Jennifer liep ongeduldig door de huiskamer met haar mobile telefoon in haar hand terwijl ze met het andere haar oor bedekte. Uit frustratie schudde ze het zilverkleurige ding heen en weer. Jezus, waar zit dat kind!

Eigenlijk was ze best bezorgd om Daisy. Ze had haar blonde vriendin eerder op de avond haar jas zien halen om naar buiten te gaan. Niet lang daarna had ze Alex naar buiten zien sneaken.

Maar je weet maar nooit, stelde ze zichzelf gerust, ze hadden het ook goed kunnen maken. Daisy kon soms best naïef zijn en Alex was er een van de gladde praatjes. Waarschijnlijk waren ze bij hem thuis, ja, dat moest het zijn.

Jen zakte op haar knieën en reikte haar arm onder de tafel om het telefoonboek te pakken. Nadat Alex Daisy had gedumpt had Jennifer hem namelijk ook gelijk uit haar leven geband door hem uit haar mobiel te verwijderen en te blocken op MSN.

Met het telefoonboek op haar schoot zakt ze op de bank en begon naar het nummer te zoeken. "De Rooij, de Rooij.." mompelde ze binnensmonds. Na een paar pagina's had ze hem makkelijk gevonden. Gelukkig was het hier niet zo'n grote stad en was er ook maar 'de Rooij'.

"Met Anke de Rooij," hoorde ze aan de andere kant van de lijn. Duidelijk zijn moeder, ze klonk wel een beetje depri.

"Hallo, u spreekt met Jennifer van Maaswaal. Ik zit bij Alex in de klas, is hij er? Ik zou hem graag even willen spreken." Tot haar verbazing viel de vrouw stil. "Hallo?"

Op de achtergrond hoorde ze iemand snikken en een luide klap. Had ze de telefoon uit haar handen laten vallen ofzo? Daar hoef je toch niet om te janken.

"Wat moet je van ons!" schreeuwde een woedende man in de telefoon.

Verbouwereerd luisterde Jennifer naar de tirade van de man die ze aan de lijn had. "Maar wat is er aan de hand? Heeft Alex soms gezegd van dat incidentje.." zei ze met trillende stem.

Ze hoorde de man diep zuchten aan de andere kant. "Kijk maar in de krant," zei hij kortaf en gooide de telefoon op de haak.

Jennifer haastte zich naar de deur en pakte de opgerolde krant op van de deurmat. Ze trok wit weg toen ze de schreeuwende krantenkop voor zich zag: 'Jongen gruwelijk verminkt en dood aangetroffen in steegje.'

De foto die de krant er zo toepassenlijk had bij geplakt maakte het anders zo sterke meisje aan het kokhalzen.

"Ik constateer geen leven meer meneer." De oude chirurg keek bedroefd naar beneden. Hij had er een hekel aan om jonge mensen te verliezen. Vooral mensen zoals deze.

"Tijd van overlijden?" vroeg hij toonloos.

"5.46 uur. Jammer," zuchte hij. En zonder er verder bij na te denken bedekte hij zijn bruinharige patient met het bebloede operatieschort.

Het felle zonlicht viel langs de openstaande gordijnen neer op de witte lakens en weerspiegelde in Daisy's ogen als twinkelende sterretjes. Wat een nacht, een heerlijk bed en een nog heerlijkere jongen naast haar…

Of niet, bedacht ze ze toen ze dacht in het gezicht te kijken. Maar een lege plek in plaats daarvan vond en haastig weggeslagen lakens. Haar gezicht veranderde van blijdschap in verbazing en een beetje gekwetst.

De deur sloeg open en ze zag David binnenkomen. Snel hing hij zijn spijkerjas op en plofte neer op het bed. Even bleven ze stil, genoten van elkaars gezelschap. Daisy duwde zichzelf omhoog om te zitten. Omdat ze ook het laken voor haar boezem probeerde te houden ging het allemaal iets moeilijker. Maar lach veranderde in een klap in een serieuze uitdrukking.

"Waar was jij nou weer heen?" zei een beetje kwaad.

David was verbaasd over haar sterke reactie. Je kon niet ontkennen dat ze een temperatment had, dat had hij gisteren wel gemerkt. En gevoelt.

"Ik zocht buiten een telefoon. Aangezien onze beide mobieltje in de auto lagen die door een of andere eikel gejat is," hij zou z'n vaders medewerkers nog wel even inlichten over dat kutwijf, "moest ik eerst kilometers lopen voor ik bij het dichtstbijzijnde huis was."

"Waarom heb je me niet mee gevraagd gekkie? Ik was best dat eindje meegelopen, het is niet dat ik niet tegen lange afstanden kan. Zeker als ik met jou loop is dat niet erg."

"Dat weet ik wel," ze gaf toch wel erg veel voor hem. Maar ja, er waren nog genoeg lekkere wijven hier in Nederland dus haar verlies zou niet zo erg zijn. "Maar ik vond dat je zo lief lag te slapen," zijn mondhoeken krulde omhoog in een schattig lachje.

Vertederd door zijn commentaar leunde Daisy naar voren en begon hem ze zoenen. Tot zijn verassing liet ze het bedekkende laken vallen terwijl ze op zijn schoot klom. Hij woelde zijn vingers door haar blonde lokken terwijl hij vurig toehapte op haar advances.

Totdat een mobieltje afging.

Daisy sloot haar ogen in frustratie en leunde naar achter. "Ga je dat telefoontje nog aannemen of blijven we hier de hele dag zo zitten?" zei ze terwijl ze haar wenkbrauw in een vragende halve maan optrok.

"Ik zou het niet erg vinden," zei David terwijl zijn hand afdwaalde naar zijn achterzak, "maar hoe aantrekkelijk het ook is en klinkt, wil ik toch graag een ontbijtje vandaag. En de McDonalds is zo ver lopen."

"Hallo?" beantwoorde hij het rillende mobieltje. Het feit dat hij er een in z'n hand hield daalde nu pas op haar neer. Want net had hij nog gezegd dat hij de zijne ook in de auto had laten liggen.

Eigenlijk leek het haar sterk dat bij waar hij ook geweest was mensen hem zomaar een wat er als een redenlijk duur stuk elektronica uit zag mee te geven. Want zou jij zomaar een mobieltje aan een compleet onbekend persoon meegeven? Dacht het niet.

Tenzij het natuurlijk een jaloers rijkeluis kindje was die op Davids enorm lekkere…alles viel. Dat was dan ook niet zo moelijk, want hij was om te kwijlen.

"Ok. Ja. Zal ik doen. We zullen hem zo wel zien aankomen. Later." David draaide zich om en staarde met een verdwaasde blik naar het lege bed. Was ze weg? Nee toch? Hij liep langzaam naar de geopende buitendeur en ving nog net een glimps op van haar naakte lichaam voordat ze het lauwe zeewater in dook.

De deurbel ging en Jen droog haar tranen en snoot daarna met hetzelfde zakdoekje haar snotterende neus. Met een schorre stem zei ze tegen Kathrine, aan de andere kant van de lijn, dat ze even moest wachten.

Langzaam draaide ze de deur van slot en de telefoon zakte op haar borst toen haar rode ogen groter van verbazing werden.

"Mevrouw Fortuna?"

TBC