hallo iedereen,

hier is het volgende hoofdstuk weer, ik hoop dat het jullie bevalt. laat het maar weten.

met vriendelijke groet

een boekenworm

Hoofdstuk 10 De kluis

Zo rond het middaguur werd Harry pas weer wakker. 'Hallo Harry, we vroegen ons al af waar je gebleven was,' zei Ron.

'Me, Molly verbeterde Hermelien zichzelf. Zei dat we je moesten laten slapen, alleen niet waarom, zoveel later dan ons kun je toch niet naar bed zijn gegaan,' ging ze verder.

'Nou eigenlijk heb ik geen idee hoelang ik bij het vuur heb gezeten, tot het bijna uitwas of zo. En daarna,' Harry stopte halverwege zijn zin. Hij had niet het idee dat Ginny blij zou zijn als hij over haar nachtmerrie begon te vertellen.

'En daarna, wat heb je nog gedaan nadat je bij het vuur hebt gezeten?' Vroeg Hermelien.

'Ik eh ik kwam Ginny tegen en we raakte aan de praat,' zei Harry die hoopte daarmee Hermeliens nieuwsgierigheid te hebben bevredigd.

'Midden in de nacht? en waar dan? zij slaapt een verdieping hoger dan jou, daar heb jij niks te zoeken,' vroeg Ron achterdochtig.

Harry had het idee dat hij betrapt was en besloot verder maar te zwijgen. 'Maar Ron als Molly ervan weet kan er toch nooit iets gebeurd zijn,' redeneerde Hermelien. 'Niet als ze hem liet uitslapen.'

Ron sputterde nog wat tegen voor hij Hermelien gelijk gaf, Harry keek naar zijn twee beste vrienden die af en toe niets liever deden dan met elkaar bekvechten. Ondertussen kwam Ginny met het bestek binnen lopen. 'Hallo Harry, help je mee de tafel de dekken?' Vroeg ze.

'Ja hoor,' zei Harry voor hij naar de keuken liep. Op zijn terugweg naar de woonkamer kwam hij Ron weer tegen. 'Op weg naar het fantastische voedsel van je moeder,' zei Harry plagend.

'Ik wou me eigenlijk aanbieden als haar leerling,' riep Ron vrolijk terug. Harry dacht dat eigenlijk wel een goed idee was, mevrouw Wemel kon fantastisch koken en zelf zo kunnen koken zou best nog wel eens handig kunnen zijn. Al dacht hij niet dat ze meer dan twee hulpjes zou kunnen gebruiken.

Even later tijdens de lunch zat Harry tussen Ron en meneer Wemel in. Ginny en Hermelien waren allerlei schoolzaken aan het bespreken, terwijl Harry bij de rest van de familie Ginny's verjaardag ter sprake bracht. Harry vertelde over het zwerkbalveld bij één van zijn huizen en dat hij dacht dat Ginny het misschien wel leuk vond om daar haar verjaardag te vieren.

"Misschien wel leuk", 'we hebben het hier over een mijn zusje die vanaf haar zesde al onze bezems stal om te kunnen spelen.' Zei Ron redelijk luid. Ginny en Hermelien keken hun kant uit, trokken hun wenkbrauw op waarna ze verder gingen met hun gesprek.

'Oke, ze vindt het wel leuk,' gaf Harry toe. De rest van het gesprek ging dan ook meer om wie het nog meer leuk zou vinden en de mogelijke teams die ze konden vormen. Harry vertelde dat hij George had gevraagd of hij ook wat zwerkbalspelende vrienden wilde meenemen.

Ron speculeerde zelfs of Slakhoorn Gwendoliene Jacobs kon overhalen om te komen. Harry dacht erover na, hij wist dat Ginny een groot fan van haar was maar hij wist ook nog hoe ze in het begin met hem omging. Hij wist wel dat als ze kwam hij liever had dat ze gevraagd werd via zwerkbalspelers dan via Slakhoorn. Misschien moest hij zijn oud-aanvoerder Olivier Plank eens vragen of hij samen met wat vrienden wilde komen.

Harry opperde om met Ginny's verjaardag een kleine competitie te organiseren, maar dan moesten ze eerst eens kijken hoeveel teams ze konden krijgen. Harry mocht de uitnodigingen maken, versturen en het zwerbaltoernooi organiseren, mevrouw Wemel deed de hapjes en drankjes, Ron zou George vragen of hij een vuurwerk wilde afsteken. 's Middags ging Harry weer verder met zijn fanmail, er was die dag namelijk weer een nieuwe stapel bij gekomen. Gelukkig voor Harry was deze niet zo groot als die van de eerste dag. Daarna ging hij aan de slag met het feestje van Ginny, hij wilde vragen of ze een lijstje wilde maken met vrienden die ze graag erbij zou willen hebben met haar verjaardag. Harry vond haar echter in de eetkamer aan tafel met Hermelien naast zich en een stapel boeken en verschillende rollen perkament om haar heen liggend. Harry ging tegenover haar zitten. 'Kan ik helpen?' Vroeg hij.

'Nee, Hermelien helpt mij al. Alleen met zwerkbaltheorie kan ze me niet helpen, misschien wil jij dat doen?'

'Er is een vak over Zwerkbal?' Vroeg Harry verbaasd.

'Ja, het is een van die vakken die alleen na je SLIJMBAL beschikbaar is. Professor Anderling raadde mij dit vak vorig jaar aan, het is voor mensen die professioneel zwerkbal willen spelen, maar ook scheidsrechters en mensen die bij het Departement van Sport en Recreatie willen werken.' Vertelde Ginny.

'Oh ja ik kan altijd kijken,' zei Harry. Waarna hij naast Ginny kwam zitten. 'Waar heb je moeite mee,' vroeg hij vervolgens.

'Oh, ehm,' zei Ginny terwijl ze snel naar een van haar perkamentrollen keek. 'Wanneer ook al weer die wedstrijd was waarin alle bestaande overtredingen had plaatsgevonden,' vroeg ze vervolgens.

'Oh dat heb ik eens gelezen in zwerkbal door de eeuwen heen,' zei Hermelien. Ginny pakte het boekje en zocht het op. Ondertussen vroeg Harry zich af waarom Ginny hem om hulp had gevraagd. Want de rest van de middag ging het op dezelfde manier door, het enige vak waar Harry eerder een antwoord kon geven dan Hermelien was bij verweer tegen zwarte kunsten. Aan het eind van de middag was Harry erachter dat Ginny, naast zwerkbaltheorie dit jaar, bezweringen, verweer tegen zwarte kunsten en dreuzelkunde gevolgd had, al was die laatste dit jaar verplicht geweest. Pas tijdens het opruimen had Harry een kans om Ginny te vragen wie zij op haar verjaardagsfeest wilde hebben.

'Oh, sinds wanneer organiseer jij mijn verjaardagsfeestjes,' was haar tegenvraag die met een stem die lichtelijk geïrriteerd klonk.

'Sinds ik een professioneel zwerkbalveld heb, en die als locatie aangeboden heb,' was Harry's antwoord erop.

Ginny was even stil, uiteindelijk gaf ze toe een lijst te maken en die aan hem te geven. Harry hoopte maar dat het redelijk snel klaar was, en was dan ook blij verrast dat Ginny die avond al over een rol gebogen zat en namen van klasgenoten op zat te mompelen. Hij besloot die avond maar vroeg naar bed te gaan en was de volgende morgen dan ook weer vroeg op om mevrouw Wemel te helpen met het ontbijt. Zodra die klaar was ging Harry weer zijn post bekijken, professor Anderling had Harry een antwoord gestuurd, zo'n het vak waarna hij gevraagd had was dit jaar niet genoeg aanvraag voor om klassen voor te geven, maar er was wel een vrijwilliger onder de bestaande staf die Harry ermee kon leren omgaan. 'Professor Banning heeft aangeboden deze extra lessen voor u mogelijk te maken,' stond er in de brief. Nadat hij de schooluil zover had gekregen een bericht voor professor Banning mee te nemen, waarin Harry hem bedankte voor het aanbod en dat hij deze graag aannam. Daarna kwam een eindeloze stroom van dankbrieven, af en toe onderbroken door een aanbieding van een of ander bedrijf die Harry vaak niet kende. De Nimbus en de Helleveeg hadden een datum gestuurd wanneer hij de bezems zou mogen proberen, Hij stuurde een vriendelijk briefje terug waarin hij vertelde dat hij binnen een week na de laatste datum zou laten weten of hij hun aanbieding aannam.

Ondertussen had Ginny zich ook al in de keuken met haar studieboeken neergezeten en besloot Harry haar te helpen. Vlak voor de lunch moesten ze weer opruimen om de tafel te kunnen dekken. Na de lunch besloot Harry een brief naar Angelique en Oliver te sturen met zijn plannen voor Ginny's verjaardag en of zij wilden helpen met zwerkbalteams samen te stellen. Daarna vertelde hij mevrouw Wemel dat hij naar het postkantoor ging, Harry was ondertussen al een vaste klant van meneer Berkemeier geworden en deze vriendelijke man maakte graag een praatje met zijn klanten. Zodra hij er eenmaal van bekomen was dat zijn klant een beroemdheid was. Op de terugweg genoot hij van het zonnetje terwijl hij rustig terugliep, eenmaal terug moesten hij en Ron de tuin kaboutervrij maken terwijl Hermelien en Ginny mevrouw Wemel in de keuken hielpen. Na het eten was Ginny weer bezig met haar lijst terwijl de rest verschillende spelletjes speelde. De dag erna was het weekeind en was meneer Wemel thuis, Hermelien en Ginny gingen weer aan het studeren. Toen Ron daar een opmerking maakte zei Ginny dat zij dat deed zodat als ze naar Australië zouden gaan zij geen schoolwerk hoefde te doen. Zondag verliep bijna hetzelfde als zaterdag. Zondagavond vroeg Harry aan Ginny of ze mee wilde als hij naar goudgrijp ging, ze leek zich ongemakkelijk erbij te voelen maar na een aanmoedigend knikje van Hermelien nam ze het aanbod toch maar aan.

Maandagmorgen stonden Harry en Ginny vroeg op en genoten van mevrouw Wemels uitgebreide ontbijt. Daarna vertrokken ze richting de Wegisweg. Na het verlaten van de tuin verdwijnselde Harry met Ginny aan zijn arm op de drempel van de bank, zodat hij zo min mogelijk last had van zijn fans. Eenmaal binnen werd hij door de bewakende kobold weer door hetzelfde deurtje geleid waarvan Harry nu wist dat deze naar de vergaderzalen leidde. Riknor zat al te wachten, 'Goedendag meneer Potter, Juffrouw Wemel ik heb begrepen dat u uw woonhuizen en vakantiewoningen met huiselfen al bekeken heeft. Vandaag wou ik eerst graag de zakenkant van de erfenis bekijken en daarna zou ik u graag naar uw kluizen begeleiden meneer Potter.'

"Kluizen", mompelde Ginny.

'Ja, ik heb een kluis die ik altijd bezocht heb, eentje voor de rest van het goud, en de laatste staan allemaal erfstukken in.' Fluisterde Harry terug.

De rest van de ochtend werden hun hoofden volgestampt met informatie over de zaken en huurhuizen die Harry allemaal bezat. Waarna Riknor vroeg of er nog zaken waren die hij wilde veranderen.

Harry haalde de perkamentrol uit zijn zak, en schoof deze naar de kobold, of deze bedragen naar deze personen kunnen overgemaakt worden.

Juffrouw Ginevra Wemel en juffrouw Hermelien Griffel hebben nog geen kluis bij de bank maar deze zal dan vanaf nu opgezet worden. Riknor liep even naar een andere kobold en begon in het koeterwaals tegen hem iets te vertellen.

Ginny zag inmiddels boos, 'Harry wat geef je mij?'

'Geld zei Harry, zoals ik dat bij al mijn beste vrienden doe. De vrienden die mij zelfs in mijn meest moeilijke periode gesteund hebben,' ging hij verder.

Ginny zag er iets tevredener uit maar leek er toch niet helemaal gelukkig mee te zijn. Toen de kobold terugkwam vroeg hij, 'Kan ik nog iets voor u betekenen?'

'Ja,' ze Harry met een sluwe glimlach om zijn mond. 'Kun je de huur van Wegisweg 93 met 100 galjoenen verlagen en dit bedrag bij de Ligusterlaan aan huur verhogen. Oh en wanneer is de volgende aandeelhoudersvergadering van Drillings ik zou daar samen met degene die tot nu toe mijn zaken daar behartigd heeft bij zijn.'

'Die huurveranderingen kunnen pas ingaan vanaf de 1ste van de volgende maand maar we zullen de waarschuwingsbrieven de deur uitdoen. En die aandeelhoudersvergadering is pas volgende maand, we zullen een week van te voren een uil sturen om u te waarschuwen meneer Potter.'

'Ik vrees dat een week te weinig is, ik wil van te voren namelijk hun boekhouding eens doorkijken en met iemand die er verstand van heeft.'

'Oke dan stuur ik wel twee weken van te voren de boekhouding om door te kijken en in de begeleidende brief zet ik dan de datum, tijd en locatie van de vergadering.'

'Dank je Riknor,' antwoordde Harry vriendelijk. Waarna de kobold hun de weg leidde naar de karretjes om de kluizen te bekijken. Als eerst gingen ze naar kluis 687, waar Harry's "zakgeld" bewaard werd.

Ginny zag de hoeveelheid goud die er lag en haar mond viel open. 'Dit was je zakgeld, geen wonder dat jij dan degene was die altijd aan het trakteren was,' zei ze uiteindelijk.

'Eh, ja'. Was zijn reactie terwijl hij dacht en ik dacht nog wel eerst dat dit mijn gehele fortuin was. Waarna hij weer zijn buidel met goud vulde en hij tegen Riknor zei dat ze weer verder wilde gaan.

De volgende kluis was nog diepe dan de Van Detta kluis, de Riknor Vertelde dat de Potters één van de oudste kluizen die de bank bezat hadden. Harry was allang blij dat ze niet langs die arme draak die hierbeneden in het gangenstelsel vastzat hoefden. Eerst gingen ze naar een kluis die compleet gevuld was met goud, Harry en Ginny keken er even naar en werden toen naar de volgende kluis geleid.

Riknor deed hem open en tot Harry;s grote verbazing hoorde hij stemmen eruit komen. Harry en Ginny waren verbaasd toen ze binnen kwamen, er lagen schilderijen, sieraden met de schitterendste edelstenen, er stonden zelfs meubels in en een aantal dozen met boeken. Harry's oog viel op een brief die op een schrijftafel lag, hij keer las hem en kreeg tranen in zijn ogen.

Beste Harry,

Als je deze brief leest betekent het dat wij er niet meer zijn, gefeliciteerd met je 17de verjaardag. je bent nu volwassen en hebt het volledige Potterfortuin geërfd een van de grootste fortuinen uit de magische wereld dit komt omdat het eigenlijk niet het Potterfortuin is maar het Prosperfortuin. Wij zijn rechtstreekse afstammelingen van de jongste broer van de drie Prosperbroers. Ik hoop dat Perkamentus je de onzichtbaarheidsmantel heeft gegeven het is ons meest kostbare erfstuk, het is de ware onzichtbaarheidsmantel uit de verhalen van Baker de Bard. Het verhaal van de drie gebroeders gaat in werkelijkheid over de drie broers Prosper die zeer machtige tovenaars waren, en in staat waren deze voorwerpen te maken. De jongste die overleefde verkocht veel van dit soort voorwerpen en werd er dan ook rijk mee, zijn nazaten bleven gewoon werken en voegden alleen maar toe aan het fortuin. Zo is uiteindelijk de Potter familie de rijkste familie geworden, een rijkdom die nauwelijks bekent was omdat de meeste gewoon door bleven werken. Als je meer informatie wil over de familiegeschiedenis er ligt een boek over alle leden van de familie Potter in de bibliotheek op het Prosper landgoed. Ik weet niet hoelang we de tijd met jou hebben gehad en hoe goed je ons uiteindelijk hebt leren kennen maar in de boekendozen die hier staan zitten onze dagboeken, we sturen elk dagboek hierheen als ze vol zijn en onze laatste zal ook hierheen gestuurd worden. Ik hoop dat je een goed leven hebt bij je peetvader Sirius, oftewel Sluipvoet hij kan irritant zijn maar is altijd in staat geweest mij en de rest van de Griffoendors op te vrolijken. Ik hoop dat je in Griffoendor zit en weet dat ik de dag dat je de brief van Zweinstein kreeg nooit zal vergeten. Weet ook dat wat je ook doet (behalve dan misschien zwarte kunsten uitvoeren) we trots op je zullen zijn.

Groetjes je liefhebbende ouders Lilly en James Potter

P.s. Zoek nooit de familie van je moeder op ze haten magie.

P.p.s. je moeders verlovingsring zit in het rechter laatje van deze schrijftafel.

Het was hem nu duidelijk dat zijn ouders nooit hadden gedacht dat Sirius in Azkaban zou komen en Harry zou opgroeien bij de Duffelingen. Hij legde de brief terug op tafel en pakte de dozen met boeken, op één doos stond Lilly en op de ander stond James. Die wilde hij straks meenemen, bedacht hij. Harry dat Ginny zag ondertussen al verder gegaan was, vervolgens opende hij het rechterlaatje van de schrijftafel, en er lag een schitterende ring in die versierd was met een smaragd omringt door robijnen. Daarna liep hij naar haar toe en keek met welk schilderij ze in gesprek was, het waren de schilderijen van zijn ouders die tijdens de eerste oorlog met Voldemort gemaakt moeten zijn. Hij ving nog net op dat; 'nadat de schilderijen klaar waren hebben we ze hier geplaatst, James hoefde niet nog meer ego te krijgen door zijn eigen schilderij,' zei Lilly. Harry herkende de stem van de herinneringen van Sneep.

Harry ging naast Ginny staan om goed zicht te hebben op de schilderijen. 'Oef, je had tegen mij gezegd dat je niet de hele tijd tegen jezelf aan wilde kijken,' zei James die deed alsof hij beledigd was.

Harry keek naar het schilderij van zijn vader, hij leek inderdaad op zijn vader. Het was net of hij in een vreemd soort spiegel keek, eentje waarin hij ouder was, bruine ogen en geen litteken had. Vervolgens keek hij naar het schilderij van zijn moeder, ze lachte om een grap van James. Haar ogen zijn felgroen die oplichten terwijl ze lachte, zouden die van hem dat ook doen vroeg hij zich af. Hij wou het net aan Ginny vragen toen hij opmerkte dat de bewoners van de twee schilderijen hem gezien hadden en hem aanstaarden. "Harry", zei zijn moeder uiteindelijk.

Harry wist niet wat hij moest zeggen, Moeder, mama, Lilly schoten allemaal door zijn hoofd. Uiteindelijk zei hij maar, 'ja'.

Iedereen inclusief de schilderijen voelde de spanning in de kamer, niemand wist echt wat hij moest zeggen. Harry en Ginny keken vervolgens rond wat zich nog meer in de kluis bevond. Voornamelijk meubels en sieraden, Harry liep alle schilderijen af op zoek naar meer bekende, die hij helaas niet tegenkwam al zag hij wel een schilderij van een hond, een hert, een rat en een weerwolf die in een bos vreedzaam speelden. Verder stonden achterin nog een aantal glinsterende siervoorwerpen waarvan noch Harry noch Ginny enig idee hadden wat ze ermee moesten. 'Wil jij wat hebben,' vroeg Harry terwijl hij naar de sieraden wees.

Ginny liep naar de sieraden en keek ernaar met glinsterende ogen, ze raakte sommige sieraden aan. Maar zei uiteindelijk 'nee, Harry deze zijn van jou, het zijn jouw erfstukken.'

'Ginny, ik kan ze niet dragen. In ieder geval niet zonder voor gek te lopen, dus kies wat uit wat jij mooi zou vinden om te dragen. En kun je me helpen een sieraad uit te kiezen voor je moeder, Hermelien en misschien dat je iets ziet voor Loena.' Vroeg hij vervolgens.

Ginny moest even lachen toen Harry zei over dat hij ze zou dragen. Vervolgens keek ze weer naar de sieraden. 'Maar Harry dat kunnen we toch niet aannemen, dit zijn echte edelstenen dat kunnen we je nooit terugbetalen. Sputterde Ginny tegen.'

'Ginny, jouw familie heeft al meer gedaan dan ik ooit zou kunnen terugbetalen, dus kun je mij in ieder geval vertellen wat je mooi vindt. Dan weet ik ten minste zeker dat jij je verjaardagscadeau mooi vindt.'

Ze gaf zich gewonnen, en wees een simpele ketting aan voor haarzelf, een ketting met een groot hart eraan van rode Jaspis voor haar moeder, een bedelarmband met bedels eraan in de vorm van een boek en een kat voor Hermelien, een paar zilveren oorbellen waar een halve maan aan hing voor Loena. Harry pakte de sieraden en nog een ketting waar een kattenkop met twee groene kattenogen als ogen aan hing. 'Voor professor Anderling,' zei Harry toen Ginny er verbaasd naar keek.

Het schilderij van James Potter begon te lachen, 'die had ik voor haar gekocht alleen wou ze hem nooit aannemen,' zei het schilderij als reactie op de vreemde gezichten. Waarna de rest ook moest lachen.

'Zou ze hem ook afwijzen als ik zeg dat deze was als dank voor mijn eerste bezem?' Vroeg Harry onschuldig.

'Je moeders gezond verstand,' zei James met een glimlach. Waarbij Lilly's hoofd rood werd.

Harry vroeg aan Ginny of ze de sieraden bij haar kon houden, die dat verzoek inwilligde. Vervolgens pakte Harry de schilderijen van James, Lilly en het bos met de weerwolf op en legde die de dozen met dagboeken. Hij tilde de stapel op en vroeg aan Ginny of ze mee naar buiten ging. Eenmaal terug bij het wagentje, Zei Riknor: 'Die dozen en schilderijen kunnen niet mee met dit wagentje.'

'Hoe krijgen we ze hier dan uit was Harry's tegenvraag dan ook.'

'Meneer Potter heeft huiselfen, die kunnen dat wel meenemen,' Zei Riknor minachtend.

Harry riep "Kleef", en vroeg hem de boekendozen en de drie schilderijen naar het nest te brengen.

'Oh Kleef,' vroeg Ginny voorzichtig. 'Wil je aan mijn moeder doorgeven dat wij er binnen een uurtje aankomen, en vragen of er nog restjes over zijn van de lunch.'

'Ja meesteres Ginny, zal ik doorgeven. Als er geen restjes zijn zal ik dan eten halen?'

'Ja, dat zou fijn zijn Kleef.' Zei Harry vriendelijk.

'Tot later meester, meesteres,' groette de huiself terwijl hij de dozen en schilderijen doorstuurde waarna hij verdwijnselde.

Vervolgens stapte Ginny en Harry terug in het karretje en werden ze naar buiten gebracht. 'Tot de volgende keer meneer Potter, juffouw Wemel,' zei Riknor bij het afscheid voor de bank.

Buiten kwamen allerlei mensen op Harry en Ginny af maar voor ze bij hen konden komen verdwijnselde Harry hen alweer richting het Nest. Waarna ze rustig de tuin in konden lopen. 'Harry, hier heb je deze weer terug,' zei Ginny. Die hem onder het lopen de sieraden die Harry uit de kluis gehaald had teruggaf.

Harry zag toen dat mevrouw Wemel aan kwam lopen en begroette haar hartelijk. 'Kleef heeft mijn bericht dus goed doorgegeven,' zei Ginny.

'Die jonge huiself die hier net aankwam met allerlei dozen en schilderijen, vertelde dat jullie er zo aankwamen en dat jullie lunch wilde. Al moest ik hem wel duidelijk maken dat hij geen volledige maaltijd hoefde te maken, maar een paar sandwiches voldoende waren.' Vertelde mevrouw Wemel. 'Oh en Ginny kan ik je zo even spreken,' voegde ze er nog op het laatste moment toe.

Eenmaal in het Nest liep Harry eerst naar de keuken. "Kleef", zei hij tegen de huiself die verscheidene sandwiches aan het maken was. 'Ik zou je twee dingen willen zeggen: ten eerste als ik om een lunch vraag heb ik meestal genoeg aan een paar sandwiches tenzij ik om iets anders vraag natuurlijk, ten tweede ik dacht dat we afgesproken hadden dat jij in eerste instantie alleen boodschappen doorgaf, en als ik om bijvoorbeeld om eten zou vragen dat je dan naar je ouders, of bij een van de andere elfen bij wie je dan in huis bent om hulp zou vragen.'

'Sorry meester,' en de kleine huiself begon met zijn hoofd zijn hoofd tegen de muur te stoten.

"Kleef stop", riep Harry. 'Je hoeft jezelf niet te straffen hiervoor. Ik hou er niet van als een van mijn elfen pijn heeft, en zeker niet om zichzelf te straffen. Als je jezelf toch wil straffen beschouw je schaamte dan maar als je straf,' ging Harry verder.

'Dank U meester, U bent een zeer goede meester,' zei de jonge huiself dankbaar.

Daarna liep Harry terug naar de woonkamer waar mevrouw Wemel de tafel voor hem en Ginny al gedekt had. Harry en Ginny zaten net toen Kleef met een enorme stapel sandwiches binnenkwam. 'Waar zijn Ron en Hermelien eigenlijk,' vroeg Ginny aan haar moeder.

'Hermelien zei vanmorgen dat ze naar een dierentuin wilde, en is daar samen met Ron heen gegaan.' Mevrouw Wemel klonk erg onzeker over dat idee, maar Hermelien had haar duidelijk overtuigd dat dit een normaal dagje uit voor dreuzels was. Terwijl Harry verder uitlegde wat een dierentuin wat een dierentuin precies was, at mevrouw Wemel ook een paar sandwiches mee. Na de lunch zei Harry, 'oh mevrouw Wemel, ik heb nog wat voor u.' waarna hij de ketting met het rode hart eraan aan haar gaf.

'Harry dat had je niet hoeven doen,' zei ze met een blik vol dankbaarheid.

'Anders zou het toch maar ongebruikt in mijn kluis liggen,' zei Harry.

'Harry dit kan ik toch niet aannemen zo'n kostbaar erfstuk,' zei mevrouw Wemel geschokt toen ze hoorde waar het vandaan kwam.

'Ik meende het, ik k…' zei Harry voor hij onderbroken werd door Ginny.

'Moeder, dit was een van de minst kostbare schatten die ik gezien heb in die kluis. En wat moet Harry met sieraden die duidelijk voor vrouwen gemaakt zijn.' Zei Ginny, waarmee ze Harry onderbrak.

Molly Wemels mond viel open toen ze de eerste zin uit Ginny's mond hoorde komen. Toen Ginny uitgesproken was ging Harry verder met zijn verhaal. 'Ik wilde wat geven als dank voor alles wat jullie de afgelopen jaren voor mij gedaan hebben,' zei Harry die over het geld dat hij naar hun had overgemaakt nog maar zweeg.

Mevrouw Wemel had zich ondertussen alweer een beetje bij elkaar geraapt en zei, 'Dank je Harry, ik wist niet dat we zoveel voor je betekende.' Waarna ze hem een dikke knuffel gaf.

'Graag gedaan mevrouw Wemel,' zei Harry nadat hij weer losgelaten was.

'Oh, zeg maar Molly hoor,' zei ze warm.

'Ginny, weet je waar Loena is? Ik zou graag haar geschenk ook vandaag geven, of heb je liever dat ik je met schoolwerk help?' Vroeg Harry aan Ginny terwijl zij haar studieboeken pakte.

'Voor zover ik weet is hun huis weer hersteld en wonen zei en haar vader er weer in,' en ik kan best een uurtje zonder vraagbaak bij mijn huiswerk, zei Ginny.

'Tot straks dan,' zei Harry waarna hij weer na buiten liep om naar het huis van de familie Leeflang te verschijnselen.

Even later stond Harry voor het huis van de familie Leeflang, Harry trok aan de bel waarna Loena de deur open deed. 'Hallo Harry, ik had al zo'n idee dat je vandaag langs zou komen.'

'Hoi Loena, ik wilde je wat geven, als dank dat je mij geholpen hebt.' Voegde Harry snel toe om misverstanden te voorkomen, waarna hij haar de hangers in de vorm van maantjes gaf.

'Oh, dank je. Wist je dat mijn naam is afgeleid van het Latijnse woord voor maan,' zei ze met haar gebruikelijke dromerige stem.

'Eh, nee. Maar Ginny vast wel, zij hielp me uitzoeken. Ik heb een hele voorraad sieraden waarvan ik geen idee heb wat ik ermee moest, en geef daarom maar wat weg aan mijn beste vrienden.'

'Ah, bedankt voor je kerstcadeau ik begrijp dat je gezien de situatie ze niet eerder kon geven,' zei Loena met een voor haar doen serieuze stem. De opmerking toverde een lach op Harry's gezicht, Loena was beter dan een gniffelspreuk, dacht hij nog. 'Oh Harry kom je nog binnen vader wou je geloof ik nog even spreken, ging ze verder.'

'Oh eh ja hoor, en Harry wist waar Xenofilus Leeflang hem over wilde spreken. De relieken van de dood.'

'Hallo Harry, Sorry van de vorige keer dat je hier was.' Begon meneer Leeflang gelijk.

'Ik weet het, u deed het enkel om uw dochter weer te zien.' Was Harry's antwoord.

'Geloof je nu wel in de relieken, Loena vertelde me wat er gebeurde in je laatste gevecht met Jeweetwel.'

'Ehm, meneer zodra u me over de onzichtbaarheidsmantel vertelde moest ik u wel geloven.' Zei Harry eerlijk. De mijne is het enige wat ik van mijn vader had tijdens mij jaren op Zweinstein.

'Oh mag ik die mantel eens zien dan,' vroeg Xenofilus met een lichte hebzucht in zijn stem.

'Nee, het was zoals ik al zei het eerst dat ik kreeg dat van mijn vader was. Iets van mijn ouders, die geef ik niet weg.' Zei Harry fel. 'Hebben jullie ooit gehoord hoe ik ben opgegroeid, niet alleen onwetend van de tovenaarswereld en hoe bekend ik was. Maar ook dat ik opgroeide in de bezemkast onder de trap als mijn slaapplaats en dat ik mijn oom, tante en neefje altijd moest gehoorzamen, door mijn neef werd opgejaagd en tot ik mijn brief kreeg ik geloofde dat mijn ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk. Er waren niet eens foto's in huis van mij of mijn ouders. Die mantel symboliseert voor mij meer dan een nuttig voorwerp, voor mij symboliseert het mijn vader. Dat wilt u mij toch niet afnemen. U zou Loena's herinnering aan haar moeder toch ook niet willen afnemen, want die herinnering heb ik niet eens.'

Xenofilus keek geschrokken van Harry's uitbarsting. 'Je moet Harry niet boos maken,' zei Loena. 'Ik had je gewaarschuwd dat hij die mantel niet zomaar zou afgeven.'

'Ik wilde hem alleen maar bestuderen,' stamelde Xenofilus.

'Vindt u het weer erg als ik weer ga, ik denk dat Ginny mij graag wil hebben nu Hermelien er niet is om haar te hepen met studeren. Oh Loena, ik weet niet welke vakken je volgt maar ik denk dat het voor Ginny ook wel leuk is om af en toe met iemand anders samen dan Hermelien te studeren. Als je langs wil komen stuur je maar een uil.'

'Dat weet ik Harry, ze heeft mij al meerdere malen gevraagd,' antwoordde Loena.

'Oke dag meneer Leeflang, Loena,' zei Harry voor hij de deur uitliep en richting het Nest verdwijnselde.

Toen Harry de tuin binnen liep, hoorde Harry mevrouw Wemel tegen haar dochter tekeer gaan. 'Hoe bedoel je Harry is de rijkste tovenaar in Engeland, en Hoe komt het in Merlijns naam dat zijn huiself jouw zijn meesteres noemt.' Harry vond het jammer dat hij Ginny's antwoord niet kon horen, maar besloot dat het beter was zich niet in dit "gesprek" te mengen. Harry pakte de schilderijen van zijn ouders en het bos op en bracht deze naar de kamer waar hij sliep. Hier zette hij ze tegen de muur aan, waarna hij weer naar beneden ging om de dagboeken te halen. Zodra die ook boven waren besloot hij eerst de dagboeken van zijn vader te lezen, hij zocht het eerste dagboek uit zijn doos en begon te lezen. Het dagboek begon net na zijn elfde verjaardag en verteld het verhaal van zijn eerste jaar op Zweinstein. Zodra hij mevrouw Wemel een aantal pagina's lang niet hoorde besloot hij naar beneden te gaan en naast Ginny verder te lezen. De rest van de middag bracht hij grotendeels lezend door terwijl Ginny naast hem studeerde en hem af en toe een vraag stelde als ze iets niet snapte. Rond een uur of vijf kwamen Ron en Hermelien terug. 'En hoe was de dierentuin,' vroeg Harry.

'Oh wel leuk, niet veel veranderd sinds ik er voor het laatst was. Maar gezien alles voor Ron nieuw was , was het wel leuk,' vatte Hermelien de dag samen. Ron was ondertussen tegen zijn moeder en Ginny uitgebreid aan het vertellen wat hij allemaal gezien had.

'Zou dit net zo gaan als die verhalen met de meermensen,' vroeg Harry.

'Ik hoop het niet,' zei Hermelien die een glazige uitdrukking en een glimlach op haar gezicht kreeg.

'Oh trouwens, ik heb wat voor je. Hier Ginny heeft het helpen uitzoeken uit mijn kluis,' vertelde Harry terwijl hij de bedelarmband gaf.

'Dank je Harry,' zei Hermelien waarna ze hem een kus op zijn wang gaf.

'Harry, zei Ron. Waar ben jij mee bezig. Waarom geef jij mijn vriendin een armband.'

"Ron", riep Hermelien. 'Ron, je weet toch dat Harry als een broer is voor mij. Familie geeft elkaar toch ook geschenken. Zo bedoelde je het toch, Harry?' Vroeg Hermelien voor de zekerheid.

'Ja, net als ik Loena en je moeder een van de sieraden uit mijn kluis heb gegeven. Ik dacht niet dat jij er iets leuks tussen zou vinden,' grapte Harry.

'En waarom heeft mijn zusje dan niks gekregen?'

'Omdat ze eerst niet wilde, uiteindelijk heeft ze bijna alle sieraden voor iedereen uitgekozen. Alleen de ketting voor Professor Anderling niet, en de ketting die ze had uitgezocht wilde ze pas voor haar verjaardag hebben.'

'Waarom geef je een ketting aan Professor Anderling,' vroeg Ron nieuwsgierig. 'Kun je haar niet beter een nieuwe halsband geven?'

Harry viste de ketting voor Professor Anderling uit zijn zak, Ron keek erna en moest lachen. 'Die is gemaakt voor haar,' zei Ron vrolijk.

'En volgens het schilderij van mijn vader probeerde hij het haar al een paar jaar te geven,' zei Harry vrolijk.

'Een schilderij van je vader? Zat dat in kluis 333,' vroeg Hermelien.

'Onder andere, van allebei mijn ouders en hun dagboeken. Waar ik in bezig was voor jullie terugkwamen.'

'Kluis 333 dat was niet de kluis waar ik je geld had gehaald,' zei mevrouw Wemel geschrokken. 'Trouwens kunnen jullie alvast de tafel dekken het eten is zo klaar.' Harry pakte het dagboek van zijn vader en wilde die terugbrengen naar zijn kamer, toen mevrouw Wemel met hem meeliep. 'Hoe zit dat met die kluis 333 en kluis 687?'

'Ik eh bezit zelfs nog een kluis,' zei Harry enigszins beschaamd. 'In kluis 7 zit de meerderheid van mijn geld, in kluis 687 zit mijn zogezegd zakgeld en in kluis 333 zitten een aantal bezittingen,' bekende Harry.

Molly's mond viel open. 'Dus… Dus wat Ginny zei was waar, jij bent de rijkste tovenaar van Engeland,' stamelde ze.

'Eh, dat zou best kunnen. Zou het te veel moeite zijn om dat niet door te vertellen, wat ik uit de brief van mijn vader begreep is dat al een paar generaties geheim,' vroeg Harry.

'Oh eh natuurlijk, je bent immers bijna familie. En als het aan Ginny ligt wordt het waarschijnlijk ook wel officieel, al heb ik liever niet dat ze gelijk uit school gaat trouwen.' Vertrouwde mevrouw Wemel aan Harry toe.

Harry voelde de verlovingsring in zijn zak branden. 'Dan zal ik deze wel voorlopig niet nodig hebben,' flapte Harry eruit terwijl hij de verlovingsring van zijn moeder uit zijn zak pakte. Terwijl hij zelf dacht, stom, stom, stom, wat zeg ik nou.

'Oh wat een schitterende ring, ook uit de kluis zeker,' vroeg mevrouw Wemel.

'Eh, ja,' zei Harry die zich nu ontzettend nerveus voelde. Alsof professor Anderling hem weer die geheugensteen had zien vangen, of na die aankomst met de vliegende auto. En mevrouw Wemel deed net alsof er niks anders gebeurt was.

'Kom jongen ruim dat boek van je op, en dan kunnen we binnen een paar minuten eten.' Zei ze geruststellend waarna ze weer naar beneden ging.

Toen Harry terug in de eetkamer was, was meneer Wemel ook al thuis en hoorde Ron en Hermelien uit over de dierentuin, terwijl mevrouw Wemel met het eten binnen kwam lopen. Gelukkig verliep de rest van de avond en nacht zonder incidenten zodat Harry's zenuwen ook weer rustig werden.