[iHoofdstuk 10 – Het verzoek.[/i

De dagen op Zweinstein leken mooier dan ooit tevoren nu Hermelien gewoon met Draco rond kon lopen en zich er niet voor hoefde te schamen.

De leerlingen behandelden haar wel anders, sommigen wilden niet eens meer met haar praten en ze moest bukken elke keer als ze langs Patty liep, aangezien ze altijd wel een vloek of een bezwering kon verwachten, maar verder leek alles perfect te lopen.

Voor Draco lag het een beetje anders. Zijn afdeling wil weinig meer met hem te maken hebben nu het duidelijk was met wie hij omging. Sommige mensen, zoals Korzel en Kwast, bleven nog steeds dichtbij hem en sommige anderen bleken zijn idee op prijs te stellen en hadden ineens een veel kleinere haat voor Modderbloedjes, maar afgezien daarvan was zijn schoolleven er aardig op achteruit gegaan.

Hij blijft tot op de dag van vandaag volhouden dat hij dit veel liever heeft dan dat hij terug gaat naar zijn leven voor hij Hermelien kende, maar Hermelien blijft zich schuldig voelen.

Er zijn al twee weken voorbij, Hermelien en Draco zien elkaar bijna dagelijks als hun schema het toelaat, meestal zitten ze samen huiswerk te maken en soms ontsnappen ze het kasteel even om terug te gaan naar de plaats van hun eerste ontmoeting als vriend en vriendin.

De kerstvakantie komt steeds dichterbij en de leraren geven steeds minder huiswerk op, iedereen heeft zin in de vakantie.

Op een van de steeds meer voorkomende vrije momenten loopt Draco op Hermelien af, zijn gezicht staat een beetje verlegen als hij naast haar gaat zitten, meteen staan sommige andere mensen op van de tafel.

Hij raapt even al zijn moed bij elkaar als hij Hermelien naar hem ziet glimlachen. "Heb je misschien zin om bij ons thuis kerst te komen vieren dit jaar?" vraagt hij in een adem.

Hermelien's glimlach verdwijnt meteen en ze slaat haar hand voor haar mond. "Het spijt me Draco, ik heb al afgesproken om kerst bij Ron en zijn familie te vieren!" zegt ze geschrokken.

Het toch al bedrukte gezicht van Draco wordt ineens nog somberder. "Ik had het ook niet zo laat moeten vragen. Nou ja, het is misschien ook wel het beste… ik zou een hele preek kunnen verwachten als ik jou mee naar huis neem…" mompelt hij en met een snelle kus op Hermelien's wang en een poging tot een vergevende glimlach in Ron's richting loopt hij weer weg en gaat aan zijn eigen afdelingstafel zitten.

Ron kijkt Hermelien een beetje beschaamd aan en zegt: "Als je wil kan ik mijn familie vragen of ze hem erbij willen hebben met kerst."

Hermelien kan een sprankje hoop in haar ogen niet snel genoeg verbergen en Ron knikt dan ook meteen. "Ik ga ze meteen een uil sturen." Zegt hij zonder verdere vragen en hij loopt ook de zaal uit, op weg naar de leerlingenkamer.

Harry kijkt naar Hermelien en trekt een wenkbrauw op. "Naar mijn mening wordt niet eens meer gevraagd tegenwoordig." Grapt hij.

Hermelien grinnikt beschaamd. "Sorry als je het er niet mee eens bent, ik was van plan om het idee te weigeren, maar hij was al weg voor ik antwoord kon geven." Mompelt ze verlegen.

Harry schudt zijn hoofd. "Kerstmis hoor je samen te vieren met vrienden, familie en geliefden, Draco hoort daar vreemd genoeg ook bij tegenwoordig." Zegt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Hermelien knikt en glimlacht opnieuw, dit keer niet beschaamd, maar dankbaar.

Die avond komt er bij de familie Wemel een hyperactieve uil aan die dwars door het avondeten op Mevrouw Wemels bord beland.

"Een brief van Ron!" zegt ze met een glimlach en ze helpt de uil overeind.

Afwezig met haar handen de veren uit haar eten plukkend leest ze de brief.

Met een vreemd gilletje gooit ze het overgebleven eten over haar schoot.

Meneer Wemel kijkt haar verbaasd aan. "Wat is er schat?" vraagt hij bezorgd. "Is er iets met Ron?"

Mevrouw Wemel schudt haar hoofd. "Met Ron is alles in orde, maar volgens mij is Hermelien haar verstand verloren." Zegt ze ademloos.

Meneer Wemel pakt de brief over en begint het aandachtig door te lezen.

[iBeste pap en mam,

Dit komt misschien als een verrassing, niemand hier had het verwacht in ieder geval, maar Hermelien heeft een vriendje.

Nu is dat op zich natuurlijk niet echt een verrassing, maar degene met wie ze gaat is dat des te meer. De naam van haar grote liefde is Draco Malfidus.[i

Meneer Wemel's handen drukken bijna een gat in het perkament, maar hij leest rustig verder.

[iNa lang overleg hebben Harry, Ginny en ik besloten deze relatie niet af te keuren, aangezien Hermelien al jaren een vriendin van ons is. Tot onze verbazing is Draco aardig goed uit te staan als hij niet samen met zijn afdeling is. Je moet weten dat zijn hele afdeling hem haat nu hij is gezien met Hermelien, maar hij verkiest haar boven de anderen.

Nu de meest verbazende vraag, komend van mijn kant dit keer.

Draco had Hermelien uitgenodigd voor Kerstmis bij hun thuis, maar aangezien Hermelien al had afgesproken om hier te komen met kerst, vroeg ik me af of Draco misschien mee kon komen, kunnen jullie je ook verbazen over zijn grote verandering in gedrag.

Als er toestemming is van meerdere leden van het gezin zou ik graag een uil met bevestiging, of anders met afwijzing krijgen.

Alvast bedankt,

Ron.[/i

Meneer Wemel haalt even diep adem en knikt dan. "Mij best, ik zou wel eens een compleet andere kant van Malfidus willen zien." Zegt hij grijnzend, met als achterliggende gedachte dat hij Lucius er flink mee kan plagen op zijn werk.

Mevrouw Wemel lijkt zijn gedachten te kunnen raden en knikt instemmend, nadat ze met haar toverstok alle troep van haar schoot heeft geveegd pakt ze een veer en perkament en schrijft dezelfde boodschap op verschillende stukken perkament, om op te sturen naar de andere leden van de familie en verdere mensen die uitgenodigd zijn.

Als ze klaar is pakt ze een iets meer betrouwbare uil en zet Koekeroekus, de uil van Ron, in de kast waar hij zich het meest thuis voelt zodat hij even uit kan rusten.

Het is niet tot het einde van de volgende dag dat Ron Koekeroekus terug krijgt met het antwoord van zijn ouders.

Meteen gezicht waarop te lezen is dat hij niet weet wat hij hoopt te verwachten pakt hij de brief van zijn uil af en zet hem weer recht op de tafel aangezien hij met grote vaart tegen een fruitschaal opgebotst was.

Hij leest het antwoord en ziet tot zijn verbazing dat iedereen in zijn familie ermee in heeft gestemd dat Draco mee kan komen. Hij had in ieder geval van Fred en George verwacht dat ze er op tegen zouden zijn, maar na een paar seconden verward na te hebben gedacht komt hij tot de conclusie dat dit de perfecte kans voor hen zou zijn om Draco eens flink te pakken te nemen. Hij kan een verwachtingsvolle grijns niet geheel verbergen.

Onderaan staat een klein gekrabbeld berichtje dat duidelijk afkomstig is van zijn broer Bill, die vraagt wat Draco eigenlijk voor kerst zou willen hebben.

Aangezien Ron daar geen antwoord op weet besluit hij niet te antwoorden op deze vraag, Koekeroekus heeft genoeg gevlogen voor een tijdje.

Met een zo opgetogen mogelijk gezicht loopt hij naar de hal waar hij weet dat Hermelien en Draco er zitten.

"Ik heb even overlegd met mijn familie, als je wil kan je bij ons komen met kerst, zodat je toch bij Hermelien kan zijn." Zegt Ron tegen Draco, zijn gezicht zo vriendelijk mogelijk.

Draco kijkt hem met open mond aan. "Kerst bij jullie thuis?" vraagt hij, ook hij weet niet of hij dit nou als goed of slecht nieuws moet zien.

Ron knikt en heeft meteen al spijt van zijn beslissing. Tot zijn verbazing begint Draco te glimlachen en steekt zijn hand uit naar hem, zonder hem aan te nemen kijkt hij hem achterdochtig aan.

"Ik stel het heel erg op prijs dat je dit voor ons hebt geregeld, ik weet bijna zeker dat je het niet in mijn belang hebt gedaan en ik kan je daar niet vreemd voor aankijken, ik weet dat het waarschijnlijk heel wat moeite heeft gekost om je familie over te halen." Zegt Draco, zijn stem verbazend aardig en zelfs dankbaar.

Ron's blik wordt een beetje blijer, het idee dat Draco geen rare opmerkingen maakte over zijn familie en het geld dat ze niet hebben laat hem een stuk beter voelen. "Dus je komt?" vraagt hij.

Draco knikt. "Graag, al moet ik denk ik mijn vader een ander verhaal vertellen, als hij er achter komt dat ik met kerst bij jullie ben word ik meteen geschrapt van de familie stamboom." Grapt hij.

Ron grinnikt nerveus en knikt dan ook. Hij mompelt een afscheid en laat Draco weer achter met Hermelien.

Hermelien kijkt lachend naar Draco en Draco glimlacht terug, zich afvragend wat hij tegen hem moet zeggen nu hij niet thuis komt voor kerst.

Hij schudt zijn hoofd en zegt: "Ik ga maar eens iets bedenken om op papier te zetten voor mijn ouders." Mompelt hij en met een lichte knuffel voor Hermelien loopt hij weg naar de leerlingenkamer van Zwadderich.

Als hij daar aangekomen is bedenkt hij zich wat hij moet gaan schrijven, wat het ook is, het wordt een complete leugen, als zijn ouders daar achter komen is hij niet blij.

Zuchtend pakt hij een veer en een stuk perkament.

[iBeste vader en moeder,[\i begint hij.

[iIk heb besloten om kerst op Zweinstein te vieren aangezien dit ons laatste jaar is.

De mensen in mijn afdeling hebben besloten een groot feest te houden, de huiselfen maken overdreven veel eten voor ons op bedreiging van Patty, dus met het kerstdiner zit het wel goed.

Ik hoop dat jullie een leuke kerst hebben.

Kus van jullie zoon,

Draco.[/i

Hij leest zijn brief nog eens over, maar kan er geen fouten of toespelingen in bedenken, het stuk over Huiselfen zal hen waarschijnlijk nog meer overtuigen dat hij op school blijft.

Met een tevreden knikje staat hij op en loopt naar de Uilenvleugel waar hij een grote opvallende uil uitkiest om op pad te sturen.

Als hij weer via de trap naar beneden loopt komt hij Sneep tegen die vaag tegen hem glimlacht, met een hand op zijn schouder fluistert hij in Draco's oor: "Het doet een mens goed om cadeautjes te krijgen voor kerst, misschien moest je maar iets bedenken voor de mensen die komen."

Draco kijkt hem even aan en knikt. Sneep wil verder lopen en Draco roept hem achterna: "Nog bedankt voor het betalen van de kamer rekening."