Κεφάλαιο 9ο

Σημείωμα του συγγραφέα: Γι' αυτό το κεφάλαιο άκουσα το τραγούδι We 've both changed- Brave soundtrack του Patrick Doyle.

Είχε ξημερώσει. Ο Λόκι με την Τζέιν περπατούσαν στο δάσος. Η Λαίδη τους ακολουθούσε τρέχοντας χαρούμενη πίσω τους. Ήταν όμορφη μέρα και μέσα από τα πυκνά δέντρα τρύπωνε το φως του ήλιου.

«Πόσο πιο μακριά;» ρώτησε η Τζέιν κουρασμένη.

«Κάνε υπομονή, θνητή. Πρέπει ν' απομακρυνθούμε αρκετά», της εξήγησε ο Λόκι κι εξακολούθησαν να περπατούν.

Ο Λόκι έβλεπε ότι το δάσος φαινόταν απέραντο στην Τζέιν. Ωστόσο κι ο ίδιος έπρεπε να παραδεχτεί ότι δεν γνώριζε τόσο καλά αυτό το κομμάτι του Αλφχάιμ. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους, δοκίμασε τρεις φορές να τηλεμεταφέρει τον εαυτό του και την θνητή πίσω στην Μίντγκαρντ. Όμως και τις τρεις φορές απέτυχε. Έτσι παρότρυνε την Τζέιν να τον ακολουθήσει και συνέχισαν το περπάτημα.

VVV

Το απόγευμα η Τζέιν είχε πια βαρεθεί. Δεν ήξερε πού βρισκόταν και το σώμα της έτρεμε από την κούραση.

«Δεν αντέχω άλλο!» φώναξε στον Λόκι και σταμάτησε να τον ακολουθεί.

Εκείνος γύρισε και την κοίταξε.

Η Τζέιν νόμισε ότι θα είχε αποδοκιμαστικό ύφος όμως είχε πέσει έξω. Ο Λόκι φαινόταν το ίδιο κουρασμένος μ' εκείνη.

«Πλησίασέ με!» την διέταξε και η Τζέιν κατάλαβε ότι θα ξαναδοκίμαζε να τους τηλεμεταφέρει.

Ο Λόκι πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε. Η Τζέιν περίμενε. Έπειτα από πέντε λεπτά δεν είχε γίνει τίποτα.

«Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει», είπε ο Λόκι απογοητευμένα.

Η Τζέιν έσκυψε το κεφάλι της.

«Μήπως είσαι κουρασμένος;» τον ρώτησε.

«Πιθανόν να συμβαίνει κι αυτό», παραδέχτηκε εκείνος. «Έλα, ακολούθησέ με. Πρέπει να βρούμε ένα μέρος να περάσουμε την νύχτα».

Η Τζέιν άρχισε να περπατάει για χιλιοστή φορά πίσω του, ώσπου έφτασαν σ' ένα ξέφωτο με μια ήσυχη λίμνη.

«Εδώ είναι εντάξει», είπε ο Λόκι και η Τζέιν συμφώνησε. «Θα πρέπει να πεινάς. Πάω να φέρω κάτι να φάμε. Εσύ ξεκουράσου», την συμβούλεψε και η Τζέιν φόρεσε το μπουφάν της και ξάπλωσε κάτω από ένα δέντρο.

VVV

Ο Λόκι δεν είχε προλάβει ν' απομακρυνθεί πολύ όταν άκουσε ένα ουρλιαχτό που τον έκανε να ανατριχιάσει. Αμέσως αναγνώρισε το γάβγισμα της Λαίδης κι άρχισε να τρέχει προς το σημείο που βρισκόταν η Τζέιν. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα και τρόμος ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του όταν είδε ένα περίεργο πλάσμα να βγαίνει μέσα από την λίμνη.

Ήταν ένα πανύψηλο τέρας με σκούρο φιδίσιο δέρμα σαν το χρώμα της λίμνης. Τα αποκρουστικά κίτρινα μάτια του πετούσαν σπίθες και από το ανοιχτό στόμα του πρόβαλλαν κοφτερά δόντια. Το σώμα του ήταν γεμάτο φολίδες ενώ η φοβερή ουρά του κουνιόταν απειλητικά προς το μέρος της Τζέιν. Ο Λόκι κατάλαβε ότι ήταν ένας δράκος του νερού.

Η Τζέιν προσπάθησε να τρέξει ενώ η Λαίδη είχε κρυφτεί πίσω από ένα δέντρο και τότε ο δράκος ορθώθηκε απειλητικά μπροστά της κι άρχισε να της επιτίθεται. Ο Λόκι έτρεξε προς τα εκεί φοβισμένος. Πλησιάζοντας έβγαλε το μαχαίρι του και πολλαπλασίασε τον εαυτό του, έτσι που ο δράκος να νομίζει ότι ήταν πολλοί άνδρες μαζί. Έπειτα τον πλησίασε και προσπάθησε να ελευθερώσει την Τζέιν καθώς ο δράκος είχε τυλίξει την ουρά του γύρω της και την είχε αιχμαλωτίσει.

«Άφησέ την!» διέταξε τον δράκο του νερού στη γλώσσα του.

«Όχι!» του απάντησε εκείνος.

«Άφησέ την αλλιώς θα σε σκοτώσω!» τον απείλησε.

«Έλα να την πάρεις!» του αντιγύρισε ο δράκος κι ο Λόκι έμπηξε το μαχαίρι του μέσα στο πόδι του τέρατος.

Ο δράκος έβγαλε μια κραυγή κι ο Λόκι συνέχισε να τον μαχαιρώνει στα πόδια και στην ουρά, ενώ η Τζέιν κατάφερε να ελευθερωθεί.

«Τρέξε!» της φώναξε ο Λόκι κι εκείνη έκανε όπως της είπε.

Στη συνέχεια ο δράκος άρχισε να αντεπιτίθεται κι ο Λόκι προσπαθούσε να τον αποφύγει. Η μάχη αναμεταξύ τους ήταν σκληρή και συνεχίστηκε για αρκετή ώρα. Την στιγμή που ο Λόκι νόμιζε ότι θα τα κατάφερνε να το νικήσει, το τέρας έμπηξε τα γαμψά νύχια του μέσα στον ώμο του Λόκι. Εκείνος έβγαλε μια κραυγή αγωνίας και έπεσε στο έδαφος. Το μαχαίρι είχε γλιστρήσει από το χέρι του. Τώρα κείτονταν ανυπεράσπιστος μπροστά στο θηρίο που εξαντλημένο κι αυτό από τα τραύματά του και εξαγριωμένο τον πλησίαζε, έτοιμο να του δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Ξαφνικά η Τζέιν πετάχτηκε μέσα από τα δέντρα και βρέθηκε δίπλα του. Ο Λόκι την είδε ν' αρπάζει το μαχαίρι και να στέκεται μπροστά του, έτοιμη να αντιμετωπίσει τον δράκο του νερού.

«Φύγε να σωθείς, ανόητη θνητή!» της φώναξε με όση δύναμη του είχε απομείνει.

«Δεν φεύγω χωρίς εσένα!» πεισμάτωσε η Τζέιν και καθώς ο δράκος την πλησίαζε περισσότερο εκείνη έτρεξε καταπάνω του και με όλη της την δύναμη του κάρφωσε το μαχαίρι στο στήθος του.

Ο δράκος έβγαλε μια ύστατη κραυγή κι έπεσε νεκρός μέσα στην λίμνη που κατάπιε το πτώμα του. Η Τζέιν άρπαξε το μαχαίρι του Λόκι πριν προλάβει να βυθιστεί το θηρίο μέσα στον πάτο. Μετά έτρεξε και γονάτισε δίπλα στον θεό της σκανταλιάς.

VVV

«Λόκι; Λόκι, μ' ακούς;» τον ταρακούνησε από τους ώμους η Τζέιν κι εκείνος άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε. Η Τζέιν ένιωσε ανακούφιση.

«Γιατί το έκανες αυτό;» την ρώτησε.

«Ποιο;»

«Γιατί με έσωσες;»

«Γιατί στο χρωστούσα. Τώρα είμαστε πάτσι!» είπε και προσπάθησε να του χαμογελάσει.

Τότε η Λαίδη έτρεξε δίπλα τους κι άρχισε να γλύφει το πρόσωπο του Λόκι.

«Λαίδη σταμάτα!» την διέταξε η Τζέιν. «Άφησέ τον να πάρει μια ανάσα!»

«Δεν πειράζει», ψιθύρισε ο Λόκι κι έκανε να σηκωθεί, μα τα πόδια του δεν τον κρατούσαν.

«Να σε βοηθήσω!» προσφέρθηκε η Τζέιν.

Ο Λόκι φαινόταν τόσο κουρασμένος που δέχτηκε την βοήθειά της χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η Τζέιν τον είδε να κοντανασαίνει καθώς κάθισε με την πλάτη του γερμένη πάνω στον κορμό ενός δέντρου. Τότε μέσα από τα δέντρα τρύπωσε λίγο φως του φεγγαριού και η Τζέιν μπόρεσε να δει καλύτερα την πληγή στον ώμο του. Τότε πανικοβλήθηκε. Το τραύμα του Λόκι έμοιαζε βαθύ. Πώς θα θεραπευόταν; Η Τζέιν δεν είχε μαζί της ούτε ένα χάπι για τον πόνο. Πώς θα τον βοηθούσε; Και το χειρότερο απ' όλα ήταν ότι βρισκόταν μόνοι τους στην μέση του πουθενά. Από ποιόν να ζητήσουν βοήθεια; Δεν υπήρχε κανείς!

«Τι θα κάνουμε;» τον ρώτησε τρομαγμένη. «Δεν έχω τίποτα για να σε θεραπεύσω!»

Ο Λόκι της χαμογέλασε νυσταγμένα. «Πεισματάρα, ανόητη θνητή» της ψιθύρισε. «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι τόσο πολύ. Στο κάτω-κάτω αν πεθάνω θα απαλλαγείς από έναν ανεπιθύμητο. Μην ανησυχείς. Ο Θορ θα σε βρει και θα σε γυρίσει στη γη όπου θα είσαι ασφαλής».

«Δεν ανησυχώ γι' αυτό χαζέ, αλλά για σένα!» του είπε η Τζέιν και τον πλησίασε και κάθισε δίπλα του. Μέσα στην αγωνία της για τον Λόκι είχε ξεχάσει εντελώς τον εαυτό της και το γεγονός ότι αν εκείνος πέθαινε θα έμενε ολομόναχη σ' έναν άγνωστο πλανήτη.

«Είσαι πολύ πονόψυχη. Αυτό είναι το ελάττωμά σου!» είπε ο Λόκι και τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν.

«Όχι! Όχι! Λόκι μην το κάνεις αυτό!» του φώναξε θλιμμένα ενώ δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά της. «Μην τα παρατάς! Όχι τώρα που γίναμε φίλοι».

«Φίλοι;» έκανε απορημένος εκείνος. «Μετά από όσα σου έκανα στ' αλήθεια με θεωρείς φίλο σου, ανόητη θνητή;» ρώτησε κι ένα ίχνος ελπίδας ζωγραφίστηκε στο σμαραγδένιο βλέμμα του.

«Από την στιγμή που με άφησες ελεύθερη και μου υποσχέθηκες ότι θα με βοηθήσεις ναι! Ναι σε θεωρώ φίλο μου. Και οι φίλοι κρατούν τις υποσχέσεις τους, Λόκι. Υποσχέθηκες ότι θα με πας πίσω στη γη, ότι θα με βοηθήσεις να απαλλαγώ από τον Αιθέρα. Μην αθετείς την υπόσχεσή σου!» του είπε και του έσφιξε το χέρι.

Και τότε η Τζέιν ένιωσε κάτι παράξενο. Μόλις το χέρι της άγγιξε το χέρι του Λόκι μια εικόνα της ήρθε στο μυαλό. Ήταν σαν να το είχε ξαναζήσει όλο αυτό. Σαν να είχε ξαναπιάσει το χέρι του Λόκι. Κι όχι μόνο αυτό! Ένιωσε μια σπίθα από κάτι περίεργο να ξυπνάει μέσα στην καρδιά της. Ένα συναίσθημα που έμοιαζε σχεδόν με τρυφερότητα. Ξαφνικά ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό της καθώς συνειδητοποίησε ότι δεν ήθελε να πεθάνει ο Λόκι. Κι όμως εκείνος έμοιαζε να τα είχε παρατήσει. Ήταν σαν να ήθελε να πεθάνει. Η Τζέιν έπρεπε να κάνει κάτι για να του δώσει κουράγιο.

«Λόκι μην τολμήσεις να πεθάνεις!» του φώναξε. «Έχεις τόσους ανθρώπους εδώ που σ' αγαπούν! Δεν μπορείς να τους αφήσεις!»

«Η μητέρα μου πέθανε! Κανείς άλλος δεν μ' αγαπάει τόσο πολύ!»

«Κανείς λάθος κι ο Θορ σ' αγαπάει!»

«Ο Θορ έχει εσένα», ψιθύρισε θλιμμένα ο Λόκι. «Σύντομα θα με ξεχάσει».

«Η μητέρα σου δεν θα το ήθελε!» του φώναξε η Τζέιν ταρακουνώντας τον.

Και τότε ο Λόκι άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε σαν να την έβλεπε για πρώτη φορά. Έπειτα σαν να συνειδητοποίησε ότι η Τζέιν είχε δίκιο, έγνεψε καταφατικά.

«Αν καταφέρω να μείνω ξύπνιος μέσα στην επόμενη ώρα», της είπε, «ίσως η μαγεία μου να θεραπεύσει την πληγή μου».