Sorry dat ik jullie zolang heb laten wachten!!!!! Hoop dat jullie vergevingsgezind zijn! Misschien niet nu, maar wel wanneer jullie mijn volgende stuk hebben gelezen. ;-) Ik waarschuw jullie alvast dat het een zielig stukje is!

Nog even geduld! Ik wil Silke112 en bella-ja-ik-bella (mijn 2 trouwe fans) en Elfje001 en B00.001 bedanken voor jullie reviews!!


Pire had veel last van de baby, maar met elke schop voelde ze meer liefde voor het kind in haar. Er ging een week voorbij toen ik opeens een luide krak hoorde en toen ik me omdraaide zag ik hoe Pire naar adem hapte en haar armen om haar heen sloeg.

Ik rende op haar af. 'Pire, gaat het?'

Ze ademde een paar keer in en uit, maar niet te diep. Met mijn handen ging ik voorzichtig over haar ribben en ik voelde waar ik al bang voor was geweest. Aan de rechterkant voelde ik een bobbel die bijna door haar huid heen drukte. Mijn mond viel open. Het kind had haar rib gebroken.

'Wat?' klonk ze angstig.

Ik antwoordde niet, maar liep naar de stoel in de hoek waar een stapel lakens lagen. Ik pakte er één en scheurde die in repen. Nu was ik blij dat Machi mij het één en ander had geleerd over wonden- en ziekenverzorging.

Met een vastberaden gezicht liep ik weer naar het bed. 'Pire, het spijt me maar ik moet je pijn gaan doen. De baby heeft je rib gebroken.'

'Hij is sterk!' beaamde ze en ze streek liefdevol over haar enorme buik. Ze was er van overtuigd dat het een jongen was.

Ik hielp haar overeind en ik haatte het hoe zij over het kind praatte. Zo vol met liefde, maar in mijn ogen was het een monster. Hij of zij liet mijn zus pijn lijden.

Ik trok de repen stof strak om haar borst en toen ik klaar was liet ze zich weer op het bed zakken met een van pijn vertrokken gezicht. Ik kroop naast haar en nam haar in mijn armen. Ik streek met mijn hand door haar doffe haar, maar ik stopte daar snel mee toen ik zag dat ik er hele plukken uittrok.

'Huilen luister,' begon ze, haar stem zwak. 'Ik wil mijn zoon Nahuel noemen.'

'Mooie naam.' fluisterde ik. Mooie naam voor zo'n afschuwelijk monster.

'Wil jij hem opvoeden en op hem letten als ik er niet meer ben?'

'Pire!' riep ik geschokt uit. 'Je let zelf op hem na de bevalling! Ik zal zijn tante zijn.'

'Huilen,' en ze probeerde iets omhoog te komen. 'Ik ga de bevalling niet overleven.'

Ik wist dat ze gelijk had en mijn ogen schoten vol met tranen die ik niet weg kon knipperen. Hoe kon ik nou zonder haar verder leven? We waren al 20 jaar samen zonder dat we langer dan een week van elkaar gescheiden waren geweest. En nu vroeg ze ook nog voor het monster te zorgen die haar aan het vermoorden was.

'Het is niet zijn schuld, Huilen.' Zoals altijd had ze mijn gedachten geraden. 'Het is mijn eigen schuld.'

'Maar..'

Ze stak haar op om mij het zwijgen op te leggen en ik klapte mijn mond dicht. 'Beloof me voor hem te zorgen!' Haar stem was plotseling hard en draaide haar hoofd zodat ze me doordringend aan kon kijken. 'Beloof het me!'

'Ja…ja..oké.' gaf ik schoorvoetend toe.

Ik zag aan haar gezicht dat het haar opluchtte, maar plots klapte ze weer dubbel en hapte gorgelend naar adem.

'Ik hou van je!' fluisterde ze moeizaam toen ze weer iets op adem was gekomen. 'Het spijt me dat ik niet naar je geluisterd heb.'

'Het geeft niet lieverd. Ik hou ook van jou!' fluisterde ik verdrietig.

We keken elkaar nog een tijdje aan en ik staarde in haar ogen. Ze keek me met een glimlach aan en in die glimlach zag ik weer de oude Pire. De Pire die onbezorgd buiten rende en alle jongens het hoofd op hol liet slaan. De Pire die al haar geheimen aan mij vertelde. De Pire waarvan ik altijd het allermeest had gehouden boven iedereen. De Pire die mij liet lachen als vader weer eens boos op mij was geworden. De Pire die mijn troost nodig had als vader weer eens boos op haar was geworden. De Pire die altijd gezond was. De Pire die verstandig was.

Dikke tranen drongen in mijn ogen zodat ik even niks kon zien. Ik zou mijn lieve zus zo missen. Ik wist nog niet hoe ik dat moest doen, verder leven zonder haar.

Toen ik mijn tranen uit mijn ogen veegde zag ik dat ze nog steeds naar me glimlachte en ik glimlachte terug. Mijn glimlach bevroor toen ze niet meer knipperde en ik besefte dat haar hart was opgehouden met kloppen.

Ik drukte haar tegen mijn borst aan en huilde. Pas een paar uur later waren mijn traanbuizen opgedroogd, maar ik was nog niet zover om haar los te laten. Haar dikke buik lag tegen mij aan en ik voelde de baby bewegen. De baby…die moest nog uit haar buik, maar hoe? Ze kon niet meer op een gewone manier bevallen.

Zachtjes schoof ik Pire uit mijn armen en ik richtte me op. Al ijsberend liep ik door het huisje op zoek naar de oplossing. Eigenlijk wou ik het kind niet redden, maar ik had het mijn zus beloofd. Ze had haar leven voor het kind gegeven en ik moest er voor zorgen dat het niet voor niets was geweest.

Machi had mij vaak mee genomen als ze bij mensen op ziekenbezoek ging en één keer zag ik hoe ze een snee maakte in de buik van een moeder die zelf niet kon bevallen. Ze had daarna de buik weer dicht genaaid en de baby had het overleefd.

Ik wist nu wat ik kon doen en ik zocht mijn mes. Ik hield deze in het vuur om het te ontsmetten. Dit had ik Machi ook zien doen. Als ik dan toch in het lichaam van mijn zus moest snijden zou het met een schoon mes gebeuren.

Zonder vrees liep ik met het mes in mijn hand naar het bed waar Pire lag. De dood had alle sporen van bezorgdheid van haar mooie gezichtje gewist en ik zag de oude Pire weer.

Met een vaste hand maakte ik een snee in haar buik. Maar ik hoefde niet ver te gaan, ik kon het kind al vastpakken. Ik tilde het kind op en ik wikkelde het in de lappen die ik al had klaargelegd.

Het was het mooiste kind dat ik ooit had gezien. Hij – Pire had dus gelijk gehad – had de ogen van mijn zus, maar hij had een donkere bruine huid. Donkerder dan onze olijfkleurige huid. Hij had al lang zwart haar en perfecte gelaatstrekken.

Ik ging een meter van het kind zitten en staarde erna. Het kind staarde met grote ogen terug. Wat moest ik nou met het kind? Ik kon niet terug naar huis. Om dezelfde reden als dat Pire niet naar huis was gegaan. Vader zou het kind vermoorden en dat kon ik niet laten gebeuren. Niet dat ik zoveel om het kind gaf, maar ik had het nu eenmaal aan Pire beloofd.

Ik stond weer op en ging naar buiten om een gat te graven waarin ik haar kon begraven. Toen ik klaar was droeg ik het lichaam van mijn zus naar buiten en legde haar in het graf onder de boom.

Nadat ik haar begraven had liep ik terug het hutje in. Het kind was nu gaan huilen. Ik aarzelde even maar pakte het toen toch maar op. Als ik het kind zou gaan opvoeden moest ik er voor zorgen dat ik er wel een beetje gevoelens voor zou krijgen. Ik wist hoe het was om ongewenst te zijn.

Eerst hield ik het kind wat van me af, maar na een paar rondjes ermee te hebben gelopen legde ik het toch maar tegen me aan. Zodra het kind tegen me aan lag beet het me. Direct schoot er een felle brandende pijn door mijn nek wat uitstraalde naar mijn hoofd en borst. Van de pijn liet ik het kind los en het viel op de grond. Mijn benen klapten onder me vandaan van de pijn en ik viel op de grond. Direct probeerde ik weer op te krabbelen. Ik zwalkte naar de deur om buiten te komen. Alles brandde en ik wou frisse lucht. Zodra ik buiten was gekomen viel ik op mijn knieën en ik probeerde een stuk te kruipen. Ver kwam ik niet, bij de voet van het pas gedolven graf van mijn zus bleef ik liggen. Het leek me een mooie plek om te sterven.

De enige wens die ik nu nog had, was dat het snel afgelopen zou zijn.


En, en , en???? Ik zei tog dat het zielig zou zijn! :(

Ben heeeeel erg benieuwd wat jullie hiervan denken!

PUSH THE BUTTON