vak, en liep vlug door. William draaide zich naar Skye. "Wie was dat?" vroeg hij verward, maar hij keek nog naar Emma. "Emma." Zei Skye. Ze keek hem onderzoekend aan. Ze kende hem dan wel niet zo goed, maar hij deed wel erg vreemd. Zijn zwarte ogen volgden Emma nog steeds. Vind hij Emma leuk?

"Ken je haar?" "Ja." zei Skye kortaf.

"Kom, we gaan." William pakte haar arm, en trok haar voorzichtig mee de winkel uit. William torende boven de mensen uit, hij was heel erg lang, net als zijn broer.

Hij liet haar arm los, toen ze bij de deur stonden. Hij keek nog een keer achterom. Zocht hij Emma? Skye zuchtte, en stapte naar buiten.

Een hele kwade Thomas, en een verveelde Draco keken haar aan. "Waarom ben je gegaan?!" riep Thomas kwaad. "Omdat ik mijn vrienden wilde zien" fluisterde Skye. Thomas staarde haar aan, en keek toen naar William. "Wie is dat meisje waar je aan denkt?" "Emma." zei William. "Waarom denk je aan haar?" William sloeg zijn ogen neer. Thomas draaide zich naar Skye. "Jij kende haar… Was dat die vroegere Emma-vriendin van je?" Skye staarde hem kwaad aan. Emma had net bewezen dat ze nog vrienden waren, anders zou ze haar verraden hebben tegen Fred.

Thomas knikte. "Wel dus." Hij zuchtte geïrriteerd. "We gaan." Hij greep de arm van Draco vast, die niet op gelet had, en William pakte de arm van Skye en ze Verdwijnselden naar huize Malfidus.