Hoofdstuk 10 Hippogriefen
POV Emma
Ron en Hermelien praatten niet meer tegen elkaar. Harry liep zwijgend naast hen, net als Skye en Emma, terwijl ze over de glooiende gazons naar Hagrids huisje aan de rand van het Verboden Bos wandelden. Emma zag het achterhoofd van Draco en zijn Trolvriendjes. Ze had besloten ze gewoon zo te noemen. Ze hadden dus samen les met Zwadderich.
Hagrid wachtte de leerlingen bij de deur van zijn huisje op. Hij droeg zijn lange jas van mollenvel en Muil stond naast hem. Zo te zien was hij nogal ongeduldig. "Vooruit, opschieten!" riep hij toen de leerlingen kwamen aanlopen. "Ik heb iets hartstikke leuks voor jullie! 't Wordt echt een fijne les! Is iedereen d'r? Oké, kom mee!" Een onaangenaam moment dacht Emma dat Hagrid hen zou meenemen naar het Verboden Bos, daar had Emma veel enge dingen van gehoord dat ze er niet graag heen wilde, maar Hagrid wandelde langs de bosrand en vijf minuten later kwamen ze bij een omheind stuk wei. Er was geen beest te bekennen.
"Iedereen bij het hek!" riep Hagrid. "Ja, mooi zo… Ken iedereen 't zien…? Oké, sla eerst je boek open…" "Hoe?" zei Draco kil. "He?" zei Hagrid. "Hoe moeten we dat boek openslaan?" herhaalde Draco. Hij liet zijn exemplaar van Het Monsterlijke Monsterboek zien, dat hij had dichtgebonden met een stuk touw. Andere mensen lieten hun boek ook zien; sommigen hadden er, net als Skye, een riem omheen gedaan, anderen hadden ze in kleine tasjes gepropt en weer anderen hielden ze gesloten met behulp van zware clips. Emma had er niets om heen, omdat ze het boek gewoon rustig kon krijgen.
"Heb… Heb niemand z'n boek open kennen krijgen?" zei Hagrid, die nogal beteuterd keek. Alle leerlingen schudden hun hoofd, maar Emma stak haar hand op. Hagrids gezicht klaarde op. "Wil je laten zien hoe je het gedaan hebt?" vroeg hij gretig. Emma pakte het boek, aaide rustig over de rug van het boek, dat rilde, openviel en stilletjes bleef liggen. "Goed zo, tien punten voor Griffoendor." "O, wat dom van ons!" sneerde Draco. "We hadden ze moeten aaien! Dat we daar zelf niet aan gedacht hebben!" Emma keek hem geschrokken aan, en Skye mompelde kwaad: "Bek dicht Draco."
"Ik… Ik vond ze wel geinig…" zei Hagrid onzeker tegen Hermelien. "Ja, vreselijk geinig!" zei Draoc. "Echt ontzettend geinig, om ons boeken te laten kopen die je vingers proberen af te bijten!" "Hou je kop, Malfidus!" zei Harry zacht. Hagrid leek erg terneergeslagen en Emma vond het erg zielig voor hem dat zijn eerste les al meteen zo ging. "Nou, oke." zei Hagrid, die blijkbaar de draad even kwijt was. "Dus… dus jullie hebben je boek en… en nou motten die fabeldieren nog komen. Ja. Oke, ik ga ze halen. Effe wachten..." Hij liep met grote passen het bos in en verdween uit het zicht.
"Allemachtig, de school gaat echt naar de haaien." zei Draco luid. "Dat die sukkel ons les mag geven! M'n vader krijgt een rolberoerte als hij dat hoort…" "Hou je kop, Malfidus." herhaalde Harry. "Pas op, Potter, er staat een Dementor achter je…" "Ooooooh!" piepte Belinda en ze wees naar de andere kant van het omheinde stuk wei.
Een stuk of twaalf van de bizarste wezens die Emma ooit had gezien liepen op een drafje in hun richting. Ze hadden het lichaam, de staart en achterpoten van een paard, maar de voorpoten, vleugels en kop van een reusachtige adelaar, met wrede, staalkleurige snavels en grote, feloranje ogen. De klauwen aan hun voorpoten waren minstens vijftien centimeter lang en zagen er vervaarlijk uit. De dieren hadden allemaal een dikke leren halsband om, waar een lange ketting aan was bevestigd, en de uiteinden van die kettingen werden vastgehouden door de enorme knuisten van Hagrid, die achter de wezens aanholde naar de omheining.
"Hola!" brulde hij. Hij schudde aan de kettingen en loodste de dieren naar het hek waar de leerlingen stonden. Iedereen deinsde achteruit toen Hagrid de wezens aan het hek bond. "Hippogriefen!" bulderde Hagrid vrolijk en hij gebaarde naar de wezens. "Wat een prachtbeesten, he?" Emma snapte wat Hagrid bedoelde. Zodra je bekomen was van de eerste schok die de aanblik van iets wat half paard en half vogel was veroorzaakte, zag je hoe mooi de glanzende vachten van de Hippogriefen waren, die vloeiend overgingen van veren in haar. Ze waren allemaal verschillend van kleur: stormachtig grijs, bronskleurig, rozeachtig bruin, glanzend kastanjebruin en pikzwart. Ze zagen er krachtig, en mooi uit.
"Nou…" zei Hagrid, die in zijn handen wreef en glunderend om zich heen keek. "Als jullie wat dichterbij komen…" Daar voelde blijkbaar niemand iets voor. Emma, Harry, Ron en Hermelien liepen voorzichtig naar het hek. Skye volgde Emma met tegenzin. "Kijk, 't eerste wat je van Hippogriefen mot weten is dat ze hartstikke trots zijn." zei Hagrid. "Hippogriefen hebben verdomd lange tenen. Wees nooit zo stom om d'r eentje te beledigen, want dat zou best wel es 't laatste kennen wezen wat je doet."
Draco, en zijn Trolvriendjes luisterden niet; ze stonden te smoezen en Emma had het gevoel dat ze bedachten hoe ze de les het beste konden verpesten. "Je mot altijd wachten tot de Hippogrief 't initiatief neemt." vervolgde Hagrid. "Da's beleefd, snappie? Je loopt naar hem toe en dan maak je een buiging en wacht af. Als hij ook buigt, mag je hem aanraken. Als ie niet buigt maak je dat je wegkomt, want die klauwen bennen niet mals. Oke, wie wil als eerste?"
De meeste leerlingen reageerden door nog verder terug te deinzen. Zelfs Emma had haar bedenkingen. De Hippogriefen zwaaiden met hun felle koppen en bewogen hun enorme vleugels; ze vonden het blijkbaar maar niets dat ze vastgebonden waren. "Niemand?" zei Hagrid, die de leerlingen smekend aankeek. "Ik ga wel." zei Harry. Als Harry niets had gezegd, had ik gegaan. Dacht Emma. Ze had haar mond opengedaan, maar Harry was haar voor geweest. Achter haar hoorde ze mensen naar adem snakken en zowel Belinda als Parvati fluisterde: "Oooh, Harry, denk aan je theebladeren!" Harry negeerde hen en klom over de omheining.
"Zo mag ik 't zien, Harry!" brulde Hagrid. "Oké… es kijken of je met Scheurbek overweg ken." Hij maakte een van de kettingen los, trok de grijze Hippogrief weg bij zijn soortgenoten en deed zijn leren kraag af. De leerlingen aan de andere kant van het hek hielden hun adem in. De ogen van Draco waren boosaardige spleetjes.
"Kallempies aan, Harry…" zei Hagrid zacht. "Zoek oogcontact... probeer niet te knipperen... Hippogriefen hebben 't niet op lui die te veel met hun ogen knipperen..." Emma zag dat Harry's ogen meteen begonnen te tranen, maar hij hield ze opengesperd. Scheurbek had zijn grote, vervaarlijke kop omgedraaid en staarde Harry met een feloranje oog aan. "Zo gaat ie goed." zei Hagrid. "Zo gaat ie goed, Harry... en nu buigen…" Harry maakte een kleine buiging, en keek weer op. De Hippogrief staarde hem nog steeds hooghartig aan. Hij verroerde zich niet.
"Oei…" zei Hagrid nogal ongerust. "Oké… Loop langzaam achteruit, Harry, rustig an…" Tot Emma's verbazing zakte de Hippogrief echter plotseling door zijn geschubde knieën en zonk hij neer in een onmiskenbare buiging. "Hartstikke goed, Harry!" zei Hagrid opgetogen. "Oké… nou ken je hem aanraken! Aai hem maar over z'n snavel!" Harry liep langzaam naar de Hippogrief en stak zijn hand uit. Hij klopte diverse keren op de snavel van de Hippogrief en die sloot loom zijn ogen, alsof hij ervan genoot. Emma klapte, net als alle andre leerlingen, behalve Draco en zijn Trolvriendjes, die zwaar teleurgesteld leken. "Oke, Harry." zei Hagrid. "Volgens mijn mag je 'm wel berijden! Klim maar op z'n rug, net achter 't vleugelgewricht. En zorg dat je geen veren uittrekt. Dat vindt ie niet geinig..." Harry zette zijn voet op Scheurbeks vleugel en hees zichzelf op zijn rug. Scheurbek stond op.
"Vooruit met de geit!" bulderde Hagrid, die een klap op het achterwerk van de Hippogrief gaf. Het dier ontvouwde links en rechts van Harry een lange vleugel; hij had nog net tijd om zijn armen om de nek van de Hippogrief te slaan voor ze omhoogwiekten. Scheurbek maakte een rondje boven de omheinde wei en daalde toen weer. Harry leunde achterover toen Scheurbek zijn hals liet zakken. Met een zware, doffe dreun kwamen de vier slecht bij elkaar passende poten op de grond, maar Harry slaagde er op het nippertje in om zijn evenwicht niet te verliezen en ging weer recht overeind zitten.
"Tof, Harry!" bulderde Hagrid toen iedereen behalve Draco en zijn Trolvriendjes juichte. "Wie wil d'r ook een keer?" Aangemoedigd door Harry's succes klommen de overige leerlingen behoedzaam over de omheining. Hagrid maakte de Hippogriefen een voor een los en al gauw stond iedereen nerveus te buigen. Emma en Skye hadden een rozeachtig bruine. "Ga jij eerst?" vroeg Skye nerveus. Emma knikte, en ging voor de Hippogrief staan. Ze knipperde niet met haar ogen, en maakte oogcontact, zoals Hagrid had gezegd. Ze boog door haar knieën en keek op. De Hippogrief boog door zijn knieën, nog voordat Emma recht was gaan staan. "Wauw, Emms, knap gedaan!" zei Skye bewonderend, en Emma aaide glimlachend de kop van het dier, die zijn ogen dicht had. "Jouw beurt." Zei ze. "Het is niet eng, het zijn erg lieve dieren." Voegde ze er aan toe, toen ze zag dat Skye nogal benauwd keek. Skye aarzelde, maar boog toen.
Emma keek om zich heen en zag dat Draco en zijn Trolvriendjes Scheurbek hadden overgenomen. Ze zag hoe Draco boog, en hoe de Hippogrief zijn voorbeeld volgde.
"Niks aan." zei Draco lijzig terwijl hij het dier op zijn snavel klopte. "Dat dacht ik al. Als Potter het kan... ik wil wedden dat je helemaal niet gevaarlijk bent, he?" zei hij tegen de Hippogrief. "Of wel soms, lelijk rotbeest?" Het gebeurde in een snelle flits van klauwen. Draco slaakte een hoge gil en een tel later deed Hagrid snel de leren halsband om de nek van Scheurbek, die nog steeds probeerde bij Draco te komen. Draco lag dubbelgevouwen op het gras en het bloed stroomde over zijn gewaad.
"Ik ga dood!" gilde Malfidus terwijl de andere leerlingen in paniek toekeken. "Ik ga dood! Dat beest heeft me vermoord!"
"Je gaat helemaal niet dood!" zei Hagrid, die doodsbleek was. "Iemand mot effe helpen… ik mot 'm weg zien te krijgen.." "Draco!" riep Skye en ze rende naar hem toe. Emma volgde haar en zag dat Draco een lange, diepe snee in zijn arm had.
Hermelien holde naar het hek en deed dat open terwijl Hagrid Draco zonder moeite optilde. "Wat gaan jullie doen?" krijste Patty Park. "Hij is mijn neefje." Zei Skye nors, en ze rende samen met Emma achter Hagrid en Draco aan, die een spoor van bloed achter lieten.