Hoofdstuk 9.

Een kleine glimlach sierde Draco's lippen, blij dat hij eindelijk tot haar doorgedrongen was. Hij hield zijn hand uit en trok haar overeind. Bijna onmiddellijk pakte hij de badjas die al klaar lag en gaf hem aan haar. Hij kon het niet helpen zijn ogen even over Ginny's lichaam te laten gaan. Ze zag er nog steeds prachtig uit, ondanks de blauwe plekken die nu te zien waren. Een beetje boos op zichzelf schudde hij z'n hoofd. Hij moest zich nu op Ginny richten en zijn libido onder controle houden.

"Kom mee", zei Draco terwijl hij de badkamer uitliep. Ginny deed snel de badjas aan en volgde hem de verschillende gangen door.

"Ga zitten", zei hij terwijl hij naar een tafel liep waar verschillende stoelen omheen stonden. Ginny keek naar Draco en plofte neer op één van de stoelen.

"Wil je misschien iets drinken?"

Ginny schudde haar hoofd en ze zag hoe Draco een huiself riep en bijna onmiddellijk verscheen het kleine beestje. Ze zag hoe Draco hem verschillende opdrachten gaf, maar kon niet goed horen wat er gezegd werd. Ze tuurde de kamer wat door en zag dat het werkelijk heel stijlvol was ingericht. Het was duidelijk de eetkamer waar ze zich nu in bevonden. Er hing een grote kroonluchter aan het plafond en de grote houten tafel waar ze nu aanzat stond er direct onder. Ze hoorde wat geschuifel van de stoelen en zag hoe Draco plaatsnam tegenover haar.

"Zo…", zei Draco terwijl hij Ginny aankeek.

Ginny keek Draco slechts aan, niet goed wetend wat ze moest zeggen.

"Sorry dat ik je stoorde", mompelde Ginny. Ze voelde hoe haar ogen opnieuw begonnen te branden van nog niet gevallen tranen.

"Ga je me nu vertellen wat er gebeurt is en waarom je nu hier bent?", vroeg Draco terwijl hij haar onderzoekend aankeek.

"Liever niet", zei Ginny die voelde hoe de tranen nu echt begonnen te vallen.

Draco knikte. "Ik neem aan dat je goede vriend Ethan hier iets mee te maken heeft", zei Draco terwijl hij de naam Ethan zowat uitspuugde.

Ginny keek slechts met tranen in haar ogen op naar Draco, hopend dat hij erover op zou houden.

Draco was echter niet van plan om hierover te stoppen voor hij alles wist en Ginny wist dit. Ze haalde een keer diep adem voor ze haar blik op één van de stoelen naast Draco richtte, niet in staat om Draco aan te kijken terwijl ze haar verhaal zou vertellen.

"Ethan… hij..", begon Ginny, niet goed wetend hoe ze dit moest zeggen. "Toen Ethan vanavond thuiskwam…"

Draco keek haar aandachtig aan, blij dat hij nu eindelijk te horen zou krijgen wat er gebeurt was. Hij zou echter nog wat langer moeten wachten want net toen Ginny leek te gaan praten verscheen de huiself opnieuw. Hij droeg een glas water bij zich en zette hem voorzichtig op de tafel voor hij weer verdwijnselde. Draco moest zich inhouden om de huiself niet wat aan te doen toen hij hem zag verschijnen. De elf had werkelijk geen slechter tijdstip uit kunnen kiezen om te komen.

Draco keek weer hoopvol op naar Ginny, maar welke moed ze net ook had gevonden om het te vertellen, leek ze nu alweer verloren te hebben.

"Ginny wat is er gebeurt", informeerde Draco opnieuw voorzichtig.

Ginny keek op naar Draco, haar ogen nog vol tranen. Pleitend met Draco om hierover op te houden. Draco hield echter z'n mond en Ginny besloot toch maar iets te antwoorden.

"Er is niets gebeurt", zei Ginny terwijl ze een glimlach probeerde op te zetten terwijl haar ogen duidelijk wat anders zeiden. "Ik ben gewoon wat moe en in de war. Ethan is juist hartstikke lief." Ze probeerde opgewekt te klinken, hoe moeilijk dat ook was.

Draco keek nog steeds naar Ginny en begon een beetje gefrustreerd te raken bij haar gebrek aan antwoorden. Hij wilde haar graag helpen, maar dan moest hij wel weten wat er was gebeurt. Die onzin die ze hem nu vertelde geloofde hij helemaal niets van. Ze was duidelijk bang en in paniek toen ze bij hem aanklopte.

Hij voelde onopvallend voor z'n toverstok terwijl hij z'n ogen op Ginny gericht hield. Hij wist dat hij dit eigenlijk niet moest doen, maar het was misschien wel de enige manier om wat antwoorden op z'n vragen te krijgen. Hij richtte zijn toverstok op Ginny en voor hij zich kon bedenken gebruikte hij liglimency om aan zijn antwoorden te komen.

Hij voelde hoe hij in Ginny's gedachten gezogen werd en zag verschillende herinneringen voorbij flitsen. Hij concentreerde zich op één en zag hoe, wat hij veronderstelde Ethan, bovenop haar lag in bed en hoe Ginny duidelijk probeerde om hem ervan af te krijgen. Het was echter duidelijk dat Ginny vocht om hem deze herinnering niet te laten zien. En voordat hij kon kijken wat er hier verder gebeurde werd hij er al uitgetrokken. Snel keek hij verder naar de andere herinneringen. Vele waren van hoe Ethan haar op de één of andere manier pijn deed. Ginny begon zich echter steeds meer te verzetten en hij was niet langer in staat om in haar gedachten te blijven en voelde hoe hij er weer uitgetrokken werd.

Ginny's woedende ogen was het eerste wat hij zag toen hij weer uit haar hoofd was. Misschien was het wel niet de juiste manier om zo aan antwoorden te komen, maar het was nu te laat om het nog te veranderen.

"Ik dacht dat ik je kon vertrouwen", zei Ginny terwijl de woede in haar ogen al snel plaats maakte voor tranen. "Het was een vergissing om hier te komen."

Snel stond ze op en liep richting de eetkamerdeur.

"Ginny wacht!", riep Draco die wist dat hij zijn actie moest uitleggen. Ginny was echter niet van plan om te stoppen en had de deur al bijna bereikt.

Snel riep Draco een slot-spreuk en de deur viel vlak voor Ginny's neus dicht. Ginny legde haar hand op de deurknop en probeerde de deur te openen maar had al snel door dat dat niet werkte. Boos draaide ze zich weer om naar Draco.

"Open de deur!", zei ze kwaad terwijl ze met haar handen in haar zij stond.

"Niet voordat ik de kans heb gekregen om dit uit te leggen", zei Draco simpel.

"Ik hoef je zogenaamde excuses niet te horen!", riep Ginny boos. "Laat me met rust en open de deur zodat ik weer weg kan gaan."

Draco schudde simpel z'n hoofd terwijl hij geen enkele beweging maakte om de deur te openen.

Gefrustreerd keek Ginny hem aan. Haar woede alleen maar groter geworden nu Draco haar niet wilde laten gaan.

"Oké, dus je hebt m'n hoofd nu al bekeken. Wilde je soms ook nog even een bodycheck doen", schreeuwde Ginny boos terwijl ze haar badjas opentrok.

Draco rolde z'n lippen in z'n mond en keek weg bij Ginny. Hij wist dat hij dit misschien wel verdiend had, maar hij wilde haar alleen maar helpen. Waarom kon ze dat niet gewoon begrijpen.

"Ik wilde je geen pijn doen", fluisterde Draco zacht.

"Ow, je voert dus bij iedereen die bij je langs komt liglimency uit om te kijken wat die persoon denkt", zei Ginny kwaad.

"Nee, alleen bij de mensen die midden in de nacht huilend voor mijn deur staan", zei Draco gemeen terug, niet langer in staat om zijn eigen woede onder controle te houden.

"Ik wist dat het een fout was om hierheen te komen", zei Ginny terwijl haar woede weer wat gezakt leek. Opnieuw stroomde er nu tranen over haar wangen die ze snel wegveegde. Ze vroeg zich voor de zoveelste keer af waarom ze naar Draco was gegaan.

"Nee!", zei Draco fel. Verbaasd keek Ginny op. "Je bent hier altijd welkom. Ik weet dat ik geen liglimency had mogen gebruiken om te zien wat er aan de hand was, maar je wilde maar niet praten. En ik wilde je graag helpen", zei Draco die een hand door z'n haar haalde. Als hij het zo zichzelf hoorde zeggen klonk het inderdaad niet erg overtuigend. Hij had gewoon op haar moeten wachten, als zij het met hem wilde delen had ze dat vast gedaan.

"En heb je gevonden wat je zocht?", zei Ginny terwijl haar bittere ondertoon weer terug was.

"Gin, wat heeft Ethan met je gedaan?", vroeg Draco terwijl hij haar met pijn in z'n ogen aankeek. De beelden die hij zojuist gezien had gaven hem wel een aardig beeld maar hij wilde het graag uit haar mond horen.

"Ethan heeft helemaal niets gedaan", zei Ginny terwijl ze haar blik weer op de deur gericht had. "Als dat alles is kun je me dan nu laten gaan?"

"Dat is onzin Ginny en dat weten we allebei", zei Draco boos. Ginny schrok een beetje van Draco's boze toon en keek weer naar hem. "Waarom geef je niet gewoon toe dat hij je mishandeld?"

"Dat doet hij niet", zei Ginny snel, meteen weer klaar om Ethan te verdedigen.

"Oh nee?", zei Draco terwijl hij opstond en naar haar toeliep. Boos trok hij de badjas wat meer naar beneden. "En wat is dit dan? Ben je soms weer van de trap gevallen? Oh nee, dit keer was het vast weer een deur waar je tegenaan liep", zei Draco kwaad terwijl hij naar de blauwe plekken op haar bovenarmen wees. Plekken die waren ontstaan nadat Ethan haar zo hardhandig had vastgehouden deze avond.

Snel trok ze haar badjas weer omhoog terwijl ze haar rug naar Draco draaide zodat ze bij hem vandaan keek. Draco keek Ginny even aan, denkend dat hij nu misschien te ver was gegaan. Hij wist niet goed wat hij nu moest doen, maar de beslissing werd al voor hem genomen toen Ginny zich weer omdraaide.

"Wat wil je nou?", vroeg Ginny met tranen in haar ogen terwijl ze Draco bedroefd aankeek.

"Ik wil dat je me laat helpen Gin", antwoordde Draco oprecht.

Ginny lachte een humorloze lach. "Hoe? Door te doen alsof je er voor mij bent en me dan vervolgens weer te verlaten?"

Draco sloot even z'n ogen. Het was een fout die hij gemaakt had al die jaren terug, maar een fout waar hij nu steeds opnieuw aan herinnert leek te worden.

"Vertel me alsjeblieft hoe het zit tussen jou en Ethan?", vroeg Draco.

Ginny zuchtte diep voordat ze antwoordde.

"Ethan houd van me. Een concept dat voor jou misschien wat moeilijk te begrijpen is. Hij houdt van me en zal me in ieder geval niet zomaar verlaten. Ja, hij slaat me soms. Maar bijna altijd is het wel mijn eigen schuld", zei Ginny fel.

Draco keek Ginny met medelijden aan. Ja, hij wist dat Ethan haar sloeg, hij had de bewijzen opgemerkt en had het gezien in haar herinneringen. Maar toch had hij gehoopt dat hij het mis had. Het deed pijn om dit zo te horen en dan ook nog eens te weten dat Ginny haar hier zelf de schuld van gaf.

"Het is niet jouw schuld Ginny, Ethan is gewoon een klootzak", zei Draco.

"Ja, en jij kan het weten niet waar?", zei Ginny boos, voor één keer niet bezig met het verdedigen van Ethan.

Opnieuw liep Ginny naar de deur en begon aan de deurknop te trekken.

"Laat me eruit", gilde ze boos, terwijl ze probeerde de deur te openen. "Laat me gaan!", opnieuw duwde ze hard tegen de deur, maar de deur gaf niet mee. "Laat me alsjeblieft gaan", snikte ze nu, terwijl haar verzet gebroken leek.

Uitgeput en verdrietig liet ze zich langs de deur naar beneden glijden totdat ze op de grond zat. Daar trok ze haar knieën naar zich toe en begon ze te huilen. Ze was boos op Ethan om haar dit aan te doen, en boos op Draco dat hij haar vertrouwen zo geschaad had. Maar bovenal was ze boos op zichzelf. Wat was ze voor een zwakkeling dat ze dit allemaal liet gebeuren. Misschien was dit wel gewoon haar verdiende loon.

"Sssst, het komt wel goed. Het komt wel goed", fluisterde Draco terwijl hij naast haar neerknielde. Voorzichtig legde hij z'n hand op haar rug, nog niet vergeten hoe ze in de badkamer op zijn aanraking had gereageerd. Ze reageerde er dit keer helemaal niet op en langzaam begon hij cirkels over haar rug te wrijven terwijl hij woorden van comfort tegen haar sprak.

Terwijl Ginny zich liet troosten door Draco hoopte ze maar één ding. Dat hij gelijk had terwijl hij zei dat alles goed zal komen.

--

Wounded – Good Charlotte

Lost and broken
Hopeless and lonely
Smiling on the outside
Hurt beneath my skin

My eyes are fading
My soul is bleeding
I'll try to make it seem okay
But my faith is wearing thin

So help me heal these wounds
They've been open for way too long
Help me fill this soul
Even though this is not your fault

But I'm open
And I'm bleeding
All over your brand new rug
And I need someone to help me sew them up

I only wanted a magazine
I only wanted a movie screen
I only wanted the life I'd read about and dreamed

And now my mind is an open book
And now my heart is an open wound
And now my life is an open soul for all to see

--

Bedankt voor de reacties :)
De volgende keer: the morning after...