Hai mensen. De school is weer begonnen, en ik heb erg veel huiswerk, dus sorry als alles iets langer duurt. Maar ik zal echt proberen om zo vaak mogelijk te schrijven.

Trouwens, als er iemand dit leest, ik zou een review over dit verhaal erg leuk vinden! Dus plzz!

Ik ben niet de eigenaar van Harry Potter- en ook niet van deze verhaallijn

Zwadderich's Potter

Hoofdstuk Negen: Een Zwadderich Diner

Lily begon nu alles te doen om niet alleen met haar broers in huis te zijn. Maar ze had geluk. James was begonnen met een baantje voor hun oom George bij Tovertweelingstopfopshop in de Wegisweg, dus hij was voor het grootste deel van de dag weg. Albus ging vaak naar het huis van zijn beste vriend, Thijs Krauwel, of ergens anders heen. Lily lette er nauwelijks op. Louis was haast een week gebleven, maar toen moesten hij en zijn zussen met hun ouders naar hun familie in Frankrijk. Ze schreef daarna constant brieven aan haar vrienden, en Lola kwam om de paar dagen op bezoek.

Augustus werd een verschrikkelijke maand voor Lily. Niet echt verschrikkelijk, maar ze kon zien dat er vreselijke tijden op school zouden komen. Halverwege de maand zaten alle Potters aan tafel voor het ontbijt, toen er een elegante uil naar binnen kwam vliegen met drie brieven, elk met het Zweinstein wapen. Harry gaf er één aan elk kind.

"De brieven zijn er. Het ziet er naar uit dat we binnenkort een uitstapje naar de Wegisweg moeten gaan maken," zei hij tegen Ginny.

Lily maakte haar brief open, en keek naar haar lijst. Ze had al een uil en een bezem, maar ze zou nieuwe boeken nodig hebben, en haar toverdranken set raakte op.

"Ongelofelijk!" riep James vanuit zijn plek aan tafel. Lily keek samen met de rest van de familie naar haar broer. Hij was zijn brief aan het lezen met een geschokte blik.

"Wat is er, bro?" vroeg Albus.

James liet zijn brief vallen en pakte zijn envelop. Hij pakte er een badge uit. Er stond een grote K op. Lily staarde geschrokken naar de badge in haar broers hand. James keek vrolijk en zelfvoldaan naar zijn ouders. "Ik ben Klassenoudste!"

Lily hield een kreun in terwijl haar familie hem feliciteerde. Dat James Klassenoudste was was een nachtmerrie. Hij kon gemakkelijk elke Zwadderaar die hij zag in de problemen brengen. Hij zou grote straffen voor kleine dingen geven. Ze kon al aanvoelen dat haar tweede jaar vreselijk zou zijn.

"Je oma zal het erg fijn vinden om dat te horen," zei Ginny vrolijk. "Ze werd altijd heel blij als één van ons dat werd."

James bleef dagen daarna nog zelfvoldaan lachen. De hele familie was een paar dagen later bij het nest, omdat Oma Wemel er iets aan wou doen. Maar voor Lily werd het alleen maar erger, omdat Molly ook Klassenoudste was geworden. Niet dat ze er zoals James gebruik van zou maken, maar ze zou er nooit over ophouden en vreselijk superieur zijn. En Lily had gelijk.

"Ik wist al dat ik klassenoudste zou zijn," zei Molly tegen de andere meisjes terwijl ze haar rode krullen van haar schouders afveegde. Ze zaten allemaal in Ginny's oude kamer. Hun oma had hen met elkaar opgescheept, ook al konden ze het niet allemaal goed met elkaar vinden. Lily kon voorspellen dat er ruzie zou komen, omdat Domenique gemeen tegen iedereen in de familie deed, en discussies zou voeren over de simpelste dingen.

"Ik bedoel, wie zouden ze anders kiezen van de Griffoendor meisjes uit mijn jaar?" vroeg Molly hooghartig. "Ik bedoel, de andere meisjes zijn soms zo … kinderachtig. Ze zouden waarschijnlijk niet met verantwoordelijkheden om kunnen gaan."

"Misschien," siste Domenique, terwijl ze op keek uit haar tijdschrift, "maar misschien zouden zij hun bek erover houden, zodat wij het allemaal niet aan hoeven te horen!"

Molly keek Domenique alleen maar vuil aan. Roos greep in, omdat ze waarschijnlijk geen ruzie wou. Lily was een beetje teleurgesteld. Ze had graag willen zien wie die zou hebben gewonnen. "Ik ben blij dat jij en James het zijn geworden, Molly. Jullie tweeën gaan het vast goed doen."

Molly snoof verwaand. "Nou, ik weet dat ik het goed ga doen. Maar ik maak me zorgen om James." Lily rolde haar ogen. Dus ze was niet de enige? "Ik bedoel, hij kan kinderachtig doen, en ik zou niet verbaasd zijn als hij gebruik van zijn nieuwe positie gaat maken. Dat is net iets voor hem."

"Hou gewoon je mond, Molly!" snauwde Domenique. "Het boeit ons helemaal niets!"

"Wees niet zo'n verwend nest, Domenique!" snauwde Molly terug.

"Nou jij bent een irritante bitch!" siste Domenique. Molly leek beledigd te zijn door haar taalgebruik. "Niemand vind het hier interessant om te horen wat jij ervan vind om Klassenoudste te zijn, of over de andere meisjes in jouw jaar, of hoe irritant James kan zijn! Jouw mening boeit ons niets, en we hebben er niet om gevraagd! Dus hou je kop!"

"Amen," zei Lily met een lach. Ze keek naar Domenique. Ze was maar twee jaar ouder, maar Domenique had nog nooit één van haar nichtjes aardig gevonden. Lily kon het niet helpen, maar ze dacht dat Domenique de enige nicht zou zijn waar ze het ooit nog mee zou kunnen vinden.

"Bedankt," zei Domenique met een zucht, blijkbaar blij omdat er iemand duidelijk aan haar kant stond. Ook al zeiden ze het niet, wouden de andere meisjes ook graag dat Molly haar mond hield. Dat wist Lily omdat ze vroeger, toen ze het nog allemaal goed met elkaar konden vinden, ze vaak gesprekken over Molly hadden gehad, over dat ze nogal irritant kon zijn.

Lily lachte weer. "Nou, voordat er we elkaars haren gaan uittrekken, ga ik weg. Ik wil er liever niet bij horen." Lily verliet haar plaats naast het bed, en liep naar de deur.

"Ja, ik ga ook weg. Ik krijg liever de drakenpokken dan in dezelfde kamer als Molly blijven," mopperde Domenique, en ze volgde Lily de kamer uit. Lily stopte met lopen toen ze de kamer uit was, maar Domenique liep verder de hal in. Lily keek naar het rode haar van haar nicht dat glinsterde in het licht terwijl ze wegliep. Lily staarde naar de deur waar de andere meiden achter zaten. Ze kon niet naar beneden gaan, omdat de volwassenen zouden vragen waarom ze niet met de andere nichtjes was. En een eerlijk antwoord zou niet helpen. Dus Lily volgde Domenique door de hal, omdat ze geen andere mogelijkheden had.

"Waarom volg je mij?" vroeg Domenique zonder haar hoofd om te draaien om Lily aan te kijken.

Ondanks dat Domenique het niet kon zien, haalde ze haar schouders op. "Ik kan niet naar beneden gaan, en ik blijf niet in die kamer met Molly. Dit is mijn enige andere optie."

"Je kan gewoon in de hal staan?" gromde Domenique.

Lily lachte zachtjes. "Nee, ik dacht dat we samen konden zitten en elkaar dan negeren."

Domenique stopte bij de deur van de kamer van hun oom Charlie. Ze keek naar Lily. Haar blauwe ogen waren koud en ongeïnteresseerd, maar Domenique grijnsde droogjes. "Klinkt goed," antwoordde ze. Ze duwde de deur open, en beide meiden liepen naar binnen. Lily deed de deur achter zich dicht, en Domenique ging op het bed liggen om verder in haar tijdschrift te gaan lezen. Lily liep naar het bureau, en zocht een stuk papier. Toen ze er een vond, begon ze een brief aan Lola te schrijven.

"Wat ben je aan het doen?" vroeg Domenique.

"Ik ben een brief naar een vriendin aan het schrijven." zei ze zonder Domenique aan te kijken.

Domenique grinnikte spottend. "Waarom? Je zal haar toch over een paar weken zien."

Lily rolde haar ogen. "Weet ik, maar ze heeft mij een brief gestuurd, en ik heb er nog geen teruggeschreven. Schrijf jij niet naar je vriendinnen?"

Domenique maakte weer een spottend geluid. "Ik zeg dat ze me niet moeten schrijven. Het is nutteloos om zo gesprekken te voeren. Ik schrijf als ik ergens met ze wil afspreken, maar verder niet."

"Aha, dus je schrijft ze zodat je ze kan gebruiken om uit het huis te komen," merkte Lily eerlijk op.

"Zo ongeveer wel," zei Domenique net zo eerlijk terug.

"Hm," mompelde Lily, maar de meiden zeiden verder niks.

De nichten zaten uren lang in stilte in de kamer. Domenique las haar tijdschrift, terwijl Lily de brieven van haar vrienden waar ze nog geen antwoord op had kunnen geven beantwoordde. Nadat ze er een aan Lola had geschreven, schreef ze er een naar Jace, omdat ze een paar dagen geleden een brief van hem had gekregen. Ze had die dag willen terugschrijven, maar haar familie was uiteindelijk naar de Wegisweg gegaan, en ze was het daarna vergeten.

Iemand klopte op de deur.

"Ga weg!" schreeuwde Domenique.

Maar de deur ging alsnog open, en Louis stapte naar binnen. Lily lachte, en ze vroeg zich af wat er zo zijn gebeurt als er een volwassene achter de deur was geweest. Louis negeerde zijn zus. "Hé, Lil, je hebt een brief."

Lily draaide zich om, en trok een wenkbrauw op. "Wat?"

"Er kwam een uil die dit bracht. Jouw naam staat erop, dus ik bood aan om hem naar jou toe te brengen. En je hebt geluk dat ik hem eerder dan de andere neven pakte," merkte hij op.

"En waarom?" vroeg Lily.

"Omdat hij van Scorpius Malfidus is, en er zou een kans zijn geweest dat zij hem zouden lezen," antwoordde Louis, en hij gaf de envelop aan Lily.

Lily schudde haar hoofd, maar glimlachte naar haar neef. "Bedankt, Louis."

Hij klopte haar op haar schouder. "Geen probleem, nichtje."

Lily ging weer op haar stoel zitten en keek naar de feestelijke envelop. Lily voelde zich van binnen trillen van de opwinding terwijl ze hoopte dat dit de brief met de datum voor het diner zou zijn. De envelop leek te officieel om een gewone brief te zijn. Ze maakte hem open, en trok iets wat gek genoeg wel op een doodnormale brief leek eruit.

Lieve Lily Loe,

Sorry voor de envelop, maar mijn moeder denkt dat ik je een feestelijke en onnodige uitnodiging voor het diner heb gestuurd. Serieus, er zou hetzelfde instaan als ik je nu ga schrijven. Het diner is op de 26ste. Je kan ongeveer rond … vijf uur of zo komen. Het diner is om zes uur, maar wij 'kinderen' hangen meestal een uurtje rond terwijl de ouders saai gaan doen. O ja, het is ieder jaar een dom formeel diner, dus onthoudt dat. Maar als je kwam opdagen met een spijkerbroek en een t-shirt, dan zou je mijn held zijn. Ik heb dat aan al mijn vrienden gevraagd, maar zij zijn watjes. Ik doe het niet omdat mijn moeder me zou vermoorden.

Ik hoop dat jij het lef hebt,

Scorpius Malfidus

Lily rolde haar ogen. Hij probeerde altijd alles te doen wat juist niet moest. Maar daardoor moest ze lachen. Het was wel stom dat het formeel was, omdat ze het haatte om een jurk te dragen.

"Waarom die verafschuwde blik?" spotte Domenique.

"Ik ga na een groot diner in Villa Malfidus, en ik moet een jurk dragen," antwoordde Lily.

Domenique lachte. Lily keek boos naar haar nicht, maar ze meende het maar half. "Ga jij een jurk dragen?" vroeg ze, terwijl ze nog meer lachte.

Lily voelde zich gefrustreerd. "Kappen. Ik moet het. Het is een formeel diner. En het is beter dan gewoon thuis zitten."

Domenique werd eindelijk weer rustig. "Nou, daarin heb je gelijk. Maar heb je wel een jurk? Ik kan me het haast niet voorstellen."

Lily zuchtte. "Ik weet zeker dat ik wel iets heb."

"Ik heb er waarschijnlijk wel één die je kan lenen," bood Domenique aan.

Lily keek weer naar haar nicht en trok verward een wenkbrauw omhoog. Wou Domenique haar iets uitlenen? Domenique, die al haar neven en nichten haatte? Was de ijskoningin aardig aan het doen? "Welk voordeel heb jij dan?" vroeg Lily ongelovig.

Domenique rolde haar ogen. "Niks, alleen meer ruimte in mijn kledingkast. Als je er geen wilt, dan is dat goed."

"Maar waarom wil je me iets uitlenen?" vroeg Lily. "We zijn niet echt vriendinnen."

Domenique haalde haar schouders op. "Dat weet ik. Maar ik kan het beter met jou vinden dan met de rest van de familie, ook al zegt dat niet veel. Dus wil je er een?"

Lily staarde haar nicht met verraste ogen aan. "Um … oké. Bedankt, Dom."

Domenique keek weer naar haar tijdschrift. "Het is goed. Ik zal je een groene geven. Waarschijnlijk zie je er goed uit in die kleur."

Lily gaf geen antwoord, maar keek weer naar het bureau. Ze had het gevoel dat er iets wonderlijks was gebeurt. Domenique deed aardig tegen iemand in haar familie! Dat gebeurde nooit. De enige persoon waar ze het af en toe mee kon vinden was haar zus Victoire. Lily was nogal verbaasd over de verandering. Zij en Domenique hadden vaak ruzie, maar ze gaf haar toch een jurk om te dragen? Lily was van stomheid geslagen.

Toen iedereen aan de vergrote etenstafel ging zitten voor het avondeten, probeerde Lily haar broers trotse en irritante zelfvoldane grijns te verbreken.

"Mam, Pap, ik heb vandaag een brief van Scorpius gekregen," merkte ze op. Al de aandacht was nu op haar gericht, ook al probeerde iedereen dat niet te laten zien. Maar James liet zijn aandacht in het openbaar zien, want zijn grijns was verdwenen en vervangen door een gefrustreerde blik.

"Echt waar? Was die brief van eerder van hem?" vroeg Ginny.

"Ja, hij wou vertellen wanneer het grote diner is. Het is op 26 augustus. Mag ik gaan?" vroeg ze beleefd.

"Ik vind het prima," zei Harry met een glimlach.

James had Lily de rest van de nacht boos en teleurgesteld aangekeken.

OOOOOO

Lily ontving twee dagen voor het diner bij Villa Malfidus een doos van Domenique.

"Waarom stuurt Dom je een doos?" vroeg Ginny voorzichtig, terwijl ze nieuwsgierig naar de doos op de tafel keek.

Lily aarzelde. Haar broers waren er ook, en ze wou er geen sarcastische opmerkingen over horen. Maar haar moeder en vader wouden blijkbaar graag weten wat erin zat. Ze dacht niet dat zij iets anders dan de waarheid zouden accepteren. Iedereen wist dat Domenique gemeen tegen de hele familie deed.

"Um, dat diner waar ik heen ga is formeel, dus ze bood aan om me een jurk uit te lenen. Ik denk dat dit de jurk is," mompelde Lily.

Haar moeder keek haar verrast aan. "Gaat Domenique jou een jurk uitlenen? En ga jij hem dragen?"

Lily rolde haar ogen. "Ja, dat ga ik. Um … ik ga dit naar boven brengen." Lily pakte de doos, en begon naar haar kamer te lopen. Ze negeerde de boos en verwarde blikken die haar broer naar haar stuurde. Toen ze de deur dicht deed, legde ze de doos op haar bed en haalde de deksel eraf. Ze pakte de jurk, en keek ernaar.

Ze had een groene gekozen, en Lily moest erom lachen. Het was de kleur die zij en andere mensen een Zwadderich groen noemden. De stof leek op zijde, maar Lily kon zich niet voorstellen dat Domenique haar een echte zijden jurk zou geven. De bandjes waren dun, de jurk was strak om het midden en de rok werd wijder. Lily legde hem voorzichtig op haar bed, en zag toen dat er ook een paar groene schoenen in de doos zaten. Lily pakte ze ook, en ze zag ook een klein briefje erbij. Lily pakte het briefje, ze was al verbaasd geweest dat ze schoenen bij de jurk had gekregen, en ze had zich haast niet kunnen voorstellen dat Domenique er ook nog een briefje bij zou schrijven.

Hier is die jurk. Ik weet zeker dat je hem wel leuk zal vinden. Maak je maar geen zorgen over het teruggeven, hou hem. Ik draag hem nooit, en ik wil hem echt niet terug. Ik denk niet dat ik er leuk uit zie in groen. Dus als je hem terugstuurt, dan vermoord ik je.

Dom

Lily rolde haar ogen om het briefje. Alleen Domenique kon een ijskoningin zijn en tegelijkertijd aardig zijn. Lily hing de jurk voorzichtig op, en legde de schoenen in de kast. Ze liep naar haar bureau, en trok een stuk perkament tevoorschijn. Toen schreef ze met onzekere vingers een briefje terug naar Domenique.

Bedankt voor de jurk. Hij is echt mooi. Ik dacht niet dat je het echt meende over het hele groen gedoe. En omdat de jurk het niet waard is om over te sterven, hou ik hem wel. Ik sta bij je in de schuld, Dom, maar verwacht er niet te veel van.

Lily

Lily had een hekel aan de laatste gedachte. Ze stond bij Domenique schuldig. Maar ja, de school begon bijna weer, en Domenique zou haar waarschijnlijk weer gaan negeren samen met de andere neven en nichten. En hopelijk, zou ze het vergeten zijn als ze elkaar weer zagen. Dus Lily gaf het briefje aan Regal om te bezorgen, en ze dacht er niet meer aan.

OOOOOO

Toen het de 26ste werd, voelde Lily de zenuwen haar aderen weer binnendringen. Ze had een hekel aan jurken, en al helemaal een formele dingen. Ze had nooit zin in de formele etentjes en feesten waar ze soms met haar vader heen ging. Ze waren altijd vreselijk saai, en nogmaals, had ze een hekel aan jurken. Ze wou echt veel liever een t-shirt met een spijkerbroek of zo dragen. Lily dacht dat dit waarschijnlijk zo was omdat ze met teveel jongens omging, en haar moeder was ook niet super 'meisjesachtig'. En het hielp ook niet dat sommige neven en nichten op bezoek waren. Lily begon zich af te vragen of James ze had uitgenodigd zodat ze haar konden irriteren, of dat zij hun ouders smeekten om op bezoek te komen om haar te irriteren. Hoe het ook was, had Lily het gevoel dat het alleen maar zo was om haar ongemakkelijk te laten voelen.

Er klopte iemand op de deur, waardoor Lily schrok. Het was nog maar vier uur, maar ze had de afgelopen tien minuten naar de jurk zitten staren. "Wie is het?" riep ze, bang dat er een van haar broers naar binnen zou komen.

"Je moeder. Mag ik naar binnen komen?" vroeg haar moeder.

Lily lachte bijna. "Ja, kom maar." Haar moeder liep naar binnen, en ze deed de deur achter zich dicht. "Sorry, ik dacht dat je een van de jongens was."

"Het is al goed." Ze keek naar het bed. "Is dat de jurk die Domenique je heeft gegeven?"

Lily knikte. "Ja. Ze dacht dat groen me goed zou staan."

Ginny ging naast de jurk zitten. "Dat is ook zo. Op die manier lijk je erg veel op je vader." Lily glimlachte, maar rolde haar ogen. "Dus, ga jij je nu aankleden? Je hebt nog iets minder dan een uur."

Lily trok een wenkbrauw omhoog. "Het duurt echt niet zo lang tot dat ik klaar ben, Mam," verzekerde ze.

Ginny grinnikte. "Dat dacht ik eigenlijk ook niet. Maar wat ga je met je haar doen?" vroeg ze terwijl ze een beetje ervan uit haar dochters gezicht wegveegde.

Lily haalde haar hand door haar haar heen. "Niks. Ik dacht dat ik het gewoon los kon laten."

Ginny neuriede een momentje. "Nou, je zou iets moeten vinden om het uit je gezicht te houden."

Lily glimlachte en ze probeerde niet te lachen. Haar moeder zei dat altijd tegen haar en haar broers. Albus had het het ergst, vooral omdat zijn haar alle kanten uit stond en het onmogelijk was om uit zijn ogen te krijgen. "Ik zal het proberen, Mam," vertelde Lily haar.

"Je nichten en neven zijn beneden. Kom je nog naar beneden om tijd met ons door te brengen voordat je gaat?" vroeg Ginny.

Lily aarzelde. Ze wist dat haar moeder de ruzies die er waren tussen haar en haar nichten en neven vreselijk vond, maar Lily wist niet zeker of ze boos aangekeken of onzeker aangestaard wou worden.

Ginny scheen dat te merken, want ze zuchtte. "Oké. Maar kom tenminste naar beneden wanneer de Scamanders komen. Tante Loena vind het leuk om met je te praten." Ze liep naar de deur.

"Wacht eens even! Komt Tante Loena op bezoek?" vroeg Lily opgewonden. Ze hield erg veel van haar peetmoeder. Ze was zo aardig, net als de tweelingen, die ook super energiek waren. En Oom Rolf vertelde de coolste verhalen.

Ginny glimlachte. "Ja, ik heb ze uitgenodigd. En ik denk dat de jongens misschien blijven logeren, samen met de anderen. Dus kom alsjeblieft zometeen naar beneden." Toen liep Ginny de kamer uit.

Lily kon niet stoppen met glimlachen. Natuurlijk was het stom dat Hugo en Roos bleven logeren, maar dat Lorcan en Lysander ook kwamen was geweldig. Ze hield van de tweelingen. Ze waren zo aardig. Maar Lily bleef in haar kamer totdat ze de Scamanders hoorde aankomen. Toen rende ze snel naar beneden. En ze had geluk, want ze zag haar peetmoeder naar de keuken toe lopen.

"Tante Loena!" juichte Lily, en ze gaf haar een dikke knuffel. Ze was natuurlijk niet echt haar tante, maar dat had ze net zo goed kunnen zijn. Alle neven en nichten noemden haar zo.

Loena gaf haar peetdochter ook een knuffel. "Hoe gaat het, Lily?" vroeg ze.

Lily glimlachte. "Het gaat wel oké." Ze vond het fijn om de dromerige stem weer te horen. Het was één van de vele dingen die Lily leuk vond aan haar Tante Loena.

Loena klopte Lily op haar hoofd. Lily zou hierdoor normaal geïrriteerd zijn, maar niet met Loena. "Dat is goed. Ik vond het fijn om te horen dat jij in een andere afdeling zit."

Lily trok een wenkbrauw op. "Echt waar? Waarom?" ze moest het gewoon even vragen.

"Nou, daardoor ben jij de interessantste, wat echt goed bij jou past," zei Loena eerlijk terug.

Lily kon haar lach niet inhouden. Haar tante had soms de raarste logica. "Is de tweeling in de woonkamer?" Lily had eeuwen niet meer met ze gepraat, sinds voor het vorige jaar. Ze wou ze weer eens zien.

Loena knikte. "Ja, ik geloof dat ze daar zijn."

Lily glimlachte. "Oké. Ik zal ze wel vinden."

"Succes," zei Loena met haar speciale glimlach.

Lily draaide om en liep naar de woonkamer. Alle kinderen waren daar, en ze negeerden Lily allemaal. Behalve één iemand.

"Hallo, Lily." Lily draaide om en zag Lysander op de arm van een stoel zitten. "Hoe gaat het met je?"

Lily glimlachte. Lysander was helemaal niet veranderd. Hij was nog steeds super dun, ook al was hij een Drijver. Zijn blonde haar was warrig en viel in zijn ogen. Die ogen waren licht blauw, en het leek altijd alsof hij altijd aan het dagdromen was, zelfs als hij zich concentreerde.

"Hai, Ly. Het gaat best goed. En met jou?" vroeg Lily.

Hij glimlachte, en zijn tanden waren parelwit. "Het gaat goed." Toen zuchtte hij. "Ik heb het gevoel dat ik eeuwen niet meer met je heb gepraat."

Lily knikte. "Ja inderdaad. Ik heb je vorig jaar niet echt gezien, alleen toen mijn team de jouwe inmaakte met Zwerkbal," plaagde ze.

Lysander rolde zijn ogen, maar glimlachte alsnog. "Haha. Ook al moet ik toegeven dat jij erg goed speelt. Ik vond het fijn om te horen dat je van Al hebt gewonnen."

Lily lachte bijna. "Echt waar? En waarom?"

"Omdat zijn hoofd echt heel groot werd nadat hij elke wedstrijd in ons tweede jaar had won, en het was irritant. Het was fijn om hem verslagen te zien."

Lily kon haar lach niet meer inhouden. "Dat vond ik ook. Het was een geweldig gevoel."

"Het was ook geweldig om te zien," stemde Lysander in. Hij keek omhoog en krakte zijn nek. "Dus, wat ga je vanavond doen? Ik heb gehoord dat je naar de Malfidussen gaat?"

Lily knikte. "Jep. Ik ga naar … nou, ik denk dat je het een Zwadderich diner nou noemen, bij Villa Malfidus. Het is een groot formeel diner met een heleboel Zwadderich families."

"Stond het zo ook op de uitnodiging?" plaagde Lysander.

Lily giechelde. "Niet precies, maar zo heb ik hem ontvangen."

Lysander ging op de stoel liggen. "Ik hoop dat je het fijn zal hebben. Mijn broer en ik blijven logeren, dus we kunnen nog meer praten als je terug bent."

Lily glimlachte door dat idee. Ze vond het fijn dat tenminste één van de anderen vrolijk zou zijn als ze terugkwam. Dat één van ze met haar rond zou hangen. Want ze wist van binnen dat ze een verraadster zou zijn als ze naar de Malfidussen ging. En als ze thuis zou komen, dan zouden ze waarschijnlijk niet eens in één kamer met haar willen zijn. Dat, of ze zouden opmerkingen gaan maken terwijl ze het huis binnen liep. En natuurlijk was er ook nog de kans dat dat allebei zou gebeuren.

Maar blijkbaar konden de anderen het gesprek ook horen. "Ja inderdaad, Lily. Wanneer ga je naar het huis van die slang?" siste James. "En probeer niet te stinken als je thuiskomt. Want de slang waarmee je rond gaat hangen is een vieze."

Lily negeerde haar broers opmerkingen, iets wat ze de laatste tijd wel vaker deed. Ze vond het niet leuk om thuis ruzie te hebben. Hun ouders hadden er last van, en Lily wou hen niet verdrietig maken.

"Natuurlijk gaat ze met een vieze slang om. Ze lijken op elkaar, en moeten samen blijven," stemde Albus in.

Lily bleef weer stil. Ze keek niet naar haar broers, en liet zelfs niet merken dat ze hen had gehoord. Ze bleef naar Lysander kijken, die terugkeek. Toen glimlachte hij. "Jij bent ook een mooie, Lil,"

Lily trok een wenkbrauw op. "Waarom zeg je dat?"

"Omdat ze je helemaal kunnen afkraken, zonder dat jij iets terug zegt. Je hebt nogal veel vastberadenheid," legde hij uit.

Lily grijnsde alleen maar, en keek naar Roos. "Nee, ik ben gewoon een beter persoon." Roos keek haar afkeurend aan. Zij en Lily wisten allebei dat haar gedrag zou veranderen zodra ze weer op school zouden zijn.

Lysander klopte haar op haar schouder. "Fijn om te horen, maar ik hoop dat het niet zo blijft. Het is veel minder leuk om te zien," plaagde hij.

Lily zuchtte, en glimlachte naar hem. "Maak je maar geen zorgen. Het is ook niet zo leuk voor mij."

Toen het bijna vijf uur werd, verliet Lily de kamer om zich klaar te maken voor het diner. Ze deed de groene jurk aan, en keek naar zichzelf in de spiegel. Ze zag er inderdaad wel oké uit in het groen, maar ze vond het alsnog niet leuk om een jurk te dragen. Welke kleur hij ook was. Ze trok de schoenen aan, en besloot om de haarband die Scorpius had gemaakt te dragen. Hij zorgde ervoor dat haar haar uit haar gezicht bleef, zoals haar moeder had voorgesteld.

Lily bekeek zichzelf in de spiegel. Ze had nog steeds tijd voordat ze met brandstof naar Villa Malfidus zou gaan. Maar blijkbaar was ze de enige met die gedachte.

"Lily, schiet op! Scorpius is hier!" riep haar moeder naar boven.

Lily viel bijna op de grond van de schrik. Ze keek snel naar de deur, ook al stond er niemand. Was Scorpius er? In het huis? Met haar broers? O, Merlijn! Lily liep snel haar kamer uit, en sloeg de deur achter zich dicht. Ze rende zowat de trap af, en was blij dat Domenique haar ballerina's bij de jurk had gestuurd. Toen ze in de woonkamer arriveerde, zag ze Scorpius bij de haard staan. De rest was er ook. Haar broers en Hugo keken hem boos aan, en haar oom Ron zag er ongemakkelijk uit.

Scorpius zag er elegant uit terwijl hij stilletjes bij de haard stond. Hij droeg een zwart shirt, met een zwarte broek en schoenen. Zijn haar zat niet naar achteren, maar zijn pony was naar de zijkant gekamd zodat zijn haar uit zijn ogen bleef. Wat Lily liet glimlachen was dat hij de jas droeg die zij hem met kerst had gegeven.

Toen Scorpius haar zag, grijnsde hij. "Hallo, Lily Loe," groette hij, waardoor iedereen wist dat zij in de kamer was.

Lily voelde haar wangen een beetje warm worden. "Hallo, Scorpius. Wat doe jij hier?"

Zijn grijns werd groter. "Nou, ik dacht dat ik beleefd zou zijn door je te komen halen. En, ik vind het hier nogal leuk," complimenteerde hij.

Lily lachte bijna. Ze wist wel waarom hij het 'leuk' vond. Het irriteerde haar broers. "Ik ben niet verbaasd," merkte ze op.

"Wanneer kan ik verwachten dat mijn dochter thuis is, Scorpius?" vroeg Ginny met een glimlach.

Scorpius grijnsde ook naar haar. "Nou, het diner begint om zes uur, en ik denk dat het vroegste dat er iemand ooit weggegaan is … half negen is? Maar als er een vaste tijd is dat je haar thuis wilt, dan verzeker ik je dat ze dan thuis zal zijn."

Lily rolde haar ogen terwijl ze naar hem toe liep. "Aansteller," mopperde ze. Scorpius grijnsde naar haar.

Ginny schudde haar hoofd. "Ze moet gewoon om een fatsoenlijke tijd thuis zijn."

Lily pakte zijn arm beet. "Laten we gaan," zei ze terwijl ze haar ogen rolde.

Toen ze uit de haard bij Villa Malfidus stapten, moest Scorpius lachen. "Dus ik ben een aansteller door te proberen om vrede te krijgen bij de Potters?"

Lily schudde haar hoofd. "Nee, je wilt gewoon dat mijn moeder je aardig vindt, omdat je denkt dat het mijn broers zal irriteren."

Hij klikte zijn vinger. "Aha! Mijn geheim is ontdekt. Dus, ik ben een aansteller omdat ik wil dat je moeder me aardig vindt?"

"Jep," zei Lily met een glimlach. "Maar dat is niet zo erg. Zij heeft bij ons thuis meestal het laatste woord, dus dat is best handig voor jou," plaagde ze.

Scorpius grijnsde. "Oké! Fijn om dat te horen."

Lily schudde haar hoofd en lachte. Maar toen zag ze dat ze alleen waren. "Waar zijn de anderen?" vroeg ze.

"O! De volwassenen hebben de kinderen in de studiekamer boven gedumpt. Daar zijn de anderen. Kom op," vertelde hij haar.

"Wie is er allemaal?" vroeg Lily terwijl ze door het grote huis liepen.

"Um … Lola en een paar broertjes en zusjes. Jace, Lana en Lars, Mitch en al zijn broers en zijn zus. Mijn neefjes en nichtjes, de Beulsvreugden, de Horks, de Valoms en de Van Beesten."

Lily trok een wenkbrauw op. "Dat zijn veel mensen."

"Vooral veel kinderen. Het zijn er … minstens twintig. Ook al zijn de oudere meestal met de volwassenen, sinds ze denken dat ze te 'volwassen' voor ons zijn," Scorpius rolde zijn ogen. "Marty, Greta, en Braman zijn nu allemaal met de ouders.

"Marty?" vroeg Lily.

"Lola's oudste broer. De oudste Pieters. Hij is een coole vent, niet aanstellerig zoals Greta. Maar hij werkt in mijn vaders afdeling in het Ministerie, dus ze gaan over zaken praten. Dat doen de meeste oudere mannen bij dit diner. Zaken discussiëren, hoe wij het op school doen, en heel soms, Zwerkbal teams," legde Scorpius uit.

"Waar praten de kinderen over?" vroeg Lily met een grijns.

"Zwerkbal, het andere geslacht, school, en hoe dom de oudere kinderen doen terwijl ze proberen volwassen te zijn," zei hij. Ze stopten bij een deur, en Scorpius duwde hem open. Lily zag een kamer met kinderen van verschillende leeftijden, allemaal in verschillende groepjes verdeeld. Lily was verbaasd dat sommige kinderen die ze kende er zo elegant uitzagen. Vooral Mitch. Ze had nooit gedacht dat hij er zo formeel uit kon zien.

"Hé, Scorp is terug!" kondigde Mitch aan.

"En hij heeft Lily Loena bij zich!" voegde Raven Beulsvreugd met een grijns toe. "Wat leuk dat onze sterspeler er ook is!"

Lily rolde haar ogen. "Het is leuk om je een keer zonder modder op je gezicht te zien," zei ze terug.

De andere jongens lachten, terwijl Raven alleen maar grinnikte. "Voorzichtig, Lily Loena. Ik ben de nieuwe aanvoerder, dus ik bepaal of jij weer in het team komt of niet."

Lily trok een wenkbrauw op. "Gefeliciteerd, aanvoerder. Maar denk je echt dat je iemand die beter is dan mij kan vinden?"

"O, wat zijn we toch weer arrogant," plaagde hij.

"Inderdaad." Lily grijnsde terug.

Scorpius grinnikte. "Accepteer het maar, Raaf, ze heeft je hiermee verslagen."

Raven pakte een glas van de tafel naast zijn plek op de bank. "Dat is waar. Ik vraag me af of we wel selectietrainingen moeten hoeden. Ik bedoel, natuurlijk komt er een voor Aaron's oude positie, maar ik denk niet dat een of ander klein tweede jaartje beter zal zijn dan wat we nu hebben."

"Wat als een van de vijfde jaars of iemand anders het gaat proberen?" vroeg Lily.

Raven haalde zijn schouders op. "Dan moeten ze echt goed zijn. Tenminste beter dan een paar van die zielige selectietrainingen die we vorig jaar hadden."

"Niet te gemeen tegen ze doen. Tyson Sikkepit is er tenminste niet meer, dus er gaat geen tutje een woedeaanval krijgen als hij niet in het team komt," lachte Dante van Beest.

"Ja, en ik denk niet dat ik zo aardig als Aaron ga zijn als er iemand boos wordt," antwoordde Raven.

"Ik was drie jaar lang aanvoerder. Dan leer je wel hoe je je humeur in bedwang moet houden," vertelde Aaron.

"Ik wordt het maar één jaar. Ze zullen niet zoveel geluk hebben," herinnerde Raven hem. "Ik denk niet dat ik Zoeker selectietrainingen zal houden. Het is niet alsof er iemand beter dan onze Lily zal zijn, dus dat is pure tijdverspilling. En waarschijnlijk laat ik Lars hier ook zijn positie houden. Ik ben er te gewend aan om samen met hem Drijver te zijn."

"Geweldig!" juichte Lars vrolijk.

"Nou, Adriaan, Dante, het ziet ernaar uit dat wij een selectietraining gaan doen," grapte Scorpius.

"O, niet zeiken," vertelde Raven hen. "Ik moet nog steeds beslissen of ik selectietrainingen voor jullie ga houden."

"Jij moet het eens gaan proberen, Mitch," merkte Dante op.

Mitch schudde zijn hoofd. "Neh, ik doe niet aan Zwerkbal. Ik bedoel, het is leuk om te zien en aan te moedigen, maar ik vind het niet geweldig om het spel echt te spelen."

"Watje," spotte Lars met een grijns.

Mitch grinnikte. "Even een vlugge ondervraging. Hoeveel toekomstige vierdejaars hebben er een vriendinnetje?" Mitch stak zijn hand op, terwijl Lars en Scorpius hun handen laag hielden. "Nee, kom op. Hou je handjes hoog, terwijl ik ze tel."

Scorpius rolde zijn ogen. "Hetzelfde, jongens, hoeveel van ons hebben geen eigenaressen?" Scorpius en Lars staken hun handen op, en Mitch begon de zijne op te steken, maar Lars sloeg hem naar beneden. De rest van hen lachten.

Mitch gaf Scorpius alleen een neppe boze blik. "Hé, hé … kop dicht." Toen lachte hij ook.

"Geven jullie jongens Mitch weer een moeilijke tijd?" Lily draaide om en zag dat Lana zich bij hun groep had gevoegd.

"Het is te leuk om het te missen," zei Scorpius met een lach.

"Wat wil je, zussie?" vroeg Lars.

Lana rolde haar ogen. "Ik ben hier om Lily te gaan redden van deze grote groep van domheid." Lana pakte haar arm vast. "Kom op. Ik help je met wat hersencellen besparen."

Lily lachte, maar liet zichzelf weg van de jongens getrokken worden. Lana trok haar naar een kleine groep meiden. Sommigen zaten in Lily's jaar. Lola, Merel van Beest, en Sanne Hork. Amanda Bakzijl was er ook, en het andere meisje herkende Lily als Mirthe Hork, een meisje in Lana's jaar, en zoals ze had gehoord, tegenwoordig het vriendinnetje van Mitch. Maar er waren verrassend genoeg nog twee meisjes bij. Lily herkende ze vaag als Stella West en Zara Glas. Waarom waren zij er?

"Waarom zijn Zara en Stella er?" vroeg Lily.

"Zij zijn de dates van Raven en Adriaan. Ze wouden niet met één van de jongeren gepaard worden," legde Lana uit.

Lily trok een verwarde wenkbrauw op. "Wat?"

Maar Lana scheen haar niet te horen. "Hé, meiden, ik heb haar gered!" grapte Lana terwijl ze naar de groep toe liepen.

Lola gaf een opgewonden gilletje. "Lily, je bent gekomen!" Ze trok Lily een een stevige omhelzing. Lily had het al verwacht. Lola wou haar elke keer nadat ze een tijdje uit elkaar waren geweest een knuffel geven. "En je ziet er zo mooi uit! Ik had nooit gedacht dat je een jurk aan zou doen," zei Lola.

"Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht," stemde Lana plagend in.

Lily rolde haar ogen. "Hou je mond. Hij is niet eens van mij. Hij is van m'n nicht."

"Welke?" vroeg Lola.

"De bitcherige," grapte Lily.

"O, Domenique," zei Lana met een knik. Lily lachte omdat Lana wist wie ze bedoelde. Maar ze waren natuurlijk ook in hetzelfde jaar.

"Ik ben verbaasd dat je bent gekomen, Lily," vertelde Sanne Hork haar. "Van wat Scorpius heeft verteld, hoor ik dat zijn grootvader je niet echt mag."

Lily rolde haar ogen. "Nou als ik bang voor hem was, dan zou het een ander verhaal zijn. Maar dat ben ik niet, dus het boeit me niets."

Lana lachte. "O, wauw. Scorpius heeft de perfecte vriendin." Lily lachte ook. "Hoe was het om Lucius Malfidus te ontmoeten?"

"Nou, alsof je net buiten het bereik van de Beukwilg staat. Hij probeert je te slaan, maar hij is net niet dichtbij genoeg."

Lana lachte. "Nou, we zullen het wel zien. Waarschijnlijk gaat hij het vanavond weer proberen."

Lily zuchtte. "O, wat leuk."

"Lily!" Voordat Lily kon ontdekken wie haar had geroepen, pakte iemand haar van achteren beet. Ze werd van de vloer af getild voordat ze weer losgelaten werd. Ze draaide om en zag dat Jace achter haar stond. Hij zag er ook formeel uit, maar zijn edele uiterlijk werd verpest door zijn oren, die uit zijn haar staken.

Jace keek ook naar haar. "Je ziet er leuk uit, Lil."

Lily grijnsde. "Jij ziet er ook knap uit. Maar er is één probleem." Ze stak haar arm uit en raakte de bovenkant van zijn oor aan. De andere meisjes lachten, Lola het hardst van allemaal.

Jace rolde zijn ogen. "Ik vind dat ze er ook knap uit zien. Ik heb erg m'n best gedaan toen ik ze poetste," grapte hij.

Lily rolde haar ogen ook, en verwarde zijn haar. Jace sloeg haar hand weg. "Maak je maar geen zorgen. Ze zijn erg charmant," verzekerde Lily met een glimlach.

Jace grijnsde. "Nou bedankt, lieve Lily."

"Wat leuk dat je de rest van ons ook begroet, grote oren," zei Lola terwijl ze haar ogen rolde.

Jace keek naar haar. "Sorry. Ik zou jou ook een knuffel hebben gegeven, maar ik wou niet per ongeluk jouw haar aanraken en vies worden," verontschuldigde hij met een neppe glimlach.

Stella grijnsde naar Lola. "Wat heb jij toch geluk! Jullie zullen de komende zes jaren met z'n tweeën doorbrengen," plaagde ze. Lola kreunde zachtjes.

Jace kreunde veel harder. "Mens, herinner me niet aan school! We hebben nog maar een paar dagen vrijheid over!"

Lily lachte. "Het is echt niet zo vreselijk."

"Voor slimme mensen," zei Jace verontwaardigd. "Voor domme mensen zoals ik, is het wel vreselijk."

Lola trok een wenkbrauw op. "Nou, nu snap ik waarom je het zo erg vindt."

Jace grijnsde ironisch naar haar. "En dat zegt het meisje dat maar net iets meer dan zeventig procent bij één van haar examens had gekregen?"

"Beter dan wat jij had," beredeneerde Lola.

Lily draaide om en keek naar de andere vier meisjes. "Als ik jullie was, zou ik ze gewoon negeren. Deze ruzie kan nog wel een tijdje duren," zei ze met een grijns.

Lana lachte. "Ja, dat begon ik ook al te realiseren."

"Dus, Lily, hoe is het om met twee Griffoendors te wonen?" vroeg Mirthe Hork.

Lily rolde haar ogen bijna. Ze begon gewend te raken dat de andere Zwadderaars haar dit soort vragen stelden. "Ze zijn nauwelijks thuis. James werkt, en Albus gaat steeds afspreken met een andere domme Griffoendor," antwoordde ze.

"Heeft James Potter een baantje?" vroeg Zara met een lach. De anderen leken net zo verrast een geamuseerd.

Lily grijnsde ook. "Ja, hij werkt voor mijn oom bij Tovertweelingstopfopshop. Hij en Fred werken samen. Echt een nachtmerrie."

"Wauw, nu wil ik nog liever naar die winkel," plaagde Jace.

"O, Lily," adresseerde Merel, "wanneer ga je weg?"

Lily haalde haar schouders op. "Weet ik niet. Mijn moeder wil dat ik ergens in de avond thuiskom. Mijn nicht en neef en de Scamander tweelingen blijven logeren, dus ik moet vroeg thuis zijn," legde ze uit. Het was niet verschrikkelijk, behalve als ze met iemand anders dan de volwassenen of de tweelingen moest praten.

"Zijn de Scamanders bij jou thuis?" Lana giechelde. "Hoe gaat dat?"

"Nou, ik heb niet persoonlijk met Lorcan gepraat, maar Lysander vindt alles wel oké. Hij heeft me zelfs gefeliciteerd omdat ik Albus met Zwerkbal heb verslagen," lachte Lily.

De anderen lachten ook. "Lysander is toch die ene met het langere haar?" vroeg Mirthe.

Lily knikte. "Ja, het haar van Lorcan is korter. Het is echt de enige manier om ze uit elkaar te houden als je alleen naar ze kijkt. Als je een gesprek met ze hebt, dan is Lysander veel rustiger."

"Ik heb alleen maar met Lysander gepraat, dus hoezo is Lorcan niet zo rustig?" vroeg Mirthe.

Lily grinnikte. "Hij is veel intensiever. Zwerkbal is zowat zijn leven! Hij moet winnen! Maar Lysander vindt het niet zo erg als ze niet winnen. Lorcan vecht terug in een ruzie, en hij verslaat je dan ook echt. Ik heb Lysander nog nooit zien schreeuwen," vergeleek Lily.

"Je overdrijft toch zeker," drong Sanne aan.

Maar Lily schudde haar hoofd. "Nee, hij heeft echt nog nooit geschreeuwd. Hij is altijd zo kalm."

"Hé, meiden!" schreeuwde Raven vanaf de andere kant van de kamer. "We moeten zometeen paren. Scorp zegt dat het diner waarschijnlijk snel gaat beginnen. Dus kom hierheen!"

De meisjes liepen allemaal naar hen toe, behalve Lily. Ze keek verward naar Lana. "Wat bedoelt hij?" vroeg ze.

Lana keek even verbaasd, maar toen begripvol. "O! Ik was vergeten dat dit jouw eerste keer is. De oudere kinderen maken paren, jongen-meisje. Zo houden de volwassenen het diner deftig en stijlvol." Ze rolde haar ogen. "Dus we maken paren, en we gaan met elkaar. Daarom brengen sommige oudere kinderen zelf een meisje of jongen, want dan lopen ze geen kans om met een jonger iemand te moeten gaan."

Lily keek weer naar de kleine spelende kinderen. "En zei dan?"

"Te jong. Zij mogen pas meedoen als ze een beetje ouder en volwassener zijn. Nu zouden ze elkaar alleen maar voor de gek zetten," legde Lana uit.

"En gaan de oudere jongens dat dan niet doen?" vroeg Lily spottend.

Lana grijnsde ook. "Dat zullen ze vast wel, maar dan iets stiller."

De oudere kinderen kwamen allemaal samen, en Raven scheen de leider te zijn. Lily kon Aaron nergens zien, en vroeg zich af waar hij heen was.

"Oké, dus als je met iemand afgesproken hebt, dan ga je daar mee. Dat betekent dat ik en Stella, en Adriaan en Zara samen gaan. Oké, de volgende oudste jongen is Dante … dus wat vind je van jij en Mirthe?"

"Mirthe is de date van Mitch," zei Scorpius terwijl hij zin hoofd schudde.

"O! Dat is waar, ik was het even vergeten. Oké, dus Mitch en Mirthe," wisselde Raven. "Dus, Dante en … Lana?"

Lana haalde haar schouders op. "Klinkt best goed."

Raven knikte. "Oké, en trouwens, onthoudt dit, jongens. Want dat zal mij niet lukken. Oké, nou … Lars is de volgende, en jij gaat met Amanda, toch?"

Lars knikte. "Jep, dat is het plan."

Lana keek naar Lily en fluisterde in haar oor. "Vorig jaar moest hij met het jongere zusje van Dante, en hij schaamde zich dood omdat zij echt veel jonger dan hij is." Beide meisjes hielden hun lach in.

"Oké, dus Scorpius is de volgende," riep Raven.

"Ik ga wel met Lily Loena!" kondigde Scorpius aan.

Lily voelde dat ze een beetje bloosde, maar rolde haar ogen. "Wat heb ik toch geluk," plaagde ze. Scorpius grijnsde alleen maar.

Raven probeerde zijn lach in te houden. "Oké, dus we gaan Lucius Malfidus een rolberoerte zien krijgen. Geniaal!" Ze lachten allemaal. "Maar we gaan verder. Teun is de volgende, en jij en Lieke gaan dus samen zoals gepland. Dus dan komen we bij Dries." Raven blies zijn adem uit terwijl hij naar iedereen keek. "Um … wat vind je van jij en Merel? Is dat cool?"

Dries gromde en haalde zijn schouders op. Merel rolde haar ogen maar knikte. "Zo te zien wel."

Raven knikte. "Oké. Um … ik denk dat Xavier als volgende is."

"Ik en Sanne," stelde Xavier voor. Sanne's wangen werden meteen knalroze.

"Perfect," vertelde Raven hem. "Oké … Jace, jij en Lola?"

Jace trok een wenkbrauw op en keek naar Lola, die hem vol walging aankeek. Lily kon het drama al zien gebeuren. "Want vind je ervan als ik met Emilie ga? Het maakt me niets uit dat zij een paar jaar jonger is.

"Weet je het zeker?" vroeg Raven.

Jace knikte vlug. "Zeker. Ik steek mezelf liever in de fik dan dat ik met haar ga," zei hij terwijl hij naar Lola knikte.

"Echt waar? Want ik ga zelfs liever dood." spotte Lola.

Raven onderbrak ze snel. "Oké, oké. Dus dat betekent Christiaan en Lola. Snapt iedereen het?"

Iedereen was het ermee eens.

"Ik zeg wel tegen Emilie dat ze mee doet," vertelde Merel hen, en ze liep naar de jongere kinderen.

Lily keek naar Lola en Jace. "Jullie twee zijn echt kinderachtig."

Jace stak zijn tong uit.

Toen Pintie hen kwam vertellen dat het eten klaar was en dat het tijd was om naar de eetkamer te gaan, liep Lily naar Scorpius. Scorpius grijnsde, en legde het proces uit.

"Oké, dus we stoppen eigenlijk een eindje van de eetkamer met lopen. Dan haken Raven en Stella hun armen door elkaar, en ze lopen dan de kamer in. Ze gaan dan aan de twee rechterplaatsen zitten. Dan gaan Adriaan en Zara, en zij zullen de linkerplaatsen nemen. En zo gaat het steeds verder," legde Scorpius uit.

"En wat is het nut hiervan?" vroeg Lily.

Scoprius haalde zijn schouders op. "Geen idee, eigenlijk. Zo wordt het diner deftiger. Ik denk dat het gewoon een boel oude Zwadderich families zijn die edel en superieur willen zijn."

Lily rolde haar ogen. "En de kleine kinderen dan?"

"Zij zitten aan een aparte tafel aan de andere kant van de kamer. Ik weet niet waarom ze meegenomen moeten worden," mopperde Scorpius. "Ze kunnen soms nogal irritant zijn."

"Wanneer komen ze bij de 'grote kinderen'?" vroeg Lily nieuwsgierig.

"Als de volwassenen denken dat ze volwassen genoeg zijn. Meestal rond de tijd dat ze naar Zweinstein gaan. Behalve als er een jongen of meisje te weinig is, zoals met Emilie. We nodigen ze dan uit om met ons aan tafel te komen zitten," antwoordde hij.

Toen ze allemaal op de begane grond waren, stopten ze, en Raven en Stella namen de leiding. Lily moest toegeven dat ze er heel deftig en edel uitzagen. Ravens donkere haar zat naar achteren, met een hele kleine pony bij zijn voorhoofd, wat erg veel contrast had met zijn bleke huid. En zijn donkerblauwe ogen pasten erg goed bij zijn gezicht. Hij droeg een zijde groen gewaad, wat duidelijk aanduidde in welke afdeling hij zat. En Stella zag er prachtig uit. Haar lange krullen waren licht blond, en haar ogen een mooie groen. Ze zag er zo anders uit dan Raven. Haar haar en haar ogen, haar kleine gestalte, en haar licht blauwe jurk. Maar het leek alsof ze perfect bij elkaar pasten.

De twee haakten hun armen door elkaar en liepen richting de eetkamer. Toen ze binnenkwamen, konden ze allemaal het geluid van de stemmen van de volwassenen horen stijgen terwijl ze de twee zagen. Toen Raven en Stella uit het zicht waren, begonnen Adriaan en Zara. Het proces duurde lang, maar de anderen behandelde het allemaal als een belangrijke traditie, dus Lily wou het niet bespotten. Toen zij en Scorpius aan de beurt waren, negeerde ze de warmte in haar wangen terwijl ze haar arm in de zijne haakte. Toen begonnen ze naar de eetkamer te lopen. Lily was een beetje zenuwachtig toen ze dichterbij kwamen. Toen ze uiteindelijk bij de deuren waren, hoorden ze de stemmen weer, maar nu nog harder omdat ze zelf in de kamer waren. Er waren opmerkingen en complimenten, maar het enige waar Lily oplette was Lucius Malfidus, wat Scorpius blijkbaar ook deed. Zijn gezicht was boos, razend zelfs. Lily kon de afkeer in zijn blik zien. Lily kon haar zelfvoldane grijns omdat ze hem had geïrriteerd niet verbergen. Ze keek naar Scorpius, en zag dat ook hij zelfvoldaan keek.

Ze gingen beiden zitten, en keken naar de andere paren die naar binnen kwamen. Lily en Scorpius probeerden Dries Beulsvreugd en Merel van Beest niet uit te lachen. Dries leek heel geïrriteerd omdat hij Merel aan zijn arm had, en Merel keek net zo verafschuwd. Lily bergreep Merels irritatie niet echt. Lily praatte nooit echt met Dries, maar hij praatte haast tegen niemand. Hij zat altijd samen met de andere Zwadderaars in zijn jaar, maar hij zei nooit echt iets. Blijkbaar wou hij zelfs soms niet tegen de docenten praten. Lily kon zich niet voorstellen dat er iemand zo stil zou zijn.

Toen iedereen er was, en het diner eindelijk begon, lachte Lily terwijl Scorpius Mitch en Mirthe meteen aanviel.

"Jullie twee zijn gewoon zo schattig!" plaagde hij. "Zo suikerzoet. Behalve dat Mitch een idioot is, en jij … nou, ik kan maar beter m'n mond houden. Dit is een beleefd diner."

Mirthe keek hem hatelijk aan totdat ze het niet meer volhield. Mitch haalde zijn schouders op. "Ik heb tenminste een meisje. En jij niet," spotte hij.

Scorpius haalde zijn schouders op. "Teveel last. En nu hoef ik geen geld uit te geven aan al die nutteloze dingen die veel meisjes uit ons jaar willen," repliceerde hij.

"Je bent gewoon niet zo ongelofelijk knap als ik," zei Mitch met een grijns.

"O, ik ben de knapste in ons jaar," schepte Scorpius met een lach op. "En iedereen zou het ermee eens zijn."

Mitch trok zijn wenkbrauw op. "Is dat zo? Nou, Lola," riep hij naar haar, "wie is de knapste jongen in het jaar van Scorpius en ik?"

Lola leek verward te zijn door de vraag. "Um … Scorpius, denk ik?"

Mitch klakte zijn vingers in vernedering terwijl Scorpius zelfvoldaan grijnsde. "Shit," mopperde hij.

"Jullie zijn zo kinderachtig," zei Mirthe terwijl ze haar ogen rolde.

Lily, Scorpius, en Mitch keken haar geamuseerd aan.

"En dat zegt het meisje dat met één van de 'kinderen' verkering heeft?" spotte Scorpius.

Mitch grijnsde naar haar. "Wil je me nu zelf gaan voeren?"

Mirthe rolde haar ogen weer, maar Scorpius en Lily deden hun best om hun gelach in te houden.