Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 8

Met een zucht liet Lynn zich op de bank zakken. Ze staarde naar het langzaam dovende haardvuur en voelde een steek in haar hart toen ze terugdacht aan Ralph die zo vlug wegvluchtte nadat hij haar had gekust, dat het haar kwetste. Waarom deed hij dat? Lynn wist het niet en ze snapte niet waarom ze zich gekwetst voelde. Per slot van rekening zou zij weggaan nadat ze haar hulp niet meer nodig hadden en waarschijnlijk zou ze hen dan niet snel meer zien. Toch deed het haar pijn dat hij spijt leek te hebben van wat hij had gedaan en het zette Lynn ongewild aan het denken. Wat zou de oorzaak hier van zijn? Was het angst? Was Ralph Batley bang voor nog een gebroken hart? Of was hij niet zeker van het feit dat zij precies hetzelfde wilde als hij leek te willen? Lynn zuchtte en liet haar hoofd in haar handen rusten. Hoe ze er ook over dacht, het leek erop dat wat oom Shane haar had gezegd toen ze hier net aankwam, waar was.

"Ralph heeft het op zijn heupen, liefje. De stagiaire, Linda Metcalfe, heeft hem enkele maanden geleden verlaten. Voor Rouse. Maar ook daar heeft ze het niet lang uitgehouden en ze is van de aardbodem verdwenen. Hij lijkt sindsdien een hekel te hebben aan jongere vrouwen om hem heen. Schrik niet van zijn houding op dit moment, meisje. Trek het je niet aan."

Lynn herinnerde zich de woorden nog duidelijk. Maar ze trok het zich wel aan. Ze trok het zich zeer zeker aan! Hij had haar een deel van zijn gevoelens laten zien, toen hij haar vertelde dat hij zich geneerde voor zijn gedrag en dat hij haar heel dankbaar was voor het feit dat ze hier bleef om te helpen. Vervolgens had hij haar omhelst en gekust, en was hij daarna als een opgejaagd hert de keuken in gevlucht.

Lynn snapte het niet, ze kon het niet begrijpen. Voorzichtig ging ze verzitten, met een verbeten gezicht en sloot ze even haar ogen in een poging de pijn uit haar hoofd te bannen. Zonder succes. Tussen de gonsenden gedachten door, de gonsenden vragen en speculaties, klonk het bonken van haar hoofd luid. Alsmaar luider, zo leek het.

"Voel je je wel goed, liefje? Je ziet bleek.", de stem van Mrs. Batley sleepte Lynn uit haar gedachten, haar wereldje en katapulteerde haar terug naar de keiharde realiteit. Lynn glimlachte zwakjes, niet in staat de pijn in haar hoofd, arm en rug verborgen te houden voor een ieder die het van haar gezicht trachtte te lezen.

"Maakt u zich maar geen zorgen, voor zover het goed kan gaan met iemand die van de trap is gewaaid, ben ik in orde.", antwoordde Lynn zo luchtig mogelijk. Toch kon ze aan de blik van Mrs. Batley zien dat ze er niets van geloofde en dat het haar niet was gelukt om de zorgen bij haar weg te nemen. Lynn zuchtte zachtjes en liet zich weer terug in de kussens van de bank zakken, de pijn die ze daarbij voelde zo goed en zo kwaad mogelijk verborgen houdend. Echter had Mrs. Batley het toch gezien, snelde ze zich de woonkamer uit, naar de keuken. Lynn zuchtte nog eens, wilde niet eens weten wat zich in het hoofd van Mrs. Batley had afgespeeld voordat ze naar de keuken vluchtte. Waarschijnlijk wilde ze oom Shane of Ralph ervan overtuigen dat ze iets moesten doen om haar pijn te verlichten. Hoe ze dat voor elkaar had willen krijgen, bleef voor Lynn een raadsel.

"Hier, meisje, drink dit. Het helpt tegen de pijn. Dokter Morgan zegt dat alleen dit voldoende moet zijn je op de been te krijgen.", Mrs. Batley stond naast de bank, reikte Lynn een glas troebel water aan. Verontrust richtte Lynn haar blik op het glas. Mrs. Batley glimlachte even.

"Maak je geen zorgen, het is geen vergif. Enkel zo'n pijnstiller in de vorm van een poeiertje.", verklaarde ze het troebele water.

"Omdat je zo aandrinkt. Ik geloof niet dat dat lekker kan smaken.", Lynn keek met een schuin oog naar Mrs. Batley en nam het glas aan. Nog altijd niet gerustgesteld over de inhoud van het glas, sloeg ze het achterover. Meteen daarop trok ze een vies gezicht.

"Ik hoop dat het de moeite waard is.", mopperde Lynn. "De smaak is niet te harden!" Mrs. Batley schudde haar hoofd en lachte even.

"Niet zo ongeduldig, Lynn. Ik heb die dingen ook gekregen toen ik ze nodig had. Wondermiddeltjes, zeg ik je.", repliceerde ze. "Al moet ik zeggen dat de smaak ervan me ook niet beviel." Lynn lachte en keek Mrs. Batley even zwijgend aan.

"In dat geval zou ik u willen vragen wat klusjes voor me te bewaren. Ik zou me nog nutteloos gaan voelen als ik langer op deze bank zou moeten blijven liggen.", grijnsde ze. Mrs. Batley draaide het glas rondjes in haar handen, keek niet op toen ze Lynn antwoordde en hield haar blik strak op het glas en haar vingers gericht.

"Dat zou in het voordeel werken van een welbepaald persoon.", liet Mrs. Batley zich ontvallen. Lynn kleurde licht, schudde haar hoofd.

"Ik betwijfel het.", zei ze. Onmiddellijk daarna schoot het hoofd van Mrs. Batley omhoog, richtten de anders zo vriendelijk kijkende ogen zich bijna vernietigend op Lynn.

De stilte had zich dreigend in de woonkamer laten zakken. Lynn en Mrs. Batley keken elkaar zwijgend aan. De laatstgenoemde gepikeerd, de eerstgenoemde eerlijk en open. Lynn had niets te vrezen voor haar mening. Ze stond achter hetgeen ze had gezegd en ze zou het Mrs. Batley uit kunnen leggen als die daarom zou vragen.

"Hoe bedoel je?", Mrs. Batley leek geen vraag te stellen. Daarentegen, ze eiste een antwoord. Lynn sloot voor enkele seconden haar ogen. Toen ze deze weer opensloeg, keek Mrs. Batley haar nog altijd met eenzelfde blik aan.

"U bent toch niet vergeten dat die welbepaald persoon me weg had gestuurd? Dat ik hier niet langer meer welkom was? Als Michael niet was verdwenen, had ik hier nu niet op de bank gelegen.", begon Lynn uit te leggen. Mrs. Batley onderbrak haar toen ze op het punt stond verder te gaan.

"Je weet net zo goed als ik dat hij er spijt van had zo tegen je uitgevallen te zijn.", zei ze, ietwat beschuldigend. Lynn knikte, was niet van plan haar gelijk door een stel leugens te halen. Haar gelijk zou ze halen door eerlijkheid, oprechtheid. Ze speelde geen vuile spelletjes en zou haar ongelijk onder ogen kunnen zien als die zich aan zou kondigen.

"Desalniettemin blijft het feit dat hij me weg heeft gestuurd. Op de een of andere manier lijk ik een bedreiging te vormen en ik weiger als een of andere plaag gezien te worden." Dit keer was het de beurt aan Mrs. Batley om haar ogen te sluiten en een seconde of wat te nemen om haar geduld te herwinnen. Lynn zweeg, wist dat ze zich op glas ijs bevond. Hoewel Mrs. Batley aan haar gehecht was – en andersom, zeker ook – was haar zoon haar alles waard en zou ze in staat zijn Lynn af te maken, vanuit het diepst van haar hart te haten.

"Ik ben er zeker van dat oom Shane je heeft verteld hoe dat zit.", Mrs. Batley's woorden klonken zuur. Haar ogen hielden die van Lynn in de ban, haar gezicht leek vermoeid.

"Ik ben er zeker van dat ik nooit partij ben geweest.", Lynn verbrak het oogcontact door overeind te komen en keek op Mrs. Batley neer, zichzelf overeind houdend aan de bankleuning.

"Al jaren kom ik hier als ik hier nodig ben en nog nooit heeft een van de twee – Ralph óf Rouse – me duidelijk gemaakt meer te willen. Ik zie mezelf dan ook niet als een Edith of een Linda.", Lynn liet haar verontwaardiging doorklinken, wachtte niet op een reactie van Mrs. Batley. Moeizaam verliet ze de woonkamer, begaf ze zich naar de keuken.

Haar trenchcoat haakte ze van het haakje naast de keukendeur, waarna ze – het ding al lopend aantrekkend – het huis verliet. De deur achter haar viel zachtjes in het slot. Even bleef Lynn staan, haar gewicht hervindend en de duizelingwekkende pijn in haar hoofd verbannend. Zacht vloekend omdat niets ging zoals zij wilde, stak ze het erf over. Bij de grote koestal – waar haar auto voor stond geparkeerd – aangekomen, snelde oom Shane zich naar buiten. Verbaasd om Lynn buiten te zien, bleef hij staan.

"Wat doe jij buiten? Terug naar binnen, jongedame, je bent niet fit genoeg het werk hier aan te kunnen.", zijn vrolijk twinkelende ogen richtten zich op de doffe, afwezige van Lynn.

"Sorry, oom Shane.", zei ze. "Ik ben niet buiten om te werken." Een beweging achter oom Shane, in de deuropening van de koestal, verraadde dat er nog iemand was die haar dat hoorde zeggen. Geen van beiden namen daar notitie van. Oom Shane en Lynn keken elkaar zwijgend aan.

"Ik dacht dat je bleef?", oom Shane nam Lynn onderzoekend in zich op, zich duidelijk afvragend vanwaar deze plotselinge verandering van gedachten kwam. Lynn glimlachte vreugdeloos, wendde haar blik af en staarde naar haar ineengevouwen handen.

"Ik ben hier niet langer meer gewenst, oom Shane. U weet net zo goed als ik dat Rouse Cadwell jullie niet met rust zou laten zolang ik hier ben, dat Ralph –", Lynn pauzeerde even. Ze kon het niet. Ze kon oom Shane niet vertellen wat ze Mrs. Batley zo hard in het gezicht had gesmeten. Toch probeerde ze het.

"Ik ben geen Edith en geen Linda. En toch wordt ik door twee families zo gezien." De stilte na haar woorden, klonk als een ijzingwekkende schreeuw in haar ogen.

"Je doet het klinken alsof het een schande is dat men een oogje op je laat vallen.", merkte oom Shane een tikkeltje schamper op. Lynn schudde haar hoofd.

"Ik ben geen hebbeding, oom Shane. Ik ben hier om hulp te bieden aan vrienden, zoals ik jaren lang heb gedaan. Ik ben alleen niet vergeten dat ik ben weggestuurd voordat ik van de trap bij de baai werd geblazen. Als Michael niet was weggelopen, had ik hier nu niet meer gestaan." Oom Shane knikte langzaam.

"Dan was je thuis.", begreep hij. Lynn zweeg, maar haar opslaande ogen verraadde aan hem dat hij het bij het rechte eind had en dat zij hetzelfde had bedoeld. Oom Shane stak zijn hand naar Lynn uit, legde die zachtjes op haar arm.

"Luister, kindje, ik zeg dit je een keer: op deze boerderij ben je nooit als een hebbeding gezien. Hier ben je altijd van grote waarde geweest en dat zal je altijd blijven. Je komt nu alleen in een ongelukkige tijd en het zal je allemaal vast en zeker vies zijn tegengevallen. De Batley's in de clinch met de Cadwell's, Rouse Cadwell die er alles voor over lijkt te hebben ook jou van onze familie weg te nemen.", even pauzeerde hij, Lynn de tijd gevend de woorden tot zich door te laten dringen. "Sommigen van ons valt dat zwaar, Lynn. Ieder van ons verwerkt het op een andere manier, de een laat het over zich heen komen, de ander rent er hard voor weg. Feit blijft dat je jezelf onmisbaar hebt gemaakt op deze boerderij. Op meerdere manieren. Je bent niet alleen een uitstekende hulp, je bent een moedertje voor Michael, een steun voor Maggie. Voor mij ben je iemand die mijn humor waardeert, op welk tijdstip van de dag ook. En voor Ralph –" De beweging die beiden eerder hadden opgemerkt, was er weer. Vanuit de schaduwen in de stal maakte zich het lange gestalte van Ralph Batley los.

"Oom Shane.", klonk zijn stem gebiedend. "U bent nodig in de koestal." Even keken de twee mannen elkaar aan, waarna oom Shane Lynn los liet en na een knikje naar haar de stal in verdween. Ralph bleef echter staan.

"Het spijt me te horen dat je het hier niet langer meer naar je zin hebt." Lynn voelde haar blik zich verharden, haar houding zich verstevigen.

"U moet vast naar een ander persoon geluisterd hebben. Ik heb nooit gezegd dat ik het hier niet naar mijn zin heb.", repliceerde ze gepikeerd. Waarom kon hij niet gewoon luisteren naar wat ze zei? Naar wat ze echt bedoelde te zeggen? "Echter is het zo dat ik hier niet langer meer nodig welkom lijk te zijn. En om aan die intense gevoelens van jou te voldoen, Ralph Batley, vertrek ik."