De volgende ochtend werd ik wakker met een stevige hoofdpijn en toen ik naar de keuken slofte om koffie te zetten slaakte ik een gil omdat Draco nog op mijn bank lag.
"Waar kom jij vandaan?!" vroeg ik verbaasd.
"Ik ben nooit weg gegaan."
"Oh, beetje lekker geslapen?"
"Nee, je bank zit goed, maar slaapt vreselijk."
"Koffie?"
"Lekker."
Hoofdstuk 8: Nieuwe ervaringen
Wankelend liep ik door de gang met twee koppen koffie in mijn hand. Ik vond het na al die tijd nog steeds moeilijk om op hakken te lopen. Ik had Belinda al een paar dagen niet meer gesproken en het ging steeds beter tussen Draco en mij. Het was nu laat in de middag en ik moest nog een vertaling maken. Ik was niet dol op mijn werk, maar moeilijk was het niet, het was alleen saai.
Ik duwde de deur van het voorstukje open waar ik zat en liep door naar Draco's kantoor.
"Hier een kop koffie. Neem nou even pauze, je bent al de hele dag non-stop bezig!" zei ik tegen Draco en zette de kop op zijn bureau. Hij keek op en glimlachte.
"Je zorgt veel te goed voor me, waaraan heb ik zo'n goede assistente verdient? Je hebt helemaal gelijk, ik werk veel te hard door! Maar het moet af! Ga vanavond mee uit eten, al goed-makertje," zei hij en ik glimlachte terug.
"Goed-makertje van wat?"
"Van dat ik mijn fantastische assistente te weinig aandacht heb gegeven en van de schoudermassage die ze me zal geven!"
"Een schoudermassage? Weet je het zeker?" vroeg ik met een ondeugende blik en hij knipoogde.
"Helemaal." Ik liep met een grijns naar zijn kant van het bureau en begon hem te masseren. "Ik wist wel dat ik er goed aan deed, dit mag je vaker doen," zei hij met een dromerige stem en ik grinnikte.
"Dan wil ik er wel wat voor terug hoor, ik kan zo'n massage ook wel eens gebruiken."
"Vanavond diner dus, ik haal je rond zeven uur op."
"Oké, moet ik iets speciaals aan? Netjes, sexy, zeg het maar."
"Je moet aan doen waar jij je prettig in voelt."
"Oké, dat wordt dus mijn vaders overhemd."
"Op je vaders overhemd na, die mag je aan doen als we weer thuis komen." Ik lachte kort en haalde even snel een hand door zijn haar, voordat ik mijn eigen kop pakte en terug naar mijn eigen bureautje ging.
"Als je die vertaling af hebt mag je naar huis en neem je een lekker bad!" riep hij me achterna en ik grinnikte.
Zodra ik de vertaling af had gaf ik hem aan Draco, nadat hij beloofd had daar niet aan te werken, en ging naar huis. Zoals Draco had gezegd nam ik thuis een heerlijk bad en begon me om te kleden voor het etentje.
De bel ging en ik keek op de klok, half zeven, dat kon Draco niet zijn. Ik hinkelde naar de deur terwijl ik mijn panty aantrok en deed de deur open.
"Nee Dennis, vandaag niet, ik ga uit eten," zei ik en zag een grote grijns voor de deur.
"Met Draco? Het gaat wel goed tussen jullie hè!" zei hij en wurmde zich langs mij heen. Ik rolde met mijn ogen en deed de deur achter hem dicht.
"Dennis, hij komt zo! Ik moet er goed uitzien en ik wil hem niet laten wachten. Dan denkt hij dat ik zo'n laatkomer ben enzo en dat wil ik niet!"
"Even over dat hè," zei opeens met een serieuze stem.
"Wat?"
"Nou, Draco is je opdracht hè? Je moet uitvinden of hij een slechterik is, zo een als die ons aanviel. Die jongens lijken me behoorlijk gevaarlijk."
"Nou, Dennis ik kan dat echt wel aan hoor."
"Nee, dat bedoel ik niet -"
"Wat dan?!" vroeg ik gepikeerd. Waar wilde die gast heen? Ik wist echt wel wat ik aan het doen was! Waar bemoeide hij zich mee?
"Als je me nou laat uitpraten!" zei hij en verhefte zijn stem. Ik keek hem wat wantrouwig aan. "Die jongens zijn denk ik geen jochies en zeker niet achterlijk! Heb je er ooit aan gedacht dat ze eigenlijk wel eens kunnen weten dat jij daar opuit bent? En dat ze jou strikken en de eerstvolgende mogelijkheid, als hij jou vertrouwen heeft je vermoorden?"
"Dennis ik heb hier geen tijd voor! Die mensen weten helemaal niet dat ik een spion ben! Ze kennen me niet eens! Doe nou niet zo achterlijk! Wat weet jij er nou van, je bent een dreuzel zeg!"
"Ja! En dreuzels kunnen ook slim zijn hoor! Dat ze geen hocus-pocus kunnen en niet met een mantel en een punthoed rondlopen betekend niet dat ze geen vermoedens kunnen hebben en door mensen heen kunnen kijken! Nou die vent is rijk, ziet er goed uit en is vreselijk charmant! Jij bent knap, zelfverzekerd en slim en komt zomaar uit de lucht vallen en stort je op hem, alsof hij niets doorheeft!"
"Ik val niet zomaar op hem! Hij heeft de aanzet gedaan om uit te gaan hoor! Hij komt langs mijn huis om bloemen te geven, hij kwam elke dag aan de balie om met me te gaan lunchen! Wat nou ik kom uit de lucht vallen?!"
"Precies! Hij! En zet je dat niet tot denken? Misschien heeft hij wel een opdracht, misschien ben jij wel zijn missie!"
"Kom nou Dennis! Hoor jezelf toch eens! Ach, ik had het je nooit moeten vertellen! Nou, ga alsjeblieft weg! Ik moet me klaar maken." Boos keek ik hem aan en hij keek verslagen terug.
"Ik ben alleen maar bezorgd, dat weet je. Doe nou geen domme dingen en kijk uit." Met nog een boze blik jaagde ik hem de deur uit en was weer alleen. Die stomme dreuzel, wat dacht hij wel niet? Hij verpestte mijn hele avond met z'n stomme theorieën!
Niet lang daarna, nadat ik me had klaar gemaakt, ging de bel. Met een glimlach deed ik de deur open, maar die verdween toen ik zag wat er voor de deur stond. Met een gil sprong ik opzij, nog net een rode straal ontwijkend. Ik draaide me om en rende naar de deur van de woonkamer terwijl ik naar mijn stok tastte. Ik raakte in paniek toen ik me bedacht dat die nog op de eettafel lach. Ik was er geweest. Hoe kon ik zo stom zijn om mijn stok niet bij me te hebben en de deur open te doen zonder eerst door het raampje te kijken!
Mijn voeten gleden onder mij vandaan terwijl mijn pantysokjes zich open scheurden aan de houten vloer. Dit mocht niet mijn einde zijn! Ik rende de woonkamer in, maar dat was niet goed genoeg, ik had naar de tafel moeten rennen, want nu zat ik klem. Klem tussen de muren en de ramen, en de dooddoener. Ik hoorde hoe hij de deur had open gesmeten en hoe hij me snel volgde naar de woonkamer. Ik rende net de woonkamer in toen mijn voeten zich naar elkaar trokken en ik met een grote smak op de grond kwam.
Ik was even mijn oriëntatie kwijt, maar zodra ik de zware voetstappen weer hoorde begon mijn instinct te werken. Helaas, mijn instinct dat ik had gekregen na de jaren in het wild, was te laat. Zodra ik me omdraaide keek ik recht tegen een toverstok en een gemaskerde man met een zwart gewaad.
Dit was het dan. Ik zou nooit mijn taak af kunnen maken, omdat ik te dom was om mijn deur zomaar open te doen en mijn stok op mijn tafel te laten liggen. Ik zou jong sterven, zonder enige waarde en met ruzie met een vriend, die me nog zo gewaarschuwd had.
Met grote ogen keek ik naar het masker voor me en ik wist dat het grijnsde, alleen, het grijnsde te vroeg. Ik hoorde buiten het grint knarsen en iemand kwam aanlopen. De dooddoener had het ook gehoord en verstijfde even. Het was nu een kwestie van tijd en timing wat er zou gebeuren, het hing totaal af van wat Draco zou doen. Ik voelde de adrenaline door mijn aderen stromen en begon een te grijnzen. Mijn belager keek me vreemd aan, waarschijnlijk dacht hij dat ik een of andere psychopathisch persoontje was, maar wie gaat er dan ook grijnzen als die oog in oog staat met de dood? Ik dus.
"Het is alleen maar ene kwestie van tijd, ben jij eerder of is hij?" fluisterde ik op een even psychopathische manier als mijn grijs. Ik zag nu de ogen van mijn belager achter het masker groot worden was onbegrip en ik wist dat hij van mijn reactie schrok. Hij had waarschijnlijk gedacht dat ik doodsbang zou zijn en zou smeken om genade of zoiets!
"Amy?" riep Draco die bij mijn deur was aangekomen. Zijn stem klonk wat vreemd, logisch want mijn deur stond wagenwijd open.
"Zal ik schreeuwen?" vroeg ik met nog steeds een grijns op mijn gezicht. "Of je moet me heel snel doden." De man twijfelde, daardoor wist ik dat hij niet hier was om mij te doden. Als ik dood moest was ik allang dood geweest. Waarschijnlijk moest hij me of bang maken, wat niet was gelukt, of hij moest me levend het huis uit krijgen, wat nu ook niet meer zou lukken. Nu moest hij zelf nog het huis uit komen, levend. Als hij slim was zou hij de rechter deur nemen en zo precies gelijk met Draco de andere kant van de muur bereiken. En de dooddoener was ook slim. Hij verdween net om het hoekje toen Draco de kamer binnen kwam en keek me vreemd aan.
"Wat is er aan de hand?" Op dat moment verdween alle adrenaline uit mijn bloed en op zo'n moment val je terug in een donker gat zonder spanning. Het naarste gevoel wat je kunt krijgen.
"Ik had bezoek. Kun je mijn stok even van tafel pakken?" Draco schudde verward zijn hoofd terwijl hij naar de tafel liep.
"Bezoek? Van wie? En waarom heb je je stok nodig en waarom in hemelsnaam zit je op de grond als je bezoek had en laat je de deur wijd open?"
"Ben je nou echt zo dom als je blond bent Draco? Ik kreeg bezoek van een man in een zwart gewaad met een heel leuk masker op, alsof hij een gemaskerd bal zou bezoeken. Alleen was deze niet van plan een gemaskerd bal te bezoeken, maar mij iets aan te doen."
"Je bedoelt dooddoeners," zei hij kalm en keek me strak aan. "Amy, even serieus. Dooddoeners komen niet zomaar iemands huis binnen, zeker niet in een dreuzelwijk."
"Denk je dat ik dit verzin? Lekker ben jij. Er was hier echt een dooddoener, Draco!"
"Waarom heeft hij je dan niet gedood? Daar had hij alle tijd en kans voor en waarom ben jij dan nu niet doodsbang dat hij terug komt?"
"Waarom zou ik doodsbang zijn? Ik kom dan wel ergens anders vandaan, maar ik ben niet laf ofzo hoor! En hij komt nu toch niet meer terug, omdat ik nu ieder moment op mijn hoede ben. En waarom hij mij niet vermoord had, dat waren blijkbaar niet zijn ordes. Hij moest me of meenemen of erg bang maken, geen van beide is gelukt."
"Je zou doodsbang moeten zijn, misschien nu niet meer, maar wel daarnet dan. Waarom was je niet bang?"
"Misschien was ik wel bang, maar wat dan nog? Dat helpt je toch niet en doodgaan doet geen pijn, in ieder geval, dat denk ik. Als je dicht bij de natuur leeft ga je heel anders denken over het leven Draco, het is niet leuk als ik dood zou gaan, maar ik zou er geen last van hebben, niet?"
"Nogal egoïstisch gedacht, vind je niet?" zei hij terwijl hij zijn mantel ophing en op de bank ging zitten.
"Thee?" vroeg ik terwijl ik naar de keuken liep. "Als je niet egoïstisch bent in de mensenwereld, dan kom je nergens. Uiteindelijk is iedereen egoïstisch en ach, ik ken zo weinig mensen, het zou de wereld niet veel verschil brengen als ik dood ging."
"Maar wie zegt dat het niet erg is?" vroeg Draco en kwam naar me toe lopen.
"Het is misschien wat naar voor diegene die veel om mij geven… zoals Dennis misschien," zei ik terwijl ik de thee toch maar omwisselde voor een alcoholisch drankje.
"Alleen Dennis? Ik denk niet alleen Dennis, wat denk jij?" zei hij en ging voor me staan terwijl hij een van de twee glazen overnam.
"Dat weet ik niet, zeg jij het maar," zei ik en keek hem uitdagend aan. Draco kwam steeds dichterbij.
"Hmm, ik zou niet willen dat je dood gaat hoor," zei hij en ik grijnsde.
"Nee, dat mis je een veel te goede assistent."
"Niet allen dat, dacht ik zo," zei hij en stond nu heel dicht tegenover me. Ik voelde zijn adem over mijn gezicht heen gaan. Hij streelde met de achterkant van zijn hand over mijn wang en ik huiverde even.
Vanaf dat moment leerde ik een nieuw gevoel kennen, lust. Ik wilde hem hebben, ik moest hem hebben en bij iedere aanraking smachtte ik naar meer.
Ik kon er niet meer tegen. Draco stond al minstens vijf minuten lang voor me, naar me te kijken en zo nu en dan mijn wang te strelen. Ik wist niet hoe hij het vol hield om zo te blijven doen, maar ik had er in ieder geval genoeg van.
"Ik ben dit wachten zat," mompelde ik en zette mijn glas met een klap op het aanrecht en drukte mijn lippen op die van Draco. Blijkbaar had hij hierop gewacht, want bijna gelijk sloten zijn armen zich om mijn middel en drukte me tegen zich aan. Ik moest op mijn tenen staan om erbij te komen en dat kostte vrij veel moeite. Draco vond het blijkbaar ook irritant en tilde me en stukje op en liep richting de bank. Daar zakte hij naar beneden, zo dat ik boven op hem kwam te zitten. Mijn armen zaten om zijn nek en ik voelde hoe langzaam zijn handen onder mijn blouse gleden. Ik zicht met mijn handen naar de knoopjes van zijn overhemd en kreeg ze en voor een los met veel gepriegel. Ik liet Draco mijn blouse over mijn hoofd uit trekken en ik keek hem aan.
Ik keek naar zijn ontblote bovenlijf en gleed met mijn handen over zijn borst en daarna over zijn schouders. Op zijn rechterschouder zat en lijnvormig litteken. Zijn schouders waren breed en glad, zijn huid glansde bijna, maar zijn rechterschouder zag er niet helemaal normaal uit.
"Hoe kom je hieraan?" vroeg ik terwijl ik met mijn vinger over het litteken ging.
"Mijn vader was kwaad op me, toen ik een jaar of 17 à 18 was. We stonden in de tuin en hij sloeg me. Ik viel en belandde op een steen. Mijn schouder was verbrijzeld." Ik was stil en kuste zijn schouder.
"Het is niet erg, ik heb ook littekens," zei ik en keek naar mijn eigen borst. Precies tussen mijn borsten liep een groot, lelijk litteken. Ik was er niet blij mee, maar het kon me eigenlijk ook niet zoveel schelen. Draco gleed erover heen met zijn vinger en kuste daarna ook mijn litteken, net als ik bij hem had gedaan.
"Weet je zeker dat je dit wilt doen, ik ben tenslotte wel je baas," zei hij en keek me oprecht aan.
"Baas of geen baas, ik beslis nog altijd over wat ik wil of niet. En nu, nu wil ik jou," zei ik met hese stem en zoende Draco weer en hij gaf antwoord door terug te zoenen.
Die avond sloegen we diner over en belandde we in mijn bed. Terwijl mijn kat het huis uit vluchtte maakte Draco mij een nieuw ervaring rijker.
