H10 Lucius en Molly.
"Oke luister allemaal" riep Plank luid. "We gaan eerst eens kijken wat onze nieuwste aanwinsten allemaal kunnen. Ik heb gehoord dat het goede jagers zouden zijn. Maar ik wil ze even zelf testen". Bella en Harry wisten niet wat ze moesten denken van Plank. Wat ze wel wisten was dat hij erg gedreven was. "Fred, George willen jullie hen wat over het veld heen laten vliegen dan gaan we kijken of de twee kleintjes jullie kunnen tikken".
Zo gezegd zo gedaan. Nog voor dat Harry of Bella het wisten, vlogen ze hard achter Fred en George aan. Binnen een minuut had Harry de beide jongens getikt. Bella deed daar wat langer over. "Niet slecht Potter kun jij ook goed vangen" was de vraag van Olivier. Harry haalde zijn schouders op en keek hem vragend aan. Het volgende wat hij moest doen was tennis ballen vangen. Olivier sloeg ze weg en Harry moest ze vangen voor dat ze de grond zouden raken. Alleen de eerste had hij gemist. Katja die op dit moment de zoeker was van het team moest het even tegen hem op nemen. Ze had maar twee ballen weten te vangen. Harry had er 6 gevangen. Het leek er op dat Olivier met iedere bal blijer werd. Hij vertelde dat hij een snaai had. De snaai was het gouden balletje dat de zoeker moest vangen. Nu moest Harry proberen om hem te vangen. En Katja deed met hem mee. Ze zouden kijken wie hem als eerste zou hebben. Twintig minuten later hield Harry het gevleugelde balletje omhoog. Er klonk een klein applaus op de tribune. Daar zaten Hermelien, Daphne, Suzanne en Marcel. Katja vloog naar hem toe en klopte hem op zijn schouder. "Geweldig gedaan Potter ik had hem niet eens gezien". Vertelde ze hem. Olivier vroeg of dat hij hun nieuwe zoeker wilden worden. Hij vertelde zelfs dat hij beter zou zijn als Bill Wemel. Harry had geen idee wie Bill Wemel was. Daar zou hij later achter komen toen Fred en George hem dat hadden verteld. En Katja zou dan weer Wachter worden, dat deed ze toch al liever dan zoeker zijn.
Bella zat aan de kant te kijken hoe of Harry achter het gevleugelde balletje aan ging. Katja had het Balletje nooit gezien. Bella klapte net zo hard als de anderen toen Harry het Balletje om hoog hield. Nu was het de beurt aan Bella om te laten zien wat ze kon. Volgens Olivier was ze de perfecte jager. Klein snel en wendbaar. Als eerste moest ze met een grote rode bal genaamd de slurk overgaan gooien. Dit allemaal terwijl ze samen met Angelique en Katje rondjes vloog. Vijftien minuten later gooide ze de slurk op allerlei manieren naar elkaar toe. Olivier vertelde dat ze die bal door een van de hoepels moesten gooien. Hij zou wachter zijn en hen proberen tegen te houden. Fred, Harry En George zouden proberen om de slurk te gaan afpakken.
Een half uur later leek het als of ze al vier jaar samen speelde. Alleen Harry was snel genoeg om het ze moeilijk te maken. Bella bleek een echt natuurtalent en ze scoorde dan ook twintig keer. Ze gooide de slurk op elke onmogelijke manier naar de andere spelers. Ze kwamen ook allemaal aan dat was het mooiste. Uit eindelijk mochten Fred en George hun talenten als drijvers laten zien. Om Harry en Bella een vuurdoop te geven moeste hen hun proberen te raken. Bella en Harry moesten hen alleen maar proberen te ontwijken.
Het was inmiddels half acht en iedereen moest zich gaan klaar maken voor het ontbijt. Op het moment dat ze het zwerkbal stadion uitliepen kwam professor Anderling naar hen toe. Ze feliciteerde Harry en Bella en vertelde hen dat ze de hele training had staan kijken. Ze nam ook aan dat Harry nu zoeker was in plaats van jager. Olivier vertelde wel dat ze andere bezems nodig hadden om goed mee te komen. Harry vertelde dat hij genoeg geld had van zijn ouders in een of ander spaarkluis. Die hadden zijn ouders voor hem opgezet. Dat had hij weer van Hagrid geleerd. Bella had daar geen geld voor. Maar Harry wilde wel een bezem voor haar kopen. Hij vroeg ook meteen of professor Anderling dan met hem mee wilde, want eerstejaars mochten dat niet. Ze mochten eigenlijk helemaal geen bezem hebben. Professor Anderling vertelde hem dat ze er nog over moest na denken. Misschien dat ze het over twee weken konden doen. Dat was als ze tenminste toestemming kreeg van Perkamentus. Daar zou ze dan nog wel op terug komen.
De gehele ploeg liep naar hun leerlingen kamer. Ze waren allemaal toe aan een heerlijke douche. Een half uur later zaten ze met het hele team aan een tafel. Bij hen zaten ook de vier andere vrienden. Hermelien had een boek over zwerkbal uit de bibliotheek gehaald en zat van alles door te nemen met Olivier. Daphne had de bezem van Fred in haar handen en behandelde hem met een schoonmaak kit. Ze kon zelfs de twijgjes herstellen. Marcel zat naast haar en hielp haar met het hanteren van de bezem. Toen ze klaar waren gaf Angelique haar bezem aan Marcel en Katja die van haar aan Daphne. Ook die werden onderhanden genomen. Olivier keek het hele ritueel aan. Ze waren erg grondig met het schoonmaken en het herstel van de bezems. Hij was ook onder de indruk van Hermelien. Ze kon alles wat ze in een boek las onthouden. En wist ook wat de beste strategie was voor hun team. Ze wees Olivier op de sterke punten van ieder teamlid. Ze had hem verteld dat ze dat samen met Suzanne had gedaan. Het was dan ook kort daarna dat Olivier in een keer opstond en naar professor Anderling liep.
Gezamenlijk met professor Anderling kwam hij terug lopen. Olivier had een brede grijns op zijn gezicht. "juffrouw Griffel klopt het dat u en Suzanne de sterke punten van elk teamlid weet" was haar vraag aan Hermelien. Hermelien vertelde de goede kwaliteiten van iedere speler aan professor Anderling. "Ik zie dat Olivier gelijk heeft gehad. Wat zou u ervan denken om trainer te zijn van het Griffoendor zwerkbal team gezamenlijk met Suzanne". Hermelien keek blij op en knikte heftig van ja. Vervolgens hield professor Anderling de bezem van Angelique Jansen in haar handen. Zou u deze even buiten willen testen juffrouw Jansen en u ook juffrouw Bell". Was de vraag die ze aan beide dames stelden. Tien minuten later kwamen de beide dames weer naar binnen gelopen. "En hoe vinden jullie dat jullie bezems zich nu gedragen. "We hebben nog nooit zo lekker gevlogen als nu. Ze zijn veel soepeler en meer wendbaarder dan daarnet". Was hun gezamenlijke reactie. Professor Anderling keek hun goedkeurend aan en richten zich op Marcel en Daphne. "Wat dachten jullie ervan om voor het onderhoud van de bezems en de gewaden te zorgen. En ook voor het team. Zoals water en andere dingen voor tijdens de wedstrijden". Marcel keek even naar Daphne. "Professor ik spreek voor Marcel en voor mij zelf als ik zeg. We zouden het een eer vinden om de verzorgers te zijn voor het Griffoendor team en hun spullen". Alleen al de plechtigheid waarmee Daphne dat vertelde deed de anders strenge Anderling doen smelten. "Dan zijn jullie nu alle vier een deel van het team. En worden jullie ook geacht om iedere training bij te wonen". Vertelde professor Anderling liep weer weg. Ze werden meteen gefeliciteerd en in een paar knuffels genomen. Daphne zuchten even licht toen de Armen van Harry om haar heen geslagen werden. Maar ze liet het niet merken.
Het was een heerlijk ontbijt dat ze daarna hadden. Daphne zat samen met Bella ideeën te maken over hun gewaden. Ze vond net als Bella dat als ze een onderdeel van het team waren, ze dan ook een team gewaad moesten hebben. Achter in de zaal gingen de grote deuren open en er kwam een man met lang blond haar naar binnen gelopen. Achter hem liep een klein lelijk figuurtje. Harry keek naar het kleine mannetje. Met zijn elle boog tikte hij Bella aan en wees erna. Bella keek met grote ogen naar het wezentje. Dat wezentje zag hen zitten en ging vlak voor hen stil staan. "dag" zei Harry. "hoi" zei Bella. De ogen van het wezentje werden groot toen hij het litteken op het voorhoofd van Harry zag. "Kom erbij zitten" vroeg Harry. Er sprongen grote tranen in de ogen van het kleine wezentje. "U wild dat Dobby bij u komt zitten als een gelijke". Vroeg het wezentje aan Harry. "Als je het zo wild zien oke. Maar van mij mag je gewoon bij ons zitten hoor" vertelde Harry hem.
"DOBBY HIER KOMEN EN NU". Bella keek als eerste naar die man met het blonde haar. Ze zag hoe het wezentje bang naar die man toe liep. Harry vond het niet kunnen maar er was niets wat hij eraan kon doen. Van achter in de zaal konden ze de man horen schreeuwen tegen professor Perkamentus.
"Ik sta erop dat u Draco in Zwadderich plaatst, dat is het huis waar hij hoort te zitten. Anders zal ik hem van school halen of erger. Ik kan u nu vast verzekeren dat het volgend jaar heel anders zal gaan hier op school". De tirade van de man ging nog zo'n vijf minuten verder. Draco was de jongen met het blonde haar. Hij zat erg afgelegen aan de tafel van Huffelpuf. Voor Perkamentus was het een ander verhaal. Hij wilde dolgraag Draco bij de groep van Zwadderich zetten. Maar Perkamentus wist ook dat de sorteerhoed een hoop van hem wist. Meer dan dat hij eigenlijk wilden. Hij wist niet echt goed wat of hij moest of kon doen. Lucius scheen het echter door te hebben en liep naar Severus.
"Severus dit is jouw peetzoon jij neemt hem op in jou afdeling of moet ik het bestuur gaan inschakelen". Severus keek hem bedenkelijk aan. Daarna keek hij recht naar Perkamentus. Er zat een duidelijke haat in zijn ogen. "Lucius ik zou het bestuur gaan inschakelen. Ik denk dat je op die manier Draco wel bij mij kunt krijgen want hij doet het niet". Weer wierp hij een blik van haat op Perkamentus.
Perkamentus zat in gedachten voor zich uit te kijken. Hij wist niet wat of hij moest doen. Het liefs zette hij Draco in Zwadderich maar de sorteerhoed he. Opnieuw gingen de deuren van de grote zaal open. Nu kwam er een wat mollige vrouw naar binnen gelopen. Ze had een bos van vuur rood haar. Achter haar trok ze een klein meisje mee aan haar armpje. Harry dacht meteen aan de keren dat hij zo werd mee getrokken. Toen de vrouw Perkamentus zag zitten liet ze het meisje los en wees meteen met een vinger naar Perkamentus. Het meisje streek over haar pijnlijke arm en keek wat verdrietig rond. "Kom maar even hier zitten". Het meisje keek rond en keek in de groene ogen van Harry. Bella pakte haar hand en trok haar op de bank tussen haar en Harry in. Fred en George kwamen van achter aan de tafel bij Hermelien en Marcel Zitten. "Dat is ons zusje Bella. Ginny dit zijn Bella en Harry". Verlegen keek het meisje op. Eerst naar Bella en toen naar Harry.
Ze wist niet goed wat ze moest doen. Hermelien gaf haar een glas met Pompoen sap en keek haar vriendelijk aan. "Hier drink maar Ginny ik ben trouwens Hermelien". Met een boze blik keek ze naar Fred en George. Die slikte bij die blik en stelde gauw Marcel, Suzanne en Daphne ook voor. Ginny keek nog steeds verlegen naar de anderen maar dronk rustig van haar pompoen sap. Harry draaide zich om en keek waar haar moeder was gebleven.
Harry zag haar staan bij Perkamentus. Hij ging er goed voor zitten want hij kon haar woord voor woord horen. "Perkamentus wij hadden een afspraak. Jij weet wat jij mij beloofd hebt. En ik ga er van uit dat jij je aan jou belofte houwt. Je weet wat de afspraak was met Ron en ook wat die met Ginny is". Ginny zat naast Harry en keek hem verschrikt aan. "Wat is er Ginny" vroeg Bella achter haar. Nu keek Ginny naar Bella.
"Ik doe het niet hoor". Vertelde ze langzaam aan Bella. "Je doet wat niet" vroeg Bella weer. Nu werd Ginny echt verlegen en kon geen woord meer uit brengen. Bella probeerde het nog wel. Maar toen zag ze dat er kleine tranen begonnen te komen in de ogen van Ginny. En stopte ze er maar meteen mee. "Het is goed Ginny zeg het maar als je hier ook op school zit. Wij zullen dan jouw vrienden zijn. In welk huis je ook komt". Ginny keek Bella dankbaar aan.
Harry bracht zijn aandacht weer naar de oppertafel. Daar stond nog steeds de vrouw met het rode haar tegen Perkamentus te schreeuwen. Eigenlijk vond Harry het helemaal niet leuk dat ze dat deed. Het was net als die man voor haar. Die nu nog steeds bij Severus stond. Het was niet dat Harry het erg vond dat ze tegen Perkamentus aan het schreeuwen waren. Nee, het was hoe die man dat wezentje behandelde. En ook hoe die vrouw Ginny had behandeld. Harry kon het niet uitstaan dat ze Ginny als een lappenpop achter haar aan had gesleurd. Het leek er wel op, dat het Perkamentus gelukt was om hun tot bedaren te brengen. Harry keek verder de oppertafel af. Iedere leraar of lerares keek aandachtig naar Perkamentus. Alleen professor Anderling zat gewoon door te eten. Hij dacht dat hij zelfs een klein glimlachje zag rond haar mond.
De vrouw kwam boos terug lopen en wilde Ginny weer bij haar arm grijpen. Ginny keek wat angstig en wist niet wat er ging gebeuren. De vrouw bracht haar hand naar Ginny's arm en wilden hem beet pakken. Nog net voor dat ze de arm van Ginny beet had pakte Harry haar arm. "Vind u dat normaal mevrouw dat u uw dochter zo een pijn doet". De vrouw keek hem boos aan en toen zag ze zijn litteken. "Harry" piepte ze. Met een blik van wat moet ik doen pakte ze rustig de hand van Ginny. "Ga je mee liefje".
Harry echter had nog steeds haar andere arm niet losgelaten. "Ik vroeg u wat Mevrouw. Het spijt me maar ik wil graag weten of u het normaal vind. Weet u wel dat u Ginny pijn heeft gedaan, daarnet". Harry vroeg het wat doordringender maar liet haar arm niet los. "Luister eens goed jij snotneus. Ik maak zelf".
"MOLLY" klonk de stem van professor Anderling. Dit riep ze nog voor dat Molly haar zin kon afmaken. "Wild u meneer Potter antwoord geven op zijn vraag en hem niet in de reden vallen". Molly keek van professor Anderling naar Harry. Daarna keek ze van Harry naar Ginny en zag dat Ginny een beetje angstig was. Pas toen drong het bij haar door wat ze gedaan had.
"Oooo grote Merlijn. Je hebt gelijk Harry. Ik denk dat ik te boos was en niet nadacht bij wat ik heb gedaan. Het spijt me Ginny". Harry draaide zich om en ging verder met eten. Ginny stond op en fluisterde dankjewel Harry. Met een kleine glimlach gaf Harry aan dat het goed was. Molly wist niet wat haar was overkomen en liep beduusd met Ginny aan haar hand de grote zaal uit.
Fred en George keken Harry met grote ogen maar ook met ontzag aan. Ron die aan de tafel van Ravenklauw zat kwam boos op Harry afgelopen. "Waar denk jij dat je de durf vandaan haalt om zo tegen mijn moeder te doen. Hoe zou jij het vinden als ik dat tegen jou moeder zou doen". Harry draaide zich boos om. "Ik zou het geweldig vinden als je dat zou doen RON" schreeuwde Harry tegen hem. Dat was het laatste antwoord dat Ron had verwacht. Even was hij uit het veld geslagen. "En waarom zou jij het dan wel leuk vinden". Schreeuwde Ron weer naar hem terug. Bijna niemand kon horen wat Harry opdat moment zei. De enige die het hoorde waren Bella, Daphne en Fred en George.
"Dan wist ik tenminste dat ik nog een moeder had". De tranen stroomde over de wangen van Harry.
Professor Anderling had zich al omgedraaid. Ze had gehoord wat of Harry had gezegd en wilde iets tegen Ron gaan zeggen. Maar wat er vervolgens gebeurde ging ook voor haar veel te snel. Bella en Daphne sloegen hun armen om Harry heen en hielden hem al snikkend in hun armen. Fred en George sprongen letterlijk over de tafel heen en grepen ieder Ron bij een van zijn armen beet. En vervolgens sleurde ze hem meteen de grote zaal uit. Ondertussen waren ze heel wat verwensingen naar hem aan het maken. George riep een beetje boos of professor stronk mee wilden komen. Niet goed wat of dat betekende liep professor Stronk achter de gebroeders aan. Harry zat nu wat rustiger in de armen van de beide dames.
Professor Anderling keek het even aan en vroeg toen "Meneer Potter zou ik mogen weten waarom u mevrouw Wemel zo aansprak". "Ginny was aardig dus dat hoor je zelf dan ook te doen" antwoorden hij. "Er verscheen een klein lachje op het gezicht van Professor Anderling. "Daar heeft u gelijk in meneer Potter. Maar ik bedoelde Molly Wemel haar moeder". Professor Anderling zakte weer naar een knie. Nu zat ze op de zelfde hoogte als Harry. "Nou waarom was dat meneer Potter". Harry keek haar recht in de ogen en zei fluisterend. "Ik word al zo lang als ik me kan herinneren geslagen door de familie die mij niet wild. Ik weet als geen ander hoe erg dat is. En Ginny verdient die behandeling niet. Niemand verdient dat. Ook al is het dan maar af en toe". De ogen van Professor Anderling werden groot. Had Harry haar nou gezegd wat ze dacht dat hij had gezegd. "Maar u verdient het ook niet Meneer Potter". Harry haalde zijn schouders op en draaide zich weer naar zijn eten. "Het is nou eenmaal zo, ik zal het wel verdienen denk ik" fluisterde hij nog. Bella had zijn arm beet gepakt en wreef hem over zijn rug. Daphne deed het zelfde aan de andere kant van Harry.
Verbouwereerd liep professor Anderling terug naar de opper tafel. Ze ging op haar plek zitten en legde haar hoofd in haar armen. Bella keek even op en vertelde zacht. "Ik denk dat Tante Mini aan het huilen is". Harry keek meteen op en liep met Daphne in zijn hand achter Bella aan naar de opper tafel. Bella Liep om de tafel heen en ging bij professor Anderling staan. "Tante Mini gaat het wel" vroeg Bella. Professor Anderling voelde de hand van Bella om haar schouder. Professor Anderling keek naar Bella, Bella kon duidelijk zien dat ze gehuild had. "Waarom denk Harry dat hij het verdiend Bella". "Ik denk dat hij het niet meer voelt. Voor hem is het gewoon tante mini". Nu voelde ze een andere arm om haar schouder heen gaan. Ze keek naar de andere kant en zag Harry staan.
"Het spijt me professor dat ik u heb laten huilen. Dat wilde ik niet hoor. U mag mij straf werk geven". Vertelde Harry aan professor Anderling. "Oooo Harry jij hebt niets verkeerd gedaan. Ga maar samen met jou vrienden van jullie vrije zaterdag genieten". Even keek ze naar Bella. "Hij is echt zo he Bella" vroeg ze en Bella knikte. "Ja tante Mini hij is echt zo" en Bella liep achter haar vrienden aan.
Professor Anderling zag Fred en George binnen komen en wierp gauw een blik op de huis punten. Ze zag dat Griffoendor vijftig punten was gestegen. Maar ook dat Ravenklauw vijftig punten was gedaald. Ze wuifde dat Fred en George naar haar toe moesten komen. En vroeg hem meteen wat er gebeurt was. Fred vertelde wat Ron tegen Harry had gezegd. En ook wat of Harry had terug geantwoord. Toen ze hoorde wat Harry had gezegd. En ze het tegen Anderling hadden herhaald, vonden ze dat ze moesten in grijpen. En dat het hun speed. Vooral de manier hoe of ze dat gedaan hadden. Professor Anderling vond het echter heel goed van ze. Ze hadden namelijk meteen het hoofd van zijn huis erbij gehaald. Ze vroeg ook nog of ze hun excuses hadden aangeboden over de manier waarop ze dat gedaan hadden. George vertelde haar dat Professor stronk dat het weggewuifd. Ze vond het redelijk naar de omstandigheden. Daarom had ze hen ook vijftig punten gegeven. Professor Anderling stuurde de jongens naar hun leerlingen kamer toe. Er was nu heel veel waar ze over moest nadenken.