Nick zag het als een geweldige eer dat hij mee mocht doen aan de Hongerspelen. Hij had er altijd van gedroomd om presentator te worden, en dit was zijn kans om te laten zien wat hij kon! Zodra het startschot klonk, richtte hij zich direct op de camera's die overal om hen heen zoemden.
"Dames en heren, jongens en meisjes! Ik breng u, live vanuit de Arena, de achtste editie van de Hongerspelen! Mijn naam is Nick, een van de tributen en voor de komende dagen uw verslaggever! En daar gaan de eerste tributen het water in! Ik zie Sonam, Matthias en Adriaan ieder verschillende kanten op zwemmen! Achter mij zijn de tributen inmiddels de strijd aan gegaan! Zo te zien is Willem bewusteloos geraakt dames en heren! En hij kan maar beter uitkijken, want ik zie Thorsten zijn kant op komen! Maar wacht, wie is dat? Het is Dylan! Hij heeft geen wapen te pakken gekregen, en lijkt Thorsten met zijn blote handen te willen vermoorden! Nu ik nog eens goed kijk, valt het me op hoe weinig wapens er in het spel zijn! Ai! Thorsten heeft Dylan neergeslagen, en trapt nu zijn keel dicht! Hoorde u dat kanonschot het lijkt erop dat Dylan het heeft begeven dames en heren! De tributen verplaatsen zich langzaam maar zeker richting het water, waar het gevecht onverminderd door gaat! Ik zal achter ze aan gaan zodat u geen moment hoeft te missen!"
Terwijl Nick zijn verslag deed, leken de andere tributen geen aandacht voor hem te hebben. Tijdens de trainingen had Nick niet bepaald blijk gegeven van enige kwaliteiten (behalve gruwelijk irritant zijn), dus zagen de andere tributen hem niet als concurrent. En zo sprong Nick het water in, nog steeds volop pratend en veel te enthousiast voor iemand die omringd werd door lijken en ieder moment de volgende kon zijn.
