Hoofdstuk 10

De volgende ochtend werd ze super vrolijk wakker uit een heerlijke droom, zo'n verliefde tiener meiden droom! Die dag ging ze dan ook fluitend naar haar werk toe, maar ze moest toegeven dat ze ook wel heel zenuwachtig was. Damn, ze had het heel zwaar te pakken!

Ryan had weinig geslapen maar voelde zich een stuk beter na zijn gesprek met Jenna en hij kon niet wachten tot ze er weer was! Ze inspireerde hem op zoveel manieren, hij had al meerdere songs geschreven over haar en ze zette hem echt aan het denken over het leven...zijn leven...hoe dat er ook uit mocht zien. Voorlopig zat hij nog wel even in het ziekenhuis, zijn hoofdwond verbeterde iedere dag en vandaag mocht hij zelfs uit bed en proberen te lopen!!!

Jenna deed ondertussen haar rondes met dr. Cooper, er waren veel nieuwe patiënten binnen gekomen en ze mocht zelfs patiënten op zich nemen, onder strenge controle van dr. Cooper natuurlijk! De dag kon niet beter verlopen en ze zag er naar uit dat ze vanmiddag met Ryan naar de revalidatie mocht gaan. Maar eerst was het tijd voor de lunch. Vandaag zou ze met Anna en Deb naar de kantine gaan om daar te eten, veel soeps was het niet, dus besloot ze om een "veilig" broodje kaas te eten. Eenmaal aan de tafel kon ze het niet laten om aan Ryan te denken en terwijl ze in gedachten verzonken was, verscheen er een grote glimlach op haar gezicht. "Hey girl, what's up with u?"zei Deb met een grote grijns op haar gezicht. Beide dames hadden allang de chemie tussen Jenna en Ryan gezien, maar hadden er nooit iets van gezegd. "Has that smile got something to do with a certain gentleman in room 8?" Jenna's gezicht kleurde rood en na enig aandringen vertelde ze hen alles over Ryan.

Chloe die een tafel achter hun zat, zat geinteresseerd mee te luisteren. "You evil btch" dacht ze bij zichzelf. Ze was stinkend jaloers op little miss perfect, zoals ze haar noemde. Jenna had alles mee, perfecte baan, perfect uiterlijk en lach van oor tot oor...Ze moest haar beter in de gaten gaan houden, dit Ryan verhaal zou haar nog weleens duur kunnen komen te staan.

Jenna liep de kamer van Ryan binnen, die haar een grote glimlach gaf. "Are u ready to go upstairs?". "What do u think?!" zei Ryan opgewonden, blij Jenna te zien en vol spanning op wat stond te wachten. "Then get in that weelchair and I'll race u to the elevator!". Met een beetje hulp van Jenna klom Ryan in zijn rolstoel en spurtte ervandoor, een groot gat slaande tussen hem en Jenna. Ze moesten door een lange gang en beiden kwamen ze semi uitgeput en in een zware lachstuip bij de lift aan. Eenmaal boven aangekomen liet ze Ryan aan Claire, de fysioterapeut over, terwijl ze zelf in een hoekje ging zitten om alles te observeren. Ryan had het zwaar, maar het ging goed. Hij zag er afgetraind uit, ondanks dat hij al een lange tijd in het ziekenhuis lag. Hij had vroeger vast goed voor zijn lichaam gezorgd en regelmatig de sportschool bezocht.

Na een half uur intensieve fysio zei Claire dat het tijd was om te stoppen. Ryan wilde doorgaan maar gaf op toen hij zag dat Claire niet wilde toegeven. Onderweg naar de lift zat hij nog vol met energie en hij was Jenna behoorlijk aan het teasen! De deur van de lift ging open en ze gingen naar binnen, nog vol van de fysio wilde Ryan even stoer doen en probeerde op te staan, maar viel half in de armen van Jenna. Zachtjes begeleidde ze hem terug in zijn stoel en op het moment dat ze hem wilde loslaten, waren hun gezichten maar millimeters van elkaar af en ze keken elkaar diep in de ogen. Beide konden ze de opgebouwde spanning tussen elkaar voelen en beiden hielden ze hun blikken vast. " Het is nu of nooit" dacht Ryan bij zichzelf...terwijl hij zittend vanuit zijn stoel omhoog keek naar zijn Jenna, die nog steeds maar enkele millimeters met haar gezicht van hem verwijderd was. Ryan kwam iets naar voren met zijn hoofd en hun lippen raakten elkaar. In Jenna's hoofd tolden allerlei gedachten, patiënt...verliefd...patiënt...maar op het moment dat ze zijn lippen op de hare voelde was ze verloren en liet ze zich meeslepen in een zachte, langzame, passionele kus, die haar de adem benam.