Eén ding: Sorry dat het zo lang duurde! Eigenlijk kan ik de schuld niet aan de school geven, want ik heb al twee weken vakantie. En de andere weken waren niks; sportdag, boeken inleveren enz.

Ik heb dit altijd met mijn verhalen. Eerst begin ik heel enthousiast, en dan heb ik er geen zin in en dan stopt mijn verhaal. Maar ik wil niet dat dat gebeurd. Dus hier is hoofdstuk 8 !!


Hst 8 : Problemen

Langzaam opende Kim haar ogen. Ze zag alles wazig, maar langzamerhand zag ze beter. Ze voelde dat ze op iets zachts lag. Ze keek om haar heen, en zag dat ze in een lege kamer lag, op een wit bed. Ze zag een stoel staan, waar een vest, T-shirt en een broek lag. Haar kleren. Ze keek omlaag en zag dat ze een mouwloos T-shirt aan had, vast van de mensen die hier werken. Hoe kom ik hier? Ik kan me niet herinneren dat ik in een bed lag. Ze probeerde op te staan, maar voelde een hevige hoofdpijn opkomen, dus ze bleef liggen.

Kim probeerde te herinneren wat er was een gebeurd. Ze had alchemie gebruikt door met haar handen te klappen. Ze had tegen zichzelf gezegd dat ze dit nooit meer zou doen, want het kost alleen maar meer energie als ze met haar handen klapt. Maar ze kon nog de harde klap op haar borst herinneren. En dat Hughes en Paninya waren gepakt. Zouden alles goed met hun gaan?

De deur ging open, en Hughes kwam binnen met een glimlach. Hij zwaaide naar haar. 'Hoi Kimberly. Lekker geslapen?'

'I-ik denk het,' zei Kim. Ze voelde als of ze nog langer kon slapen. 'Hoe gaat het met Paninya?'

'Met haar gaat alles prima. Op het einde is ze wel geschrokken, en wou steeds weten hoe het met je ging.'

'Hoelang lig ik hier?' zei Kim zuchtend. Ze voelde zich erg moe, al praten is moeilijk voor haar. Ze voelde haar ogen steeds zwaarder worden en deed ze dicht.

'Twee dagen.'

Kims ogen schoten open. Ze sprong omhoog, zodat ze nu op haar bed zat. 'T-twee d-dagen…?!'

'Ja, ik vond dat ook wel lang,' Hughes grinnikte. Maar toen verdween zijn glimlach en keek serieus naar Kim. Die was intussen gaan liggen, met barstende kop pijn. 'Maar ik wou je wat vragen Kimberly.'

'Wat dan?' vroeg Kim.

Hij wees naar haar arm. 'Ik zie dat jij automail hebt.'

Kim keek geschrokken naar haar arm. Ze wou het liefst verbergen, maar nu ze dat ziekenhuis kleren aanhad…

'Hoe kom je er aan?' ging Hughes door. 'Ik zag dat je een alchemist was, dus komt het daardoor?'

'Euhm…' Kim dacht snel aan een passend antwoord. Ze kon natuurlijk niet zeggen dat ze haar arm en been is verloren door menselijke transmutatie. En waarom dacht hij dat het door alchemie was? Kent hij meer mensen die zoiets gedaan hadden? Kim dacht razendsnel na. Toen dacht ze aan Paninya, die ook haar arm en been verloren was. Dat was door een…

'Ik had een trein ongeluk.'

Hughes keek haar aan. Kim probeerde niet met haar ogen te knipperen, en ook niet te schijnheilig te kijken. Toen glimlachte hij weer en knikte. 'Oké. Ik dacht even door iets anders, maar ja. Zal aan mij gelegen hebben.'

Kim glimlachte. Ze gaapte, en wou weer gaan slapen, totdat de deur open knalde en Paninya bij de deur stond.

'Kim!' schreeuwde ze. Ze rende naar Kim toe, pakte haar bij haar schouders en schudde haar door elkaar. 'Kim! Alles goed? Ik dacht dat je nooit wakker zal worden. Ik dacht dat je dood was of zo!'

'H...het gaat g…goed!' bracht Kim uit. Ze duwde Paninya van haar af. Haar hoofd bonkte en zag alles draaien. Paninya deed een stap naar achteren en keek blij.

'Mooi zo. Maar ik ga weer naar beneden, er is lunchpauze en ik zag daar een leuke jongen zitten. Doei!'

' Hey! Ga je nu -' maar voordat Kim haar zin kon afmaken rende Paninya al weer weg.

'Zo, die is druk,' zei Hughes, die Paninya na keek.

Kreunend pakte Kim haar kussen en duwde die tegen haar hoofd, zodat de hoofdpijn misschien minder werd. 'Een hyperactieve meid,' mompelde ze.

Medelijdend keek Hughes Kim aan, totdat hij een idee kreeg. Hij graaide in zijn zak en haalde daar een foto tevoorschijn. 'Hé Kimberly'

'Het is Kim,' zei ze sacherijnig.

'Ken je mijn dochter Alicia?' zei Hughes, negerend op Kims boze reactie.

'N-' begon Kim, maar toen zag ze iemand langs het raam lopen. Zoiets had Kim nog nooit gezien. Het was een groot harnas, dat bewoog en… het leek of het meeluisterde! Het knikte. Kim keek het vragend aan. Toen wees het harnas naar Hughes en knikte weer, en stak zijn duim op. Toen snapte Kim de hint. Ze richtte zich weer op Hughes.
'Uh ja. Ik ken haar.'

Hughes straalde. 'Echt waar? Ze is lief hé? Ze is intussen al drie jaar oud! Ze is zo'n schatje…'

Kim luisterde niet verder. Ze keek weer naar het raam, maar het harnas was er niet meer.

Na veel aan te horen hoe geweldig Alicia was, verliet Hughes de kamer en gaf de foto aan Kim, die natuurlijk protesteerde, maar Hughes stond erop. Kim legde de foto onder haar kussen en viel in een diepe slaap.

De volgende dag voelde Kim zich veel beter. Na het ontbijt kleedde ze zich snel aan en liep de deur uit. Ze zocht naar Paninya, maar wist niet waar ze was. Ze wist eigenlijk helemaal niet waar ze zelf was. Ze liep naar beneden. Is dit een ziekenhuis? Zo ziet het er helemaal niet naar uit. Ze zag mannen lopen met allemaal dezelfde kleren aan. Ze wandelden snel en keken strak voor zich uit. Kim wilden ze niet in de weg lopen, dus liep ze snel naar een hoekje.

Kim zuchtte toen ze uit het zicht waren. Wie waren hun nou weer? Geen dokters, dat zeker. Het leken wel militairen. Kim liep weer een verdieping lager, en kwam nu bij een hal terecht. Hier was het weer wat drukker, allemaal mensen met dezelfde uniform aan. Kim voelde dat ze heel erg uitstak, doordat ze andere kleren aanhad.

Opeens werd ze hard naar achteren getrokken. Kim wou van de schrik gaan gillen, maar kreeg een hand voor haar mond. Kim stribbelde tegen, totdat iemand tegen haar praten. 'Doe rustig, ik ben het maar.'

De hand voor haar mond verslapte en Kim duwde het weg. Ze draaide zich om en zag Paninya staan met een onschuldige glimlach. 'Waar was je mee bezig!' schreeuwde Kim.

'Sst! Stil! Anders hoort hij ons!' zei Paninya snel.

'Wat bedoel je met 'hij?'' vroeg Kim. Paninya draaide haar om en wees naar iemand. Het was een jongen met lang, goudblond haar dat in een vlecht zat. Hij had een lange jas in het rood aan, met op de rug een teken. Hij was best wel klein, en Kim schatte hem even oud als zichzelf. Kim keek hem aan, en toen naar Paninya.

'Is dat de jongen die jij zo leuk vond?'

Paninya knikte schuldig, en ze bloosde.

'Weet je al hoe die heet?'

'Ehm, iedereen noemt hem Ed.' zei Paninya onverschillig.

'Hey Edward!'

Kim draaide zich om, en zag Hughes naar Ed lopen. Zij en Paninya verscholen zich meer in het hoekje, en luisterde naar het gesprek.

'Ow, hey Hughes,' zei Edward.

'Gaat alles goed? Wat heb ik je lang niet meer gezien,' ging Hughes enthousiast verder. 'Heeft die oude Roy je hierheen gebracht?' Hij lachte en sloeg Edward op zijn rug. Boos keek Ed naar Hughes.

'Hé, laat dat!'

Kim zuchtte. Dus Hughes is tegen iedereen zo raar.

'Maar waar is Alphonse?' vroeg Hughes op zijn normale toon.

'Dat weet ik niet. Ik ben hem aan het zoeken. Maar ik ga verder.' En daarmee liep Edward weg.

Hughes rende snel naar hem. 'Als je toch naar je broertje zoekt, wil je dan gelijk voor mij iemand vinden? Ze lag in het ziekenhuis afdeling, maar nu is ze er niet meer.'

'Ja hoor, maar verwacht niet dat ik haar vind,' Edward glimlachte. Intussen volgde Kim en Paninya hun gesprek nog. Paninya huiverde toen ze Ed zag lachen. Maar Kim luisterde aandachtig mee. Hij bedoelde toch niet…

'Ze heet Kimberly Camble,' legde Hughes uit. 'Ze heeft bruin haar met blauwe ogen. Ze heeft waarschijnlijk haar bruine vest aan. Je kunt haar niet missen.'

Shit…

Ed stak zijn duim op en liep weg met zijn handen in zijn zakken. Hughes keek even om zich heen, en liep daarna ook weg.

'Ik zei toch dat hij leuk was?' zei Paninya overtuigend. 'Hij is hier de enigste knappe jongen hier! Vergeleken met de rest is hij de jongste. Hij is best wel klein, maar voor de rest…'

'Paninya!' bracht Kim uit. Ze knipte haar vingers voor haar vriendin ogen. 'Ik moet zo snel mogelijk terug naar mijn kamer! Heb je dat niet gehoord? Nu zijn er twee mensen naar me op zoek!'

'Nou en? Wees blij dat hij naar je op zoek is. Ik zal me vereerd voelen!'

Kim sloeg op haar hoofd.


Ik kan jullie niet garanderen dat de volgende hoofdstuk snel komt, maar ik probeer er snel 1 te maken :)

Juliepulie