Hoofdstuk 9: de onzekerheid.

Flora's gedachten
De meiden en ik waren op Tecna aan het wachten op een verslag over de jongens. Ik hoopte aan de ene kant dat zij het waren die ons afluisterde, maar aan de andere kant was ik bang voor hun reactie. Het duurde niet lang voordat ik mensen naar boven hoorde stromen en er op de deur gebonkt werd.

''Oké doe open!'' hoorde ik Riven roepen. Ik had Tecna niet naar beneden moeten sturen. Dit was het dan…

Musa stak haar hoofd door een kier van de deur en keek Riven sarcastisch aan. ''Je kan wel iets rustiger vragen of je binnen mag komen en mag deelnemen aan het slaapfeestje, Riven.''

''Ik heb geen tijd voor jouw grapjes Musa. Flora, hoe wist je dat de zender hier was? Wat heb jij gedaan met onze zender? Klopt het dat je magische krachten hebt? Zo ja, laat je krachten zien!''

Riven was ondertussen alweer wat rustiger, maar leek net een tijdbom die ontploft was met vragen. Ik voelde mij ondertussen steeds kleiner worden en wist niet meer waar ik moest beginnen. Gelukkig kwamen Helia en Sky binnenlopen en nam Sky het van Riven over.

''Oké Riven genoeg. Eén vraag te gelijk, maar misschien is het eerst handig als wij de situatie uitleggen.'' Sky begon zijn verhaal over Timmy die de zender had gemaakt, Nabu die de zender betoverde en hoe de jongens zo ongemerkt de meiden konden afluisteren. Alleen stopte de zender er ineens mee en kwam Tecna naar beneden die ons betrapte dankzij Flora.

''Oh, dus jullie jongens waren ons weer aan het afluisteren! Leren jullie dan nooit dat onze tussenonsjes bij ons blijven en niet alle informatie voor jullie bestemd is!'' De jongens stonden daar lijkbleek door Stella's uitbarsting.

''Uhm ja, sorry prinses. Ik denk dat het voor ons een soort van onzekerheid is en wij graag willen weten of er niets in de weg zit tussen onze relaties.'' Brandon keek Stella ondertussen ongemakkelijk aan.

''Oké dat is best wel lief. Maar volgende keer wel vragen of jullie erbij mogen zitten of dat het een besloten meiden avond is.'' Stella gaf Brandon een kus op zijn wang en keek mijn kant op. ''Flora, klopt het dat jij de zender zag zitten? En zo ja, hoe heb je hem uitgeschakeld?''

''Ik voelde dat er iets niet klopte in de kamer, dus keek ik rond. Op een gegeven moment zag ik op jouw sieraden kist een soort van paars steentje knipperen. Alleen ik dacht dat de steen normaal roze was. Dus ik begon na te denken en ik kwam bij het idee dat het wel een zender moest zijn, want ik had het gevoel dat er iemand mee zat te luisteren. Dus ik bleef naar de zender staren totdat deze ineens uit elkaar spatte. Daarna twijfelde ik of de jongens ons afluisterde of dat het iemand anders zou zijn. Dus besloot ik Tecna naar beneden te sturen.'' Na het hele verhaal nam ik een diepe zucht en keek ik om mij heen. Iedereen keek mij aan met verbaasde blikken die langzaam over gingen in een bedenkende blik.

''Dus jij hebt inderdaad ook een soort van magie. En jij moet dus wel uit de magische wereld komen. Maar wat voor magisch wezen ben jij en wat is jouw families afkomst?'' Sky probeerde alle vragen op een rij te krijgen en ging met Brandon op Stella's bed zitten.

''Ik moet zeggen dat ik vanaf jongs af aan al voel als er rare dingen in de buurt zijn. Ik voel zie de emoties van andere mensen. Maar ik dacht altijd dat het iets geks was en durfde er nooit over te praten. Maar nu die zender ineens kapot ging en ik jullie verhaal hoorde, durf ik het niet meer voor mij te houden.''
Ik heb mij altijd al anders gevoeld dan andere mensen. Ik voelde mij vaak een buitenstaander en Helia, Blaine, Kevin en Sam waren eigenlijk de enige die mij echt begrepen voor ik de Winx en Specialisten ontmoette. Maar dit heb ik nooit aan iemand durven te vertellen tot nu.

''Oké Flora. Ik weet nog toen ik voor het eerst mijn krachten moest gebruiken van Faragonda. Ik wist waar ik moest beginnen. Maar uiteindelijk na diep in mijzelf te geloven en veel te trainen werd is steeds sterker. Dus jij moet het ook kunnen.'' Bloom legde een hand op mijn schouder en keek vragend naar Nabu.

''Ik snap wat je bedoel t Bloom. Oké Flora ik maak een magische energie bal. Aan jou de taak om deze kapot te maken.'' Nabu maakte een bal in een formaat van een glazen bol. Ik had nog nooit eerder zoiets gezien als dit. Het ziet er prachtig uit, net zoals in mijn sprookjesboek van vroeger. Oké concentreren Flora.

Ik sloot mijn ogen om mijn concentratie terug te halen. Vervolgens opende ik ze en keek in doordringend naar de magische bal. Maar niks gebeurde. ''Sorry Nabu, maar het lukt niet. Wie weet was ik het niet die de zender kapot maakte, maar ging het toevallig.'' Het kan gewoon niet dat ik ook krachten bezit. Dat zou gewoon te mooi om waar te zijn.

''Oké weet je Flora. Misschien moeten we het nu laten rusten. Het is al bijna tien uur en het is een drukke dag geweest waarbij veel op je af is gekomen. Ik stel voor dat we nu naar bed gaan en morgen met zijn allen naar Faragonda gaan.''

''Dank je Helia, dat zou fijn zijn. Ik kan inderdaad wel wat slaap gebruiken.'' Iedereen stemde hiermee in en ging terug naar zijn kamer om te slapen.

''Welterusten Flora!''

''Welterusten Stella!'' Ik deed mijn nachtlampje uit en sloot mijn ogen. Vijf minuten later hoorde ik de klok tien uur slaan en Grizelda roepen dat iedereen in bed moet liggen en het de hele nacht stil blijft.

Het lukte maar niet om in slaap te komen. Ik hoorde ondertussen de klok elf uur slaan. Alles van vandaag bleef maar door mijn hoofd malen. De tekst in het winkelcentrum. De zender. Het verhaal van de Winx en Specialisten.

Twaalf uur… ineens hoorde ik vage muziek. Ik deed mijn ogen open en zag een raar ligt onder de deur naar de gang vandaan komen. Eigenlijk was ik nu veel te bang om naar de gang toe te lopen, maar iets trok mij aan die richting op.

Ik besloot mijn bed uit te gaan en om het hoekje te kijken. Kijken kon toch geen kwaad? Langzaam deed ik de deur open en stak ik mijn hoofd naar buiten. De gang was inderdaad groen verlicht en het ligt was sterker bij de deur richting de zolder. Ik besloot om toch maar een kijkje te nemen bij de deur. Met trillende benen liep ik richting de zolder deur. Het handvat van de deur lichtte op met een goud licht. Toen ik het aanraakte schok ik mij dood en schreeuwde uit paniek. Ik wist nu niet meer wat ik moest doen.