Hoofdstuk 8

Het was avond, zo'n 11 uur en het was donker. Alle leerlingen waren al naar bed, maar ik sloop nu door de gangen. Patty wilde niet, ze zei dat ze vrijdag wel wilde omdat het daarna weekend was. Dus ik had eerst Nick en Lucas willen overhalen, maar die wilde ook niet. Die hadden niet zo'n zin om gelijk strafwerk te krijgen. Jack zei dat hij mee zou gaan, maar hij was het vergeten en in slaapgevallen.

"Draco, kom op, we hebben niet eeuwig de tijd!" zei ik zacht toen hij even bleef staan.

"Ik dacht dat ik wat hoorde."

"Jij verbeeldt je teveel, er is heus niemand nog op. Kom, we moeten snel zijn want Sneep doet zo wel zijn laatste ronde voor hij gaat slapen."

"Je zei dat er niemand meer op was!"

"Niemand, behalve Sneep," zei ik zuchtend en trok hem mee. We waren bijna buiten en ik begon sneller te lopen. Opeens bleef Draco staan en trok me mee de schaduw in. Ik wilde vragen wat er was, maar hij legde een vinger tegen mijn lippen en dat zei al genoeg. Ik hoorde voetstappen – behoorlijk luid – en zag Sneep langs lopen. Hij bleef staan en we hielde onze adem in, bang dat hij zou horen – Sneep had ook zulke goede oren! – maar hij liep verder en we haalde weer adem.

We slopen verder naar buiten en gingen naar de rand van het bos. We slopen het donkere bos in en gingen rustig en recht overeind verder.

"Dat was op het nippertje, hij had ons bijna te pakken."

"Ja als ik er niet was geweest…" Ik grinnikte en gaf hem een duwtje. Het lukte alleen niet zo goed want hij pakte mijn handen vasten trok me naar zich toe. Ik bleef tegen hem aanlopen een hij sloeg een arm om me heen. Ik had gedacht dat het wel een warme nacht zou zijn, maar het was helemaal niet zo warm. Ik had alleen een dunne trui aan en mijn mantel niet mee genomen, dus ik vond het niet zo vervelend dat hij me warm hield. Zo liepen we een stuk door het bos, tot we bij een meer aankwamen. We gingen aan de oever zitten en ik legde mijn hoofd op zijn schouder.

Ik deed dit vaker, maar dan alleen. Ik was nooit bang in het bos, alleen had ik het nog nooit met volle maan gedaan. Het verontrustte me dat het dus nu volle maan was, je wist maar nooit wat er zich in het bos schuil hield en omdat het nu ook een heldere nacht was….

"Wat verontrust je?" vroeg hij vriendelijk en ik antwoordde niet meteen.

"Het is volle maan en helder. Ik ben nog nooit met volle maan naar buiten gegaan." Hij keek naar boven en kreeg een grijns op zijn gezicht die ik niet kon plaatsen.

"Waarom glimlach je zo, is er iets dat ik mis?"

"Nee hoor, ik zat me net te bedenken dat…" Hij maakte zijn zin niet af. Ook was nu zijn glimlach verdwenen en had plaatst gemaakt voor een bezorgd en angstige blik. Ik keek een moment naar hem en volgde daarna zijn ogen. Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken en wist zeker dat, dat ook voor Draco gold.

We keken naar de overkant van het meer en zagen op een klein open plekje iets rondsnuffelen. Omdat het donker was kon ik niet helemaal goed zien wat het was. Het liep op vier benen, had een spitse snuit, was niet al te groot maar toch flink. Het dier – ik dacht dat het wel eens een wolf kon zijn – kwam met zijn kop omhoog en begon te janken. Mijn vermoeden was goed.

Ik huiverde en greep Draco vast. Hij hield mij ook steviger vast en drukte me dichter tegen zich aan. Iets wat ik zelf ook al had gedaan als hij het niet deed.

"Wat moeten we nu doen? Heeft hij ons al gezien?" vroeg ik fluisterend.

"Maak je geen zorgen, hij heeft ons nog niet gezien anders was hij wel weg gegaan of op ons af gekomen. We moeten stil proberen weg te gaan, de schaduw in. We mogen amper geluid maken, anders ontdekt hij ons of de leraren." Ik knikte. Heel zacht schoven we naar achteren. Het leek goed te gaan en toen we in de schaduw kwamen stond Draco op en wenkte me. Hij liep alvast het bos iets in en ik wilde opstaan.

Opeens voelde ik warme lucht in mijn nek en ik hoorde zwaar gehijg bij mijn oor. Mijn nekharen gingen overeind staan en ik verstarde. Het duurde maar twee seconden voor ik doorhad dat er iets achter me stond en ergens zei mij iets dat het niet Draco was.

Ik durfde me niet te verroeren, niets te zeggen, zelfs niet met mijn ogen te knipperen. Het bleek dat die ene wolf, niet de enige wolf hier was.

Mijn gedachten gingen op topsnelheid en ik wachtte tot hij me zou grijpen en me zou bijten in mijn nek, waarna ik een snelle en korte dood tegemoet zou komen. Mijn hart ging als een razende tekeer en ik hoorde de wolf grommen. Ik greep wat zand en het volgende moment ging snel.

Ik gooide het zand blind naar achteren, ik hoopte dat het in zijn ogen zou komen en even niets kon zien zodat ik mijn stok kon pakken en weg gaan. Ik hoorde de wolf naar achteren stappen en ik greep mijn kans. Ik stond vliegensvlug op en pakte onderwijl mijn stok. Maar ik had de wolf niet geraakt, ik had hem alleen maar afgeschrikt. Zodra ik opstond maakte hij een sprong en kwam tegen me aan. Hij sprong op me en ik viel achterover met mijn rug tegen de grond. Deze wolf was zwaar en groot, ik kon hem met geen mogelijkheid van me af krijgen en wachtte mijn dood af.

Ik haalde zwaar adem omdat ik hard om mijn rug was gevallen en geen kans kreeg om te schreeuwen. De wolf ademde in mijn gezicht. Hij opende zijn bek, er zaten nog resten van rauw vlees tussen en het stonk vreselijk. Meteen kreeg in weer ademnood.

Het leek wel een eeuwigheid te duren voor hij me beet, maar in werkelijkheid was het maar 15 seconden. Hij kwam met zijn kop naar me toe en ik voelde de tanden mijn nek raken.

Opeens stopte hij en keek op. Het andere moment werd hij door een straal getroffen en vloog hij van mij af. Ik zag hem neerkomen 10 meter verderop. In de tijd dat hij viel, kwam er iemand met een heel donkerblauwe cape – het kon ook zwart zijn, dat was niet goed te zien – voorbij lopen. Degene die mij had gered had zijn stok in de aanslag op de wolf gericht. De wolf stond snel weer op, begon te grommen en ontblootte zijn tanden. Degene zwaaide met zijn stok en er kwam weer een straal uit die net voor de voeten van de wolf terecht kwam. De wolf sprong achteruit en luid grommend rende hij weg.

Degene draaide zich om en keek me aan. Ik kon zijn gezicht niet zien want hij dat een kap over zijn hoofd en gezicht.

"Je moet voorzichtiger zijn, het is heel gevaarlijk in het bos en het heet ook niet voor niets het verboden bos. Zorg dat je snel weg bent en haal je vriend ook weg… hij bekomt nog van de schrik." Ik schrok. Ik stond gelijk op en zakte weer door mijn knieën om een buiging te maken.

"Het spijt me meester, ik zal voortaan beter opletten. Maar u kunt me er niet van weerhouden stiekem het bos in te gaan," zei ik met een grijns en hij grinnikte.

"Dat zal ik ook niet doen. Ga, snel." Ik knikte, stond op en rende naar het bos, opzoek naar Draco.

Ik hoorde voetstappen en draaide me resoluut om.

"Draco, waar was je?" fluisterde ik opgelucht toen ik hem zag en naar hem toen snelde en hem omhelsde.

"Ik was je kwijt en toen ik terug wilde gaan stond ik oog in oog met zo'n smerig beest. Waar was jij dan?" vroeg hij bezorgd en me ook vast hield.

"Toen jij net verdween en ik op wilde staan had zo'n beest me te pakken. Ik kon hem nog net van me af duwen en toen heb ik hem geprobeerd van me af te houden, wat niet goed lukte. Ik kon hem weg jagen met een spreuk en toen ben ik achter jou aan gegaan. Hoe heb je hem weg gekregen?" loog ik. Ik kon hem moeilijk gaan vertellen dat mijn meester me had gered, dan zou ik allemaal vragen krijgen.

"Hij werd geroepen en liet me toen voor wat ik was en snelde weg," zei hij en ik was ervan verzekerd dat mijn meester zo'n roep had gedaan en dat hij daarop had gereageerd.

"Gelukkig, ik was zo bang. Ik dacht echt dat mijn dood nabij was. Ik was ook bang dat er iets met jou was, omdat je niet terug kwam," zei ik en nu pas kwam de schok naar boven. Hij hield me stevig vast en ik hield hem ook vast.

"Het is over, rustig maar. Ik ben er nu en laat je niet meer alleen, het spijt me," zei hij sussend en streelde mijn rug. Ik voelde me veilig en langzaam kwam mijn zelfvertrouwen terug. Ik was er echt geweest als mijn meester me niet was komen redden. Waarom was ik altijd zo roekeloos? Maar hoe wreed het bos ook was, ik kon het niet weerstaan er 's nachts doorheen te wandelen.

Het was gewoon even een schok, maar ik kreeg mijn grijns weer terug.

"Oké, het was even schrikken, maar nu wil ik wel weer verder," zei ik, de raad van mijn meester in de wind slaande. Draco keek me bedenkelijk aan en schudde toen zijn hoofd.

"Nee, laten we terug gaan. Het is gevaarlijk nu, de wolven weten dat we er zijn. We kunnen nu echt beter terug gaan," zei hij beslist en ik keek hem heel lief aan.

"Alsjeblieft! Het is zo leuk!" Hij schudde beslist zijn hoofd en trok me mee naar het terrein. Mopperend ging ik achter hem aan en we slopen weer stil terug naar de LL-kamer.

De volgende ochtend was ik op tijd wakker en had een behoorlijke stijve nek. Ik ging snel douchen en liep daarna naar beneden waar Patty stond te wachten.

"Hé, je bent vannacht wel gegaan hé," zei ze.

"Ja, het was…. Hoe zal ik het zeggen, spannend."

"Ging je alleen?"

"Nee, Draco ging mee. Ik had hem overgehaald, Jack was het vergeten… sukkel."

"Is er nog iets gebeurd?"

"Eeuh.. behalve dat we net aan de dood zijn ontsnapt van drie wolven, nee, niet echt," zei ik grijnzend en Patty bleef even staan en keek me geschrokken aan.

"Dat meen je niet! Wat was er gebeurd? Heeft Draco je gered? Als dat zo is hé, dan ga ik jullie echt koppelen… dat was ik toch al van plan, maar ja."

"Bitch! Nee, ik heb mezelf gered en hij had geluk… de wolf werd terug geroepen. Daarna heeft hij me wel over de schok heen geholpen. Er zat zo'n beest gewoon boven op me! Ik heb zijn tanden in mijn nek gevoeld!"

"Waar precies? Maar, hoe was je ontsnapt?"

"Hier," zei ik en wees de linkerkant van mijn nek aan "ik kon hem van me af duwen en had zand ik zijn ogen gegooid. Ik kon snel opstaan en met wat vloeken kon ik hem weg jagen," loog ik, ik was er erg goed in… maar dat wisten jullie al.

"Wow, ik zie een rode plek… hij heeft geen wond gemaakt. Maar ik weet niet of ik nu nog wil, vrijdag."

"Natuurlijk wel! Ik doe dit al jaren, dit is de eerste keer dat er wat gebeurd was."

"Oh, oké. Dan wil ik wel mee… maar alleen als er ook andere mee gaan!"

"Ja, ja. Ze gaan heus wel mee. Maar, geef die boter eens aan," zei ik. Terwijl we aan het praatten waren, waren we al in de grote zaal beland en waren nu aan het eten.

Na het eten gingen we naar het lokaal van VTZK. Ik zag de Griffoendors al staan, inclusief Potter, Griffel en Wezel. Toen Potter me zag leek het alsof hij bliksem zou schieten. Als blikken konden doden, dan waren we nu allebei dood.

Ik draaide me om naar Patty en begon luidkeels te praten over hoe stom ik de les Verzorging van Fabeldieren vond en hoe stom ik professor Hagrid vond. Ik wist dat hierdoor Potter nog bozer werd en dat hij me uiteindelijk aan zou vallen ofzo, dan had ik een reden om hem te vervloeken in de gang en werden er geen punten van Zwadderich afgetrokken. Patty deed met plezier mee en uiteindelijk kwamen Draco en Lucas er ook nog bij. Nick en Jack vonden het niet zo heel indrukwekkend om Potter boos te zien worden en deden dus ook niet mee. Nou, indrukwekkend vond ik het nou ook weer niet, het was gewoon leuk op hem te pesten.

Het klaslokaal ging open en we gingen allemaal naar binnen. Ik ging dit keer naast Patty zitten en we kletste zacht de hele les door. Het was niet een erg boeiende les. We gingen geen praktijk doen maar gewoon theorie. We waren aan het fantaseren hoe het er bij toverdranken aan toe zou gaan, we konden Sneep extra geïrriteerd laten maken zodat Potter het zwaarder te verduren kreeg.

"Willen mevrouw Hanley en mevrouw Park even opletten, ik heb niet erg graag dat er mensen niet opletten terwijl ik iets belangrijks aan het vertellen ben!" zei professor Herends maar we hoorde het niet echt. Ik kreeg opeens een kneepje van Draco in mijn schouder – hij zat achter me – en ik keek hem geërgerd aan. Hij knikte naar de leraar en ik draaide me om. Ik merkte op dat het verdomd stil was in de klas en dat alle ogen op ons gericht waren. Patty keek nu ook op en ik zag dat ze zich schaamde. Ik liet duidelijk blijken dat het me niets kon schelen dat de hele klas op mijn wachtte en liet dus ook een verveelde zucht horen. Professor Herends keek me woedend aan en ging vervolgens verder met zijn-ervaring-met-wilde-beesten-verhaal. Ik grinnikte en Patty grinnikte terug. Ik keek door de klas en Griffel stuurde me een vernietigende blik toe waardoor mijn glimlach alleen maar groter werd. Ik scheurde een stukje papier van mijn perkament af en begon erop te tekenen. In het tekeningetje maakte ik professor Hagrid erg belachelijk en daarnaast tekende ik Griffel – wat haar moest voorstellen dan – die half vermoord werd door mensetende boeken. Ik liet de tekening aan Patty zien en die schoot prompt in de lach. Professor Herends keek weer woedend naar ons en snel duwde ik het papiertje in mijn zak.

"Wat valt er te lachen? Als het grappig is wil ik graag mee kunnen lachen en de rest van de klas ook!" zei hij en snoof.

"Er is wel degelijk iets grappig, alleen denk ik niet dat de rest van de klas – op de zwadderaars na dan – het grappig zal vinden en u al helemaal niet," zei ik smalend.

"5 punten aftrek voor Zwadderich," zei hij en mijn glimlach werd gemeen groot. De Griffoendors grinnikte, maar na een boze blik van Herends werden ze gelijk stil, die watjes! Herends kon het blijkbaar niet aanstaan dat ik het alleen maar leuk vond dat hij boos werd en begon me de rest van de les te negeren.

Na de les had Herends me bij zich geroepen en Patty zei dat ze op de gang zou wachtten.

"Geef een goede reden waarom jij je zou gedragen als een onopgevoed kind in de klas," zei hij streng, ik had deze vraag wel verwacht.

"Omdat ik het leuk vind. Weet je, als een les me niet zo interesseert… ga ik me vervelen. En als ik me ga vervelen dan ga ik leraren irriteren. Kijk zo zit een kind als ik nou eenmaal in elkaar," zei ik schouderophalend.

"Hebben je ouders je soms geen manieren geleerd? Hebben ze je niet geleerd hoe jij je moet gedragen in het bijzijnde van mensen die hoger dan jij staan?" vroeg hij snerend. Dit had hij beter niet kunnen vragen. Mijn ouders waren niet een van mijn leukste gedachten.

"Het gaat u niets aan hoe mijn ouders mij hebben opgevoed, dat is nog onbeleefder om te vragen. Ik heb genoeg van hen mee gekregen en dat zijn niet alleen manieren, als u weet wat ik bedoel," siste en snauwde ik hem toe, zwaaide mijn tas over mijn rug en liep zonder nog een woord te zeggen weg.

"Jufvrouw Hanley, ik heb niet gezegd dat u kon gaan," zei hij verwoed maar ik negeerde hem, zwaaide de deur open en trok Patty mee naar de kassen.

"Wat denkt hij wel, mijn ouders erbij betrekken!" siste ik en Patty hield wijselijk haar mond. In de kassen aangekomen gingen we snel zitten en deden mee met de les. Ook deze les was alleen maar theorie, er was echt niets aan.

Toen de pauze was begonnen zat ik iedereen af te katten. De meeste deden alsof het normaal was maar Patty reageerde wat gepikeerd. Lucas legde haar uit dat het wel weer zou overwaaien, dat ik gewoon even boos was en dat niemand me kon opvrolijken.

"Wat was er nou gebeurd?" vroeg Draco aan het eind van de pauze. Ik was nog steeds boos, maar hij had er een beetje genoeg van.

"Gaat je niets aan," snauwde ik hem terug.

"Zeg, wij kunnen er toch niets aan doen dat jij chagrijnig bent! Waarom regeer je het allemaal af op ons! Wij hebben toch niets gedaan!" zei hij verwoed en begon zijn geduld te verliezen.

"Nee, heb ik dat dan gezegd! Als jullie me maar blijven lastig vallen met vragen kan ik toch moeilijk zo zoet als een poesje blijven doen als ik zo chagrijnig ben!" kaatste ik terug. Jack keen geamuseerd naar onze woorden-oorlog.

"We willen je alleen maar helpen! Waarom kraak je ons zo af en doet alsof we niets kunnen!"

"Heb je Lucas niet gehoord? Het waait zo wel weer over!" zei ik kattig en Jack grinnikte. "Houd je kop!" sneerde ik naar hem en hij keek me beledigd aan.

"Oké, als jij je leven wil vergallen door steeds zo chagrijnig te zijn vind ik het best! Ik zal je niet tegen houden!" zei Draco boos.

"Fijn, laat me dan nu met rust!" zei ik kwaad. Ik stond op en beende kwaad naar de kerkers. Waarom deed iedereen zo gemeen of irritant? Ze weten toch wel dat me iets dwars zit! En als ik zeg dat ik het niet wil vertellen, dan wil ik dat toch niet? Waarom bleven ze dan door vragen? En nu is Draco ook nog boos op me, echt wat ik nodig had. Zuchtend liet ik me ergens tegen een muur zakken en haalde het papiertje uit mijn zak. Ik verfrommelde het en gooide het in een hoek niet wetend dat Griffel het op zou pakken.

-------

Hey mensen!

Bedankt voor de reviewtjes..

Ik ga morgen drie weken op vakantie en kan dus niets posten.

Even dat jullie het weten.

Kusjes Noeks!