Hoofdstuk 9 for you guys :D - sorry voor de typefouten ik schreef dit om drie uur snachts omdat ik niet kon slapen en daarna had ik geen zin meer om het over te lezen dus het kan dat er wat foutjes en slechte stukken in staan, maar niemand is perfect, ik ook niet dus wordt niet boos ;)

Nog 5 stoten te gaan! Ik sla met mijn met water bedekte vuisten tegen de boom. Ik stop even en veeg het zweet met mijn onderarm van mijn voorhoofd af. Ik voel het zweet over mijn rug heen lopen. Mijn spieren branden en mijn longen schreeuwen om meer lucht. ik maak nog een paar stoten en val dan naar achteren en plof neer op mijn rug. Mijn bikini en trainingsbroekje zijn doorweekt door mijn zweet, wat niet gek was omdat ik al hele middag aan het trainen was. Het was vrijdag en ik was vroeg uit, mijn huiswerk was al gedaan dus ik besloot om te gaan trainen. Ik train nu niet alleen mijn technieken maar ook mijn kracht. De drang om een vechter te worden om Natsu te redden was opeens groter geworden, misschien werd ik er meer aan herinnert omdat ik Roos elke dag zag en Roos was een van de laatste personen waar Natsu en ik samen mee omgingen. Roos en ik praten vaak over die tijd. Het maakte me soms wel verdrietig maar het herinnerde me eraan waarom ik dit nu doe. Natsu vinden is nu mijn grootste doel. Ik sta op, ook al protesteren mijn mijn spieren. Ik trek mijn broekje uit zodat ik alleen nog in mijn bikini sta. Ik was het broekje en stuur daarna het water uit om

Het vervolgens opgevouwen bij de mijn shirt en mijn spullen te leggen. Ik was mezelf daarna vluchtig in het meer, ik had voor vandaag al meer dan genoeg van het water gezien. Ik stuur snel het water van me af en kleed me aan. Slenterend loop ik met mijn tas in mijn hand naar huis waar mama met een maaltijd op me wacht. Mama had een salade voor me gemaakt die ik snel naar binnen werkte. Daarna ging ik op mijn kamer een tijdschrift lezen. Deze hele week ben ik geen een keer meer in de geestenwereld gekomen, zelfs als ik vroeg ging slapen. "Lijkt erop dat die onzin eindelijk is afgelopen." zeg ik hard op. Ik heb alweer honger omdat ik zo hard had getraind vandaag. Ik ga naar beneden om wat eten te maken. Mijn moeder zit en tafel en kijkt me vragen aan terwijl ik een boterham maak en op eet. "Wat?" vraag ik met een volle mond. Ze kijkt me vragen aan. Ik eet mijn mond leeg en leg haar uit dat ik door de trainingen meer eten nodig heb. "lieverd, denk je niet dat je het wat rustiger aan moet doen?" "Hoezo? Ik vind dat het goed gaat." "Ember, het is niet goed voor een 16-jarige om vanuit school gelijk de rest van de dag te trainen. Ik weet dat je sterker wilt worden ma..." "Mam! Serieus, ik kan het aan, geloof me." mijn moeder nam een diepe zucht. "Oke lieverd maar als je gezondheid eronder gaat lijden wil ik dat je gelijk stopt." "Oke mam, ik gaf haar een kus op haar wang en liep terug naar mijn kamer waar ik de rest van de boterham op at. Het was nog maar tien uur mijn mijn ogen vielen al bijna dicht. Al snel viel ik in slaap. En het leek wel dat ik minder dan een minuut in die donkere plek was voordat ze zich weer opende. Ik draaide me hoofd naar de oorzaak hiervan. Ik kijk naar de opkomende zon die mijn huid kleurde. Ik kom langzaam overeind. Ik kreunde, mijn spieren voelden vreselijk, maar ik mocht geen dag overslaan. Ik spoor mezelf aan en kom uit bed. Ik doe mijn haar in een hoge staart maar laat mijn pony er nog wel uitkomen. ( btw, als iemand een plaatje vind die bij de omschrijving van Ember past, stuur het me alsjeblieft!) Ik kleed me aan en loop naar de rollenkamer, ik had niet echt behoefte om vandaag een nieuwe techniek te leren dus ik besloot om een boek te pakken. Het ging over bepaalde bijzonderheden van het watensturen, ik had geen zin om verder te zoeken dus ik nam het boek mee. Eenmaal op de plek doe ik eerst wat buikspier oefeningen maar uiteindelijk was de pijn niet meer te verdragen dus ik ging tegen een boom aanzitten en bladerde wat tot door het boek. Ik stopte bij een foto van een oude vrouw, ze had een lach op haar gezicht waar ik rillingen van kreeg. Haar naam was Hama en verhaal was ongelooflijk, als watermeester was ze gevangen genomen door de vuurnatie. Al haar tijd daar bracht ze door met plannen te bedenken om te ontsnappen. Tot het uiteindelijke lukte, daarvoor gebruikte ze een nieuwe zelfbedachte techniek. "Bloedsturing?" Ik laat mijn vingers over het woord glijden. Ik stopte met lezen. Ik zag een paar meter verderop een konijn aan een plantje knagen. Ik beweeg me langzaam zodat ik het konijn niet afschrik. Ik strek mijn handen uit en concentreer me op het bloed in de aderen van het konijn. Het konijn kijkt me geschrokken aan en sprint weg. Het was mislukt. Ik pak het boek weer vast en lees vervolgens dat bloedsturen het best werkt onder de volle maan. Ik was al bijna aan het plannen om de volgende volle maan de techniek te oefenen totdat ik onderaan de bladzijde dik gedrukte letters zag staan. 'Bloedsturing is een techniek die verboden is om te gebruiken, alleen in als u in levensgevaar bent en er geen andere uitweg is mag u deze techniek gebruiken.' "Pussy's..." zeg ik hardop. Wat is er mis mee, ik hou wel een beetje van dat duistere, mysterieuze en ik moet toch alles leren en mezelf tot her uiterste trainen om Natsu te redden? Ik sloeg het boek dicht en vergat de dik gedrukte woorden. Als het een volle maan was zou ik het een keer kunnen proberen. Een keer kan toch geen kwaad? Ik bleef nog een tijdje luieren tegen de boom. Ik moest eigenlijk trainen maar mijn lichaam protesteerde te veel. Ik zuchtte diep. Ik sloot mijn ogen en neuriede een liedje, ik stopt gelijk als ik iets hoor kraken. Ik open mijn ogen en kijk in de richting waar het vandaan kwam. Ik zag niks. Toch hoorde ik een geluid, ja daar was het weer! Alsof er door de bosjes geslopen werd. "Hallo?" Nog meer geritsel maar geen antwoord. Ik sta op. "is daar iemand?" geen antwoord, ik loop in de richting van het geluid. "H-hallo?" opeens komt er iets Zwarts op me af, het raakt mijn hoofd. Even ben ik duizelig maar dan is alles weer normaal, ik kijk naar wat me raakte. Op een tak zit een grote zwarte vogel, het had wat weg van een kraai maar het was veel zieliger. Mijn zenuwen verdwijnen gelijk. "Je was maar een vogel.. Maar jij! Je hebt me wel pijn gedaan." ik wrijf over de waarschijnlijk nu rode plek op mijn voorhoofd. De vogel kijkt me nieuwsgierig aan. "Ah wat ben ik aan het doen? Ik praat tegen een fucking vogel." ik draai me om en doe nog wat simpele kleine oefeningen voordat ik besluit dat ik vandaag niks meer ga doen, ik al is het nog maar in de middag. Ik pak me spullen en draai me om. De vogel zit er nog steeds. "dag meneer of mevrouw vogel." grinnik ik. Dan loop ik richting huis. Als ik thuiskom zit mama aan tafel met een kop thee. "hee mam." "Ember, kom eens zitten." ik kijk haar vragend aan maar ga zitten. "Ember, papa gaat een tijdje weg van huis." "HUH? Waarom?" "Papa heeft een baan gevonden, normaal zouden we gaan verhuizen maar je zit nu met op school en dat willen we niet verstoren." "Maar waar is pap dan?" "Een paar dorpen verderop, het is niet heel ver maar hij zal een tijdje daar in een hotel wonen. Het komt goed Ember, over een tijdje kan papa misschien hier wel vinden maar nu nog niet." "Oke." ze aait me over mijn haren en geeft me een warme glimlach. Ik geef haar er automatisch een terug. "Dus het is nu jij en ik." mama knikt. We eten samen ons avondeten en ik vertel haar over mijn luie dag en dat ik niet veel hen gedaan. Mamma had vandaag ook niet veel gedaan behalve wat boodschappen en andere huishoudelijke klusjes. ik zou haar eens wat vaker moeten helpen, zeker nu papa er niet is. Ik help mama met de afwas en zet de spullen daarna in de kastjes. We kijken daarna samen een RomKom op de televisie waarbij we een zak chips leeg eten, daarna gaan we alle twee naar ons bed. Morgen nog een vrije dag en dan heb ik weer school. Ik ben benieuwd wat ik dan weer eens ga beleven. Die nacht sliep ik rustig, geen dromen, geen herinneringen geen avatar gedoe en daar was ik blij om. Ik vergat dat dat allemaal was gebeurt want ik was toch niet de avatar, dus ik snap sowieso niet hoe ik in die situatie terecht was gekomen. Wat maakt het uit het is nu allemaal voorbij. Dat was ten minste wat ik dacht.

Jep, ik heb vader-lief ff uit het verhaal getrapt, ik werd gek van hem. Ik weet het hoofdstuk is kort enzo, daarom zet ik ik er zo gelijk een nieuw hoofdstuk op. :)