Na de eerste trainingsdag wordt de strategie verder besproken. Marcus wordt geplaagd door nachtmerries.
Aan het eind van de dag mogen we weer terug naar onze verdieping van het Trainingscentrum. Leia en ik gaan eerst naar onze kamers om te douchen en gaan daarna naar de eetzaal. Nathan zit al aan tafel, maar Abby is er niet. We eten allemaal wat, maar omdat Leia en ik Nathan allebei niet mogen wordt er niet gesproken.
Wanneer we halverwege zijn met het eten komt Abby binnen. Ze kijkt behoorlijk tevreden. Ze gaat aan tafel zitten en schept een bord vol met worteltjes en aardappelpuree. 'Ik kom net terug van de elfde verdieping,' vertelt ze ons. 'Ik heb daar gesproken met de mentor van District 11. Hij heeft met Weed en Baley gesproken toen ze terugkwamen van de training. Ze wilden allebei graag met jullie samenwerken, maar Baley drong eropaan dat jullie alleen zouden samenwerken tijdens het Bloedbad, omdat ze bang was dat de spanningen te groot zouden worden wanneer er steeds minder tegenstanders zijn. Weed wilde eerst dat de samenwerking langer door zou gaan, maar was het uiteindelijk eens met zijn zusje.'
Abby kijkt ons beide aan. 'Kunnen jullie je daar in vinden?' We zijn allebei even stil. 'Ik had eigenlijk gehoopt dat de samenwerking langer zou duren,' zegt Leia. 'Niet alleen de Beroeps zijn gevaarlijk, maar ook de andere tributen zijn gevaarlijk. De meeste zijn zestien jaar of ouder.' Ik denk na. 'Maar uiteindelijk ging de samenwerking vooral om het uitschakelen van de Beroeps,' zeg ik. "als we dat gedaan krijgen tijdens het Bloedbad kunnen we altijd nog met z'n tweeën verder,' zeg ik tegen Leia. Ze knikt en zegt niks meer, maar ik kan zien dat ze het er niet helemaal mee eens is. Leia kon het nooit goed verbergen als ze het ergens niet mee eens was. Dat was één van de redenen dat ze het de leraren zo moeilijk maakte op school.
Abby ziet dat we zijn uitgepraat. Ze kucht even. 'Goed. Nu dat is afgerond moeten we het hebben over de leiding. Ik heb het hierover gehad met de mentor van District 11 en we zijn samen tot de conclusie gekomen dat Weed het meest geschikt is om de leiding te hebben over de aanval op de Beroeps tijdens het Bloedbad.' Ze wacht even om te kijken of er protest is. Dan gaat ze verder. Er kan zich echter een situatie voordoen waardoor Weed al tijdens het Bloedbad wordt uitgeschakeld. In dat geval krijgt Marcus de leiding.' 'Waarom Marcus?' vraagt Leia. 'Hij is pas zeventien. Terwijl ik al achttien ben net zoals Weed.' Ze is duidelijk niet blij met de keuze. Ik houd me wijselijk op de achtergrond.
Abby blijft rustig. 'De keuze is gemaakt op basis van het karakter van de persoon. Niet op leeftijd of vaardigheden. Het kan zijn dat je het hier niet mee eens bent, maar je moet erop vertrouwen dat de mentoren hierin de beste keuzes maken Leia,' zegt ze. 'Best,' zegt Leia, maar ze ziet er nog steeds boos uit.
Na het eten verdwijnt Leia gauw naar haar kamer. Ik praat nog wat door met Abby. Ze wil graag weten of ik heb gezien met wat voor wapens de andere tributen werken. Ze wil vooral een goed beeld krijgen van de vaardigheden van de Beroeps. Ik weet haar te vertellen dat de Mannelijke tribuut van District 1 vooral werkt met een zwaard in zijn rechterhand en een schild in zijn linkerhand. Terwijl het meisje van District 1 in elke hand een bijl heeft. Ze is niet zo goed in het werpen van de bijlen, maar ze vecht er professioneel mee. Abby knikt en maakt aantekeningen op haar kladblok. Ze vraagt me of ik morgen nog beter op de Beroeps wil letten. Nathan zegt dat ik maar beter naar bed kan gaan. Ik protesteer niet, omdat ik weet hij gelijk heeft.
Als ik op mijn kamer ben val ik uitgeput neer op mijn bed. Een dag vol zware trainingen heeft zijn tol geëist. Toch kan ik maar moeilijk in slaap komen. Ik kan alleen maar aan Kay denken. Na de dood van mijn vader was het in leven houden van mijn broertje het belangrijkst. Dat was de laatste wens van mijn vader. Ben ik er in geslaagd? Is Kay nu op weg naar District 13 of ligt hij op het kerkhof van District 10. Ik peins hierover tot ik voel hoe een traan die ongemerkt uit mijn oog is gevallen over mijn wang rolt. Ik veeg hem gauw weg. Met huilen schiet je niks op. Ook dat leerde mijn vader me. Hij wist dat Kay en ik in een harde wereld opgroeiden en dat zwakte niet geoorloofd wordt. Ik draai me op mijn zij en val uiteindelijk in slaap.
Ik loop over een weiland. Het is donker en een dikke mist ontneemt me alle zicht. Toch herken ik het weiland. Ik loop gauw het gras over. Ik weet wat ik aan de rand van het weiland zal vinden. Wanneer ik de rand van het weiland bereik kijk ik uit over het bewoonde deel van District 10. Tussen het weiland en het bewoonde deel van het District ligt het kerkhof. Het is een groot kerkhof ook al wonen er niet zoveel mensen in ons district. De oorlog heeft veel slachtoffers gemaakt. Ik weet waar ik naartoe wil. Ik loop naar de plek die ik nog maar één keer heb bezocht samen met Kay. Ik loop langs de kruizen tot ik bij het kruis aankom die ik uit duizenden ken. De naam en het jaar van geboorte en sterfte heb ik zelf in de kruis gekerfd. Ik kijk naar het zand en het kruis waar "Michael Long" op staat. Ik lijk er wel een eeuwigheid naar te staren.
Dan voel ik hoe mijn hoofd onwillekeurig naar rechts draait. Naast het graf van mijn vader is een geopend graf verschenen. Ik weet zeker dat het er nog niet was toen ik naar mijn vaders graf liep. Mijn linkerarm wordt vastgepakt. Ik kijk verschrikt om. Mijn vader heeft mijn linkerarm met zijn beide handen vast. Een schotwond heeft zijn gezicht zwaar gehavend. Hij zegt niets, maar duwt me ruw naar het geopende graf en dwingt me erin te kijken. Ik wil niet zien wat er in ligt en draai mijn hoofd weg, maar de sterke armen van mijn vader draaien mijn hoofd naar het graf toe. Wanneer ik erin kijk zie ik het lijk van Kay in het graf.
Ik schrik wakker. Alles is wazig en ik weet even niet waar ik ben. Dan keert alles terug. Mijn zicht wordt weer helder en ik kijk rond in de deftige kamer van het Trainingscentrum. Ik heb weer gedroomd. Langzaam sta ik op en ga naar de badkamer om wat water te drinken. Ik wrijf ook wat water in mijn gezicht. Hierna loop ik weer terug naar mijn kamer ik kijk naar mijn bed. Ik ben nog steeds moe, maar ik ben bang dat ik weer ga dromen als ik slaap. Ik loop daarom mijn slaapkamer uit en door de gang naar de zitkamer. Omdat ik net uit bed kom draag ik alleen mijn ondergoed, maar de zitkamer is rond deze tijd helemaal leeg. Ik loop naar de deur die naar het balkon leidt en open hem. De koele avondlucht op mijn blote bovenlijf doet me goed.
Ik draai verschrikt om wanneer ik de deur van de zitkamer opeens geopend wordt. Ik kijk recht in de ogen van Leia. 'Rustig maar,' zegt ze glimlachend. 'Hey,' zeg ik terwijl ik naar de grond staar. Leia draagt een hemd en een kort broekje en ik ben ook schaars gekleed. Ik weet niet goed wat te doen. Volgens mij is staren onbeleefd, maar uitgebreid je tenen bestuderen is volgens mij ook niet juist. Ik ben nooit de smederij uit geweest als het niet hoefde en ik heb dan ook geen idee hoe je met meisjes hoort om te gaan.
Ik besluit Leia recht in de ogen aan te kijken zodat ze weet dat ik haar niet begluur. 'Kon je ook niet slapen?' vraag ik om de stilte te verbreken. 'Nee,' zegt ze. 'De gedachte dat ik waarschijnlijk dood ben ergens in de komende maand maakt het slapen nogal moeilijk.' Haar stem is bitter bij het uitspreken van de woorden. 'Ik ga mijn laatste tijd niet aan slapen besteden zegt ze. Ze pakt een stoel bij de eettafel vandaan, zet het neer op de balkon en gaat erop zitten. Ze kijkt naar mij om. 'Kom je ook nog?' vraagt ze. Ik schud glimlachend mijn hoofd. Ik begin te begrijpen waarom alle jongens in District 10 weg zijn van dit meisje. Haar mooie uiterlijk en brutale houding geven haar iets mysterieus. Ik pak ook een stoel bij de eettafel en zet deze neer naast haar stoel en ga ook zitten. Samen kijken we uit over het Capitool.
'Waarom ben jij eigenlijk wakker?' vraagt Leia. Ik denk even na. Ik heb aan niemand verteld welke deal ik met Kane heb gesloten, maar nu de tijd van de executie van Kay is verstreken kan het geen kwaad meer. Bovendien wil ik het ook niet voor mezelf houden. 'Ik had een droom,' zeg ik. Leia knikt en zegt niets. Ik ga verder. 'Mijn broertje komt steeds terug in mijn dromen. Hij zou eergisteren geëxecuteerd worden. Toen Olly werd getrokken voor de Spelen beloofde Kane mijn broertje te redden als ik me vrijwillig zou aanbieden. En dus besloot ik hem te vertrouwen.' Ik maak een geluid dat tussen zuchten en lachen inzit. 'Ik besloot Kane te vertrouwen,' zeg ik schamper. 'Kane!'
Leia legt haar hand op mijn hand. 'Het was de enige kans voor je broertje,' zegt ze begrijpend. 'Je moest het wel proberen.' Ik kijk naar haar hand om de mijne en strijk zachtjes met mijn duim over haar hand. 'Nu ik niet weet wat er met mijn broertje is gebeurd kan ik niet slapen zonder dat ik over hem droom.' Mijn stem trilt wanneer ik de woorden uitspreek. Leia knikt alleen en zegt niets. 'Het spijt me voor je, Marcus,' zegt ze uiteindelijk. 'En het spijt me ook dat ik zo bot deed tijdens het avondeten. Ik voelde me gepasseerd toen Abby zei dat jij het geschiktst was om de leiding te nemen. Maar ik weet dat ze gelijk heeft. Jij denkt na voordat je iets doet en dat is een kwaliteit die we nodig zullen hebben.' Ze kijkt me nu recht aan. 'Die ik nodig zal hebben,' voegt ze er zacht aan toe.
Ik sta met mijn mond vol tanden. Net wanneer de stilte te lang duurt horen wij de deur van de zitkamer opengaan. Abby loopt gehaast naar de zitkamer in. Leia en ik zien hoe ze naar de kast loopt waar de alcoholische dranken worden bewaard. Ze pakt er een fles wijn en een glas uit. Het glas wordt voorzichtig op de tafel gezet en de kurk wordt van de fles gehaald. We horen hoe de hals van de fles tegen het glas tikt door de trillende handen van Abby. Pas wanneer ze haar eerste slok heeft genomen ziet ze ons in de deuropening van het balkon staan. Ze kijkt ons verbaasd aan. 'Wat doen jullie hier?' zegt ze licht geïrriteerd. 'We konden niet slapen dus we besloten van het uitzicht te genieten,' antwoord Leia. Abby knikt langzaam. 'Ik kon ook slecht slapen. Ze heft haar glas met wijn op. 'Dit wil nog weleens helpen.' Het is even stil. 'Probeer toch maar te slapen,' zegt Abby dan. 'Morgen wordt er weer getraind.'
Leia en ik vertrekken snel richting onze kamers. We zijn als eerste bij mijn kamer. Ik merk dat Leia niet gelijk doorloopt naar haar kamer. 'We kunnen maar beter nog wat uurtjes slapen,' zeg ik tegen haar. "Wie weet wat we morgen nog kunnen leren bij de training.' 'Pff,' reageert Leia. 'Je bent wel heel optimistisch, Marcus. De Beroeps hebben al langer getraind dan wij.' Ik zucht. 'Hier hebben we het al met Abby over gehad. We verassen hen tijdens het Bloedbad. En als we hen hebben uitgeschakeld overleven we samen.' Leia knikt afwezig. 'En als dat ook lukt?' vraagt ze. Ik weet wat ze bedoeld. Wat als Leia en ik als één van de laatsten overblijven? Ik weet dat veel tributen elkaar in de rug gestoken hebben toen het aantal tegenstanders gedaald was. Maar ik zou dat nooit kunnen. Ik wil nog niet nadenken over wat we gaan doen wanneer we als één van de laatsten overblijven. 'Eén probleem tegelijk,' zeg ik met een glimlach. Leia glimlacht droevig terug. Dan doet ze een stap naar voren en geeft me een kus op de wang. Voordat ik door heb wat er precies is gebeurd is Leia met een "welterusten" doorgelopen naar haar kamer.
Op mijn kamer laat ik me verdwaasd op mijn bed zakken. Leia blijft me verbazen met wat ze doet en zegt. Voor de eerste keer sinds ik District 10 heb verlaten denk ik niet alleen aan Kay voordat ik in slaap val.
Een wat rustiger hoofdstuk deze keer. Maar de sterkte van het De Hongerspelen trilogie zat voor mij altijd meer in het verhaal dan de actie die er in voorkwam en voor een goed verhaal is een opbouw nodig. Ook dit hoofdstuk is belangrijk voor de voortgang van het verhaal. Zijn er nog dingen of personen waar jullie nieuwsgierig naar zijn? Laat het achter in een review en als er ruimte voor is zal ik er extra aandacht aan besteden.
