Hoofdstuk 6.
Het was zondag aan het eind van de middag en Ginny zat snikkend op de grond in de badkamer. Met haar armen over haar opgetrokken benen geslagen wiegde ze zachtjes heen en weer. Opnieuw was Ethan niet in staat geweest om zich te beheersen en de blauwe plek op haar gezicht was het bewijs hiervan. En dit alleen maar doordat haar broer zijn grote mond niet gewoon kon houden.
Flashback
De brunch ging goed. Iedereen was blij om Ethan weer eens te zien. Er werd veel gepraat en gelachen en het zag ernaar uit dat iedereen het naar zijn zin had. Dat was het moment dat Ron besloot om de brunch eens goed te verknallen.
"Ik snap niet dat jij het goed vind dat Gin nu samenwerkt met haar ex", zei Ron terwijl hij Ethan schouderophalend aankeek.
Meteen leek de kamer wel stil te vallen en Ginny concentreerde zich op het gesprek dat er tussen hun gaande was. Een flikker van verrassing was in Ethan's ogen te zien maar hij verborg zijn onwetendheid verder goed.
"Ik bedoel, die Draco is zo'n versierder en gladde gast", ging Ron rustig verder.
Ginny keek met grote ogen toe. Ze wilde er iets van zeggen, maar wist niet goed wat, zonder het erger te maken.
"Ik vertrouw Ginny", antwoordde Ethan rustig terwijl ze zijn blik op haar hoofd voelde. Ze wist dat ze straks thuis heel wat uit te leggen had.
"Dat vind ik nou juist zo knap van je maat", zei Ron terwijl hij z'n boterbiertje oppakte. "Ik weet zeker dat als Draco Hermelien's ex was en hij weer in de stad zou zijn, ik er niet zo rustig bij zou zitten."
Ginny had het gevoel alsof de ruimte waar ze in was kleiner en kleiner werd en ze geen lucht meer kon krijgen. Snel liep ze naar de keuken waar het gelukkig wat rustiger was zodat ze zichzelf weer wat meer kon kalmeren.
Haar rust was echter van korte duur. Ze hoorde hoe de keukendeur openging en zag hoe Ethan naar binnen liep. Ginny slikte en deed onwillekeurig een stap naar achteren, bang dat hij haar anders zelfs hier zou gaan slaan.
"Interessante verhalen heeft die broer van je", zei Ethan kalm terwijl z'n ogen vuur spoten.
"Het is niet zoals hij zegt", zei Ginny bang.
"Oh nee, dus je ex is niet weer terug in Londen?"
"Jawel maar…", stamelde Ginny
"Dan werkt hij dus niet in het ministerie", onderbrak Ethan haar.
"Jawel …"
"Dan heb je hem nog niet gezien of nog niet met hem te maken gehad", onderbrak Ethan opnieuw met een boze ondertoon.
Ginny kon slechts hopeloos toekijken.
"Juist ja", zei Ethan ijzig. "Welk gedeelte van wat je broer vertelde klopt dan niet?"
"Er is niets tussen ons gebeurt", zei Ginny verdedigend.
Ethan haalde z'n wenkbrauw op.
"Als er niets tussen jullie gebeurt is waarom ben je dan zo bang voor mij."
Ethan deed een paar stappen naar voren zodat hij nu vlak voor Ginny stond.
"Ik hou niet van leugenaars Gin", zei hij kalm. Ginny slikte.
Op dat moment hoorde ze hoe de keukendeur opnieuw open werd gemaakt.
"Wacht maar tot we thuis zijn", fluisterde Ethan zacht terwijl hij teder met een hand over haar wang aaide. Hij draaide zich om en liep de keuken weer uit, Ginny verward en bang achterlatend.
De rest van de brunch at ze nog maar weinig, denkend aan wat er straks komen zou. Ze keek naar Ethan die druk in gesprek was met haar broers. Ze lachten om iets en Ethan draaide zich naar haar om en knipoogde. Hoewel het normaal een mooi gebaar was werkte het voor Ginny alleen maar verstikkend en deed het haar denken aan wat er straks komen zou.
Toen ze eindelijk naar huis gingen voelde Ginny zich bang en zenuwachtig. Ze hoopte dat Ethan het hele Draco fiasco al vergeten was, maar wist dat dat hoogstwaarschijnlijk niet het geval zou zijn. Met lood in haar schoenen opende ze de deur van hun flat en ging naar binnen. Zoals altijd stopte ze ook nu haar toverstok weer in het gangkastje en ging hun huis in.
"Wil je misschien iets drinken?", vroeg ze terwijl ze zich naar Ethan draaide die nu in de woonkamer stond.
Ethan schudde zijn hoofd en bleef stil. Een stilte die op haar zenuwen begon te werken. Ze begon richting de keuken te lopen maar zijn stem stopte haar.
"Was het gezellig met Draco?"
Langzaam draaide Ginny zich om en keek in het boze gezicht van Ethan. Ze wist dat Ethan niet van leugens hield dus besloot ze om maar de waarheid te vertellen.
"Ja", zei ze zacht. "Het was fijn om weer eens met hem te praten."
Ethan snoof. "Weet je zeker dat je alleen aan het praten was", zei hij gemeen.
"Ja", antwoordde ze kalm. "Er is verder niets tussen ons gebeurt. Ethan, ik zou je nooit bedriegen."
Ethan keek haar hoofdschuddend aan. "Ginny, Ginny, Ginny", zei hij terwijl hij naar haar toeliep. "Je zou toch ook nooit tegen me liegen en toch doe je dat ook weer keer op keer. Hoe kan ik je nou vertrouwen."
"Sorry", zei ze bang. Ze begon al een beetje om zich heen te kijken op zoek naar eventuele ontsnappingsroutes.
"Sorry? Dus je geeft toe dat je iets fout gedaan hebt. En dat je inderdaad wel meer dan alleen gesproken hebt met hem?", zei Ethan.
"Wat? Nee!", zei Ginny.
"Dus je wilt suggereren dat ik lieg", zei Ethan kwaad.
Ginny keek Ethan bang aan, wetend dat er geen goed antwoord op deze vraag was.
"Was het fijn toen je met hem was. Moest je weer aan oude tijden denken", sneerde Ethan terwijl hij haar woedend aankeek. Ginny keek hem slechts bang aan en voor ze het wist kwam zijn vuist hard tegen haar gezicht aan. Ze wankelde even maar wist haar balans te houden en haar hand ging automatisch naar waar Ethan haar zojuist geraakt had. Ze zag hoe Ethan opnieuw zijn hand in de lucht had, klaar om weer te slaan. Ze wist dat ze hier snel weg moest gaan als ze een nieuwe klap wilde ontlopen. Snel begon ze te rennen richting de badkamer, die een deur had die op slot kon. Ethan keek even verbaasd hoe ze begon weg te rennen, voor hij ook achter haar aan kwam. Die verbazing voor hij begon te rennen zorgde ervoor dat Ginny een kleine voorsprong had. Ze gooide de badkamerdeur open en keek bang toe hoe Ethan er al met grote passen aankwam. Snel deed ze hem dicht en hoopte maar dat ze hem op slot had voordat Ethan kwam, omdat haar slaag anders vast nog erger zou zijn. Ze rommelde wat met het slot en leek wel niet in staat om met haar trillende handen het slot er goed op te krijgen.
"You can run but you cannot hide", hoorde ze Ethan's stem gillen.
Ze voelde hoe hij aan de andere kant van de deur de deur probeerde te openen. Stevig hield ze de deur beet en was blij toen ze het slot er eindelijk op kreeg. Pas nu liet ze haar tranen de vrije loop terwijl ze ging zitten op de badkamervloer. Haar armen sloeg ze over haar opgetrokken benen en ze wiegde zachtjes heen en weer.
Einde Flashback
Ondertussen was Ethan nog steeds boos aan het slaan op de badkamerdeur. Na een tijdje werd het echter ook stil aan de andere kant van de badkamerdeur en Ginny werd langzaamaan weer wat rustiger.
"Het spijt me Gin", hoorde ze ineens aan de andere kant van de badkamerdeur en ze schoof wat dichter naar de deur om alles goed te kunnen horen.
"Ik weet niet wat me bezielde. Ik was gewoon erg jaloers. Ik weet dat het geen excuus is en ik zou je ook nooit hebben moeten slaan", zei Ethan terwijl hij snikte. "Je kunt me alleen soms zo boos maken Gin, maar dat is denk ik ook een teken dat ik van je hou. Ik geef toe, ik was jaloers en de gedachte van jou met een andere man…", zei Ethan terwijl ze opnieuw een snik hoorde. "Ik kan me voorstellen dat je boos op me bent. Maar alsjeblieft Gin vergeef me. Ik beloof dat het nooit meer zal gebeuren. Ik hou van je en ik heb er zo'n spijt van dat ik je pijn heb gedaan. Ik wou dat ik de tijd terug kon draaien en ik je die pijn kon besparen. Sorry. Alsjeblieft vergeef me", zei Ethan terwijl Ginny nu duidelijk hoorde hoe hij aan het huilen was.
Ginny bleef stil, zijn woorden in zich opnemend. Woorden die ze al zo vaak gehoord had. Ze wist niet meer goed wat ze moest denken. Telkens zei hij dat hij zou stoppen, maar steeds opnieuw ging hij in de fout.
"Ginny, zeg alsjeblieft iets", hoorde ze Ethan's smekende stem achter de deur vandaan komen.
"Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen Ethan? Hoe weet ik of je morgen niet weer jaloers wordt en me opnieuw slaat?", vroeg Ginny.
"Ow Ginny het spijt me zo", zei Ethan "Alsjeblieft vergeef me. Open de badkamerdeur, dan kun je zelf zien hoeveel spijt ik ervan heb."
Langzaam stond Ginny op en draaide de badkamerdeur van het slot af. Ze legde haar hand op de deurklink en duwde de deur zachtjes open. Daar op de grond, een stukje van de badkamerdeur verwijderd, zag ze Ethan zitten.
"Ik hou van je Gin", zei Ethan met z'n betraande gezicht. "Alsjeblieft Gin vergeef me?"
Ginny keek naar Ethan en wist niet goed wat ze moest zeggen. Ze wilde hem wel vergeven, maar ze wist dat er op die manier waarschijnlijk niets tussen hen zou veranderen.
"Ik moet er even over nadenken", zei Ginny zacht. De blik van pure wanhoop die Ethan haar na deze woorden toewierp zorgde er bijna voor dat ze hem toch meteen vergaf. Ze wist echter dat ze sterk moest blijven en zonder iets te zeggen liep ze naar de deur.
"Ik heb even wat frisse lucht nodig", zei ze als verklaring terwijl ze haar jas van de kapstok haalde. Zonder nog op een antwoord van Ethan te wachten liep ze de deur al uit.
Een beetje doelloos liep ze door de koude straten totdat ze ineens voor het huis van Melissa stond. Ze twijfelde even voor ze naar de voordeur liep en de bel indrukte. Een vrolijke Melissa opende de deur.
"Hey Gin, ik had je hier niet verwacht", zei ze terwijl ze de deur wat verder opende. Dat was toen ze Ginny's gezicht pas goed zag en ook de rode, al wat blauwer wordende, plek die haar gezicht nu sierde.
"Is hij weer bezig geweest?", vroeg Melissa terwijl haar woede voor Ethan opnieuw groeide.
Ginny knikte terwijl ze woest probeerde om haar tranen tegen te houden. Ze was hier niet gekomen om een potje te gaan huilen.
Melissa sloot de deur en Ginny volgde haar richting de keuken.
"Ga zitten", zei Melissa tegen Ginny terwijl ze wat begon te rommelen in de verschillende kasten. Ginny deed wat Melissa zei en nam plaats in een keukenstoel.
"Aha", zei Melissa triomfantelijk terwijl ze met een zak ijs tevoorschijn kwam. "Hou dit op die plek, het gaat de zwelling tegen en hopelijk zorgt het er ook voor dat het wat minder blauw wordt", zei Melissa terwijl ze de ijskoude zak aan Ginny gaf.
"Bedankt", zei Ginny terwijl ze de zak vastpakte en tegen haar gezicht drukte.
Melissa nam plaats in een stoel tegenover Ginny en keek haar bezorgd aan.
"Ga je me dan nu vertellen wat er precies gebeurt is?"
"Ik dacht dat dat wel duidelijk was", zei Ginny bitter. "Hij heeft me opnieuw geslagen." De tranen die ze net nog probeerde tegen te houden begonnen nu wel langzaam over haar gezicht te stromen.
Melissa knikte, bekend met het verhaal. Ze had medelijden met Ginny zoals ze nu zo gebroken voor haar zat. Ze wilde dat zij hem nou eindelijk eens zou verlaten en zou inzien wat een klootzak hij was.
"Ik weet het niet meer", snikte Ginny terwijl ze met betraande ogen opkeek naar Melissa. "Iedere keer zegt hij weer dat hij ermee zou stoppen, maar toch slaat hij me steeds weer. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik hou van hem maar…", Ginny snikte en schudde haar hoofd.
"Je weet hoe ik er over denk", zei Melissa zacht.
Ginny knikte.
"Verlaat hem Gin. Je hebt hem niet nodig. Je bent beter af zonder hem."
Ginny keek Melissa wat twijfelachtig aan. Maar voor het eerst was er geen totale tegenstand bij het idee.
"Je kunt bij mij blijven totdat je zelf wat gevonden hebt. Volgende week ben ik toch een twee weekjes weg, dus je hebt het huis dan voor jezelf."
Ginny beet op haar lip. Melissa's aanbod klonk inderdaad wel goed. Misschien had zij wel gelijk, misschien werd het inderdaad wel tijd dat ze hem zou verlaten.
"Oké", zei Ginny zacht. "Ik moet nog wel even wat spullen ophalen", zei Ginny terwijl ze Melissa aankeek. Haar toverstok had ze in de flat laten liggen, net zoals eigenlijk bijna al haar bezittingen.
Melissa knikte, duidelijk opgelucht dat Ginny eindelijk bij Ethan weg zou gaan.
"Wil je dat ik meega?"
"Nee, dit moet ik zelf doen", zei Ginny vastbesloten.
"Weet je het zeker?", vroeg Melissa bezorgt.
Ginny knikte terwijl ze opstond en naar de deur liep.
"Tot straks!"
--
Don't tell me - Hoobastank
Don't tell me that you are ready to change. YEAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHH!
Don't tell me that from now it won't be the same.
It doesn't matter, 'cause at the end of the day,
it isn't what you say, it's what you do!
What you say will be forgotten someday. Don't tell me you'll make things better for us. Your actions will speak louder than you! -- De volgende keer: veranderingen...
What you do will be remembered.
Empty promises all fade away.
What you keep will last forever.
Don't tell me that you're some one I can trust.
It doesn't mean a thing to me because,
it isn't what you say, it's what you do!
