Hoofdstuk9:
Een iets wat
donkere dag was aangebroken. Vandaag was de wedstrijd Ravenklauw
tegen Huffelpuf en de spanningen waren hoog. Het meeste gevreesde was
wat er zou gebeuren eenmaal Bibi en Lumina hun knuppel in handen
kregen. De meeste bleven bij het feit dat Potter hun eerste doel zou
zijn, wat Draco dus ook werkelijk wilde dat gebeurde.
Samantha,
Lumina en Bibi zaten te samen aan een tafel en het was redelijk stil
tussen de meisjes. Samantha bedacht zich namelijk net dat dit
misschien wel de laatste keer was dat ze Sneep en Tom levend zou
kunnen zien, terwijl Lumina een soort line-up maakte over het feit
wie ze eerst wilde raken. Bibi leek heel rustig, af en toe keek ze de
zaal rond om de blikken van andere op te vangen, maar hield zich
kalm. Ze wilde blijkbaar al haar energie sparen voor de wedstrijd.
"Ik twijfel nog steeds Bibi," mompelde Lumina, "Potter of
Sneep?" Bibi nam een slok van haar thee: "Tirion, hij ergerd mij
en Samantha, al wil ze dat zelf niet toegeven." Samantha verslikte
zich: "ik zit naast je!" Bibi keek Samantha aan: "Dat weet ik,
het is alleen maar een hint." Samantha keek zuur naar haar eten en
schoof haar bord opzij.
"Sam," zei Tom en wierp Lumina en
Bibi een dodelijk blik toe, niet dat ze er om gaven, Bibi negeerde
hem en Lumina grijnsde: "je hebt helemaal gelijk Bibi." Bibi
knikte en mompelde iets dat leek op: "natuurlijk, verwacht je dan
iets anders." Opnieuw probeerde Tom een gesprek aan te knopen maar
Samantha stond op: "Naar de kleedkamers zeker?" Tom knikte en
ging voorop, "tot zo dan zeker." Bibi en Lumina stonden op maar
het was Lumina die het woord nam: "We wandelen wel mee, ons team
vertrekt ook net. Het is wel… vreemd." Samantha knikte en Bibi
zweeg gewoon, ze keek dreigend iemands richting uit maar al gauw
wende ze haar blik weer op iets anders. "Het is gewoon een spel,"
zei Samantha en knikte beslist. Bibi kuchte: "Maar er hangt wel
veel van af! Ik sla op Tirion! Sam, ik zeg je, je hebt er alleen maar
voordeel bij!"
"Zulke bemoedigende woorden," sneerde een
stem achter hun. "Severus, hou je mond," zei een andere stem en
toen de meiden achter hun keken, zagen ze Sneep, Anderling en
Perkamentus staan. "Niet op letten dames," zei Perkamentus, "ook
wij voelen de spanning! En ik luisterde naar je advies jufvrouw
Montagné… popcorn bij zwerkbal. Gewoonweg perfect."
Samantha keek de oude man met open mond aan. Nou hem kon je
allesbehalve een meelevend type noemen, hij genoot hier vast van!
Samantha keek van hem naar professor Sneep, die geen vuiltje aan de
lucht zag, of deed hij zich gewoon zo voor. Ze zuchtte. "Ik zie
jullie op het veld," zei Samantha en liep naar de kleedkamers. De
andere waren er al lang en ze voelde zich een schuldig dat ze te laat
kwam, maar blijkbaar was het niet zo erg want Tom negeerde het. Ze
deed vlug haar outfit aan en luisterde naar de laatste zinnen van
zijn speech. Niet dat ze er echt bij was met haar gedachten, ze was
meer bezig met wat er zich buiten afspeelde. "Goed," zei Tom met
een hese stem die hij meestal kreeg als hij zenuwachtig was of onder
grote druk stond, nu was het allebei en Samantha wist niet of dit
goed ging aflopen.
Buiten was het ijskoud, alsof dat niet genoeg
was, sneeuwde het erbij. Samantha rilde maar ging op haar plaats
staan. Lumina en Bibi keken nonchalant naar de tribune, blijkbaar
waren ze op zoek naar de plaats waar Potter zat. Madama Hooch hield
het fluitje trillend in haar hand en verzamelde blijkbaar al haar
moed bij elkaar.
"Iedereen op zijn plaats," zei ze schril,
"team captains geven elkaar een hand." Tom en een jongen die Sam
niet kende, gaven elkaar een hand. Samantha zag de twee beukers voor
haar neus omhoog razen en van de snaai, ving ze ook een glimp op,
maar waar ze zich vooral op concentreerde was de slurk. Uit de
zijkant van haar ogen zag ze hoe Mandy de bal nauwlettend in de gaten
hield. "START!" De slurk werd de lucht ingesmeten en het was
Mandy die hem uit de handen van een zwartharige jongen sloeg en ook
weer opving.
Maar nog voor ze kon gooien naar Tom, vlogen twee
beukers op hem af. Samantha zuchtte, dit spel zou niet lang duren als
ze vanaf het begin af aan, hem de grond in beuken. Dat gebeurde ook,
Tom werd flink geraakt door Bibi haar beuker en viel van zijn bezem
af. Een luid gejuich van de weinige mensen die op hem hadden gewed.
"En Tirion ligt er al uit, ik heb zo'n naar gevoel dat dit spel
al gauw gaat eindigen," hoorde Samantha een stem zeggen, maar Bibi
haar eenvoudig commentaar was: "Ongeluk zit zich in een klein
beukertje." Lumina vloekte luidop, maar ze nam er genoegen bij dat
ze tenminste Potter als volgende slachtoffer mocht gaan afslachten.
"Mandy," zei Samantha, Mandy keek geschokt naar Tom die op de
grond lag maar keek toen naar Samantha, "we moeten verder spelen."
Ze knikte en beide meisjes keken naar de doelen, die nogal
onbeschermd achterbleven. De doelman was veel te druk met naar Tom te
kijken en zo maakte ze hun eerste doel.
Alweer klonk er een
gejuich, Lumina had geprobeerd Potter te grazen te nemen. Zwadderich
joelde het uit maar Anderling staarde doodsbenauwd naar Potter en
keek naar Perkamentus die het negeerde, momenteel dan toch. Mevrouw
Hooch was ook niet al te blij en keek razend in Lumina haar richting:
"Niet het publiek." Lumina draaide met haar ogen, alsof zij
iemands regels zou opvolgen, zij was namelijk degene met de knuppel
en niet Hooch.
"Lumina, laat Potter," zei Bibi en wees in
Sneep zijn richting, "neem wraak op hem. Denk aan al die ketels die
je hebt moeten uitschrobben." Samantha was het nu zeker, dit ging
fout.
"Ik zei niet het publiek!" krijste madame Hooch maar
moest opzij duiken om de beuker te ontwijken die zojuist haar
richting werd uitgeslagen en nu gevaarlijk dichtbij Sneep kwam, maar
hem op een haartje na miste, of beter gezegd, op zijn neus na.
Bibi
keekt verontwaardigt Lumina haar richting uit: "hoe kon je DIE neus
missen!" Ze maakte ferme zwaaibewegingen met haar knuppel en mepte
zo Cho haar bezem af. Samantha keek met grote ogen toe en besloot
heel ver uit de buurt te blijven bij de twee mensen die ze haar
vrienden noemde. "Wat klaag jij nou, je sloeg tenminste Tirion zijn
bezem af," zei Lumina en keek naar beneden en vroeg zich toen
luidop af, "is hij dood?" Ze haalde haar schouders op, "we
kunnen beter de huffelpuf zoeker best ook van haar bezem slaan nu we
nog kunnen." Bibi en Lumina deden niet eens de moeite om er over na
te denken, al vlug werd er ook een beuker richting Lizzie geslagen,
die gelukkig voor haar, maar twee meter van de grond zweefde. Al had
Samantha zo'n gevoel dat Lizzie het gewoon op veilig had gespeelt
en ongelijk kon ze haar niet geven. Op dat moment floot Madame Hooch
op haar fluitje, wat ze wonder bij wonder nog niet ingeslikt had.
"Ik heb nog nooit zo'n beroerd spel gezien," schreeuwde ze.
Lumina en Bibi haalden hun schouders op maar grijnsden breed. Het
spel had misschien nog geen tien minuten geduurd maar ze hadden wel
de tijd van hun leven gehad.
"Wat?"
vroeg Lumina die de onschuld zelf speelde, "het is niet dat er iets
ergs gebeurde. Trouwens," ze keek naar het publiek waarvan
merendeels teleurgesteld keek, "ik wed dat het publiek ervan
hield." Samantha keek naar de plaats waar de professoren zaten,
Sneep had een soort gevecht met Anderling om de microfoon te
bemachtigen. Er weerklonk luid gevloek en toen stond Perkamentus op,
nam de microfoon en liet hem verdwijnen. Anderling knikte goedkeurend
en keek toen streng in de richting van het veld. Madame Hooch kwam
aanvliegen, er werd een discussie gevoerd, op een bepaald moment
knikte Madame Hooch en vloog naar het midden van het veld. "Het
spel is afgelast, wegens wangedrag van sommige spelers."
Bibi
stootte Samantha aan: "hoe durf je Samantha! Je zo misdragen! Als
strafwerk wordt dat toch wel ketels schrobben." Samantha keek Bibi
spottend aan. "Geweldig, mijn favoriet tijdverdrijf."
Lumina
kwam nu op hun af vliegen.
"Ik snap echt niet wat het probleem
is!" zei ze en keek verbitterd naar Hooch, "het is niet alsof
iedereen het erg vind dat Tirion bewusteloos geslagen is!" ze
maakte een dramatisch gebaar, "ze hielden ervan! Zelfs Sneep, tot
ik dan op hem probeerde te slaan, maar toch!" Ze sloeg haar armen
over elkaar en stak haar tong uit naar de professoren die woedende
gebaren maakte naar haar. "Hoe durven ze DIE gebaren naar ons te
doen," zei Lumina, "ik deed het zelf ooit naar Vilder en werd
opgescheept met strafwerk."
"Lumina," zei Samantha, "ze
gebaren dat we moeten landen." Lumina mompelde iets onverstaanbaar
maar uiteindelijk doken ze naar beneden en landden zacht op , de met
sneeuw bedekte, grond.
"Montagné, ben je helemaal gek
geworden," schreeuwde Sneep en liep stampvoetend op haar af. "Ja
professor, ik mist je dan nog eens," zei ze, "ik moet wel gek
zijn!" Het leek even, of Sneep zou al zijn waardigheid verloren
zijn, en zou Lumina eigenhandig vermoorden. Gelukkig voor haar, kwam
Perkamentus tussenbeide.
"Jufvrouw Montagné en Clear,
weten jullie eigenlijk iets van de regels van zwerkbal," vroeg hij
serieus, al had het serieuzer geleken als hij die popcorn achterwege
had gehouden. Beide schudde hun hoofd en Samantha slikte even, toen
ze de gezichten van haar team genoten zag.
"Ze hebben misschien
Tom voor het leven verminkt," zei Mandy kwaad en wapperde met haar
armen. Om de één of andere manier, vond Samantha dat
ook niet erg , en aan het gezicht van Lumina en Bibi te zien, hoopten
zij ook vurig dat het hun ook daadwerkelijk gelukt was.
"Ik
hoop het zo," zei Lumina ietsje te luid waarop Bibi zei: "Ik deed
het met plezier!" Mandy keek dodelijk naar het tweetal die er
duidelijk niet om gaven. Professor Stronk moest de hysterische Mandy
kalmeren en Samantha die bij hun stond, zag toen pas de bijna alle
leraren rondom hun stonden. Ze had zo'n onbehagelijk gevoel.
"Goed," zei professor Perkamentus en kuchte, "Jufvrouw
Clear en Montagné jullie komen met mij mee, jufrouw Middi u
kunt gaan. Maar wacht best nog een beetje met meneer Tirion te
bezoeken."
"Sam," zei Lumina serieus, "GA GEWOON NIET."
"Montagné!" zei Sneep dreigend maar Lumina was al
achter Perkamentus aangelopen.
Samantha wachtte dus niet langer
en liep naar de kleedkamers, langzaam drong het eindelijk tot haar
door hoe een grote choas Lumina en Bibi hadden veroorzaakt. Ze
slikte, wat als ze van school werden gegooid. Neen, dat zou vast niet
gebeuren.
Het gebeurde ook niet, Perkamentus had er het
nut niet van ingezien en ze kwamen er vanaf met een week strafwerk.
Drie dagen waren voorbij gegaan en ze hadden geluk gehad, nog geen
enkele keer bij Sneep, maar vandaag moest Bibi Hagrid vergezellen en
Lumina moest bij professor Banning. Samantha nam dus afscheid van hun
om zes uur en liep naar de huffelpuf leerlingenkamer. Mandy was nog
steeds razend en Samantha meed haar dus maar, ze had geen zin in
gezeur.
Ze was ook nog geen enkele keer naar Tom gegaan ook al
had hij wel achter haar gevraagd, maar ze gebruikte de smoes 'te
druk'. Wat voor een stuk wel waar was, ze was nu pas begonnen aan
het huiswerk die ze had opgekregen en zag nu pas in dat het wel
degelijk veel werk was. Plots hoorde ze getik, ze bleef stilstaan en
keek rondom haar maar zag niets. Het getik kwam van buiten en ze keek
naar het raam. Een uil? Ze liep er naar toe, opende het raam. De uil
kraste van blijdschap, toen pas zag ze dat er een briefje aan de poot
hing. Ze herkende de uil niet maar toch leek de boodschap voor haar
bestemd dus haalde ze het er af en de uil vloog meteen weer weg.
Samantha Midi Ze
opende de zegel en vouwde het open, ze had al zo'n idee van wie dit
kwam.
Jufvrouw
Midi,
ik besprak alles met uw afdelingshoofd. Ik hoop dat u
beseft, dat door de blessures die meneer Tirion nu heeft, er
momenteel ook geen zwerkbaltrainingen zullen volgen.
Ik ga
rekening houden met het feit dat u ook nog huiswerk moet maken maar
als u nog steeds interesse hebt om mijn assistent te worden. Meld je
dan om zeven uur aan mijn kantoor.
Professor Sneep.
Samantha
staarde de brief aan. ze had zojuist gelezen dat ze assistent
geworden was en sloeg ee gilletje van plezier. Ze hoorde iemand
achter haar lachen en draaide zich om.
"Zo zo Midi," zei hij
en keek naar de brief, "een liefdesbrief?
" Hij graaide
ernaar maar Samantha hield het buiten handbereik. Malfidus mocht deze
brief niet in handen krijgen.
"Rot op Malfidus!" schreeuwde
ze en probeerde zijn handen weg te slaan, "het gaat jou niets aan
dat ik iets nuttigs in mijn leven doe!" Maar Draco haf niet op en
graaide de brief uit haar handen, Samantha schreeuwde en sprong
gefrustreerd op Draco af. Dit was één van die momenten
waar je geen ruzie moet zoeken bij Samantha.
"Wat is er hier
aan de hand," zei een dreigende stem, allebei stopten ze met wat ze
bezig waren en keken naar Sneep die een paar meter van hun vandaan
stond. Draco grijnsde en overhandigde de brief aan Sneep. "Wat is
dit Draco?" Samantha kuchte en keek onschuldig, Draco wist dus niet
wat er in stond. Ook Sneep, die de brief las, moest blijkbaar zich
inhouden. "Het is goed Draco, je kunt gaan." Samantha kon de
grijns op haar gezicht niet verbergen.
"Gaat u hem niet
voorlezen?" zei die verbaasd. Sneep schudde zijn hoofd en keek
Samantha toen strak aan: "ik vrees van niet nee," Hij vouwde de
brief terug op, "jufvrouw Midi, u kunt met mij meekomen." Draco
grijnsde weer en leek tevreden met wat hij had gedaan. Samantha
draaide haar ogen en volgde de professor, eenmaal in de kerkers
aangekomen, haf hij haar de brief terug.
"Ik neem aan dat je
nog steeds geïnteresseerd bent," zei hij en opende de deur van
zijn kantoor.
"Ja zeker professor," zei Samantha, ze knikte
en stapte naar binnen, hij sloot achter haar de deur. Het bleef een
lange tijd stil maar Samantha was dat al gewoon, ze bleef gewoon
wachten terwijl hij dat boek uithaalde waar ze hem al eerder mee had
gezien en de notities van de drank. Hij draaide zich naar haar toe,
"mooi zo, we beginnen meteen." Samantha knikte en liep achter hem
aan richting, het al zeer bekende, labo. Het was raar, voor het eerst
zei hij wel degelijk 'iets' tegen haar, al waren het maar
instructies. De weinige aandacht die ze kreeg, was voor haar goed
genoeg maar ze bleef wel met de gedachte zitten, dat ze Tom ooit
moest opzoeken. Ze zuchtte en deed de ingrediënten die ze juist
gesneden had erin. De drank kleurde groen en professor Sneep goot een
beetje drank in een flacon.
"Hier houden we het bij, de drank
moet nu een paar dagen sudderen voor we de rest van de ingrediënten
erbij doen," zei hij en deed het notitieboek dicht, "ik stuur een
uil met het bericht wanneer je weer kunt komen." Samantha wachtte,
het leek alsof hij nog iets wou zeggen maar uiteindelijk deed hij een
teken dat ze mocht gaan. Zonder nog een woord te wisselen, ging ze de
deur uit. Lumina en Bibi zouden haar gek verklaren, alleen al door
het feit dat ze meer tijd wilde
doorbrengen bij
Sneep, maar als ze eens wisten hoe leuk ze het vond, wist Samantha
niet wat die twee zouden zeggen, laat staan doen. Momenteel leken ze
tot alles in staat al had het soms zijn 'positieve' gevolgen,
zoals Tom de ziekenzaal binnenslaan. Ze zuchtte, morgen moest ze maar
best eens naar hem toe.
Die
ochtend maakte ze ook een planning, doordat ze gisteren vroeger was
meegegaan om aan de drank te werken, was ze te vermoeid geweest om
nog haar huiswerk af te maken. Dus moest ze tijdens haar vrije uren,
dat opstel voor Anderling afmaken. Tijdens de middag ging ze eten en
waarschijnlijk zouden Bibi en Lumina haar tot in de details vertellen
wat er tijdens hun strafwerk was gebeurd. Dus moest Samantha, vrijwel
meteen nadat haar lessen afgelopen waren die dag, naar Tom gaan. Ze
porde Mandy die slaperig opkeek: "Samantha, wasser?" Samantha
glimlachte vriendelijk en vertelde Mandy dat ze Tom ging opzoeken na
de lessen en zin had om mee te komen, spijtig genoeg schudde Mandy
haar hoofd. "Dan hebben jullie een moment alleen," legde ze uit.
Ik
wil geen moment alleen met
hem, dacht ze, dan
moet het maar zo.
Ze knikte als antwoord en maakte haar tas. De eerste twee uren had ze
vrij dus kon ze best naar de bibliotheek gaan voor dat opstel. Ze
knikte in zichzelf.
" Weetje, jij bent verschrikkelijk eng als
je in jezelf mompelt en loopt te knikken," zei Draco, die blijkbaar
wraak wilde om gisteren. Ze zuchtte nu en als ze niet beter wist, had
ze hem vast en zeker een mep gekocht.
" Draco," zei ze met
haar hand gebald, kon ze die grijns maar van zijn gezicht vegen. Hij
versperde haar weg en zei zodanig stil dat het voor andere onhoorbaar
was: "ik vraag me toch wel af wat er in die brief stond en waarom
je zeker vier uur bij Professor Sneep hebt doorgebracht." Een
vreemde blik in zijn ogen deed Samantha rillen maar plots kreeg ze
een idee en glimlachte ze lief.
"Draco, weet je dat dan niet,"
zei ze, Draco trok een wenkbrauw op, "zijn bureau is zo zacht…"
Meteen verbleekte Draco op slag en deed haastig een paar passen
achteruit, maar toen hij Sneep in de verte zag, liep hij razendsnel
weg. Samantha grijndse, gelukkig dat Lumina er maar niet bij was of …
"TRAUMA" gilde een stem. Goed, ze had het dus gehoord. Samantha
bloosde en draaide zich om.
"Ik hoop voor jouw dat hij dat niet
heeft gehoord," zei Lumina terwijl Bibi zei: "Ik juist wel, die
reactie van hem moet hilarisch zijn." Samantha stond er nogal
roerloos bij en streek een lok haar achter haar oor, terwijl ze
anderen hun blikken ontweek.
"Misschien kunnen we beter gaan
eten," zei Samantha uiteindelijk en liep voorop naar de grote hal.
Bibi volgde grijnzend: "Nou ik denk dat je voorlopig Draco hebt
afgeschrikt."
"Ja," merkte Lumina droog op, "maar mij
ook. Dit is één van de zovele trauma's in mijn
leven." Bibi begon weer te lachen en ging neerzitten. "Gisteren
was je strafwerk bij Banning nog een trauma," zei ze en nam een
toast. Lumina draaide met haar ogen.
"Trauma's komen er bij
mij iedere dag bij," zei ze en schonk zichzelf thee in. Samantha
keek op van haar nog lege bord.
"Hoezo?" vroeg ze, "strafwerk
bij Banning kan toch niet zo erg zijn?" Lumina legde haar mes en
vork neer: "Wel als blijkt dat Banning plots naar Perkamentus moet
en hij, tot zijn grote spijt, je moet opschepen bij VILDER en zijn
monster."
"Vilder is op zich al een monster," mompelde
Samantha, "ik heb er één keer strafwerk gehad omdat
ik op die kat zijn staart was gaan staan." Bibi liet even haar
toast voor wat het was.
"Dat zeg jij, jij hebt iets met een
monster," zei ze. Samantha zuchtte en zei: "Als je Tom
bedoelt…"
Bibi onderbrak haar en schudde haar hoofd.
"Dan
moet ik even mijn zin corrigeren, jij hebt iets met verschillende
monsters," zei ze nu, "net als Draco vraag ik mij af, wat je meer
dan vier uur bij Sneep deed." Lumina verslikte zich in de thee die
ze net had willen opdrinken. Samantha kuchte en zei snel:
"IkWerkAanZijnProject." Bibi trok een wenkbrauw op en Lumina
gaapte haar aan.
"Wat zei je?" vroeg ze, Samantha ademde diep
in en zei dit keer langzaam: "Ik werk aan zijn project." Lumina
liet haar theekopje vallen en mompelde flauw 'trauma' terwijl
Bibi haar echter alleen aanstaarde.
"Je moet wel heel erg gek
geworden zijn," zei ze toen en wierp een blik op Sneep, die een
gesprek voerde met Perkamentus.
"Het is vast die Tom zijn
schuld," zei Lumina vastbesloten, "ik ga naar hem toe en wurg
hem!" Bibi schudde haar hoofd: "Lum, ze hebben ons verboden om
bij hem in de buurt te komen… spijtig genoeg." Samantha vond het
zelf ook heel spijtig, misschien had ze een poging kunnen doen om met
hun naar Tom te gaan, ook al zou hij daarna weer halfdood zijn. De
bel ging en ze nam haar spullen. "Ik moet naar de bib, mijn opstel
voor Anderling is nog niet af." Lumina verslikte zich weer: "Het
mijne ook niet! HELP ME!"
"Nou veel geluk, ik heb het mijne
wel al af hoor," zei ze en wierp een blik op Anderling, "en als
ik jullie was, zou ik het ook maar doen ook."
"Je hebt je
opstel al af," zei Lumina verbaasd, "dus je werkt wel degelijk
als je bij HEM bent." Bibi keek haar zuur aan. "Ik ben
multifunctioneel," zei ze en liep daarmee de Grote zaal uit.
Samantha wilde dat ze op dit moment ook multifunctioneel was, het zou
nogal handig zijn. Zeker als momenten als deze.
Toch
speelden Lumina en zij alles klaar, het had veel tijd gekost, maar na
enkele woede aanvallen van Lumina later, hadden ze allebei een goed
opstel. "Deze middag een moment van rust," zei Lumina op weg naar
toverdranken, "mensen begrijpen mij en Bibi niet, Tirion van zijn
bezem afslaan is geen misdaad!" Het laatste zei ze zodanig hard,
dat het in de kerkers nagalmde. Lumina nog steeds overtuigend met
haar arm in de lucht, bleef nu roerloos staan. Samantha begreep eerst
niet waarom, maar toen hoorde ook zij, iemand lachen.
"Laat me
niet lachen Montagné," zei Potter en lachte spottend, "je
raakt nog niet eens een olifant." Wemel die zelf niet veel soeps
had op het veld, lachte met hem mee.
"Hou je kop Potter,"
beet Samantha hem toe en keek hem dreigend aan, ze was zijn arrogante
opmerkingen langzamerhand zat, "wij waren wel degene die wonnen van
jou team." Lumina grijnsde, maar Potter keek juist razend.
"Jij
viel van je bezem en zij smeet een schoen in mijn gezicht!"
schreeuwde hij. Lumina wees met haar vinger naar hem: "Ha! Ik kon
wel jou raken toen, dus ik had gewoon een slechte dag toen ik mijn
wedstrijd speelde." Potter en Wemel keken met grote ogen naar iets
dat blijkbaar groter was dan hun, langzaam draaide Samantha zich om,
en zag dat professor Sneep toch niet zo blij was met Lumina haar
technieken.
"Jufvrouw Montagné," zei hij dreigend,
Lumina keek achter zich met een al even dreigende blik als hem, maar
wende zich dan weer tot Samantha. "Ik verwijt het me nog steeds dat
ik hem niet raakte," zei ze op een zachte toon en plofte neer op
een stoel, Bibi kwam de klas ingewandeld en nam vlug plaats naast
Samantha. Ook Draco kwam nu binnen gewandeld, hij nam plaats aan de
andere kant van de klas naast Blaise, die verveeld om zich heen keek.
Blijkbaar vond professor Sneep het niet zo aangenaam, hij vond het
juist heel onaangenaam. Al liet hij het niet blijken, toch had
Samantha die blik in zijn ogen gezien. Ze besloot zich best maar op
haar drank te concentreren, dan al haar aandacht te laten afdwalen op
hem. Ze zuchtte en nam net als alle anderen haar veer, inkt en
perkament. Hij begon met het uitleggen van de drank, zoals gewoonlijk
stak Hermelien haar vinger op om te kunnen antwoorden. Naast haar
draaide Lumina zichtbaar met haar ogen. Ze ging verder met schrijven
totdat professor Sneep op het bord tikte met zijn toverstok en daarop
de instructies van de drank verschenen.
Hermelien was de eerste
die naar de voorraadkast liep en als een gek aan haar drank begon.
Pas vijf minuten later begreep Samantha ook waarom en als ze met
treuzelen haar tijd verloor, ging hij nooit klaar zijn tegen de
middag. Ook Lumina bleek in te zien welk belang het had, maar toen
professor Sneep haar drank wou bekijken, krijste Lumina: "Sleur hem
niet mee!" Dit deed ze iedere keer en iedere les, leek professor
Sneep ook meer en meer zijn geduld te verliezen.
"Jufvrouw
Montagné," zei hij kil, "ik neem aan dat je geen strafwerk
bij wilt." Lumina schudde haar hoofd maar bleef beschermd bij haar
drank staan.
"Ik wil ook niet dat u hem meesleurt met dat
ding!" gilde ze, Hermelien draaide met haar ogen terwijl Ron rood
werd van zijn lach in te houden.
"Twintig punten aftrek van
Ravenklauw," zei hij koel en zonder nog te drank te bekijken liep
hij door naar Bibi, die stopte met snijden.
"Waar wacht je op
jufrouw Clear," zei hij en leek, al het geduld die hij nog had, te
verliezen. Bibi grijnsde en kruiste haar armen over elkaar.
"Ik
wacht tot u weer verder gaat naar de volgende persoon," zei ze
spottend, aan de andere kant van het lokaal leek het even dat zelfs
Draco in lachen zou uitbarsten, maar dat deed hij niet. Sneep haalde
diep adem en zei toen heel stil, dat zelfs Samantha die naast Bibi
stond het met moeite kon horen: "Nog eens twintig punten van
Ravenklauw, de volgende keer strafwerk." Bibi draaide met haar
ogen, het interesseerde haar niet. "Waarom wordt ik altijd
opgescheept met het gestoorde soort." Hij besloot eerst verder te
gaan met het trio voordat hij zich bij Samantha zou wagen, eenmaal
bij hun vandaan mompelde Lumina: "Ja, maar met zo een neus." Bibi
en Lumina lachten maar toen Sneep zich omdraaide, vormden ze het om
in een slap hoestje.
"Toverdranklessen kunnen toch ontzettend
leuk zijn," zei Lumina spottend en ging verder met haar drank, Bibi
grijnsde, maar Samantha staarde een hele tijd in Professor Sneep zijn
rug totdat Bibi plots haar een trap haf en naar haar toverdrank wees.
Samantha glimlachte schaapachtig, Bibi trok een wenkbrauw op, maar
schudde uiteindelijk haar hoofd en ging zelf verder. Concentreer
je Samantha. Ze
beet op haar lip, het was bijna fout gegaan en zuchtte opgelucht
eenmaal haar drank toch de juiste kleur aannam. Hermelien was de
eerste die klaar was, niet dat het Samantha nog verbaasde. Ze keek
naar het tafereel die zich afspeelde aan de andere kant van het
lokaal. Potter had zojuist weer een drank verpest, hij was de laatste
tijd verschrikkelijk afwezig en Samantha kon aan niets anders denken
dan de aanvallen van de dooddoeners vorige week, daardoor kreeg weer
eens extra werk. Ze schudde haar hoofd, zouden dingen altijd
hetzelfde blijven zoals nu? Ze wist het antwoord hierop, ze moest
alleen maar aan haar moeder denken. Haar moeder was een geweldige
vrouw geweest, maar alles was ook veranderd toen haar vader er niet
meer was. Voorzichtig goot ze het brouwsel in een flesje en diende
het in. Bibi deed niet veel later hetzelfde en fluisterde in
Samantha's oor: "Als je Sneep probeert te vermoorden heb je meer
dan een dodelijke blik nodig." Lumina grijnsde en knikte: "Ja,
zoals een bijl." Samantha lachte en zag hoe Sneep kwaad hun
richting uit keek, ze bloosde licht en liep toen Lumina en Bibi
achterna.
"Ik moet Tom opzoeken," zei ze, beide meisjes
stopten op slag en draaiden zich duister om. Samantha voelde een
spanning en ze keek naar de grond, wat ze het meeste van de tijd
sowieso toch deed. "Ik moet ooit gaan, het wordt van mij verwacht."
Lumina keek getraumatiseerd haar richting uit terwijl Bibi een
wenkbrauw optrok. Het
is niet dat ik hem wil zien. Draco
liep met een grote boog om haar heen terwijl Potter hard tegen haar
aanliep waardoor haar tas op de grond viel en haar boeken over de
grond gelden. Lumina schoot in actie: "POTTER!" Hij keek
achterom, kwaad haar richting uit, maar Lumina liep hyperactief zijn
richting uit, "eet boeken Potter!" Hij keek verrast en schreeuwde
bijna voor het hele kasteel: "Ben je nu echt gestoord!" Samantha
zuchtte, negeerde de ruzie en liet zich vallen op haar knieën om
zo haar boeken te verzamelen. Ze hoorde een gevaarlijk gegrom van
dichtbij en zag dat Lumina haar meehielp de boeken op te rapen, af en
toe keek ze gevaarlijk naar Potter zijn rug en uiteindelijk gaf ze
Samantha haar boeken aan. Samantha glimlachte haar vriendin toe die
nog steeds dreigend naar Potter keek, die het niet eens meer merkte.
Hij
moest de wereld redden? ,
dacht ze spottend. Ze stopte haar boeken weer er in en had plots de
behoefte om zich vast te klampen aan Bibi en Lumina, gillend vragen
om hulp en hoe ze het best Tom kon ontwijken. Ze mochten spijtig
genoeg niets merken dat ze eigenlijk niet op die manier om Tom gaf.
Ze zuchtte droevig, alleen nog gedaanteverwisseling en dan moest ze
naar hem toe. Het bleef opmerkelijk stil tussen hun drietjes.
Ze
liep haastig richting de ziekenzaal terwijl alle andere zich naar hun
leerlingenkamer begaven of naar de bibliotheek gingen of… het kwam
er eigenlijk op neer dat Samantha al die dingen nu liever doet dan
naar hem gaan, ze had echter weinig keus. Het was een soort code dat
het verwacht werd dat je jouw 'vriendje' ging opzoeken als die
ziek was, dat ging ze dus doen, al was het tegen haar zin. Voor ze
naar binnen ging, haalde ze diep adem en drukte de deurklink naar
beneden.
Ze zag meteen waar hij lag, het bed met de bloemen,
kaartjes en vooral veel snoep. Hij keek omhoog van zijn boek, haar
richting uit en glimlachte. Meteen legde hij het boek aan de kant en
keek haar afwachtend aan. Ze herinnerde zich plots weer wat ze
vergeten was. Zijn snoep en beterschap kaart. Ze beet op haar lip,
typische haar, de belangrijke details vergeten.
"Hoi," zei
hij en wees naast de stoel naast zijn bed, ze vroeg zich af of het
wel noodzakelijk was om zo dichtbij hem te komen. Ze schuifelde
voorzichtig zijn richting uit en ging zitten.
"Hoi," zei ze
haastig terug, "ik heb al je notities verzameld en ze liggen al op
de slaapzaal, heb ik voor gezorgd en Mandy natuurlijk ook." Hij
glimlachte nog steeds vriendelijk haar richting uit.
"Het gaat
al beter," zei hij, en ging meer rechtop zitten, "binnenkort mag
ik uit de ziekenzaal en ik hoop dat ik dan zo snel mogelijk weer kan
beginnen trainen voor zwerkbal." Samantha glimlachte blij en
probeerde zo opgewekt mogelijk te zeggen: "Wat goed voor je." Hij
knikte alleen maar even en het bleef een lange tijd stil tussen de
twee. Ze voelde plots zijn hand door haar haar gaan en schrok even
van de plotseling aanraking. Ze bleef stijf op haar stoel geklemd
zitten en toen ze plots Madame Plijster uit haar katoor zag stappen,
dacht ze gered te zijn. Totdat ze zag dat ze gewoon de ziekenzaal
uitliep met een heleboel drankjes in haar handen. Wat
was er aan de hand?
Tom
leek niet verbaasd te zijn, hij vond dit blijkbaar de gewone gang van
zaken en negeerde de hele scène gewoon. Samantha keek hem
verbaasd aan, hij haalde gewoon de schouders op en lachte: "
Gebeurd steeds vaker en vaker dat ze dat doet," hij keek met een
verveelde blik naar de deur en dan weer opgewekt naar haar, "ze
komt nooit terug met een leerling, noch een leraar, maar ik lig er
niet over wakker," Samantha was niet verbaasd dat te horen,
"momenteel probeer ik zelf te herstellen en…" hij keek haar
geheimzinnig aan, Samantha trok een wenkbrauw op, "er is binnenkort
een Zweinsveld weekend, misschien dat we te samen kunnen gaan." Het
klonk niet als een vraag, meer als een verplichting. Ze kon
onmogelijk nee zeggen dus knikte en bloosde. Hij leek tevreden en
kneep zacht in haar hand. Ze vroeg zich plotseling af hoe Tom zou
reageren op het nieuws dat zij de nieuwe assistent was van professor
Sneep. Ze kon haar lach bijna niet inhouden en besloot het dus maar
uit te testen.
"Ik heb ook nieuws," zei ze en streek een rode
lok haar achter haar oor, Tom keek met een nieuwsgierige blik naar
haar, ze ging heel serieus verder, " ik ben professor Sneep's
zijn nieuwe assistent geworden." Terwijl ze het nieuws meedeelde,
zag ze Tom's ogen vergroten tot de grote van een theeschoteltje en
haar met open mond aanstaren. Hij zij niets voor een poos, maar
herstelde zich toen en glimlachte met een lach alsof hij juist een
citroen gegeten had.
"Dat is mooi voor je," zei hij, hij ging
helemaal rechtop zitten, "gefeliciteerd." Samantha glimlachte en
stond op. Tom keek teleurgesteld, "moet je nu al weer weg, je bent
hier nog maar net." Ze drukte een kus op zijn voorhoofd wat hem
deed zwijgen.
"Huiswerk," en liep zo de ziekenzaal uit.
