District 9

Harde slagen van metaal op metaal klinken door de fabriekshal heen. De hamer ligt stevig in zijn rechterhand terwijl hij met zijn linkerhand een lange tang vast heeft. Met de tang houdt hij een bijna perfecte ronde ring vast. Zijn haren plakken aan zijn voorhoofd maar hij blijft doorgaan totdat de ring perfect is. Na een paar slagen houdt hij de ring tevreden in zijn hand en pakt de andere ring uit zijn broekzak. Ze zijn exact hetzelfde en met een glimlach stopt hij ze terug in zijn broekzak terwijl hij met zijn andere hand het zweet van zijn voorhoofd veegt.

District 9, Roy Cray (18)

Het is me gelukt. Na zoveel werk is het me eindelijk gelukt om ze perfect rond te krijgen en ook echt mooi te krijgen. Ik voel me best trots op mezelf, maar als ze niet goed waren dan waren ze net zoals de andere mislukte ringen in de bak met metaal belandt om opnieuw te smelten.

Het is al laat in de avond maar toch voel ik me nog niet moe. Ik moet nu gewoon meteen naar Sharon toe en haar de ringen geven voordat we morgen onze laatste Boete moeten doorstaan. Ik wil haar zien met de ring om haar rechtervinger en dan zou niemand ons meer scheiden. Dan zal ik voor haar zorgen.

Mijn benen lijken wel hun eigen weg te lijden zodra ik buiten de grote fabriek sta. Het uitgesleten pad naar het arme gedeelte van District 9 is zo bekend dat ik het wel kan dromen. Ergens is dit grappig aangezien dit het tegenovergestelde pad is van wat ik hoor te lopen.

Mijn gedachtes vliegen alle kanten op terwijl ik met een grote glimlach bij het kleine, houten huis van Sharon aankom. Ik sta nog niet bij de deur of het gehoest van haar moeder komt me al tegemoet. Het is dus slechter geworden.

Mijn hand gaat richting de deur om aan te kloppen maar ik stop zodra ik de stem van Sharon hoor. Zo te horen is ze druk in gesprek met haar moeder en het gaat over mij.

"Ik weet niet hoe ik het nog kan"

"Je zult het hem toch moeten vertellen." Een hoop gehoest komt er tussendoor. "Anders hou je hem aan het lijntje."

"Maar hoe moet ik het hem vertellen? Sorry, maar ik hou niet meer van je en dan weglopen?"

Een traan vind zijn weg langs mijn wang en de ringen vallen uit mijn hand. Met een doffe plof belanden ze in het droge zand waardoor er een klein stofwolkje omhoog komt. Mijn lichaam komt in beweging en loopt weg van het huis terwijl in mijn hoofd alleen maar de vraag waarom rondgaat.

Had ik iets verkeerd gedaan? Heb ik haar niet alles gegeven wat ik kon?

Half verdooft blijf ik doorlopen en mijn voeten lopen automatisch richting de oude eik. Ik plof neer op de harde grond en voel een pijnscheut door mijn rug heenlopen maar dat is niks in vergelijking met de pijn in mijn hart.

Ik had altijd gedacht dat ze net zoveel voor mij voelde als ik voor haar. Nu voel ik me maar een gebruiksvoorwerp wat net is weggeworpen. Weg, in de vuilnisbak en je hoeft er nooit meer naar om te kijken.

Ik had verwacht dat we altijd bij elkaar zouden blijven, ooit zouden trouwen en kinderen krijgen maar vandaag bewees het tegendeel.

De nacht gaat voorbij terwijl ik maar blijf piekeren over alles wat er is gebeurd. Had ik het wel eens moeten horen? Was ik gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats? Ik heb pas door dat het ochtend is wanneer de opkomende zon mijn koud geworden huid verwarmt.

In de verte wordt er geroepen. Wat ze roepen kan ik niet horen maar het maakt niet meer uit. Nog steeds verdoofd blijf ik voor me uitstaren en sluit alles buiten totdat er een figuur voor me komt staan.

Haar bruine haren en bruine ogen komen me maar al te bekend voor en zodra ik ze zie kijk ik de andere kant op. Hier heb ik nu geen zin in. Als ik niet goed genoeg voor haar ben moet ze me niet meer opzoeken. Waarom zou ze nog.

Ik hoor hoe ze naast me gaat zitten en voel hoe ze haar hoofd op mijn schouder legt. Ik heb de grote neiging om mijn schouder terug te trekken en weg te lopen maar dat ik niet maken.

"Roy, we moeten praten"

"Over het feit dat je niet weet of je nog van me houdt?"

Ik voel haar verstijven en ze stopt even met ademen. Er komt een kleine grijns op mijn gezicht als ik merk hoe ze erop reageert. Ergens voelt het verkeerd om hiervan te genieten terwijl zij nu misschien wel bang is voor mij. Bang voor wat ik zal doen als ze de woorden uitspreekt maar over haar lippen komen andere woorden dan ik had verwacht.

"Ik had het kunnen weten." Haar kleine hand gaat naar voren en opent hem. In het midden liggen de twee ringen. Het doet me pijn om ze zo in haar hand te zien liggen. Ze hadden om onze vingers moeten zitten maar ergens moet ik de knoop doorhakken.

"Dan stoppen we gewoon" Met die woorden grijp ik de ringen uit haar hand en gooi ze een eind weg. Het maakt me niet meer uit dat het zo lang duurde om ze te maken.

Langzaam sta ik op, knik nog een keer haar kant op en ga richting mijn eigen huis om me om te kleden voor de Boete van vandaag.

District 9

Met haar kleine handen pakt ze de oude, kapotte deken van de grond en legt deze weer over de vrouw neer die op het bed ligt. Er komt een diepe zucht uit de mond van de vrouw en het meisje gaat op een baal stro liggen die ze gebruiken als bank. Haar ogen sluiten bijna als de vrouw begint te hoesten en het lijkt alsof ze erin blijft. Binnen een paar seconden staat ze weer naast het bed en houdt de hand van de vrouw stevig vast. Met haar andere hand pakt de natte handdoek die naast haar ligt en legt deze terug op het voorhoofd van de vrouw.

District 9, Sharon Curia (18)

Het zien van mijn moeder die ziek op bed ligt doet mijn hart breken. Ik wou dat we medicijnen voor haar konden halen maar doordat ze mij heeft kan ze het niet betalen. Meerdere malen heb ik aangeboden om te stoppen met school en fulltime te werken maar daar was ze fel op tegen. Mijn studie was belangrijker dan haar eigen gezondheid.

Soms vraag ik me weleens af of ze beter af zou zijn zonder mij. Dan zou ze de medicijnen kunnen halen die ze nodig heeft. Zonder zich druk te maken over mij.

Ik voel de tranen al opkomen en snel druk ik mijn hand tegen mijn mond om zo een snik te onderdrukken. Ze mag niet doodgaan vanwege mij. Er moet een oplossing zijn voor dit alles en dan schiet het me te binnen.

Ze zou beter af zijn als ik er niet was.

Zou dat de oplossing zijn? Ava kan haar dan voor een korte tijd verzorgen zonder dat het mijn moeder geld kost en voor mij hoeft ze dan niet meer te zorgen. Alles zou beter zijn wanneer ik er niet meer ben. Maar hoe?

Mijn gedachten dwalen af naar wat er morgen staat te gebeuren. De Boete. Daar heb ik de afgelopen maand al vaker aan gedacht. Mijn moeder zou er niet bij kunnen zijn dus zij zou me niet tegen kunnen houden. Het zou alles oplossen.

Tijdens de interviews geef ik gewoon als reden op dat ik het prijzengeld nodig heb voor mijn moeder en niemand komt erachter dat ik het doe omdat ik.

Omdat ik eigenlijk dood wil.

Als ik dit echt wil doen moet ik alles regelen voordat ik me morgen ga aanbieden en met die gedachtes kom ik overeind. Uit de la grijp ik een klein zakje met geld wat ik de afgelopen maand heb gespaard voor het geval dat ik door zou zetten. Ik hou het zakje stevig in mijn hand en loop richting de gammele deur.

Het droge zand stuift alle kanten op wanneer ik de deur open en naar buiten stap. Zo geruisloos mogelijk sluit ik de deur weer en ga op pad naar het huisje van Ava die vlakbij ons huisje ligt. Het smalle weggetje is niet verlicht maar doordat de zon nog niet helemaal onder is kan ik nog genoeg zien.

Voor mij zie ik een net zo gammel huisje als dat van mij en mijn moeder. Die van Ava is alleen net iets groter omdat zij met meer zijn. Haar man werkt altijd tot laat in de fabriek, net zoals haar vier zonen. Ik geloof dat ze nog niet terug zijn en dat is maar goed ook. Straks vertellen ze het nog aan Roy en dan heb ik een probleem.

Roy. Nog een probleem wat ik moet oplossen. Hoe moet ik hem vertellen dat ik me ga aanbieden als Tribuut? Hij zou het doorhebben. Hij weet wat er mis is met mijn moeder. Ik schudt een keer met mijn hoofd om de gedachtes aan Roy buiten te sluiten en kijk weer strak voor me uit.

Zachtjes klop ik op de deur waar ik voorsta en ik hoor Ava binnen roepen. Ik laat mezelf binnen en loop meteen door naar keuken want als Ava ergens te vinden is dan is het daar wel. Mijn denkwijze klopt en ik zie haar zitten in haar lapjes jurk. Haar sluike zwarte haar valt voor haar gebruinde gezicht en in haar handen heeft ze een lap stof waar ze druk mee bezig is. Waarschijnlijk is een van de jongens weer uit de broek gescheurd.

"Ava, mag ik je om een gunst vragen?" Ze kijkt op en een paar grijze ogen kijken me vragend aan.

"Ligt eraan waar het om gaat." Ik gooi het zakje met geld op tafel en wacht haar reactie af. Ze maakt het zakje open en ziet het beetje wat ik bij elkaar heb gesprokkeld. Lichtelijk achterdochtig staart ze mijn kant op.

"Ik ga voor een tijdje weg en ik vroeg me af of jij misschien af en toe bij mijn moeder langs wil gaan om haar de medicijnen te geven." Ik wijs naar de kleine pilletjes die bij in het zakje zaten. "Ze moet er eentje per dag hebben. Zou je dat voor mij willen doen?"

Even denkt ze diep na maar dan knikt ze uiteindelijk toch. Er valt meteen een hele last van mijn schouders en een kleine glimlach komt op mijn gezicht. Zonder af te wachten of ze nog vragen heeft draai ik me om en loop richting de deur maar Ava houdt me tegen.

"Waar ga je naartoe."

"Naar de Arena."

District 9, Roy Cray (18)

De trillende handen van mijn moeder zijn druk bezig om de knopen van mijn blouse dicht te maken terwijl de tranen over haar wangen lopen. Ik leg mijn beide handen op haar schouders en kijk haar recht in de ogen.

"Mam, haal even diep adem en bedenk je dat het nog maar twee jaar zijn. Daarna zijn we allemaal veilig en hoef je dit nooit meer mee te maken." Ik ken haar angst maar al te goed. Drie jaar geleden werd mijn neef uit de bol gehaald en ze heeft alles mee moeten maken omdat haar zus bij ons in huis woonde. Ik kan het gekrijs nog horen toen Rudolf werd vermoord door de Beroeps.

Haar schouders blijven nog naschokken en ik geef haar een knuffel. Zachtjes strijk ik met een hand over haar hoofd en fluister kalmerende woorden in haar oor. Met een paar minuten is ze weer rustig en veegt ze haar tranen weg. Haar lippen trillen nog na maar ze vormen weer een glimlach en ze doet de kraag van blouse nog goed.

Dan is het tijd om te gaan. De laatste keer om uit de bol gehaald te worden. De laatste keer de angsten doorstaan voor mijzelf. Ik neem een diepe teug frisse lucht en loop samen met mijn familie richting het plein. We wonen er net drie straten vanaf dus de wandeling is kort maar door de drukte van alle kinderen moeten we een straat voor het plein wachten tot we aan de beurt zijn.

Mijn moeder en mijn broer verdwijnen richting een van de grote schermen die zijn opgehangen zodat ze alles kunnen volgen. Mijn broertje en ik blijven achter terwijl de rij steeds een stukje opschuift. Na een paar minuten zijn wij eindelijk aan de beurt en alles gaat op de automatische piloot. Naam afgeven, bloed prikken, het papiertje in de bol en doorlopen maar.

Ik blijf bij het vak van de achttien jarigen staan terwijl mijn broertje doorloopt naar het van de zeventien jarigen. Het geroezemoes neemt af zodra de deuren van het oude gerechtsgebouw voor ons open gaat en er een oude man naar buiten komt lopen. Zijn versleten pak en afgetrapte lakschoenen geven hem niet meteen het gevoel van een burgemeester maar hij is het wel.

Jake Sutherfree, de burgemeester van District 9 is een van de weinige mensen die ondanks zijn status zich nog steeds hetzelfde voelt als de andere burgers van zijn District. Zijn borstelige wenkbrauwen gaan even heen en weer terwijl hij richting de microfoon loopt en iedereen welkom heet.

"Welkom bij de Boete van vijfenvijftigste Honger Spelen! Zoals elk jaar zullen wij de film van het Capitool kijken en dan doorgaan naar de bepaling van de twee Tributen." Aan beiden kanten van hem hangen twee schermen en zodra hij klaar is met praten begint de film.

Onze begeleider is altijd ontroerd als hij de film ziet en prijst het voor de genialiteit waarmee het is gemaakt maar voor mij is het gewoon weer een middel van het Capitool om ons angst aan te jagen. De film komt aan zijn einde en een andere man met fel roze haar loopt naar voren.

"Is de film niet geweldig? Ik raak altijd een beetje ontroerd als ik hem zie." Hij haalt een zakdoekje uit zijn witte pak en dept even zijn ogen.

"Zullen we maar eens beginnen met de loting van de twee Tributen die hun leven gaan geven voor gerechtigheid?" Hij grijpt een van de papiertjes uit de bol en leest de naam op. Ik kan alleen maar hopen dat het niet Sharon is.

"Linn Aberves!" Een klein meisje uit het vak van de twaalfjarigen komt naar voren lopen maar nog voordat ze het podium oploopt klinkt er een stem over het plein.

"Ik bied me aan als Tribuut!" Zodra ik de stem hoor voel ik mijn hart opnieuw breken.

District 9, Sharon Curia (18)

Zodra de naam over het plein galmt spreek ik mezelf moed in en verhef mijn stem voor de woorden waarvan ik al een maand droom om ze te zeggen.

"Ik bied me aan als Tribuut!" Het hele plein wordt doodstil terwijl ik met een strak gezicht naar voren loop en het podium beklim. Mijn begeleider kijkt me verbaasd aan en blijkt even niet te weten wat hij moet doen in deze situatie. Na een korte tijd schijnt hij weer bij zijn verstand te komen.

"En wat is je naam?" vraagt hij aan me terwijl hij mij een hand geeft.

"Sharon Curia."

"Nou, welkom Sharon in de vijfenvijftigste Hongerspelen. Laten we vlug gaan kijken wie jou mannelijke mede Tribuut zal zijn." Bernard vlucht snel naar de andere bol alsof hij bang voor me is en grijpt daar ook een briefje uit.

Met grote zorg vouwt hij het briefje open en bekijkt de naam goed. Het hele plein is weer stil terwijl hij nog iets langer wacht voor de spanning en ik kan merken dat de jongens nog meer gespannen raken dan ze al waren. Mijn ogen dwalen af naar Roy die helemaal achteraan in het vak van de achttien jarigen staat te wachten. Hij ziet er erg bleek uit en zijn ogen staan zorgelijk mijn kant op gericht. Zou hij het door hebben?

"De mannelijke Tribuut is." Mijn ogen blijven gefocust op Roy terwijl Bernard de naam zegt van mijn mede Tribuut maar ik krijg de naam al niet meer mee. De angst die ik eerder niet had gevoeld lijkt me nu te overspoelen en dan wordt ik me bewust van wat ik heb gedaan. Ik heb het echt gedaan. Hier kom ik niet meer levend uit.

Tranen proberen hun weg naar buiten te vinden en zoals altijd richt ik me op Roy om zo weer rustig te worden maar als ik naar zijn vak kijk zie ik hem niet staan. Verbaasd kijk ik om me heen en zie dat hij het podium opstapt. Hij is de mannelijke Tribuut.

De kalmte die ik normaal bij hem voel is volledig verdwenen en het maakt plaats voor een groot gapend gat vol stress. Mijn begeleider probeert ons zover te krijgen dat we elkaar een hand geven maar we kunnen niks anders doen dan elkaar aankijken met paniek in onze ogen.

Ik voel een hand op mijn schouder als een van de Vredesbewakers mij naar binnen probeert te leiden en ik ga rustig mee nog steeds voor me uit starend. De grote deuren zijn al open en binnen worden we allebei een andere kant op geleid. De bewaker open een deur aan de linkerkant van de donkere gang en duwt me bijna naar binnen zodat hij de deur snel weer dicht kan doen.

District 9, Roy Cray (18)

Ik hoor de schokkende ademhaling van mijn broertje voor me terwijl de Begeleider van District 9 mijn naam opnoemt en ik naar voren moet komen om mijn plek als mannelijke Tribuut in te nemen. Stap voor stap loop ik richting het podium terwijl mijn hoofd gonst van de gedachtes. Het zijn er zoveel dat ik ze niet meer goed kan horen en ik kan alleen nog maar lopen.

Op het podium staat Sharon te wachten. Ergens voelt dit zo onwerkelijk. Vanochtend zijn we uit elkaar gegaan en nu moeten we samen de Spelen in als District partners. Binnen een week staan we in de Arena en moeten elkaar afmaken om te kunnen overleven want ik denk niet dat een samenwerking erin zit.

"District 9 aanschouw jullie Tributen voor de vijfenvijftigste Hongerspelen!" Onze Begeleider zet zijn grootste lach op en probeert ons zover te krijgen dat we elkaars handen schudden. Dat zit er niet in.

De Vredesbewakers hebben kennelijk haast want we worden beiden bij de bovenarm gegrepen om ons naar binnen te brengen. Ik zie Sharon aan de linkerkant door een deur verdwijnen en ik wordt zelf door de rechter deur naar binnen gebracht in een kamer waarvan je normaal alleen maar kunt dromen.

Ondanks dat wij een slechter District zijn dan District 1 of 2 wordt er niet minder besteed aan de kamers van het gerechtsgebouw. Van buiten ziet alles er oud en grauw uit maar van binnen ziet het er echt prachtig uit. Elk kleine detail lijkt te kloppen en het plafond lijkt wel drie meter hoog te zitten. De muren zijn roomwit en de rest van de meubels allemaal van mahonie hout. Het is een bijna overbodige luxe.

Ik draai me om bij het geluid van de deur die opengaat en mijn broer sleept mijn moeder bijna naar voren terwijl ze niks anders kan doen dan snotteren. Mijn vader en mijn broertje komen achter hun aanlopen, allebei met lijkwitte gezichten.

Er breekt iets in me om mijn moeder zo te zien. Om mijn familie zo te zien. Ik wil graag naar ze toelopen om ze allemaal te omhelzen en te zeggen dat het wel goed komt maar ik weet dat ik dan lieg. Mijn broer zet mijn moeder in een stoel neer en blijft bij haar om haar te troosten terwijl mijn vader en mijn broertje mijn kant oplopen.

Ze zeggen niks maar dat is ook niet nodig. Ze omhelzen me en deze keer duw ik ze niet weg maar druk ze juist extra hard tegen me aan. Dit afscheid is al moeilijk genoeg zonder woorden.

District 9, Sharon Curia (18)

Met opgetrokken benen zit ik in de grote, witte stoel genesteld wachtend totdat de Vredesbewakers me komen halen want ik weet maar al te goed dat er niemand voor mij komt.

Wat had ik gedaan. Ik heb mezelf de dood ingestuurd en mijn moeder achtergelaten in de handen van Ava. Kan mijn moeder wel zonder mij leven? Kan ze zich wel redden nu ze helemaal alleen is of zou er iemand anders in haar leven komen die mijn plek inneemt?

Mijn gepieker wordt onderbroken doordat de deur zachtjes opengaat en er een man twijfelend binnen komt lopen. Ik heb hem nog nooit van mijn leven gezien maar zijn bruine ogen komen me zo bekend voor. Het is alsof ik in de spiegel kijk en mijn eigen ogen zie. Zijn huid is iets getint wat apart is aangezien wij hier een vrij bleke huid hebben door het vele binnenwerk. Zijn nette pak doet me denken aan een zakenman uit het Capitool.

"Sharon, het spijt me dat ik je nu pas kan zien." Hoe weet hij mijn naam?

"Ik heb je moeder achttien jaar geleden leren kennen tijdens een van mijn zakenreizen naar het District en van het een kwam het ander." Nog steeds kijk ik hem niet begrijpend aan. Wat wil hij nu precies zeggen?

"Sharon, ik ben je vader. Je kende mij niet omdat ik in het Capitool woon en maar zeer zelden naar de Districten kan. Het is voor mij achttien jaar geleden dat ik voor het laatst in District 9 ben geweest en daar was jij het resultaat van." Hij zwijgt even en mijn hersens beginnen met het verwerken van alles.

Deze man beweerde dus dat hij mijn vader is maar mijn moeder heeft hem nooit genoemd. Moest dit nu? Net voordat ik op het punt sta om dood te gaan in de Arena? Wat moet ik met deze informatie?

"Ik snap dat je niks van mij wilt weten maar laat me op zijn minst je dit geven als aandenken." Hij haalt een kleine ketting tevoorschijn met daaraan een hartje. Het lijkt erop dat het hart open kan en ik probeer hem open te maken. Met een kleine piep spring hij open en laat twee foto's zien.

Een van mijn moeder toen ze nog een stuk jonger was en een van een meisje met kort zwart haar en een bril op. Het meisje komt me niet bekent voor maar mijn moeder ziet er hier een stuk beter uit dan dat ik haar de laatste tijd heb gezien. Ik geloof niet dat hij me een beter cadeau had kunnen geven dan dit.

"Dankjewel."

First of all, Sorry dat het zo lang duurde. Zoals ik in de AN eerder deze week al zei ik heb het momenteel erg druk met stage en school opdrachten waardoor het schrijven een beetje op de derde plaats is beland. Hier baal ik behoorlijk van want ik schrijf juist zo graag en ik heb het gevoel dat ik jullie teleurstel als ik niet regelmatig update. Ik moet dus ook melden dat de updates niet zo snel zullen gaan wat ik echt jammer vind maar ik hoop dat jullie het kunnen begrijpen dat mij school en stage voor gaat.

Maar ook nog een ander nieuwtje die ik ook heb vermeld bij het vorige hoofdstuk.
Ik zoek namelijk stylisten voor de Capitool hoofdstukken!

Vul dit lijstje in voor deelname aan deze opdracht:

Naam:
Leeftijd:
District:
Karakter (hoe is hij/zij):
Kledingstijl:
Parade Kostuum:
Interview Kleding:

Het lijstje is te vinden op mijn profiel en vanaf daar kun je het kopiëren en via een PM doorsturen naar mij. Voor deze opdracht kun je 6 punten verdienen maar wees snel want er zijn nog maar 8 plaatsen!

De lijst met Stylisten staat hieronder zodat jullie weten welke plekken er nog vrij zijn!

District 1:
District 2:
District 3:
District 4:
District 5: Timidi adeo, 23 (Indontknow)
District 6: Bronson Flair, 38 (Serenetie-Ishida)
District 7:
District 8:
District 9:
District 10: Sabina Elstren, 25 (Strawberrychickk)
District 11: Dannis Franque, 29 ( )
District 12:

Het rijtje met punten die je kunt halen voor de Sponsoring.

5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft.
2 punten voor een review.

De punten zijn als volgt:

LeviAntonius: 36 punten
Jade Lammourgy: 32 punten
Cicillia: 24 punten
Indontknow: 29 punten
lyannen: 12 punten
LauraTwilightHungergamesHPfan: 17 punten
Skye. wizard: 24 punten
Tiger Outsider: 15 punten
MyWeirdWorld: 15 punten
Azmidiske: 18 punten
Skye. Emma: 11 punten
Homiestuck: 11 punten
meowmalfoy: 9 punten
Kirsten S: 9 punten
StrawberryChickk: 6 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten
FroukjeBoeitNiet: 4 punten
edwin0102: 4 punten
Zacksteel: 4 punten
mjg43: 4 punten

Jullie krijgen in het Capitool te horen wat je allemaal naar tributen kunt sturen en hoeveel alles kost!

Tot de volgende Boete