ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΤΩ

Ουάου. Ουάου και πάλι ουάου και τρεις φορές ουάου. Δεν υπάρχει αυτό που μου συμβαίνει, δεν υπάρχει πραγματικά! Είναι από αυτά τα πράγματα που τα βλέπεις μόνο στις ταινίες και λες όχι, αυτό δεν γίνεται να είναι αληθινό. Και όμως είναι! Είναι και είναι υπέροχο και φανταστικό και ανεπανάληπτο! Και με κάνει να γελάω τόσο πολύ που τα μάγουλα μου κοντεύουν να πάθουν κράμπα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αφού επιστρέψαμε στο Λονδίνο μετά από χείμαρρους δάκρυα εκ μέρους της γιαγιάς και του παππού, καταπιάστηκα αμέσως με το να φτιάξω την βαλίτσα μου. Είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα που μου πήρε σχεδόν όλο το απόγευμα. Χρειάζεται σχεδιασμό, μελέτη και προγραμματισμό. Στο τέλος τα παράτησα και της εφάρμοσα ένα ξόρκι διεύρυνσης. Έχωσα μέσα την μισή ντουλάπα μου και ησύχασα.

Το βράδυ ήρθε η Ρόουζ να κοιμηθεί σε εμάς. Το σπίτι μας είναι πιο κοντά στον σταθμό του Κινγκς Κρος από όπου φεύγουν τα τρένα και για Παρίσι. Θα μας πάει το πρωί η μαμά πριν από την δουλειά της. Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι μου που είναι διπλό και μας χωράει άνετα. Η Ρόουζ είναι πολύ αναστατωμένη που θα δει ξανά τον αγαπημένο της μετά από μία εβδομάδα και της πήρε δέκα λεπτά παραπάνω χρόνο από ότι συνήθως να ξεραθεί στον ύπνο.

Εγώ έμεινα με ορθάνοιχτα μάτια να κοιτάζω το ταβάνι και να ονειρεύομαι ξύπνια για όσα θα εξελιχθούν σε λίγες ώρες. Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που αποκλείεται να κλείσω βλέφαρο όλο το βράδυ. Πρέπει όμως ειδάλλως η επιδερμίδα μου θα είναι θαμπή και ταλαιπωρημένη. Δεν μπορώ να πάω με θαμπή και ταλαιπωρημένη επιδερμίδα στην Γαλλία!

Ξύπνησα έντρομη φωνάζοντας «δεν θα το ξανακάνω, δεν θα το ξανακάνω!» Έβλεπα ότι με κυνηγούσαν Γαλλίδες με σκι στις χιονισμένες βουνοπλαγιές των Άλπεων λέγοντας πως έπρεπε να με σκοτώσουν για εγκλήματα κατά της ομορφιάς. Έκανα απανωτούς ελιγμούς για να τους ξεφύγω, αλλά στο τέλος με έπιασαν και με πήγαιναν στο εκτελεστικό απόσπασμα μαζί με άλλες γυναίκες που δεν είχαν τηρήσει τον δεκάωρο ύπνο καλλωπισμού. Πετάχτηκα πάνω λίγο πριν ξεστομίσουν το Avada Kedavra.

Η Ρόουζ ήταν ήδη όρθια και ντυνόταν. Είχε φορέσει ένα τζιν πολύ πιο στενό από ότι συνήθως που έκανε τα εκ φύσεως μακριά πόδια της να μοιάζουν ακόμα ψηλότερα. Την καταράστηκα κρυφά και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι και εγώ. Επειδή το μέρος που θα πηγαίναμε ήταν μανγκλ θέρετρο, υποχρεωτικά θα φορούσαμε κοινά ρούχα. Κανένα πρόβλημα με εμένα. Βρίσκω τα ενδύματα των απλών ανθρώπων πολύ πιο κολακευτικά από τα δικά μας.

Για ταξιδιωτική αμφίεση είχα επιλέξει από χθες μία μαλακή γκρι φόρμα με άσπρο φούτερ και αθλητικά. Όταν είχαμε πάει για ψώνια, είχα αγοράσει ένα υπέροχο άσπρο μπουφάν και το κότσαρα και αυτό από πάνω. Πήρα την τσάντα μου και την βαλίτσα μου και μαζί με την Ρόουζ κατεβήκαμε στην κουζίνα. Το στομάχι μου ήταν κόμπος και έτσι δεν μπόρεσα να φάω τίποτα, παρά μόνο μία ομελέτα και μία βάφλα.

Αφού ξεμπερδέψαμε με το πρωινό, βγήκαμε έξω με την μαμά και τον Άλμπους και μπήκαμε στο οικογενειακό αυτοκίνητο φορτώνοντας και τις αποσκευές μας. Έχουν μάθει και οι δύο γονείς μου να οδηγούν για τέτοιες έκτακτες περιπτώσεις. Τα σιχαίνομαι τα μανγκλ μέσα μεταφοράς. Θέλεις εκατό ώρες να διανύσεις μία απόσταση πέντε χιλιομέτρων. Σήμερα δε είχε τόση κίνηση που κάναμε τρία τέταρτα να φτάσουμε στον σταθμό. Παραλίγο να χάσουμε το τρένο.

Η μαμά πάρκαρε το αμάξι και επέμενε να έρθει μαζί μας μέχρι την πλατφόρμα. Τουλάχιστον μας βοήθησε με τα σακ βουαγιάζ. Η αμαξοστοιχία για Παρίσι έφευγε από την αποβάθρα πέντε και δύο όγδοα, οπότε τρέξαμε ως εκεί και δίχως να περιμένουμε καθόλου περάσαμε μέσα από τον τοίχο. Γινόταν πανικός από κόσμο. Όλοι αυτοί οι μάγοι για σκι πήγαιναν;

Μέσα από τον καπνό και την λαοθάλασσα, καταφέραμε να εντοπίσουμε ένα ξανθό κεφάλι δίπλα σε ένα μελαχρινό. Ο Σκόρπιους με τον Ζαμπίνι. Η Ρόουζ έτρεξε με τέτοια ταχύτητα προς το μέρος τους που νόμιζα ήθελε να σπάσει το φράγμα του ήχου. Έπεσε στην αγκαλιά του Σκόρπιους και εκείνος την σήκωσε ελαφρά από το έδαφος χώνοντας το πρόσωπο του στα μαλλιά της. Να, κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ζηλεύω – καλοπροαίρετα πάντα. Θα ήθελα και εγώ να έχω ένα αγόρι μόνο για μένα.

Νιώθοντας ότι παρεισφρέω σε μία αυστηρά προσωπική στιγμή, έστρεψα το βλέμμα μου προς τα αριστερά μου, όπου η μητέρα μου χαιρετούσε τον Φραντσέσκο. Δεν χαιρετούσε όμως μόνο τον Φραντσέσκο. Χαιρετούσε και ένα άλλο παιδί ακριβώς δίπλα στον Ζαμπίνι. Ένα παιδί με ανοιχτά καστανά μαλλιά και μπλε βαθιά μάτια, τα πιο ωραία μάτια που έχουν υπάρξει ποτέ στην ιστορία των ματιών. Γκόντρικ, μου κάνεις πλάκα! Τι γυρεύει τέτοια ώρα ο Άλεξ Γουντ μέσα στην χώρα;

Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ περαιτέρω, επειδή εκείνη την στιγμή με έπιασε που τον κοιτούσα σαν χάνος και ήρθε να με χαιρετίσει. Αφήστε με να σας πω κάποια πράγματα για τον Άλεξ Γουντ. Ο Άλεξ είναι ο μικρότερος γιος του Όλιβερ Γουντ και της Κέιτι Μπελ, των παλιών συμμαθητών του μπαμπά. Ανήκει στους Γκρίφιντορ όπως και εμείς και είναι ένας από τους κολλητούς του Άλμπους. Παίζει φύλακας στην ομάδα του Κουίντιτς και είναι το ίδιο καλός όσο ο πατέρας του, ο οποίος εδώ και κάποια χρόνια είναι προπονητής στο σχολείο μας.

Ο Άλεξ σε αντίθεση με τους άλλους φίλους του Άλμπους είναι πραγματικά καλό παιδί. Πάντα ευδιάθετος και χαμογελαστός με μία συμπαθητική κουβέντα για όλους. Επίσης είναι πραγματικά κούκλος, αλλά όπως ο Σκόρπιους έτσι και εκείνος μας προέκυψε μονογαμικός. Όσο καιρό τον ξέρω, πάει να πει από τα γεννοφάσκια μου, έχει μία σταθερή και μόνιμη σχέση με την Αλίσια Φίνεγκαν, την μεσαία κόρη του Σίμους Φίνεγκαν και μεγαλύτερη αδερφή του Πάτρικ, του ενός από τα δύο αποτυχημένα ραντεβού μου στο Χόγκσμιντ.

Η Αλίσια είναι μία καστανή κοπέλα με καστανά μάτια, καθόλα φυσιολογική και μέτρια. Δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο και δεν μπορώ να καταλάβω τι της έχει βρει ο Άλεξ και έχει κολλήσει μαζί της. Όλοι λένε ότι τον κάνει ό,τι θέλει. Ο Άλμπους και οι υπόλοιποι απλά την σιχαίνονται αλλά την ανέχονται μόνο και μόνο επειδή είναι γκόμενα του. Εκείνη με την σειρά της κολλάει πάνω του σαν τσιμπούρι και δεν τον αφήνει να κάνει κιχ μόνος του. Τον ζηλεύει θανάσιμα και τον ελέγχει διαρκώς.

Από όταν τα έφτιαξαν στο τέταρτο έτος, ο Άλεξ έχει χαθεί σημαντικά από την παρέα. Λείπει σε όλους μας πολύ, ακόμα και σε εμένα που ανήκω περιστασιακά στην κλίκα του Άλμπους. Έτσι ήταν πραγματική έκπληξη να τον δω σήμερα εδώ. Η Ρόουζ δεν μου είχε πει τίποτα και δεν είχα την παντελή ιδέα. Μου φαινόταν ότι ονειρεύομαι ακόμα. Έπρεπε να τον νιώσω να με αγκαλιάζει, για να σιγουρευτώ πως δεν είναι οπτασία.

«Τι κάνεις, πιτσιρίκι;», με χαιρέτισε.

Ο Άλεξ είναι ο μόνος που δεν με νοιάζει, όταν με αποκαλεί πιτσιρίκι. Δεν θα με ένοιαζε και αν με αποκαλούσε καρακάξα. Ακόμα και αυτό από το στόμα του ερωτικό θα μου ακουγόταν.

«Καλά, είμαι», του χαμογέλασα πλατιά. «Θα έρθεις μαζί μας;»

«Αν με θέλετε», πείραξε με τον δείκτη του την μύτη μου.

«Εννοείται!»

Μετά όμως το ξανασκέφτηκα και κοίταξα γύρω μου εξεταστικά.

«Είσαι μόνος;», δεν μπόρεσα να κρατηθώ και να μην ρωτήσω.

Γέλασε κάπως παράξενα, λίγο θλιμμένα, αλλά απάντησε καταφατικά. Η καρδιά μου πήγε στην θέση της, αφού πρώτα έκανε δύο τόλουπ. Οι διακοπές μου όσο πάνε και γίνονται καλύτερες. Έχουν φτάσει σχεδόν το τέλειο. Πέντε ημέρες στα χιόνια μακριά από τους γονείς μου και μαζί με τον Άλεξ Γουντ χωρίς την τρελή κατσίκα την Αλίσια. Τι παραπάνω θα μπορούσα να θέλω;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δόθηκε λίγο αργότερα. Ήμασταν ήδη στο τρένο και είχαμε ξεκινήσει. Μετά από μαραθώνιο φιλιών και αγκαλιών η Ρόουζ εισάκουσε την παράκληση μου να πάμε στην τουαλέτα, επειδή θα έσκαγε η φούσκα μου. Ξεκόλλησε μετά δυσκολίας από τον Σκόρπιους και βγήκαμε έξω στο διάδρομο. Η αμαξοστοιχία που ταξιδεύαμε τώρα ήταν ίδια ακριβώς με το Χόγκουαρτς Εξπρές, οπότε γνωρίζαμε ακριβώς πώς να κινηθούμε. Πράγματι βρήκαμε το μπάνιο χωρίς κανένα πρόβλημα.

«Ήξερες ότι θα έρθει ο Άλεξ;», ρώτησα την Ρόουζ, ενώ πλέναμε τα χέρια μας.

Με κοίταξε λίγο διστακτικά.

«Μου το είχε αναφέρει ο Σκόρπιους, αλλά δεν ήθελα να στο πω μήπως δεν έρθει τελικά και απογοητευτείς. Δεν ήταν σίγουρος ούτε ο ίδιος μέχρι την τελευταία στιγμή.»

Σταμάτησε λίγο και ύστερα προσέθεσε σοβαρά.

«Λιλ, θα σου πω κάτι, αλλά πρώτον θα μου υποσχεθείς πως θα κάνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και δεύτερον θέλω να είσαι πολύ προσεκτική.»

«Τι εννοείς;», απόρησα.

«Ο Άλεξ χώρισε με την Αλίσια.»

Νομίζω το στόμα μου χτύπησε το πάτωμα.

«Ο Άλεξ χώρισε με την Αλίσια;», επανέλαβα σαν καθυστερημένο.

«Ναι. Μετά το χορό των Χριστουγέννων. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, ο Άλεξ δεν μιλάει ποτέ για τα προσωπικά του, αλλά ξέρω ότι τσακώθηκαν άσχημα και όλες τις διακοπές δεν έχουν βρεθεί καθόλου.»

Κούνησα το κεφάλι μου προσλαμβάνοντας τις σοκαριστικές πληροφορίες. Τότε όμως κάτι άλλο μου κίνησε την περιέργεια.

«Τι θέλεις να πεις να είμαι πολύ προσεκτική;»

Η Ρόουζ δαγκώθηκε ελαφρά.

«Λιλ, γνωρίζω πόσο σού αρέσει ο Άλεξ. Τώρα που χώρισε ίσως προκύψει κάτι μεταξύ σας, όμως να θυμάσαι ότι ήταν πολλά χρόνια με την Αλίσια και αυτό δεν είναι κάτι που ξεπερνιέται από την μία ημέρα στην άλλη.»

Έριξα ένα βλέμμα στην Ρόουζ λες και είχε βγάλει δύο κεφάλια.

«Ρόουζ, πας καλά; Δεν τρέχει τίποτα ανάμεσα σε εμένα και τον Άλεξ. Μακάρι να έτρεχε, όμως είμαι σίγουρη πως με βλέπει σαν αδερφή του. Ειδικά με τον Άλμπους τριγύρω. Μην ανησυχείς. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβεί το οτιδήποτε.»

Παρότι είμαι πεπεισμένη για τα λεγόμενα μου, βαθιά μέσα μου δεν παύω να ελπίζω να βγω ψεύτρα.


Και τα πράγματα προχωράνε το λοιπόν. Ξεκινήσαμε επιτέλους για το ταξίδι στο Παρίσι. Τι λέτε να συμβεί στην Γαλλία; Θα παιχτεί κάτι ανάμεσα στον Άλεξ και την Λίλι ή θα μείνει κολλημένος στην πρώην του, ιδίως με τον Άλμπους να καραδοκεί; Αναμένω με αγωνία τα σχόλια σας!

ΧΧΧ