Hoofdstuk9:

Een iets wat donkere dag was aangebroken. Vandaag was de wedstrijd Ravenklauw tegen Huffelpuf en de spanningen waren hoog. Het meeste gevreesde was wat er zou gebeuren eenmaal Bibi en Lumina hun knuppel in handen kregen. De meeste bleven bij het feit dat Potter hun eerste doel zou zijn, wat Draco dus ook werkelijk wilde dat gebeurde.
Samantha, Lumina en Bibi zaten te samen aan een tafel en het was redelijk stil tussen de meisjes. Samantha bedacht zich namelijk net dat dit misschien wel de laatste keer was dat ze Sneep en Tom levend zou kunnen zien, terwijl Lumina een soort line-up maakte over het feit wie ze eerst wilde raken. Bibi leek heel rustig, af en toe keek ze de zaal rond om de blikken van andere op te vangen, maar hield zich kalm. Ze wilde blijkbaar al haar energie sparen voor de wedstrijd.
"Ik twijfel nog steeds Bibi," mompelde Lumina, "Potter of Sneep?" Bibi nam een slok van haar thee: "Tirion, hij ergerd mij en Samantha, al wil ze dat zelf niet toegeven." Samantha verslikte zich: "ik zit naast je!" Bibi keek Samantha aan: "Dat weet ik, het is alleen maar een hint." Samantha keek zuur naar haar eten en schoof haar bord opzij.
"Sam," zei Tom en wierp Lumina en Bibi een dodelijk blik toe, niet dat ze er om gaven, Bibi negeerde hem en Lumina grijnsde: "je hebt helemaal gelijk Bibi." Bibi knikte en mompelde iets dat leek op: "natuurlijk, verwacht je dan iets anders." Opnieuw probeerde Tom een gesprek aan te knopen maar Samantha stond op: "Naar de kleedkamers zeker?" Tom knikte en ging voorop, "tot zo dan zeker." Bibi en Lumina stonden op maar het was Lumina die het woord nam: "We wandelen wel mee, ons team vertrekt ook net. Het is wel… vreemd." Samantha knikte en Bibi zweeg gewoon, ze keek dreigend iemands richting uit maar al gauw wende ze haar blik weer op iets anders. "Het is gewoon een spel," zei Samantha en knikte beslist. Bibi kuchte: "Maar er hangt wel veel van af! Ik sla op Tirion! Sam, ik zeg je, je hebt er alleen maar voordeel bij!"
"Zulke bemoedigende woorden," sneerde een stem achter hun. "Severus, hou je mond," zei een andere stem en toen de meiden achter hun keken, zagen ze Sneep, Anderling en Perkamentus staan. "Niet op letten dames," zei Perkamentus, "ook wij voelen de spanning! En ik luisterde naar je advies jufvrouw Montagné… popcorn bij zwerkbal. Gewoonweg perfect." Samantha keek de oude man met open mond aan. Nou hem kon je allesbehalve een meelevend type noemen, hij genoot hier vast van! Samantha keek van hem naar professor Sneep, die geen vuiltje aan de lucht zag, of deed hij zich gewoon zo voor. Ze zuchtte. "Ik zie jullie op het veld," zei Samantha en liep naar de kleedkamers. De andere waren er al lang en ze voelde zich een schuldig dat ze te laat kwam, maar blijkbaar was het niet zo erg want Tom negeerde het. Ze deed vlug haar outfit aan en luisterde naar de laatste zinnen van zijn speech. Niet dat ze er echt bij was met haar gedachten, ze was meer bezig met wat er zich buiten afspeelde. "Goed," zei Tom met een hese stem die hij meestal kreeg als hij zenuwachtig was of onder grote druk stond, nu was het allebei en Samantha wist niet of dit goed ging aflopen.
Buiten was het ijskoud, alsof dat niet genoeg was, sneeuwde het erbij. Samantha rilde maar ging op haar plaats staan. Lumina en Bibi keken nonchalant naar de tribune, blijkbaar waren ze op zoek naar de plaats waar Potter zat. Madama Hooch hield het fluitje trillend in haar hand en verzamelde blijkbaar al haar moed bij elkaar.
"Iedereen op zijn plaats," zei ze schril, "team captains geven elkaar een hand." Tom en een jongen die Sam niet kende, gaven elkaar een hand. Samantha zag de twee beukers voor haar neus omhoog razen en van de snaai, ving ze ook een glimp op, maar waar ze zich vooral op concentreerde was de slurk. Uit de zijkant van haar ogen zag ze hoe Mandy de bal nauwlettend in de gaten hield. "START!" De slurk werd de lucht ingesmeten en het was Mandy die hem uit de handen van een zwartharige jongen sloeg en ook weer opving.
Maar nog voor ze kon gooien naar Tom, vlogen twee beukers op hem af. Samantha zuchtte, dit spel zou niet lang duren als ze vanaf het begin af aan, hem de grond in beuken. Dat gebeurde ook, Tom werd flink geraakt door Bibi haar beuker en viel van zijn bezem af. Een luid gejuich van de weinige mensen die op hem hadden gewed. "En Tirion ligt er al uit, ik heb zo'n naar gevoel dat dit spel al gauw gaat eindigen," hoorde Samantha een stem zeggen, maar Bibi haar eenvoudig commentaar was: "Ongeluk zit zich in een klein beukertje." Lumina vloekte luidop, maar ze nam er genoegen bij dat ze tenminste Potter als volgende slachtoffer mocht gaan afslachten.
"Mandy," zei Samantha, Mandy keek geschokt naar Tom die op de grond lag maar keek toen naar Samantha, "we moeten verder spelen." Ze knikte en beide meisjes keken naar de doelen, die nogal onbeschermd achterbleven. De doelman was veel te druk met naar Tom te kijken en zo maakte ze hun eerste doel.
Alweer klonk er een gejuich, Lumina had geprobeerd Potter te grazen te nemen. Zwadderich joelde het uit maar Anderling staarde doodsbenauwd naar Potter en keek naar Perkamentus die het negeerde, momenteel dan toch. Mevrouw Hooch was ook niet al te blij en keek razend in Lumina haar richting: "Niet het publiek." Lumina draaide met haar ogen, alsof zij iemands regels zou opvolgen, zij was namelijk degene met de knuppel en niet Hooch.
"Lumina, laat Potter," zei Bibi en wees in Sneep zijn richting, "neem wraak op hem. Denk aan al die ketels die je hebt moeten uitschrobben." Samantha was het nu zeker, dit ging fout.
"Ik zei niet het publiek!" krijste madame Hooch maar moest opzij duiken om de beuker te ontwijken die zojuist haar richting werd uitgeslagen en nu gevaarlijk dichtbij Sneep kwam, maar hem op een haartje na miste, of beter gezegd, op zijn neus na.
Bibi keekt verontwaardigt Lumina haar richting uit: "hoe kon je DIE neus missen!" Ze maakte ferme zwaaibewegingen met haar knuppel en mepte zo Cho haar bezem af. Samantha keek met grote ogen toe en besloot heel ver uit de buurt te blijven bij de twee mensen die ze haar vrienden noemde. "Wat klaag jij nou, je sloeg tenminste Tirion zijn bezem af," zei Lumina en keek naar beneden en vroeg zich toen luidop af, "is hij dood?" Ze haalde haar schouders op, "we kunnen beter de huffelpuf zoeker best ook van haar bezem slaan nu we nog kunnen." Bibi en Lumina deden niet eens de moeite om er over na te denken, al vlug werd er ook een beuker richting Lizzie geslagen, die gelukkig voor haar, maar twee meter van de grond zweefde. Al had Samantha zo'n gevoel dat Lizzie het gewoon op veilig had gespeelt en ongelijk kon ze haar niet geven. Op dat moment floot Madame Hooch op haar fluitje, wat ze wonder bij wonder nog niet ingeslikt had.
"Ik heb nog nooit zo'n beroerd spel gezien," schreeuwde ze. Lumina en Bibi haalden hun schouders op maar grijnsden breed. Het spel had misschien nog geen tien minuten geduurd maar ze hadden wel de tijd van hun leven gehad.

"Wat?" vroeg Lumina die de onschuld zelf speelde, "het is niet dat er iets ergs gebeurde. Trouwens," ze keek naar het publiek waarvan merendeels teleurgesteld keek, "ik wed dat het publiek ervan hield." Samantha keek naar de plaats waar de professoren zaten, Sneep had een soort gevecht met Anderling om de microfoon te bemachtigen. Er weerklonk luid gevloek en toen stond Perkamentus op, nam de microfoon en liet hem verdwijnen. Anderling knikte goedkeurend en keek toen streng in de richting van het veld. Madame Hooch kwam aanvliegen, er werd een discussie gevoerd, op een bepaald moment knikte Madame Hooch en vloog naar het midden van het veld. "Het spel is afgelast, wegens wangedrag van sommige spelers."
Bibi stootte Samantha aan: "hoe durf je Samantha! Je zo misdragen! Als strafwerk wordt dat toch wel ketels schrobben." Samantha keek Bibi spottend aan. "Geweldig, mijn favoriet tijdverdrijf."
Lumina kwam nu op hun af vliegen.
"Ik snap echt niet wat het probleem is!" zei ze en keek verbitterd naar Hooch, "het is niet alsof iedereen het erg vind dat Tirion bewusteloos geslagen is!" ze maakte een dramatisch gebaar, "ze hielden ervan! Zelfs Sneep, tot ik dan op hem probeerde te slaan, maar toch!" Ze sloeg haar armen over elkaar en stak haar tong uit naar de professoren die woedende gebaren maakte naar haar. "Hoe durven ze DIE gebaren naar ons te doen," zei Lumina, "ik deed het zelf ooit naar Vilder en werd opgescheept met strafwerk."
"Lumina," zei Samantha, "ze gebaren dat we moeten landen." Lumina mompelde iets onverstaanbaar maar uiteindelijk doken ze naar beneden en landden zacht op , de met sneeuw bedekte, grond.
"Montagné, ben je helemaal gek geworden," schreeuwde Sneep en liep stampvoetend op haar af. "Ja professor, ik mist je dan nog eens," zei ze, "ik moet wel gek zijn!" Het leek even, of Sneep zou al zijn waardigheid verloren zijn, en zou Lumina eigenhandig vermoorden. Gelukkig voor haar, kwam Perkamentus tussenbeide.
"Jufvrouw Montagné en Clear, weten jullie eigenlijk iets van de regels van zwerkbal," vroeg hij serieus, al had het serieuzer geleken als hij die popcorn achterwege had gehouden. Beide schudde hun hoofd en Samantha slikte even, toen ze de gezichten van haar team genoten zag.
"Ze hebben misschien Tom voor het leven verminkt," zei Mandy kwaad en wapperde met haar armen. Om de één of andere manier, vond Samantha dat ook niet erg , en aan het gezicht van Lumina en Bibi te zien, hoopten zij ook vurig dat het hun ook daadwerkelijk gelukt was.
"Ik hoop het zo," zei Lumina ietsje te luid waarop Bibi zei: "Ik deed het met plezier!" Mandy keek dodelijk naar het tweetal die er duidelijk niet om gaven. Professor Stronk moest de hysterische Mandy kalmeren en Samantha die bij hun stond, zag toen pas de bijna alle leraren rondom hun stonden. Ze had zo'n onbehagelijk gevoel.
"Goed," zei professor Perkamentus en kuchte, "Jufvrouw Clear en Montagné jullie komen met mij mee, jufrouw Middi u kunt gaan. Maar wacht best nog een beetje met meneer Tirion te bezoeken."
"Sam," zei Lumina serieus, "GA GEWOON NIET."
"Montagné!" zei Sneep dreigend maar Lumina was al achter Perkamentus aangelopen.
Samantha wachtte dus niet langer en liep naar de kleedkamers, langzaam drong het eindelijk tot haar door hoe een grote choas Lumina en Bibi hadden veroorzaakt. Ze slikte, wat als ze van school werden gegooid. Neen, dat zou vast niet gebeuren.

Het gebeurde ook niet, Perkamentus had er het nut niet van ingezien en ze kwamen er vanaf met een week strafwerk. Drie dagen waren voorbij gegaan en ze hadden geluk gehad, nog geen enkele keer bij Sneep, maar vandaag moest Bibi Hagrid vergezellen en Lumina moest bij professor Banning. Samantha nam dus afscheid van hun om zes uur en liep naar de huffelpuf leerlingenkamer. Mandy was nog steeds razend en Samantha meed haar dus maar, ze had geen zin in gezeur.
Ze was ook nog geen enkele keer naar Tom gegaan ook al had hij wel achter haar gevraagd, maar ze gebruikte de smoes 'te druk'. Wat voor een stuk wel waar was, ze was nu pas begonnen aan het huiswerk die ze had opgekregen en zag nu pas in dat het wel degelijk veel werk was. Plots hoorde ze getik, ze bleef stilstaan en keek rondom haar maar zag niets. Het getik kwam van buiten en ze keek naar het raam. Een uil? Ze liep er naar toe, opende het raam. De uil kraste van blijdschap, toen pas zag ze dat er een briefje aan de poot hing. Ze herkende de uil niet maar toch leek de boodschap voor haar bestemd dus haalde ze het er af en de uil vloog meteen weer weg.
Samantha Midi Ze opende de zegel en vouwde het open, ze had al zo'n idee van wie dit kwam.
Jufvrouw Midi,
ik besprak alles met uw afdelingshoofd. Ik hoop dat u beseft, dat door de blessures die meneer Tirion nu heeft, er momenteel ook geen zwerkbaltrainingen zullen volgen.
Ik ga rekening houden met het feit dat u ook nog huiswerk moet maken maar als u nog steeds interesse hebt om mijn assistent te worden. Meld je dan om zeven uur aan mijn kantoor.
Professor Sneep.

Samantha staarde de brief aan. ze had zojuist gelezen dat ze assistent geworden was en sloeg ee gilletje van plezier. Ze hoorde iemand achter haar lachen en draaide zich om.
"Zo zo Midi," zei hij en keek naar de brief, "een liefdesbrief? " Hij graaide ernaar maar Samantha hield het buiten handbereik. Malfidus mocht deze brief niet in handen krijgen.
"Rot op Malfidus!" schreeuwde ze en probeerde zijn handen weg te slaan, "het gaat jou niets aan dat ik iets nuttigs in mijn leven doe!" Maar Draco haf niet op en graaide de brief uit haar handen, Samantha schreeuwde en sprong gefrustreerd op Draco af. Dit was één van die momenten waar je geen ruzie moet zoeken bij Samantha.
"Wat is er hier aan de hand," zei een dreigende stem, allebei stopten ze met wat ze bezig waren en keken naar Sneep die een paar meter van hun vandaan stond. Draco grijnsde en overhandigde de brief aan Sneep. "Wat is dit Draco?" Samantha kuchte en keek onschuldig, Draco wist dus niet wat er in stond. Ook Sneep, die de brief las, moest blijkbaar zich inhouden. "Het is goed Draco, je kunt gaan." Samantha kon de grijns op haar gezicht niet verbergen.
"Gaat u hem niet voorlezen?" zei die verbaasd. Sneep schudde zijn hoofd en keek Samantha toen strak aan: "ik vrees van niet nee," Hij vouwde de brief terug op, "jufvrouw Midi, u kunt met mij meekomen." Draco grijnsde weer en leek tevreden met wat hij had gedaan. Samantha draaide haar ogen en volgde de professor, eenmaal in de kerkers aangekomen, haf hij haar de brief terug.
"Ik neem aan dat je nog steeds geïnteresseerd bent," zei hij en opende de deur van zijn kantoor.
"Ja zeker professor," zei Samantha, ze knikte en stapte naar binnen, hij sloot achter haar de deur. Het bleef een lange tijd stil maar Samantha was dat al gewoon, ze bleef gewoon wachten terwijl hij dat boek uithaalde waar ze hem al eerder mee had gezien en de notities van de drank. Hij draaide zich naar haar toe, "mooi zo, we beginnen meteen." Samantha knikte en liep achter hem aan richting, het al zeer bekende, labo. Het was raar, voor het eerst zei hij wel degelijk 'iets' tegen haar, al waren het maar instructies. De weinige aandacht die ze kreeg, was voor haar goed genoeg maar ze bleef wel met de gedachte zitten, dat ze Tom ooit moest opzoeken. Ze zuchtte en deed de ingrediënten die ze juist gesneden had erin. De drank kleurde groen en professor Sneep goot een beetje drank in een flacon.
"Hier houden we het bij, de drank moet nu een paar dagen sudderen voor we de rest van de ingrediënten erbij doen," zei hij en deed het notitieboek dicht, "ik stuur een uil met het bericht wanneer je weer kunt komen." Samantha wachtte, het leek alsof hij nog iets wou zeggen maar uiteindelijk deed hij een teken dat ze mocht gaan. Zonder nog een woord te wisselen, ging ze de deur uit. Lumina en Bibi zouden haar gek verklaren, alleen al door het feit dat ze meer tijd wilde doorbrengen bij Sneep, maar als ze eens wisten hoe leuk ze het vond, wist Samantha niet wat die twee zouden zeggen, laat staan doen. Momenteel leken ze tot alles in staat al had het soms zijn 'positieve' gevolgen, zoals Tom de ziekenzaal binnenslaan. Ze zuchtte, morgen moest ze maar best eens naar hem toe.

Die ochtend maakte ze ook een planning, doordat ze gisteren vroeger was meegegaan om aan de drank te werken, was ze te vermoeid geweest om nog haar huiswerk af te maken. Dus moest ze tijdens haar vrije uren, dat opstel voor Anderling afmaken. Tijdens de middag ging ze eten en waarschijnlijk zouden Bibi en Lumina haar tot in de details vertellen wat er tijdens hun strafwerk was gebeurd. Dus moest Samantha, vrijwel meteen nadat haar lessen afgelopen waren die dag, naar Tom gaan. Ze porde Mandy die slaperig opkeek: "Samantha, wasser?" Samantha glimlachte vriendelijk en vertelde Mandy dat ze Tom ging opzoeken na de lessen en zin had om mee te komen, spijtig genoeg schudde Mandy haar hoofd. "Dan hebben jullie een moment alleen," legde ze uit. Ik wil geen moment alleen met hem, dacht ze, dan moet het maar zo. Ze knikte als antwoord en maakte haar tas. De eerste twee uren had ze vrij dus kon ze best naar de bibliotheek gaan voor dat opstel. Ze knikte in zichzelf.
" Weetje, jij bent verschrikkelijk eng als je in jezelf mompelt en loopt te knikken," zei Draco, die blijkbaar wraak wilde om gisteren. Ze zuchtte nu en als ze niet beter wist, had ze hem vast en zeker een mep gekocht.
" Draco," zei ze met haar hand gebald, kon ze die grijns maar van zijn gezicht vegen. Hij versperde haar weg en zei zodanig stil dat het voor andere onhoorbaar was: "ik vraag me toch wel af wat er in die brief stond en waarom je zeker vier uur bij Professor Sneep hebt doorgebracht." Een vreemde blik in zijn ogen deed Samantha rillen maar plots kreeg ze een idee en glimlachte ze lief.
"Draco, weet je dat dan niet," zei ze, Draco trok een wenkbrauw op, "zijn bureau is zo zacht…" Meteen verbleekte Draco op slag en deed haastig een paar passen achteruit, maar toen hij Sneep in de verte zag, liep hij razendsnel weg. Samantha grijndse, gelukkig dat Lumina er maar niet bij was of … "TRAUMA" gilde een stem. Goed, ze had het dus gehoord. Samantha bloosde en draaide zich om.
"Ik hoop voor jouw dat hij dat niet heeft gehoord," zei Lumina terwijl Bibi zei: "Ik juist wel, die reactie van hem moet hilarisch zijn." Samantha stond er nogal roerloos bij en streek een lok haar achter haar oor, terwijl ze anderen hun blikken ontweek.
"Misschien kunnen we beter gaan eten," zei Samantha uiteindelijk en liep voorop naar de grote hal. Bibi volgde grijnzend: "Nou ik denk dat je voorlopig Draco hebt afgeschrikt."
"Ja," merkte Lumina droog op, "maar mij ook. Dit is één van de zovele trauma's in mijn leven." Bibi begon weer te lachen en ging neerzitten. "Gisteren was je strafwerk bij Banning nog een trauma," zei ze en nam een toast. Lumina draaide met haar ogen.
"Trauma's komen er bij mij iedere dag bij," zei ze en schonk zichzelf thee in. Samantha keek op van haar nog lege bord.
"Hoezo?" vroeg ze, "strafwerk bij Banning kan toch niet zo erg zijn?" Lumina legde haar mes en vork neer: "Wel als blijkt dat Banning plots naar Perkamentus moet en hij, tot zijn grote spijt, je moet opschepen bij VILDER en zijn monster."
"Vilder is op zich al een monster," mompelde Samantha, "ik heb er één keer strafwerk gehad omdat ik op die kat zijn staart was gaan staan." Bibi liet even haar toast voor wat het was.
"Dat zeg jij, jij hebt iets met een monster," zei ze. Samantha zuchtte en zei: "Als je Tom bedoelt…"
Bibi onderbrak haar en schudde haar hoofd.
"Dan moet ik even mijn zin corrigeren, jij hebt iets met verschillende monsters," zei ze nu, "net als Draco vraag ik mij af, wat je meer dan vier uur bij Sneep deed." Lumina verslikte zich in de thee die ze net had willen opdrinken. Samantha kuchte en zei snel: "IkWerkAanZijnProject." Bibi trok een wenkbrauw op en Lumina gaapte haar aan.
"Wat zei je?" vroeg ze, Samantha ademde diep in en zei dit keer langzaam: "Ik werk aan zijn project." Lumina liet haar theekopje vallen en mompelde flauw 'trauma' terwijl Bibi haar echter alleen aanstaarde.
"Je moet wel heel erg gek geworden zijn," zei ze toen en wierp een blik op Sneep, die een gesprek voerde met Perkamentus.
"Het is vast die Tom zijn schuld," zei Lumina vastbesloten, "ik ga naar hem toe en wurg hem!" Bibi schudde haar hoofd: "Lum, ze hebben ons verboden om bij hem in de buurt te komen… spijtig genoeg." Samantha vond het zelf ook heel spijtig, misschien had ze een poging kunnen doen om met hun naar Tom te gaan, ook al zou hij daarna weer halfdood zijn. De bel ging en ze nam haar spullen. "Ik moet naar de bib, mijn opstel voor Anderling is nog niet af." Lumina verslikte zich weer: "Het mijne ook niet! HELP ME!"
"Nou veel geluk, ik heb het mijne wel al af hoor," zei ze en wierp een blik op Anderling, "en als ik jullie was, zou ik het ook maar doen ook."
"Je hebt je opstel al af," zei Lumina verbaasd, "dus je werkt wel degelijk als je bij HEM bent." Bibi keek haar zuur aan. "Ik ben multifunctioneel," zei ze en liep daarmee de Grote zaal uit. Samantha wilde dat ze op dit moment ook multifunctioneel was, het zou nogal handig zijn. Zeker als momenten als deze.

Toch speelden Lumina en zij alles klaar, het had veel tijd gekost, maar na enkele woede aanvallen van Lumina later, hadden ze allebei een goed opstel. "Deze middag een moment van rust," zei Lumina op weg naar toverdranken, "mensen begrijpen mij en Bibi niet, Tirion van zijn bezem afslaan is geen misdaad!" Het laatste zei ze zodanig hard, dat het in de kerkers nagalmde. Lumina nog steeds overtuigend met haar arm in de lucht, bleef nu roerloos staan. Samantha begreep eerst niet waarom, maar toen hoorde ook zij, iemand lachen.
"Laat me niet lachen Montagné," zei Potter en lachte spottend, "je raakt nog niet eens een olifant." Wemel die zelf niet veel soeps had op het veld, lachte met hem mee.
"Hou je kop Potter," beet Samantha hem toe en keek hem dreigend aan, ze was zijn arrogante opmerkingen langzamerhand zat, "wij waren wel degene die wonnen van jou team." Lumina grijnsde, maar Potter keek juist razend.
"Jij viel van je bezem en zij smeet een schoen in mijn gezicht!" schreeuwde hij. Lumina wees met haar vinger naar hem: "Ha! Ik kon wel jou raken toen, dus ik had gewoon een slechte dag toen ik mijn wedstrijd speelde." Potter en Wemel keken met grote ogen naar iets dat blijkbaar groter was dan hun, langzaam draaide Samantha zich om, en zag dat professor Sneep toch niet zo blij was met Lumina haar technieken.
"Jufvrouw Montagné," zei hij dreigend, Lumina keek achter zich met een al even dreigende blik als hem, maar wende zich dan weer tot Samantha. "Ik verwijt het me nog steeds dat ik hem niet raakte," zei ze op een zachte toon en plofte neer op een stoel, Bibi kwam de klas ingewandeld en nam vlug plaats naast Samantha. Ook Draco kwam nu binnen gewandeld, hij nam plaats aan de andere kant van de klas naast Blaise, die verveeld om zich heen keek. Blijkbaar vond professor Sneep het niet zo aangenaam, hij vond het juist heel onaangenaam. Al liet hij het niet blijken, toch had Samantha die blik in zijn ogen gezien. Ze besloot zich best maar op haar drank te concentreren, dan al haar aandacht te laten afdwalen op hem. Ze zuchtte en nam net als alle anderen haar veer, inkt en perkament. Hij begon met het uitleggen van de drank, zoals gewoonlijk stak Hermelien haar vinger op om te kunnen antwoorden. Naast haar draaide Lumina zichtbaar met haar ogen. Ze ging verder met schrijven totdat professor Sneep op het bord tikte met zijn toverstok en daarop de instructies van de drank verschenen.
Hermelien was de eerste die naar de voorraadkast liep en als een gek aan haar drank begon. Pas vijf minuten later begreep Samantha ook waarom en als ze met treuzelen haar tijd verloor, ging hij nooit klaar zijn tegen de middag. Ook Lumina bleek in te zien welk belang het had, maar toen professor Sneep haar drank wou bekijken, krijste Lumina: "Sleur hem niet mee!" Dit deed ze iedere keer en iedere les, leek professor Sneep ook meer en meer zijn geduld te verliezen.
"Jufvrouw Montagné," zei hij kil, "ik neem aan dat je geen strafwerk bij wilt." Lumina schudde haar hoofd maar bleef beschermd bij haar drank staan.
"Ik wil ook niet dat u hem meesleurt met dat ding!" gilde ze, Hermelien draaide met haar ogen terwijl Ron rood werd van zijn lach in te houden.
"Twintig punten aftrek van Ravenklauw," zei hij koel en zonder nog te drank te bekijken liep hij door naar Bibi, die stopte met snijden.
"Waar wacht je op jufrouw Clear," zei hij en leek, al het geduld die hij nog had, te verliezen. Bibi grijnsde en kruiste haar armen over elkaar.
"Ik wacht tot u weer verder gaat naar de volgende persoon," zei ze spottend, aan de andere kant van het lokaal leek het even dat zelfs Draco in lachen zou uitbarsten, maar dat deed hij niet. Sneep haalde diep adem en zei toen heel stil, dat zelfs Samantha die naast Bibi stond het met moeite kon horen: "Nog eens twintig punten van Ravenklauw, de volgende keer strafwerk." Bibi draaide met haar ogen, het interesseerde haar niet. "Waarom wordt ik altijd opgescheept met het gestoorde soort." Hij besloot eerst verder te gaan met het trio voordat hij zich bij Samantha zou wagen, eenmaal bij hun vandaan mompelde Lumina: "Ja, maar met zo een neus." Bibi en Lumina lachten maar toen Sneep zich omdraaide, vormden ze het om in een slap hoestje.
"Toverdranklessen kunnen toch ontzettend leuk zijn," zei Lumina spottend en ging verder met haar drank, Bibi grijnsde, maar Samantha staarde een hele tijd in Professor Sneep zijn rug totdat Bibi plots haar een trap haf en naar haar toverdrank wees. Samantha glimlachte schaapachtig, Bibi trok een wenkbrauw op, maar schudde uiteindelijk haar hoofd en ging zelf verder. Concentreer je Samantha. Ze beet op haar lip, het was bijna fout gegaan en zuchtte opgelucht eenmaal haar drank toch de juiste kleur aannam. Hermelien was de eerste die klaar was, niet dat het Samantha nog verbaasde. Ze keek naar het tafereel die zich afspeelde aan de andere kant van het lokaal. Potter had zojuist weer een drank verpest, hij was de laatste tijd verschrikkelijk afwezig en Samantha kon aan niets anders denken dan de aanvallen van de dooddoeners vorige week, daardoor kreeg weer eens extra werk. Ze schudde haar hoofd, zouden dingen altijd hetzelfde blijven zoals nu? Ze wist het antwoord hierop, ze moest alleen maar aan haar moeder denken. Haar moeder was een geweldige vrouw geweest, maar alles was ook veranderd toen haar vader er niet meer was. Voorzichtig goot ze het brouwsel in een flesje en diende het in. Bibi deed niet veel later hetzelfde en fluisterde in Samantha's oor: "Als je Sneep probeert te vermoorden heb je meer dan een dodelijke blik nodig." Lumina grijnsde en knikte: "Ja, zoals een bijl." Samantha lachte en zag hoe Sneep kwaad hun richting uit keek, ze bloosde licht en liep toen Lumina en Bibi achterna.
"Ik moet Tom opzoeken," zei ze, beide meisjes stopten op slag en draaiden zich duister om. Samantha voelde een spanning en ze keek naar de grond, wat ze het meeste van de tijd sowieso toch deed. "Ik moet ooit gaan, het wordt van mij verwacht." Lumina keek getraumatiseerd haar richting uit terwijl Bibi een wenkbrauw optrok. Het is niet dat ik hem wil zien. Draco liep met een grote boog om haar heen terwijl Potter hard tegen haar aanliep waardoor haar tas op de grond viel en haar boeken over de grond gelden. Lumina schoot in actie: "POTTER!" Hij keek achterom, kwaad haar richting uit, maar Lumina liep hyperactief zijn richting uit, "eet boeken Potter!" Hij keek verrast en schreeuwde bijna voor het hele kasteel: "Ben je nu echt gestoord!" Samantha zuchtte, negeerde de ruzie en liet zich vallen op haar knieën om zo haar boeken te verzamelen. Ze hoorde een gevaarlijk gegrom van dichtbij en zag dat Lumina haar meehielp de boeken op te rapen, af en toe keek ze gevaarlijk naar Potter zijn rug en uiteindelijk gaf ze Samantha haar boeken aan. Samantha glimlachte haar vriendin toe die nog steeds dreigend naar Potter keek, die het niet eens meer merkte. Hij moest de wereld redden? , dacht ze spottend. Ze stopte haar boeken weer er in en had plots de behoefte om zich vast te klampen aan Bibi en Lumina, gillend vragen om hulp en hoe ze het best Tom kon ontwijken. Ze mochten spijtig genoeg niets merken dat ze eigenlijk niet op die manier om Tom gaf. Ze zuchtte droevig, alleen nog gedaanteverwisseling en dan moest ze naar hem toe. Het bleef opmerkelijk stil tussen hun drietjes.

Ze liep haastig richting de ziekenzaal terwijl alle andere zich naar hun leerlingenkamer begaven of naar de bibliotheek gingen of… het kwam er eigenlijk op neer dat Samantha al die dingen nu liever doet dan naar hem gaan, ze had echter weinig keus. Het was een soort code dat het verwacht werd dat je jouw 'vriendje' ging opzoeken als die ziek was, dat ging ze dus doen, al was het tegen haar zin. Voor ze naar binnen ging, haalde ze diep adem en drukte de deurklink naar beneden.
Ze zag meteen waar hij lag, het bed met de bloemen, kaartjes en vooral veel snoep. Hij keek omhoog van zijn boek, haar richting uit en glimlachte. Meteen legde hij het boek aan de kant en keek haar afwachtend aan. Ze herinnerde zich plots weer wat ze vergeten was. Zijn snoep en beterschap kaart. Ze beet op haar lip, typische haar, de belangrijke details vergeten.
"Hoi," zei hij en wees naast de stoel naast zijn bed, ze vroeg zich af of het wel noodzakelijk was om zo dichtbij hem te komen. Ze schuifelde voorzichtig zijn richting uit en ging zitten.
"Hoi," zei ze haastig terug, "ik heb al je notities verzameld en ze liggen al op de slaapzaal, heb ik voor gezorgd en Mandy natuurlijk ook." Hij glimlachte nog steeds vriendelijk haar richting uit.
"Het gaat al beter," zei hij, en ging meer rechtop zitten, "binnenkort mag ik uit de ziekenzaal en ik hoop dat ik dan zo snel mogelijk weer kan beginnen trainen voor zwerkbal." Samantha glimlachte blij en probeerde zo opgewekt mogelijk te zeggen: "Wat goed voor je." Hij knikte alleen maar even en het bleef een lange tijd stil tussen de twee. Ze voelde plots zijn hand door haar haar gaan en schrok even van de plotseling aanraking. Ze bleef stijf op haar stoel geklemd zitten en toen ze plots Madame Plijster uit haar katoor zag stappen, dacht ze gered te zijn. Totdat ze zag dat ze gewoon de ziekenzaal uitliep met een heleboel drankjes in haar handen. Wat was er aan de hand?
Tom leek niet verbaasd te zijn, hij vond dit blijkbaar de gewone gang van zaken en negeerde de hele scène gewoon. Samantha keek hem verbaasd aan, hij haalde gewoon de schouders op en lachte: " Gebeurd steeds vaker en vaker dat ze dat doet," hij keek met een verveelde blik naar de deur en dan weer opgewekt naar haar, "ze komt nooit terug met een leerling, noch een leraar, maar ik lig er niet over wakker," Samantha was niet verbaasd dat te horen, "momenteel probeer ik zelf te herstellen en…" hij keek haar geheimzinnig aan, Samantha trok een wenkbrauw op, "er is binnenkort een Zweinsveld weekend, misschien dat we te samen kunnen gaan." Het klonk niet als een vraag, meer als een verplichting. Ze kon onmogelijk nee zeggen dus knikte en bloosde. Hij leek tevreden en kneep zacht in haar hand. Ze vroeg zich plotseling af hoe Tom zou reageren op het nieuws dat zij de nieuwe assistent was van professor Sneep. Ze kon haar lach bijna niet inhouden en besloot het dus maar uit te testen.
"Ik heb ook nieuws," zei ze en streek een rode lok haar achter haar oor, Tom keek met een nieuwsgierige blik naar haar, ze ging heel serieus verder, " ik ben professor Sneep's zijn nieuwe assistent geworden." Terwijl ze het nieuws meedeelde, zag ze Tom's ogen vergroten tot de grote van een theeschoteltje en haar met open mond aanstaren. Hij zij niets voor een poos, maar herstelde zich toen en glimlachte met een lach alsof hij juist een citroen gegeten had.
"Dat is mooi voor je," zei hij, hij ging helemaal rechtop zitten, "gefeliciteerd." Samantha glimlachte en stond op. Tom keek teleurgesteld, "moet je nu al weer weg, je bent hier nog maar net." Ze drukte een kus op zijn voorhoofd wat hem deed zwijgen.
"Huiswerk," en liep zo de ziekenzaal uit.