Moet
ik nog beginnen met sorry zeggen??? Het lijkt wel of dat het enige is
dat ik tegenwoordig doe: sorry zeggen voor zo laat(eerder te laat(4
maanden en 14 dagen) uploaden. Maar alsnog sorry mensen, het spijt me
echt heel erg. Echt waar. Nouja, in ieder geval bedankt aan de
reviewers:
Love Fantasy: Ach ja, en in dit
hst. Beantwoord ik niets… alleen nog maar meer vragen :P
;)
delacoure-fleur: Dankje!
ik:
Nu dus… veeeeeeeeel later :S
geheimpje:
Okey… ik héb upgedate… je zei niet wanneer :P
;)
it's-the-princess-in-me: Jah, ik vond
het ook wel tijd worden… ach ja :P
Veel plezier met dit hst. :D
Hoofdstuk 9: Geen ruzie zoeken met meiden
James begon te lachen: "W-w-wat? De wat?!"
In tegenstelling tot hem keek ik Caden bloedserieus aan en zij keek net zo terug: "Ik ben de wat?" Zei ik doodkalm.
Caden haalde diep adem: "Jij. Bent. De. Verloren. Doder."
"Oh." Verder niets, ik dacht niets, deed niets, alleen 'oh'
Eindelijk hield James op met lachen en staarde ons beiden aan alsof we gek waren: "Zijn jullie helemaal kierewiet ofzo?! De verloren doder? Dat kan nooit!
Caden keek hem kalm aan: "En waarom dan niet."
Ja, waarom dan niet? Het klonk logisch, alsof het klopte. Ik dacht, nee ik wist dat het klopte. Ik was de verdwenen doder.
James zuchtte: "Omdat die verdween in 1898. Laaaaaaaaaaaang voordat wij… of zij geboren was."
Oh, probleempje in mijn plan. Misschien was het toch niet zo zeker. Maar het voelde zo duidelijk, zo… zo als de waarheid.
Zonder op James en Caden te letten stond ik op en liep als in trance naar mijn bed, haalde het boek onder het kussen neer, liep weer terug naar Caden en James en legde het boek voor ze neer. Hun monden vielen open.
"D-d-dat is onmogelijk!" stotterde James.
Maar Caden keek me vragend aan: "Mag ik het open maken?"
Ik gebaarde met mijn hand: "Ga je gang."
Met het grootste respect opende ze voorzichtig het boek en las de tekst op de eerste pagina in het dunnen handschrift. Toen ze het had gelezen keek ze omhoog naar me: "Weet je wie dit heeft geschreven?"
Even dacht ik na en zei overwogen: "Ik weet het niet… misschien… nee."
"Wat?!" drong ze aan.
"Perkamentus heeft dit boek onder mijn kussen gelegd, misschien heeft hij… Maar dat kan niet, dan had hij het wel verteld… toch?" besloot ik mijn zin onzeker.
James mengde zich weer in het gesprek: "Ik denk nog steeds dat jullie ongelijk hebben enzo, maar het bewijs wijst de andere kant op. Dus zal ik ook maar mijn steentje bijdragen: dat handschrift is van Perkamentus. Nouja, het lijkt er in ieder geval ontzettend veel op."
Voorzichtig bladerde Caden het boek door alsof het elk moment uit elkaar kon vallen. Ik vroeg me af waarom maar besloot niets te zeggen.
Ze mompelde iets in zichzelf maar leek totaal in het boek op te gaan dus draaide ik me naar James en fluisterde: "Wat is er zo bijzonder aan dit boek?"
Hij haalde zijn schouders op: "Niet veel, behalve dat het het meest accurate, meest oude boek uit de geschiedenis is én dat er maar een van op de wereld is."
"Oh." En ik haalde mijn schouders ook op, toen lachten we samen tot Caden ons beiden een boze blik wierp.
"HALLO IEDEREEN!" Sirius huppelde zo ongeveer de ziekenzaal binnen.
Als hij ons bij elkaar ziet zitten, James en ik nog nagrinnikend en Caden die hem een boze blik toewerpt, neemt hij een aanloopje en doet alsof hij op het bed wil springen. Bang dat hij mij zou raken rolde ik achteruit, en alsof het al niet genoeg was viel ik weer van het bed af. Ze zouden de bedden hier lager moeten maken.
James die het waarschijnlijk wel gewend was dat Sirius zoiets deed lachte samen met zijn beste vriend terwijl Caden geïrriteerd zuchtte, het boek oppakte en naar mijn bed liep om daar verder te gaan met lezen.
Ik kreunde en kwam langzaam overeind. Maar voor ik ook maar op mijn voeten stond lag ik al weer op de grond, Sirius was bovenop mij gaan zitten: "Zo Naamloosje, zeg het eens?"
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem aan: "Zeg eens, wat?"
"Hoe gaat het?"
Ik zuchtte en met kracht en bewegingen waarvan ik niet wist dat ik ze had draaide ik de rollen razendsnel om, nu zat ik bovenop hem en hield zijn armen tegen de grond: "Het GING goed, tot ik op de grond viel dankzij JOU!"
Sirius leek even geschrokken, toen grijnsde hij weer en zei zelfverzekerd: "Dat is jammer dan hè. Wat wou je er aan doen?"
Even dacht ik na en toen grijnsde ik gemeen: "Dit." En begon hem als een razende te kietelen.
Tot mijn grote tevredenheid gaf hij een gilletje en begon te lachen, toen de tranen over zijn wangen stroomden besloot ik dat hij wel genoeg had gehad.
Het eerste wat Sirius deed toen hij opgehouden was met lachen was James boos aankijken: "Mooie vriend ben jij."
James, die de hele tijd had gelachen, keek Sirius aan: "Je moet geen ruzie zoeken met meiden man, dat had ik je al vaker gezegd."
"Laat me raden, je hebt een oudere zus." We keken alle drie naar Caden die James grijnzend aankeek.
James grijnsde terug: "Nope, enigst kind."
Ze haalde haar schouders op: "Verklaard de arrogantie." En toen ging ze verder met lezen.
Ik en Sirius proestten het uit maar James leek zwaar beledigt en liep met zijn neus de lucht in de ziekenzaal uit. Ik rolde van Sirius af en wou opstaan, maar hij trok me weer naar beneden zodat ik naast hem op de grond belandde.
"Laat hem maar, hij moet even zijn drama queen moment hebben."
Grijnzend ging ik liggen en keek Sirius van opzij aan, toen herinnerde ik me weer wat ik me nog geen uur geleden had voorgenomen: "Sirius, waarom doe je anders tegen mij dan tegen andere meisjes?"
Hij keek me fronsend aan: "Hoe bedoel je?"
"James zei dat je soort van een player bent, maar zo kom je helemaal niet op mij over."
Nog fronsend haalde hij zijn schouders op: "Ik weet het niet, echt niet. Ik voel me ook anders rondom jou."
Caden lachte zachtjes: "Hij is verliefd op je."
Sorry voor de belabberd korte lengte… ik beloof deze keer niet zo lang te wachten met updaten als deze keer key?
