First; sorry voor het stilliggen van het verhaal.
De writingblock had me als vanouds weer opgezocht, en samen met de prachtige tentamenweek had ik nergens ook maar een klein beetje zin om te schrijven. Echter, we're back. Lucienne en Edward vervolgen hun weg, en jullie mogen met hen mee =D.
NEGEN
Een nadeel van oudere mensen is dat ze bijna altijd thuis zijn. Ze gaan de deur uit voor de boodschappen, om langs te gaan bij hun kinderen of om een wandelingetje te maken, maar dat is het. Als de muziek iets te hard staat gaat het belletje op de zolder, zodra ik een tosti gemaakt heb moet het apparaat gelijk schoongemaakt worden, en denk maar niet dat je beneden tot elf uur voor de tv kon hangen.
Ik zuchtte zachtjes. Ik was graag alleen. Doordeweeks hing ik het liefst languit op de bank om wat te tekenen, te schrijven of naar de tv te staren, en op zaterdag maakten de opzwepende liedjes dat ik soms dansend door de kamer ging, denkend aan een goede avond stappen met Sophie. Maar die vrijheid had ik niet wanneer opa en oma thuis waren. En die waren bijna altijd thuis.
Dus was ik het meeste op mijn kamer te vinden. Mijn map zat vol met tekeningen, korte verhalen en kladderige dagboekpagina's. Maar het stuk dat ik gereserveerd had voor mijn mysterieuze droom, was nog steeds niet aangevuld. Ik staarde nijdig naar de losse stukken tekst, maar werd er zoals gebruikelijk niet veel wijzer van. Vermoeid sloeg ik de map dicht en keek naar mijn wekker. Iets voor elven. Ik glimlachte. Morgen was het vrijdag, een kort schooldagje waarna ik samen met Alice naar haar huis zou gaan. Ze zou me kort voorstellen aan haar ouders en me daarna meenemen Oudezele in, want naar haar mening, had ik drastisch een andere garderobe nodig.
Terwijl ik een kort broekje aantrok en een wijd, groot shirt dat van papa was, dacht ik even zorgelijk aan Alice. Ik had geen idee wat voor shopaholic ze was, maar ze was er sowieso één. Afgelopen zomer had ik buiten mijn vakantie naar Frankrijk om echter zo'n dertig uur per week gewerkt, dus ik hoopte dat mijn budget toereikend was. Ik glimlachte loompjes. Ik zou het vanzelf wel zien, ik was in ieder geval blij dat ik Alice had, en dat ze de moeite ging nemen om me een nieuwe garderobe te geven.
Persoonlijk moest ik toegeven dat ik ook niet meer zo blij was met mijn kleding. Ik wist niet wat er precies veranderd was, maar ik was zeker anders. Soms had ik de bizarre neiging om het ongeluk ervan te verdenken, om de reden te zijn waarom ik nu meer schijt had dan ik ooit had durven hebben aan mensen zoals Sanne en Amber, de twee populaire barbies uit mijn klas. Status interesseerde me niet meer, mijn doel was over het algemeen slagen en er nog een beetje een leuke tijd van maken, hier in Dremden en op het College Oudezele. Alice gaf me in ieder geval een goed gevoel, maar haar broer kon ik niet uitstaan.
Ik had nog twee uur management en organisatie gehad afgelopen week, en het grootste deel van de les had hij uit het raam zitten staren. Ik had kokend van woede de planning afgerond, met gele stift gemarkeerd welke taken ik voor mijn rekening ging nemen en die van hem omcirkeld met rode pen. Ik had besloten me niet tot zijn niveau te verlagen, maar me ook niet druk te maken om zijn korte antwoorden, zijn gebrek aan initiatief en zijn complete afwezigheid gedurende de lesuren. Tot mijn afgrijzen moesten we er samen op uit om een interview bij een bedrijf af te leggen, en stond ieder lesuur gelijk aan een uur huiswerk thuis, wat onmogelijk was om iedere keer apart te maken. Ik besloot me er nog niet druk om te maken. Dat zou wel komen wanneer het daadwerkelijk ging gebeuren.
***
"Thank god! Ik dacht dat het nooit vrijdagmiddag zou worden!" Ik lachte naar Alice, die me een blije glimlach schonk en het tempo er flink inzette. "Het is zo'n tien minuutjes fietsen, dus we zijn er zo. Oh, ik kan niet wachten om je allemaal trendy kleren aan te trekken!" Ze schommelde van opwinding heen en weer op haar zadel en ik schudde verbijsterd mijn hoofd, verbaasd over hoe blij iemand van een middag shoppen kon worden.
"Ik hoorde trouwens dat je Edward hebt ontmoet?" Ik keek Alice even aan, die me nieuwsgierig maar onschuldig aankeek. "Klopt, ik doe mijn project voor management en organisatie met hem samen." Ik overwoog het even, maar besloot gewoon eerlijk te zijn. "Ik moet bekennen dat hij me niet erg aardig lijkt te vinden, en ik krijg langzaam maar zeker een schurfthekel aan hem." Alice keek me geschokt aan. "Sorry!" mompelde ik snel, maar ze schudde haar hoofd. "Oh je hoeft geen sorry te zeggen; het zou me een worst wezen wat je van Edward vindt, al noem je hem een, nou ja, ook al zou je hem iets vreselijks noemen. Ik snap het alleen niet. Edward is niet het type om onaardig te zijn, zeker niet tegen een nieuw, knap meisje op onze school." Ik sloeg mijn blik ten hemel. "God, slijmbal, hou eens op." Alice staarde me een moment doordringend aan, en stelde toen een onverwachte vraag. "Had je de jongens ook zo achter je aanlopen op je vorige school?" Ik schudde langzaam mijn hoofd. "Nee, het was daar totaal anders. En ze lopen hier ook niet achter me aan, Alice!" vervolgde ik snel. "Ik was meer een muurbloempje daar, het lijkt alsof door mijn ongeluk al mijn onzekerheden zijn verdwenen, en misschien zien de jongens dat ook?"
Ik had haar verteld over mijn mysterieuze ongeluk en uitvoerig mijn wonden besproken, maar ook Alice had geen idee waar de nog steeds aanhoudende pijnscheuten in mijn schouder vandaan konden komen. Ik had haar nog niet over mijn dromen verteld, bang voor een plagende houding, maar ik wist dat ik het haar snel zou vertellen. Alice had een bijzondere manier om in no time je hart in te kruipen, en er voorgoed te blijven zitten. Ik vertrouwde haar honderd procent.
Alice's blik bleef wat langer op me rusten, toen knikte ze alsof ze iets voor zichzelf bevestigde en richtte haar aandacht weer op het fietspad. "Zo, hier de bocht om, het pad omhoog en dan zijn we er." We draaiden de bocht naar links en mijn mond zakte iets naar beneden. Alice grijnsde. "Zo'n indruk heeft het altijd op nieuwe bezoekers."
***
Het huis was prachtig. De bocht naar links bleek een oprit de heuvel op, aan weerszijden alleen bomen zichtbaar, en aan het eind stond een prachtig vrijstaand huis. Het was van donkergekleurd hout en er zaten grote ramen in, maar je kon niet gemakkelijk van buiten het huis instaren, hoewel ik er niet overtwijfelde dat andersom geen probleem moest zijn. In de voortuin bloeiden gele narcissen en de zwarte, grote deur zag er imponerend uit. "Wauw," mompelde ik, terwijl ik Alice voorbeeld volgde en van mijn fiets afstapte. Ze boog af naar rechts, over een smal grindpaadje dat om het huis heenliep, en opnieuw viel mijn mond open. In het grote bos waar het huis zich aan de rand bevond, was een grote open plek gemaakt die de achtertuin van de Cullens voorstelde. Er lagen prachtige bloemperken met tulpen en narcissen, een grote vijver die wel vol móest zitten met vissen, en een prachtige patio met een grote gasbarbecue.
Alice grinnikte. Ze liet haar fiets tegen de muur steunen en toetste een code in op een afgeschermd venstertje, naast de garagedeur. Er klonk een goedkeurend melodietje, en de garagedeur gleed langzaam omhoog. Ik probeerde niet naar adem te happen toen ik de dure mercedes en een grote uitvoering van een BMW zag staan, en volgde Alice, die in een uithoekje haar fiets neerzette, tegen drie andere fietsen aan. "Gooi hem hier maar tegenaan, dan hebben ze er met de auto's sowieso geen last van." Ik liet mijn fiets voorzichtig tegen die van Alice aansteunde en volgde haar toen nieuwsgierig het kleine trapje op.
De hal was wit en open, met een gigantisch raam erin dat uitzicht bood op de mooie achtertuin. Ik trok mijn blauwleren jas uit en hing hem op de kapstok, Alice volgde mijn voorbeeld en ik draaide even een rondje. Het huis had een vierde. Het was als een balkon van binnen, een hal boven je waarop de trap uitkwam. Er hing een grote kroonluchter aan het plafond, waarvan ik niet durfde te denken hoeveel hij had gekost. Hoe je het ook wendde of keerde, de Cullens moesten een flinke hoeveelheid geld in huis hebben.
Alice liep de gang uit de keuken in, en ik volgde haar op mijn gemak. Aan de ene kant bevond zich een groot aanrecht met een kookeiland ervoor, ernaast stond een gigantische eettafel. Twee mensen keken vanuit hun eetstoel vriendelijk op, en ik verbaasde me voor de tiende keer deze dag. Ze waren prachtig, iedereen in het Cullens huis moest wel prachtig zijn. De man kon niet veel ouder dan begin veertig zijn, en was het pure bewijs dat mannen echt mooier werden naarmate ze meer jaren leefden. De vrouw had prachtig bruin haar met een roodgloeiende glans, en liet haar mans hand los en stond snel op. "Dit moet Luciènne zijn!" Ik liep glimlachend op haar af en stak mijn hand uit, die ze hartelijk schudde. "Dan moet u Esmé zijn, Alice' moeder?" Ze knikte. Ik glimlachte. "Leuk om u te ontmoeten. Maar noem me alstublieft Luus of Lucy, Luciènne maakt me ongemakkelijk." Ze glimlachte warm. "Ik zal er rekening mee houden. Dit is mijn man, Carlisle." Ze keek even naar hem en trok haar wenkbrauwen op. "Carlisle, waar zijn je manieren." Hij kuchte, stond op en stak zijn hand uit. Zijn glimlach was warm en liefdevol. "Leuk dat je ons huis eens komt bezoeken, Luciènne." Ik knikte en trok mijn mond open om hetzelfde tegen hem te zeggen, maar hij stak zijn hand op. "Als je het niet heel erg vindt noem ik je Luciènne, want jouw naam betekent 'licht', en het past perfect bij je." Ik keek even verlegen naar de grond. Ik wist dat mijn naam licht betekende, maar hoe hij het omschreef was het bijna een trots om zo genoemd te worden. Ik knikte vriendelijk. "Vooruit maar weer," zei ik plagend. Hij gaf me lachend een duwtje tegen mijn arm, aaide Alice over haar haren - die geërgerd haar haren goed streek - en liep de kamer uit. "Nou, let's go shopping!" riep Alice verrukt uit.
***
"Weet je het heel zeker?" Alice knikte, haar blik bloedserieus. Ik beet op mijn lip, draaide me toen om en liep met mijn handenvol kleren het pashokje in. "Snel snel," siste Alice van achter me. "Je mag eigenlijk maar drie kledingstukken per keer naar binnen sjouwen." Ik keek haar verbijsterd aan, terwijl ze de lading die zij aan kleren in haar handen had ook bij mij in het hokje wierp. "Dit is bijna tien keer het dubbele!" Ze grijnsde sluw. "Daarom. Nou hup, ik ben benieuwd." Ze gooide de gordijnen van het pashokje dicht en trok ze één tel daarna weer open. "En durf het niet om iets uit te trekken voor je het hebt laten zien." Ik lachte hard, stak mijn tong naar haar uit en trok de gordijnen weer dicht.
"Ik stel voor dat je het gelijk aanhoudt." Ik grijnsde naar Alice die goedkeurend haar hoofd knikte en naar de spiegel wees. Ik draaide me om en bestudeerde mijzelf. Ik moest toegeven; ze had me vanalles aangetrokken dat hoe dan ook prachtig stond maar niet per se mijn ding was, maar dit was een outfit die ik het liefst dagelijks zou dragen.
Ze had me een bijzonder donkere skinny jeans laten aantrekken, die perfect aansloot op mijn benen en hoewel het een hel was geweest om erin te komen, was het resultaat prachtig. Verbaasd staarde ik naar mijn lange benen, die me voor het eerst op leken te vallen. Door de spiegel heen zag ik Alice even kort glimlachen en ik vroeg me af wat er zo grappig was, maar ik nam geen moeite het haar te vragen. Het shirt dat ik droeg was blauwwit, horizontaal gestreept, reikte tot net over mijn achterste en ontblootte één schouder. "Maar schat, je moet wel de goede schouder ontblootten van een shirt," zei Alice, die opstond en het shirt wat opzij sjorde. Ik schudde mijn hoofd en keek naar mijn nu ontblootte schouder, waar de vreemde wond die nog steeds een donkerblauw litteken was nu zichtbaar was. "Dus niet, je ziet zelf wel waarom." Alice leek even geschokt door het litteken, maar herstelde zich snel en glimlache. "Best. Nou, wacht maar tot we bij Sacha zijn geweest. Een paar pumps eronder en een toffe riem zoeken, en je hebt een perfect voorbeeld van je toekomstige dagelijkse outfitjes." Ik grijnsde en gaf haar een korte knuffel. "You're the best!" Alice rolde met haar ogen. "Natuurlijk ben ik dat. Het is SHOPPEN!"
Ongelovig keek ik naar mijn tassen terwijl we op de fast ferry aan het wachten waren. Alice zat naast me door te kijken wat we allemaal gekocht hadden, omdat ze simpelweg de helft alweer vergeten was. Ik opende een plastic tas en keek naar de inhoud. Er zat een prachtige mini black dress in, waarvan Alice me overtuigd had dat ieder meisje er minstens één moest hebben - of zeven. Ze had me een paar zwarte klassieke pumps laten kopen met een ronde neus en een hak van acht centimeter, gevolgd door stoere sneakers in het donkerblauw en wit. Toen ik bij mijn punt bleef om de bruine suède laarzen met hak niet te kopen, had ze haar mastercard tevoorschijn gehaald en voordat ik iets kon doen, had ze ze gekocht en op topsnelheid de winkel verlaten. Haar reactie toen ik zei dat ik ze nu wel moest betalen was dat ik het niet hoefde te proberen, en dat ze de laarzen simpelweg zou lenen als ze dat zou willen. Ik vond het allang prima, al wist ik zeker dat Alice nooit schoenmaat 39 zou hebben, met haar één meter zestig.
***
"God, Alice, wat heb je het arme meisje aangedaan?!" Ik keek op naar de jongen die de woonkamer binnen kwam gelopen. Hij had bruin haar met blondere plukken erdoor, en had dezelfde lichtbruine, haast oranje ogen zoals ze allemaal leken te hebben. Aan de verhalen van Alice terugdenkend wist ik zeker dat dit Jasper moest zijn, en ik stond glimlachend op. Hij schudde mijn hand en staarde daarna ongelovig naar de bank. "Ze is vreselijk." Ik lachte hardop en volgde zijn blik. Er bevonden zich drie jurkjes, vijf broeken, een stuk of acht shirtjes variërend in mouwlengte, twee truien en drie paar schoenen op de bank. "I know." Alice keek beledigd, maar streek liefkozend de suède bruine laarzen en grijnsde duivels.
De klok sloeg en ik zag dat het al zeven uur was, we waren tot zeker half zeven weggebleven, en ik was doodop. "Alice, als je het niet erg vindt ga ik richting huis. Ik moet nog een stukje fietsen en ik heb een flinke honger." Ze sloeg haar hand voor haar mond. "Je moet nog eten!" Ik grinnikte. "Nou en, jij ook nog toch?" Ze schudde snel haar hoofd. "Uh nee, ik zit op een speciaal dieet. 's Avonds eet ik expres niet, omdat je dan het minste vet verbrand." Ze draaide zich snel om en spurtte naar de telefoon. "Mam, ik bestel even een pizza voor Luus, want ik neem aan dat jullie al gegeten hebben, hè?!" Uit de keuken klonk een luid "Oh sorry ja, hebben we niet bij stilgestaan," en een seconde later hing Alice al aan de telefoon. "Wat voor pizza, Luus?" fluisterde ze. "Mozzarella, heerlijk," zei ik. Alice bestelde de pizza en ik belde even naar opa en oma, om te zeggen dat ik hier zou eten. Ze lieten me beloven om niet alleen naar huis te komen fietsen en ik overtuigde ze op mijn beurt dat ze me niet op hoefden te komen halen. Hoewel ik me lichtelijk schuldig voelde, liep ik de keuken in en Esmé keek vriendelijk naar me op van haar krant. "Zeg het eens liefje?" Ik schuifelde wat verlegen met mijn voet. "Het spijt me dat ik het moet vragen, maar mijn opa en oma wonen in Dremden, en willen niet dat ik vanavond door het donker alleen terug kom fietsen. Ik wilde ze niet lastig vallen door mij op te laten halen, dus ik vroeg me af of het mogelijk was dat iemand met mij mee kon fietsen vanavond?" Ze glimlachte warm. "Dat is nergens voor nodig! We gooien je fiets achterin de auto en dan brengen we je zo thuis." Ik glimlachte blij.
"Hoewel," vervolgde Esmé met een wat schuldige blik. "Carlisle en ik hebben een afspraak voor vanavond. We moeten over een kwartier de deur uit. Oh maar wacht," vervolgde ze vrolijk, "dat is geen probleem." En voor ik doorhad wat ze deed, liep ze de hal in, met haar blik richting de vierde en riep: "EDWARD! Zou jij Luciènne vanavond even thuis kunnen brengen?" Mijn mond viel open en ik keek met een chagrijnige uitdrukking naar Alice, die vanaf de bank medelijdend haar schouders optrok, voor ze één van mijn nieuwe truien over haar hoofd trok.
Zo, wat vinden we ervan?
Om het goed te maken heb ik een langer hoofdstuk dan ooit tevoren geschreven,
en ik ben niet van plan om veel tijd tussen deze en de volgende te laten zitten.
Bovendien, ik zou zelf ook heel graag te weten komen wat er gebeurd als Luciènne
met haar 'vijand' Edward in een auto komt te zitten.
Tot snel lieve reviewers!
Xxxx, W.D.E
