Hoofdstuk 10
Vanuit de eetkamer aan het einde van de gang hoorde Draco een soort grafstem. Een stem die hem bekend voor kwam en hem een enorme angst aanjoeg. 'VOLDEMORT!' Draco liep voorzichtig de gang op. Toen hij halverwege de gang was hoorde hij pas wat de grafstem precies zei. 'Lucius naar mijn weten missen we jou zoon aan deze tafel. Heb ik het mis?' 'Nee mijn heer tot mijn grote spijt kan Draco niet aanwezig zijn.' Draco hoorde zijn vader stem lichtelijk trillen. 'Die zeker met die modderbloed aan het vozen!' Geweldig, Draco's duistere – heer - aanbiddende tante Bellatrix was ook van de partij. 'Hoe heb je dat kind opgevoed Lucius! Als je zelfs mijn neefje niet in bedwang kan houden wat kun je dan wel?' De grafstem riep 'Dankje Bellatrix maar laat Lucius dit zelf maar uitleggen voor dat ik een oordeel vel.' 'Het is waar mijn heer, het eergevoel van onze zoon heeft ons sterk in de steek gelaten.' Lucius stem zat vol teleurstelling. En bij Draco voelde die woorden als een steek door zijn hart. Hij had nooit gedacht dat hij zijn ouders er echt mee zou kwetsen. Hermelien had alles gehoord en bij het zien van Draco's gezicht voelde ze tranen in haar ogen opwellen. Dit was haar schuld. Ze had gewoon uit zijn leven moeten blijven. Het slimste voor Draco was nu om rechtsomkeer te maken en zo snel mogelijk hier vandaan te komen. In plaats daarvan stond Draco aan de grond genageld. 'Wormstaart!' schreeuwde de grafstem. 'Ja meester?' Er weerklonk een nederige stem. 'Doe de deur open, Ik denk dat we bezoek hebben.' Draco stond te trillen op zijn benen. De deur ging open twaalf en een half paar ogen keken hem aan.
'Fijn dat je er ook bij kon zijn Draco.' Bij de grafstem was nu een gezicht zichtbaar. Een blauw kaal misvormd hoofd met iets in het midden wat waarschijnlijk een neus moest voorstellen. 'En hij heeft vrienden meegenomen.' Draco keek verwart om zich heen. Wie bedoeld voldemort hij was alleen gekomen. 'Kom vooral bij ons zitten.' Draco, Ron, Hermelien en Harry liepen heel langzaam stap voor stap achteruit. Maar de duistere heer had al iemand van de dooddoeners non-verbaal de gang op gestuurd om Draco half de eetkamer in te smijten. 'Ik loop al. Ik loop al.' Zei Draco toen hij half aan zijn kraag werd meegesleurd. Draco stond nu schuin tegenover de lange tafel. De twaalf en een half paar ogen lieten Draco niet los. Draco zag alleen dat zijn oude weg keken. 'Buigen we ook al niet meer?' Draco boog snel. 'Ik hoop dat je het gesprek goed heb kunnen volgen Draco?' Zei Voldemort met een lichtelijk betekenis vollen ondertoon. Draco wist niet wat er hem te wachten stond. Het kon van alles zijn. Hij was nergens op voor bereid en bij "de heer van het duister" kon het kleinste foutje al fataal zijn. of nog erger niet alleen voor hem maar voor heel zijn complete omgeving.
Harry, Ronald en Hermelien beefde onder de onzichtbaarheids mantel. Terug konden ze niet en zodra de mantel zou vallen zouden ze er geweest zijn. Tegen voldemort en 13 dood doeners konden ze zichzelf niet redden. De schouwers zouden er over enkele minuten zijn maar zouden ze dat nog halen?