A/N: Sorry dat ik zo lang niet geüpdate heb, maar ik had het heel druk met school. Drie proefwerken op een dag, dan moet je toch best wel veel leren! Ik heb in ieder geval het hoofdstuk weer af en ik ben al een heel eind met het volgende hoofdstuk, maar daarna moeten jullie me even helpen. Veel plezier met lezen!

Hoofdstuk 8 – Familie

Where love rules, there is no will to power; and where power predominates, there love is lacking. The one is the shadow of the other – Carl Jung

Ze rende terug naar het kasteel. Het kostte haar veel moeite om niet in tranen uit te barsten. In de gang waar het portret van de Dikke Dame hing knalde ze tegen iemand omhoog. In plaats van naar achteren te stappen bleef ze tegen de schouder aanleunen van degene waar ze tegenop gelopen was. Nu kon ze het niet meer inhouden. Tranen stroomden over haar gezicht en ze drukte zich tegen de persoon aan die voor haar stond. Voor hetzelfde geld was het Vilder, maar dat kon haar niet schelen. Perkamentus sloeg een arm om haar heen en hielp haar naar zijn kantoor. Hij zette haar in een stoel en ging zelf achter zijn bureau zitten. Zijn kin rustte op zijn handen en hij keek haar onderzoekend aan. Het gehuil was overgegaan in zacht gesnik.

'Nu moet je me eens precies vertellen wat er gebeurd is' zei hij rustig.

Ze veegde haar ogen af met de mouwen van haar gewaad en knikte. Met horten en stoten kwam het hele verhaal er uit. Perkamentus onderbrak haar niet één keer. Toen ze klaar was bleef het even stil.

'Dat kan ik me nog herinneren. Het was in juni, vlak voor de vakantie. Jullie waren allebei net afgestudeerd. Alle leraren hadden het erover dat jullie zouden gaan trouwen. Een Zwadderaar en een Griffoendor. Wanneer zou dat ook al weer gebeuren?' vroeg Perkamentus.

'In mei' antwoordde Savannah zachtjes.

Professor Anderling deed de deur open en liep het kantoor binnen. Ze fronste.

'Stoor ik?'

'Maar natuurlijk niet. Neem een stoel' zei Perkamentus glimlachend.

'Dat zal niet nodig zijn, Albus. Ik kom alleen even deze brief van het Ministerie brengen. Ze zeggen dat het dringend is'

'Het zal vast heel dringend zijn. Leg hem maar op mijn bureau, ik zal ernaar kijken zodra ik klaar ben met juffrouw Forester'

Voordat professor Anderling de deur achter zich dicht kon doen riep Perkamentus haar terug.

'Minerva, zou jij juffrouw Griffel even kunnen halen en haar naar mijn kantoor sturen?' vroeg hij.

Professor Anderling knikte en trok de deur achter zich dicht. Perkamentus draaide zich weer naar Savannah. Zijn ogen twinkelden niet meer.

'Je weet wat dit betekent, Savannah?' vroeg hij haar ernstig.

Ze knikte en raakte de ketting om haar nek aan. Een witgouden ketting met een hangertje in de vorm van een esdoornblad.

'Als de raad hiervan hoort; oorlog'

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Hermelien had Savannah teruggebracht naar de leerlingenkamer en haar iets te drinken gebracht. Ze voelde zich al een stuk beter. Net toen ze naar bed was gegaan kwamen Fred, George en Harry de leerlingenkamer binnen struikelen. Hermelien sloeg haar armen over elkaar.

'Wat is hier allemaal aan de hand?'

'Voldemort…' zei Harry, happend naar adem.

'Ik ga Ron wakker maken' zei ze, en liep onmiddellijk naar de slaapzaal.

Even later zaten ze allemaal rond het haardvuur.

'Is Savannah al terug?' vroeg George bezorgd.

Hermelien knikte.

'Ze is net naar bed gegaan, maar ze zag er niet zo goed uit. En nu wil ik weten wat er gebeurd is'

Fred en George vertelden het verhaal tot op het punt waar ze Harry tegenkwamen, toen nam Harry het over.

'Ze rende weg en hij ging achter haar aan. We hebben nog een hele tijd gezocht, maar konden ze nergens vinden, dus zijn we teruggegaan' eindigde hij.

'En Malfidus?' vroeg Hermelien.

Ze keken haar aan alsof ze net gezegd had dat ze een hekel aan school had. Fred sloeg zich tegen zijn voorhoofd.

'Ik wist dat we iets vergeten waren'

Harry haalde zijn schouders op.

'Hij komt vanzelf wel terug. Onkruid vergaat niet' zei Ron onverschillig.

'Ron, hoe kun je dat nou zeggen' riep Hermelien uit.

'Wat? Het is toch zo'

'Laat ook maar'

Verontwaardigd keek ze de andere kant op.

'Malfidus is niet ons grootste probleem. We weten nu dat Voldemort zich schuilhoudt in het Verboden Bos. Wat gaan we daar aan doen?' vroeg Harry ernstig.

'Naar Perkamentus gaan?' stelde Fred voor.

Hier gingen ze allemaal mee akkoord.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Twee minuten later stonden George en Harry voor de waterspuwer die de ingang naar Perkamentus zijn kantoor bewaakten. Één probleempje: ze wisten het wachtwoord niet. Na twintig minuten begonnen ze toch lichtelijk in paniek te raken. Gelukkig kwam Perkamentus net op dat moment zijn kantoor uit lopen.

'Nou, nou, jullie zien er nogal verwaaid uit' zei hij met een lichte schittering in zijn ogen.

'Zouden we u even in uw kantoor kunnen spreken, professor? Het is nogal belangrijk' zei Harry.

'Maar natuurlijk jongens. Kom binnen'

Na het wachtwoord te hebben gegeven (suikerveren) konden ze tegenover Perkamentus bureau gaan zitten.

'Wat wilde jullie me zeggen, jongens?' vroeg hij glimlachend.

'Nou, professor…Ziet u…Voldemort. Hij…Hij zit in het Verboden Bos' stamelde Harry.

Perkamentus knikte alleen maar.

'Daar was ik van op de hoogte, ja'

'Maar…Hoe?' was alles dat George uit wist te brengen.

'Ik kwam juffrouw Forester tegen op de gang. Ze was nogal overstuur moet ik zeggen. Zij was zo vrij het me te vertellen'

'Savannah? Weet u dan wat er is gebeurd?' vroeg Harry.

Perkamentus knikte langzaam.

'Niet zo nieuwsgierig, meneer Potter. Nieuwsgierigheid is een goede eigenschap, maar er zijn dingen die u niet hoeft te weten' zei hij rustig.

'Ja professor' zei Harry snel.

Op dat moment vloog de deur open. Professor Anderling kwam binnenstormen, lichtelijk buiten adem.

'Professor, we hebben een probleem'

'Wat is er dan, Minerva?' vroeg Perkamentus, zijn wenkrauwen opgetrokken.

'Kijk maar uit uw raam' antwoordde professor Anderling.

(A/N: Ik weet eigenlijk niet of er een raam is in het kantoor van Perkamentus. Laten we anders maar gewoon zeggen dat ze pas hebben verbouwd)

Perkamentus stond op van zijn bureau en liep naar het enige raam in het kantoor. Harry en George stonden ook op en keken over zijn schouders uit het raam. Het hele terrein was bedekt met mensen op paarden en te voet, in alle soorten, maten en kleuren. De meeste droegen gewaden, maar sommige ook middeleeuwse boerenkleding. Allemaal stonden ze rondom een groep van dertien mensen op zwarte paarden en met witte gewaden. Sommige hadden pijl en boog over hun rug geslingerd en bij anderen zagen ze zwaarden aan hen zij fonkelen. Harry's mond viel open.

'Dat hebben ze snel gedaan. Ik had ze hier op zijn vroegst morgenochtend verwacht' mompelde Perkamentus.

'Minerva, zou jij de Raad van Dertien binnen willen vragen? Het zou onbeleefd zijn om ze te laten wachten' zei hij tegen professor Anderling.

Die knikte en liep het kantoor uit. Nu wende Perkamentus zich tot George,

'Meneer Wemel, zou u zo vriendelijk willen zijn juffrouw Forester te halen? Ik denk dat we haar hier hard nodig hebben'

George knikte en rende het kantoor uit.

'Professor, wie zijn de Raad van Dertien?' vroeg Harry, die nu duidelijk in de war was.

'De Raad van Dertien…. De Raad van Dertien is het ministerie van de elven' antwoordde Perkamentus.

'Maar wat doen ze hier? En wat heeft dat met Savannah te maken?'

'Ze zijn hier vanwege wat er vanmiddag in het bos gebeurd is' was alles dat Perkamentus wilde vertellen.

'Het gebeuren van vijftig jaar geleden konden ze nog door de vingers zien, maar dit keer… Als het fout gaat krijgt de toverwereld met een nog ergere vijand als Voldemort te maken' voegde hij er zachtjes aan toe.

Voor Harry nog iets kon vragen werd er op de deur geklopt. De deur ging open en de mensen met de witte gewaden die hij eerder had gezien kwamen de kamer binnen. Hij telde zeven vrouwen en zes mannen. Vreemd genoeg leek het kantoor niet veel voller geworden te zijn. Een man met schouderlang rood/bruin haar en een stoppelbaardje schudde Perkamentus de hand.

'Dimitri, welkom op Zweinstein' begroette Perkamentus hem.

'Albus' zei de man met een knikje van zijn hoofd.

Op dat moment werd er weer op de deur geklopt. Alle hoofden draaide zich richting de deur. George kwam binnen, gevolgd door Savannah. Die keek even verbaas naar de man met het stoppelbaardje.

'Pappa?'

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

A/N: Nou, hier moeten jullie het voorlopig mee doen. Het volgende hoofdstuk wordt waarschijnlijk niet zo heel lang, maar meer een filler chapter. Vertel me aub wat je er van vond!